Nog drie keer slapen

Na vier jaar zagen is het eindelijk zover. De mama en papa zijn eindelijk van het gezaag af, want Claudia gaat na lang aandringen in het buitenland studeren. Jippie! Al sinds mijn zestien wilde ik eens voor een langere tijd naar een ander land vertrekken – oorspronkelijk lag de voorkeur bij de Verenigde Staten – om er in een andere cultuur te leven, hun levensstijl voor een jaar aan te nemen, een andere taal te leren en een unieke ervaring op te doen. Ik geef het toe, in het begin was het voornamelijk omdat het idee van high school zoals in de films me wel aanstond. Sindsdien heb ik echter een reëler idee van hoe de wereld in elkaar zit. Een heel jaar mocht ik niet weg. Eerlijk gezegd is het, achteraf gezien, misschien inderdaad beter om een gap year na mijn studies in te lassen.

Erasmus, daartegen, was het enige plan dat mijn ouders helemaal zagen zitten, omdat je dan je eigenlijke studie verder zet in een ander land. Zoiets is voor een talenstudent een must! In de tussentijd deed ik dan maar een paar taalstages. De eerste twee jaar volgde ik Frans in Virton en Saint-Dizier waarbij ik twee weken in een internaat verbleef. Zodra ik oud genoeg was, vertrok ik naar Parijs, Londen en Barcelona om er de taal te leren terwijl ik bij een gastgezin verbleef. Deze drie steden hebben een onuitwisbare indruk op me nagelaten. Toen ik voor het Erasmusproject een bestemming in Spanje mocht kiezen, stond Barcelona dan ook met stip op nummer één.

Jaren heb ik hiernaartoe geleefd. Elk jaar kwam ik een stapje dichterbij. Toen ik aan mijn eerste bachelor aan de Universiteit van Antwerpen begon, ben ik me onmiddellijk gaan informeren wanneer studenten informatie kregen over studeren in het buitenland.

Pas in mijn tweede jaar kreeg ik eindelijk de informatie die ik wou. Ik woonde drie infosessies bij. De eerste twee vonden plaats in december en waren bedoeld voor alle geïnteresseerden. We werden ingelicht over de inschrijvingsprocedure, de administratieve rompslomp, de regels, de bestemmingen… Het was eigenlijk een slechte periode voor alle studenten om over al die dingen te moeten nadenken, allerlei eerste zaken in orde te moeten brengen, belangrijke keuzes te moeten maken tijdens en vlak na de examens. Volgens mij hebben velen afgehaakt puur omdat het zoveel voorbereiding vroeg. Zelf heb ik op een bepaald moment in februari ook een dipje gehad: waarom blijf ik niet gewoon in België, waar alles zijn gangetje gaat en waarvan ik weet dat alles gemakkelijk opgelost kan worden als er zich problemen voordoen? Waarom het moeilijk maken als het ook makkelijk kan? Ik dacht aan allerlei kleine dingetjes die ik zou missen: de premières van mijn favoriete films, de maandelijkse afspraak in de Boesj, de overheerlijke warme chocomelk bij Vandoag Ist op koude donderdagen, mijn auto, pingpongen tijdens de middagpauze… Zo vlak na de examens werd het allemaal een beetje veel en had ik het bijna opgegeven. Op een bepaald moment – een week voor de deadline – herinnerde ik mij weer hoe graag ik altijd naar het buitenland wilde en dat de kans zich nu eindelijk vlak voor mijn neus bevond. “Claudia,” zei ik tegen mezelf, “schrijf je nu maar gewoon in. Straks krijg je er nog spijt van. Waarschijnlijk  denk je er over een week of twee weer anders over. Je kan later nog altijd besluiten om niet te gaan.”

Zo gezegd, zo gedaan. Mijn eerste top drie ging de deur uit:
1. Tenerife
2. Granada
3. Madrid
Inderdaad, geen Barcelona te bespeuren in dit lijstje. Dat komt omdat die bestemming pas één dag voor de deadline beschikbaar kwam. Bovendien had ik dat eigenlijk ook nog een dag te laat gezien – ik had mijn aanvraag zoals gewoonlijk weer goed op tijd ingestuurd (veel eerder dan de anderen) en ik had er al meteen spijt van – maar ik wilde zo graag naar mijn geliefde Barça, dat ik een uitvoerige, gemotiveerde mail heb gestuurd naar de administratieve dienst die zich bezighoudt met uitgaande en inkomende studenten naar/van andere instituten. Al gauw kreeg ik antwoord: natuurlijk mocht ik mijn lijstje aanpassen. Het werd dus als volgt:
1. Barcelona
2. Tenerife
3. Granada

Ik was meteen vrij zeker dat ik naar mijn eerste keuze mocht, want wie wilde er nu nog zijn lijstje aanpassen? Waarschijnlijk had niemand Barcelona bij zijn of haar keuzes opgenomen. Inderdaad, een tijdje later werd het bevestigd: ik was als enige geselecteerd voor Barcelona!

