Mi mama me mima mucho

Fijn dat je hier weer bent om mijn toeristische avonturen in Barcelona te volgen! Morgen trek ik in bij Cristina en zal het ‘ik-ben-een-buitenlander’ gevoel snel verdwijnen. Ik trek intussen goed mijn plan in Barcelona en heb zowat alle activiteiten waar toeristen op af komen als bijen op een pot honing al enkele keren gedaan. Despite that, it never gets old! Zodra oktober over de stad neerdwaalt en het toeristische seizoen een beetje voorbij is, zal ik nog wel een keer verdwalen in Parc Guëll en misschien eindelijk eens binnengaan in de Sagrada Familia.

De dag dat we aankwamen in ons huurappartementje in Barcelona – dat gewoonweg perfect was voor ons verblijf – zijn we ’s avonds gaan eten in Ciutat Comtal, een populaire tapasbar op de Rambla de Cantalunya. We hebben een beetje voorgedrongen, want er was een lange rij, maar de anderen stonden zomaar wat rond te kijken dus hebben we een ober aangeklampt die ons meteen naar een van de zeldzame vrije tafeltjes heeft geloodst. Mijn eerste patatas bravas binnengespeeld! Onderweg terug naar het appartement heb ik nog een Starbucks gehaald, die véél goedkoper was dan op de luchthaven. Een Latte Grande was anderhalve euro goedkoper! Mama is vanaf dan elke ochtend voor mij een koffie gaan halen om de hoek, waar ook een Starbucks zit. Mi mama me mima mucho! Ik moet zeggen, sinds ik hier de laatste keer was, is het aantal Starbucksen volgens mij verdrievoudigd. Nog moe van de rit zijn we redelijk vroeg gaan slapen.

Dag twee brak aan en na het ontbijt hebben we ons een metroticket aangeschaft om makkelijk in de stad rond te geraken. Mama en Etienne namen een driedagenpas en ik een T-Joven (drie maanden geldig en bedoeld voor studenten). We zijn dan meteen naar Paralel gegaan om de funicular bergop te nemen. Bestemming: Montjuic. Er is veel te doen in dit reuzachtige park (dat maar liefst 2 miljoen m² meet).

museum-montjuic-barcelona

Museo Nacional de Arte Contemporani

Hetgene dat ik vooral leuk vond (en absoluut €7,5 inkom waard), was het kunstmatig aangelegde dorpje Poble Español. Het werd speciaal ineengestoken voor de wereldtentoonstelling van 1929. Alle regio’s in Spanje zijn hier vertegenwoordigd d.m.v. een restaurant, winkeltje e.d. Heel leuk om de namiddag door te brengen en ’s middags of ’s avonds iets te eten. ’s Avonds betaalt iedereen nog slechts €6,5 inkom, maar dan zijn de winkeltjes toe en enkel de twee discotheken en horecazaken nog geopend.

Poble Español Barcelona

Die avond hebben we nog wat rondgekuierd in de smalle, donkere straatjes van Barri Gotic, één van de wijken in Barcelona, en meer specifiek in de Joodse buurt. Er staat hier een zwaarbeveiligde synagoge. Je kan de metaaldetectors en veiligheidscamera’s van ver al zien!

Daarna namen we de metro naar Barceloneta en in de Tapas Club at ik mijn allereerste paella ooit! Ze hadden hier mojito’s aan een goed prijsje, maar ik kan je vertellen dat het totaal niet bij mijn eten paste. Bah! Ik denk nu wel twee keer na voor ik nog eens een mojito bij mijn eten bestel.

Paella Maritim Barcelona

Dag drie brak aan. We namen de metro naar de Port Olimpic, één van Barcelona’s drie jachthavens. Er zijn hier veel eet- en uitgaansgelegenheden met zicht op zee. Het valt vooral hier trouwens erg op dat het strand is aangelegd. ’s Middags aten we in Bestial, dat aangeraden werd in het programma “Checklist: Barcelona”. De reviews zeiden dat het personeel niet al te vriendelijk was – ze waren inderdaad niet de behulpzaamste kelners ooit – maar het eten was super, net als het terras en de algemene ligging. Een echte aanrader! Vooral ’s avonds is het echt wel nodig om te reserveren, maar als je voor een lunch gewoon bij de opening daar bent (om 13u begint de middagshift), zal je nog wel een tafeltje op het terras kunnen versieren.

jachthaven Port Olimpic Barcelona

In de vroege avond bezochten we de voormalige arena voor stierengevechten op de Plaça Espanya. Stierenvechten is al wel even verboden in Cataluña, maar ik geef toe dat deze arena te mooi was om af te breken. Misschien nog niet zo’n slecht idee van er een Centro Comercial van te maken, een shopping center. Het was leuk om er eens in rond te wandelen, maar als ik er niet per se meer naartoe hoef, ga ik er niet vaak meer naartoe gaan denk ik. We hebben niet alle verdiepingen gedaan, want om 21u begon de fonteinenshow van de Font Magica, de Magische Fonteinen. Dit moet je toch wel gezien hebben als je naar Barcelona komt. De show van verlichte fonteinen met luide muziek duurt iets van een 15 à 20 minuten en lokt elke dag – telkens vier tot zes voorstellingen per avond, naar gelang welk seizoen – honderden toeschouwers. Ik zal zelf ook nog wel enkele keren gaan kijken, het blijft gewoon geweldig mooi.

Om de massa voor te zijn, gingen we enkele minuten vroeger terug richting de metro. We stapten uit in Drassanes, de metrohalte het dichtst bij de zee, maar aan de kant van Barri Gotic. Waarom hier? We hadden een doel: Belgious. Dit is een ijskraamketen van Belgen die momenteel Spanje aan het veroveren is. Hoe doen ze dat? Door de Belgische wafels en chocolade in de kijker te zetten, maar ook door ijssmaken als cannabis en mojito aan te bieden. Dit plekje hebben we ook ontdekt dankzij “Checklist: Barcelona”. Het kraam zat goed verborgen en de muziek was een beetje raar, maar de wafel was super!

Uiteindelijk was er de laatste volledige dag dat mama en Etienne mee Barcelona konden verkennen. We trokken naar Parc Guëll met de taxi (ongeveer €10 vanaf Plaza Cataluña). Ik raad niet aan met de metro te gaan (Lesseps), tenzij je in de herfst of lente het hele eind wil stappen. Als je dat toch wil doen, koop dan zo snel mogelijk na het verlaten van de metrohalte een fris flesje drank, want hoe dichter je bij de ingang van het park komt, hoe duurder alles wordt. En geloof me, je bent uitgedroogd als je boven aankomt. Je kan ook bus 24 nemen, dan ben je een kwartiertje onderweg vanaf Plaza Cataluña. Aangezien de bussen hier dik inorde zijn, is dit de beste en goedkoopste oplossing, want met je metrokaart kan je normaal gezien ook de bus nemen.

Parc Guëll Barcelona

Persoonlijk vind ik Parc Guëll het meesterwerk van Gaudi. Het park is een doolhof aan paadjes en je vind elk weggetje pas als je er recht tegenover staat. Daardoor ontdek je elke keer dat je hier komt wel een nieuwe route, waarlangs dan weer enkele bouwwerken van Gaudi staan. Als je de weg kwijt moest raken (wat onmogelijk is ondanks het doolhofgevoel dat je hier krijgt), kan je nog altijd hulp vragen aan de tientallen verkopers van Gaudi-geïnspireerde beeldjes die de rand van de weg inpalmen. Vergeet ook niet af en toe van het uitzicht op de stad en de Middellandse Zee te genieten. Hoe hoger je gaat op de heuvel, hoe mooier het uitzicht wordt. Zet een foto zoals de mijne hieronder ook maar op je to-do list, want de regel is dat je niet in Barcelona bent geweest als je zo’n foto niet als bewijs hebt!

terras van Parc Guëll Barcelona

Na onze wandeling door dit prachtige, sprookjesachtige park namen we de taxi richting El Born. Deze wijk is best bereikbaar via metrohalte Jaume I (geen enkele toerist weet hoe de naam uit te spreken). Ik spreek het altijd uit op z’n Spaans (Chajmee Oenoo), maar dan weet ik nog steeds niet 100% zeker dat het juist is. Hier aten we Italiaans geïnspireerde tapas bij Gravin in de Passeig del Born. Naar het schijnt is het hier ’s avonds supergezellig, maar dat zal ik zelf nog moeten ondervinden.