Wat betekende dat? De hele website van de Universitat van Barcelona uitpluizen natuurlijk! En Esther, mijn voormalige gastmoeder, contacteren om te vragen of ik een half jaar bij haar kon verblijven. Dat kon niet, maar ze bracht mij wel in contact met een vriendin van haar, Cristina, die me een half jaar een kamer met halfpension te bieden had in haar appartement. Ik ging gretig op haar aanbod in (na enig overleg thuis), want Barcelona is een dure stad en bij deze formule weten mijn ouders elke maand exact hoeveel alles samen zal kosten.

In april vond de derde infosessie plaats. Die was alleen voor de geselecteerden bedoeld. We kregen meer specifieke informatie over het Learning Agreement, de formulieren van voor, tijdens en na ons verblijf, de Erasmus beurs, het studiepuntensysteem enz. Tijdens deze infosessie was ik natuurlijk de enige die al enig idee had van welke vakken ik wilde volgen, de enige die al een verblijfplaats had… Typisch ik natuurlijk om al aan het plannen te beginnen voor er eigenlijk iets vastligt.

De volgende maand bleek dat de UB een goede keuze was. Ik kreeg supersnel antwoord op al mijn vragen, terwijl de anderen soms weken op hun honger bleven zitten. De UB stuurde me – samen met mijn acceptatiemail – allerlei nuttige links met informatie over deadlines, accommodatie, uurroosters… Het zal nu geen verrassing meer zijn dat ik vrij snel klaar was met mijn Learning Agreement, hoewel de UA natuurlijk toch weer voor complicaties moest zorgen. Mijn LA was nog maar net op weg naar Spanje, of er was al weer van alles veranderd. Gelukkig is de UB lekker flexibel en was alles makkelijk geregeld en opgelost.

In de maanden voor mijn vertrek moest ik natuurlijk nog van alles doen. Hup, naar de tandarts: wijsheidstanden laten trekken. Hup, planning voor de zomervakantie maken, zodat ik nog zoveel mogelijk tijd met vrienden kon doorbrengen en op reis kon gaan. Hup, sollicitaties versturen voor een studentenjob tijdens de maand augustus om toch een extra zakcentje te hebben. Hup, regelingen treffen om mijn Bachelorproef van op afstand te kunnen volbrengen.

Wat eerst nog een paar jaar, een jaar, een half jaar, een paar maanden enz. verwijderd was, is nu nog maar enkele dagen veraf. Intussen staan mijn twee koffers al klaar, moet ik nog maar één dag bij de Starbucks opdagen en heb ik nog maar heel even om van de laatste mensen afscheid te nemen voor mijn vertrek. Ik vind het belangrijk om dag te zeggen, maar volgens mij zijn de komende vijf maanden voorbij in the blink of an eye. Ik ben terug voor je het weet!

Tijdens mijn verblijf hoop ik minstens even leuke, interessante lessen bij te kunnen wonen als in de UA, goede examens af te leggen en nieuwe mensen te leren kennen. Ik hoop nog meer op te pikken van de Spaanse cultuur (misschien zelfs, in bepaalde mate, wat van de mañana-mentaliteit te absorberen). Ik hoop hier en daar een city trip te doen naar Valencia, Sevilla, Madrid, Lissabon of ergens anders… Stiekem hoop ik dat er af en toe eens iemand op bezoek komt, zodat ik met trots mijn studiestad kan showen. Jammer genoeg mag ik geen gasten toelaten in mijn kamer bij Cristina, wat logisch is, maar toch ook jammer.

En verder hoop ik zoals een echte native Barcelona te leren kennen, vanbinnen en vanbuiten.

//

4 thoughts on “Nog drie keer slapen

  1. Tante schreef:

    Ben echt fier op mijn nichtje….de voetsporen van haar tante achterna!!! Je gaat dat suuuuuuuuper doen, ben ik van overtuigd! We gaan je missen….mr ik kom je (ga proberen , want met mijn dierentuin……) bezoeken, en dan kan je me s wegwijs maken daar in Barcelona! Geef r een figuurlijke lap op! Dikke zoen en knuffel van je tante Katja

    Liked by 1 persoon

  2. hubert parms schreef:

    Zeer verhelderend en ook een vertederend antwoord op de vraag WAAROM ? Ge stapt nu de echte wereld van de volwassenen binnen, maar vergeet ook niet, die wereld heeft ook verrassingen in petto, zowel in de goede als in de minder goede zin, daar zal je zelf nog wel achterkomen. Maar wij rekenen op uw gezond verstand, alsook op uw voorzichtigheid in alle omstandigheden. Veel geluk en plezier ginder. En zoals je weet, je kan altijd op ons rekenen.
    Opa en oma.

    Liked by 1 persoon

  3. jackiemoonen schreef:

    Kleine (grote) meisjes worden groot. Zal je missen!
    Maar ben wel trots dat m’n meisje “een stapje in de wereld” zet 😉
    Geniet er met volle teugen van, MAAR zie ook dat je ginds slaagt voor de examens.
    Break a leg!
    Mama

    Liked by 1 persoon

Wat denk jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s