Vanavond zijn we gaan aperitieven in de rooftop bar van het Pulitzer Hotel dat vlak bij ons appartementje ligt. Zeker de moeite van eens te bezoeken. Cocktails aan schappelijke prijzen: het is duurder dan de meeste plekjes in Barcelona, maar ongeveer hetzelfde als in België (rooftop bars niet meegerekend, want dan zijn deze cocktails nog steeds goedkoop). Ik raad het eerder aan als het al donker is. Volgens mij is het dan nog gezelliger, maar dan is de kans kleiner dat je nog plaats vindt.

Daarna zijn we de wijk El Raval gaan verkennen, bekend om zijn alternatieve en vintagewinkeltjes. Ik vergelijk het een beetje met SoHo in Londen. Onderweg kwamen we dan toevallig bij En Ville terecht. Ab-so-lute aanrader! Best wel reserveren als je in de prachtige binnentuin wil zitten, anders krijg je een tafeltje dat miezerig en minderwaardig is tegenover de rest van het enorme, gezellige, mooi ingerichte restaurant. Je mag je Spaanse bruschettas – de typische gebakken broodjes met uitgesmeerde tomaat, look en olijfolie – hier zelf klaarmaken, leuk! Ik heb het zelf bij een enkele tapa gehouden, want ik had niet veel eerder ‘mijn dessert’ al gegeten: brownie met vanilleijs. Jummie!

Morgen begint het Erasmus-avontuur pas echt. Ik zal jullie laten weten hoe dat verloopt!

Zonnige groetjes uit Barcelona!

* Voor het geval je je afvroeg ‘Wat is ze nu weer aan het mompelen?’, maar de moeite niet wou doen om de zin in een vertaalmachine te steken, is hier de vertaling van ‘mi mama me mima mucho’: Mijn mama verwent me erg. En dat is iets dat ik zeker zal missen de komende maanden…

Barcelona, get ready!

Na 1.400km hebben we eindelijk Barcelona bereikt. Halverwege maakten we – mama, Etienne, Pebbles en ik – een tussenstop in Clermont-Ferrand (Centraal-Frankrijk). Het was hier koud en nat, maar dat maakte de goesting om eindelijk op de eindbestemming aan te komen alleen maar groter! Op hetzelfde moment was het daar immers 26°C met zon.

Vanaf 1 september trek ik in bij Cristina, mijn gastmoeder, maar tot dan is het nog puur vakantie: Barcelona verder verkennen zoals echte toeristen. Mama en ik hebben natuurlijk al een heel wat dingen gezien en gedaan de vorige keer dat ze mij hier kwam afzetten, maar er is oneindig veel te doen in deze stad. Trouwens, het is zeker geen straf om nog een keer naar Park Guëll te gaan, of naar de Sagrada Familia, Port Olimpic, Barri Gottic of één van de andere must sees in Barça. Als je meer wil weten over Barcelona, ga dan gewoon even piepen op Wikipedia of op de toeristische website van de stad zelf. Hier las ik ook een leuke samenvatting van een meisje dat naar Barcelona is geweest:

Things I’ve Learned in Barcelona

1) Babies can have moustaches. Every baby in Barcelona looks like Pubert from the Addams Family.
2) Gaudi is their god. They literally don’t care about anything else.
3) People really love naps. I knew about ciestas, but damn if they don’t get annoying. Go to work!
4) There are a lot of old people. Barcelona seems to be home to the living dead.
5) They really will pick-pocket anyone. I saw someone run off with a stolen baguette.

Zelf was ik de enige van de klas – tijdens mijn maand taalstage in Barcelona twee jaar geleden – die geen enkele keer bestolen was. Camera gepikt, geld uit de hand gegrist… Wat ik allemaal gehoord heb! Ik wil niet te luid juichen, maar ik hoop dat ik deze keer ook met al mijn bezittingen weer naar huis kan.

Eén van de komende dagen zal ik me ook moeten aanmelden op de UB. Ben benieuwd hoe ‘spaans’ het naar school gaan hier gaat zijn en hoeveel het zal verschillen met thuis. Het lijkt me nog steeds raar om hier naar school te gaan, lessen te volgen en examens af te leggen. Ik versprak me ook vaak als ik het had over op Erasmus gaan; ik zei namelijk altijd ‘wanneer ik op vakantie ga’… Jah, tot de lessen echt beginnen, zal ik waarschijnlijk in vakantiestemming blijven. Bovendien is het moeilijk om niet aan vakantie te denken wanneer het strand zich op 2 metrohaltes van de campus bevindt.

Wat kan ik jullie voorlopig al vertellen over mijn nieuw gastinstituut? Het is opgericht in 1450 door Alfonso V van Aragon en met de jaren uitgegroeid tot één van de 150 beste scholen van het hoger onderwijs in de wereld. Het was de eerste universiteit van Spanje (en de enige in heel Cataluña totdat in 1971 de Universitat Politècnica de Barcelona werd opgericht) en wordt nog steeds beschouwd als de beste van het land. Dit zeg ik niet om op te scheppen. Als ik wel wilde opscheppen zou ik zeggen dat volgens de URAP (University Ranking by Academic Performance) de UB zelfs de 83e is in de wereld. Maar dat deed ik niet. Ik heb het gewoon net speciaal voor jullie opgezocht. Zo ontdekte ik ook dat de UB meer dan 90.000 studenten telt, terwijl er in totaal op de UA vorig jaar slechts 12.000 studenten ingeschreven waren (volgend jaar verwacht men er een totaal van +-15.000). Zou ik daar iets van merken? Laat ons hopen niet in negatieve zin dan. Zowel in de UB als in de UA bedoel ik dan.

Andere dingen die op mijn to-do-lijstje staan, zijn het aanvragen van een Spaans gsmnummer, het opzoeken van Esther (vorige gastmoeder) en Albert. De laatste is een ex-student Geneeskunde die in mijn klas in Londen zat en een inwoner van Barcelona is. Toen ik daar twee weken later zelf ook een maand naartoe ging om mijn eerste Spaans te leren, heeft hij me onder andere enkele plekjes getoond die enkel locals kennen. In ruil heb ik hem gedurende een half uurtje ‘toerist in eigen stad’ laten voelen door hem mee te nemen naar de fonteinenshow van de Font Magica. Dat had hij grappig/vreemd genoeg nog nooit gezien. Dat doet me afvragen hoeveel Mechelaars nog nooit de Sint-Romboutstoren hebben beklommen of een boottochtje op de Dijle hebben gedaan. Misschien is het dus toch niet zo vreemd.

Als laatste wil ik nog even melden dat reacties zeer welkom zijn en dat ik jullie persoonlijk zal antwoorden (je moet immers je e-mailadres invullen!). Je kan je ook subscriben/abonneren op mijn blog zodat je hier niet onnodig op bezoek moet komen, want het voordeel van abonneren is dat je een mail krijgt zodra er enige activiteit is, m.a.w. telkens wanneer ik iets nieuws post (een blogbericht, een foto,…).

Dan rest mij niets meer behalve de middelbare schoolstudenten alvast een goed schooljaar toe te wensen, de andere studenten nog veel succes met de herexamens (als ze die hebben en dan zouden ze niet hier mijn blog moeten lezen, maar moeten studeren!) en tegen de rest zeg ik ¡hasta la proxima!

//

Nog drie keer slapen

Na vier jaar zagen is het eindelijk zover. De mama en papa zijn eindelijk van het gezaag af, want Claudia gaat na lang aandringen in het buitenland studeren. Jippie! Al sinds mijn zestien wilde ik eens voor een langere tijd naar een ander land vertrekken – oorspronkelijk lag de voorkeur bij de Verenigde Staten – om er in een andere cultuur te leven, hun levensstijl voor een jaar aan te nemen, een andere taal te leren en een unieke ervaring op te doen. Ik geef het toe, in het begin was het voornamelijk omdat het idee van high school zoals in de films me wel aanstond. Sindsdien heb ik echter een reëler idee van hoe de wereld in elkaar zit. Een heel jaar mocht ik niet weg. Eerlijk gezegd is het, achteraf gezien, misschien inderdaad beter om een gap year na mijn studies in te lassen.

Erasmus, daartegen, was het enige plan dat mijn ouders helemaal zagen zitten, omdat je dan je eigenlijke studie verder zet in een ander land. Zoiets is voor een talenstudent een must! In de tussentijd deed ik dan maar een paar taalstages. De eerste twee jaar volgde ik Frans in Virton en Saint-Dizier waarbij ik twee weken in een internaat verbleef. Zodra ik oud genoeg was, vertrok ik naar Parijs, Londen en Barcelona om er de taal te leren terwijl ik bij een gastgezin verbleef. Deze drie steden hebben een onuitwisbare indruk op me nagelaten. Toen ik voor het Erasmusproject een bestemming in Spanje mocht kiezen, stond Barcelona dan ook met stip op nummer één.

Jaren heb ik hiernaartoe geleefd. Elk jaar kwam ik een stapje dichterbij. Toen ik aan mijn eerste bachelor aan de Universiteit van Antwerpen begon, ben ik me onmiddellijk gaan informeren wanneer studenten informatie kregen over studeren in het buitenland.

Pas in mijn tweede jaar kreeg ik eindelijk de informatie die ik wou. Ik woonde drie infosessies bij. De eerste twee vonden plaats in december en waren bedoeld voor alle geïnteresseerden. We werden ingelicht over de inschrijvingsprocedure, de administratieve rompslomp, de regels, de bestemmingen… Het was eigenlijk een slechte periode voor alle studenten om over al die dingen te moeten nadenken, allerlei eerste zaken in orde te moeten brengen, belangrijke keuzes te moeten maken tijdens en vlak na de examens. Volgens mij hebben velen afgehaakt puur omdat het zoveel voorbereiding vroeg. Zelf heb ik op een bepaald moment in februari ook een dipje gehad: waarom blijf ik niet gewoon in België, waar alles zijn gangetje gaat en waarvan ik weet dat alles gemakkelijk opgelost kan worden als er zich problemen voordoen? Waarom het moeilijk maken als het ook makkelijk kan? Ik dacht aan allerlei kleine dingetjes die ik zou missen: de premières van mijn favoriete films, de maandelijkse afspraak in de Boesj, de overheerlijke warme chocomelk bij Vandoag Ist op koude donderdagen, mijn auto, pingpongen tijdens de middagpauze… Zo vlak na de examens werd het allemaal een beetje veel en had ik het bijna opgegeven. Op een bepaald moment – een week voor de deadline – herinnerde ik mij weer hoe graag ik altijd naar het buitenland wilde en dat de kans zich nu eindelijk vlak voor mijn neus bevond. “Claudia,” zei ik tegen mezelf, “schrijf je nu maar gewoon in. Straks krijg je er nog spijt van. Waarschijnlijk  denk je er over een week of twee weer anders over. Je kan later nog altijd besluiten om niet te gaan.”

Zo gezegd, zo gedaan. Mijn eerste top drie ging de deur uit:
1. Tenerife
2. Granada
3. Madrid
Inderdaad, geen Barcelona te bespeuren in dit lijstje. Dat komt omdat die bestemming pas één dag voor de deadline beschikbaar kwam. Bovendien had ik dat eigenlijk ook nog een dag te laat gezien – ik had mijn aanvraag zoals gewoonlijk weer goed op tijd ingestuurd (veel eerder dan de anderen) en ik had er al meteen spijt van – maar ik wilde zo graag naar mijn geliefde Barça, dat ik een uitvoerige, gemotiveerde mail heb gestuurd naar de administratieve dienst die zich bezighoudt met uitgaande en inkomende studenten naar/van andere instituten. Al gauw kreeg ik antwoord: natuurlijk mocht ik mijn lijstje aanpassen. Het werd dus als volgt:
1. Barcelona
2. Tenerife
3. Granada

Ik was meteen vrij zeker dat ik naar mijn eerste keuze mocht, want wie wilde er nu nog zijn lijstje aanpassen? Waarschijnlijk had niemand Barcelona bij zijn of haar keuzes opgenomen. Inderdaad, een tijdje later werd het bevestigd: ik was als enige geselecteerd voor Barcelona!

Wat betekende dat? De hele website van de Universitat van Barcelona uitpluizen natuurlijk! En Esther, mijn voormalige gastmoeder, contacteren om te vragen of ik een half jaar bij haar kon verblijven. Dat kon niet, maar ze bracht mij wel in contact met een vriendin van haar, Cristina, die me een half jaar een kamer met halfpension te bieden had in haar appartement. Ik ging gretig op haar aanbod in (na enig overleg thuis), want Barcelona is een dure stad en bij deze formule weten mijn ouders elke maand exact hoeveel alles samen zal kosten.

In april vond de derde infosessie plaats. Die was alleen voor de geselecteerden bedoeld. We kregen meer specifieke informatie over het Learning Agreement, de formulieren van voor, tijdens en na ons verblijf, de Erasmus beurs, het studiepuntensysteem enz. Tijdens deze infosessie was ik natuurlijk de enige die al enig idee had van welke vakken ik wilde volgen, de enige die al een verblijfplaats had… Typisch ik natuurlijk om al aan het plannen te beginnen voor er eigenlijk iets vastligt.

De volgende maand bleek dat de UB een goede keuze was. Ik kreeg supersnel antwoord op al mijn vragen, terwijl de anderen soms weken op hun honger bleven zitten. De UB stuurde me – samen met mijn acceptatiemail – allerlei nuttige links met informatie over deadlines, accommodatie, uurroosters… Het zal nu geen verrassing meer zijn dat ik vrij snel klaar was met mijn Learning Agreement, hoewel de UA natuurlijk toch weer voor complicaties moest zorgen. Mijn LA was nog maar net op weg naar Spanje, of er was al weer van alles veranderd. Gelukkig is de UB lekker flexibel en was alles makkelijk geregeld en opgelost.

In de maanden voor mijn vertrek moest ik natuurlijk nog van alles doen. Hup, naar de tandarts: wijsheidstanden laten trekken. Hup, planning voor de zomervakantie maken, zodat ik nog zoveel mogelijk tijd met vrienden kon doorbrengen en op reis kon gaan. Hup, sollicitaties versturen voor een studentenjob tijdens de maand augustus om toch een extra zakcentje te hebben. Hup, regelingen treffen om mijn Bachelorproef van op afstand te kunnen volbrengen.

Wat eerst nog een paar jaar, een jaar, een half jaar, een paar maanden enz. verwijderd was, is nu nog maar enkele dagen veraf. Intussen staan mijn twee koffers al klaar, moet ik nog maar één dag bij de Starbucks opdagen en heb ik nog maar heel even om van de laatste mensen afscheid te nemen voor mijn vertrek. Ik vind het belangrijk om dag te zeggen, maar volgens mij zijn de komende vijf maanden voorbij in the blink of an eye. Ik ben terug voor je het weet!

Tijdens mijn verblijf hoop ik minstens even leuke, interessante lessen bij te kunnen wonen als in de UA, goede examens af te leggen en nieuwe mensen te leren kennen. Ik hoop nog meer op te pikken van de Spaanse cultuur (misschien zelfs, in bepaalde mate, wat van de mañana-mentaliteit te absorberen). Ik hoop hier en daar een city trip te doen naar Valencia, Sevilla, Madrid, Lissabon of ergens anders… Stiekem hoop ik dat er af en toe eens iemand op bezoek komt, zodat ik met trots mijn studiestad kan showen. Jammer genoeg mag ik geen gasten toelaten in mijn kamer bij Cristina, wat logisch is, maar toch ook jammer.

En verder hoop ik zoals een echte native Barcelona te leren kennen, vanbinnen en vanbuiten.

//