Mi mama me mima mucho

Fijn dat je hier weer bent om mijn toeristische avonturen in Barcelona te volgen! Morgen trek ik in bij Cristina en zal het ‘ik-ben-een-buitenlander’ gevoel snel verdwijnen. Ik trek intussen goed mijn plan in Barcelona en heb zowat alle activiteiten waar toeristen op af komen als bijen op een pot honing al enkele keren gedaan. Despite that, it never gets old! Zodra oktober over de stad neerdwaalt en het toeristische seizoen een beetje voorbij is, zal ik nog wel een keer verdwalen in Parc Guëll en misschien eindelijk eens binnengaan in de Sagrada Familia.

De dag dat we aankwamen in ons huurappartementje in Barcelona – dat gewoonweg perfect was voor ons verblijf – zijn we ’s avonds gaan eten in Ciutat Comtal, een populaire tapasbar op de Rambla de Cantalunya. We hebben een beetje voorgedrongen, want er was een lange rij, maar de anderen stonden zomaar wat rond te kijken dus hebben we een ober aangeklampt die ons meteen naar een van de zeldzame vrije tafeltjes heeft geloodst. Mijn eerste patatas bravas binnengespeeld! Onderweg terug naar het appartement heb ik nog een Starbucks gehaald, die véél goedkoper was dan op de luchthaven. Een Latte Grande was anderhalve euro goedkoper! Mama is vanaf dan elke ochtend voor mij een koffie gaan halen om de hoek, waar ook een Starbucks zit. Mi mama me mima mucho! Ik moet zeggen, sinds ik hier de laatste keer was, is het aantal Starbucksen volgens mij verdrievoudigd. Nog moe van de rit zijn we redelijk vroeg gaan slapen.

Dag twee brak aan en na het ontbijt hebben we ons een metroticket aangeschaft om makkelijk in de stad rond te geraken. Mama en Etienne namen een driedagenpas en ik een T-Joven (drie maanden geldig en bedoeld voor studenten). We zijn dan meteen naar Paralel gegaan om de funicular bergop te nemen. Bestemming: Montjuic. Er is veel te doen in dit reuzachtige park (dat maar liefst 2 miljoen m² meet).

museum-montjuic-barcelona

Museo Nacional de Arte Contemporani

Hetgene dat ik vooral leuk vond (en absoluut €7,5 inkom waard), was het kunstmatig aangelegde dorpje Poble Español. Het werd speciaal ineengestoken voor de wereldtentoonstelling van 1929. Alle regio’s in Spanje zijn hier vertegenwoordigd d.m.v. een restaurant, winkeltje e.d. Heel leuk om de namiddag door te brengen en ’s middags of ’s avonds iets te eten. ’s Avonds betaalt iedereen nog slechts €6,5 inkom, maar dan zijn de winkeltjes toe en enkel de twee discotheken en horecazaken nog geopend.

Poble Español Barcelona

Die avond hebben we nog wat rondgekuierd in de smalle, donkere straatjes van Barri Gotic, één van de wijken in Barcelona, en meer specifiek in de Joodse buurt. Er staat hier een zwaarbeveiligde synagoge. Je kan de metaaldetectors en veiligheidscamera’s van ver al zien!

Daarna namen we de metro naar Barceloneta en in de Tapas Club at ik mijn allereerste paella ooit! Ze hadden hier mojito’s aan een goed prijsje, maar ik kan je vertellen dat het totaal niet bij mijn eten paste. Bah! Ik denk nu wel twee keer na voor ik nog eens een mojito bij mijn eten bestel.

Paella Maritim Barcelona

Dag drie brak aan. We namen de metro naar de Port Olimpic, één van Barcelona’s drie jachthavens. Er zijn hier veel eet- en uitgaansgelegenheden met zicht op zee. Het valt vooral hier trouwens erg op dat het strand is aangelegd. ’s Middags aten we in Bestial, dat aangeraden werd in het programma “Checklist: Barcelona”. De reviews zeiden dat het personeel niet al te vriendelijk was – ze waren inderdaad niet de behulpzaamste kelners ooit – maar het eten was super, net als het terras en de algemene ligging. Een echte aanrader! Vooral ’s avonds is het echt wel nodig om te reserveren, maar als je voor een lunch gewoon bij de opening daar bent (om 13u begint de middagshift), zal je nog wel een tafeltje op het terras kunnen versieren.

jachthaven Port Olimpic Barcelona

In de vroege avond bezochten we de voormalige arena voor stierengevechten op de Plaça Espanya. Stierenvechten is al wel even verboden in Cataluña, maar ik geef toe dat deze arena te mooi was om af te breken. Misschien nog niet zo’n slecht idee van er een Centro Comercial van te maken, een shopping center. Het was leuk om er eens in rond te wandelen, maar als ik er niet per se meer naartoe hoef, ga ik er niet vaak meer naartoe gaan denk ik. We hebben niet alle verdiepingen gedaan, want om 21u begon de fonteinenshow van de Font Magica, de Magische Fonteinen. Dit moet je toch wel gezien hebben als je naar Barcelona komt. De show van verlichte fonteinen met luide muziek duurt iets van een 15 à 20 minuten en lokt elke dag – telkens vier tot zes voorstellingen per avond, naar gelang welk seizoen – honderden toeschouwers. Ik zal zelf ook nog wel enkele keren gaan kijken, het blijft gewoon geweldig mooi.

Om de massa voor te zijn, gingen we enkele minuten vroeger terug richting de metro. We stapten uit in Drassanes, de metrohalte het dichtst bij de zee, maar aan de kant van Barri Gotic. Waarom hier? We hadden een doel: Belgious. Dit is een ijskraamketen van Belgen die momenteel Spanje aan het veroveren is. Hoe doen ze dat? Door de Belgische wafels en chocolade in de kijker te zetten, maar ook door ijssmaken als cannabis en mojito aan te bieden. Dit plekje hebben we ook ontdekt dankzij “Checklist: Barcelona”. Het kraam zat goed verborgen en de muziek was een beetje raar, maar de wafel was super!

Uiteindelijk was er de laatste volledige dag dat mama en Etienne mee Barcelona konden verkennen. We trokken naar Parc Guëll met de taxi (ongeveer €10 vanaf Plaza Cataluña). Ik raad niet aan met de metro te gaan (Lesseps), tenzij je in de herfst of lente het hele eind wil stappen. Als je dat toch wil doen, koop dan zo snel mogelijk na het verlaten van de metrohalte een fris flesje drank, want hoe dichter je bij de ingang van het park komt, hoe duurder alles wordt. En geloof me, je bent uitgedroogd als je boven aankomt. Je kan ook bus 24 nemen, dan ben je een kwartiertje onderweg vanaf Plaza Cataluña. Aangezien de bussen hier dik inorde zijn, is dit de beste en goedkoopste oplossing, want met je metrokaart kan je normaal gezien ook de bus nemen.

Parc Guëll Barcelona

Persoonlijk vind ik Parc Guëll het meesterwerk van Gaudi. Het park is een doolhof aan paadjes en je vind elk weggetje pas als je er recht tegenover staat. Daardoor ontdek je elke keer dat je hier komt wel een nieuwe route, waarlangs dan weer enkele bouwwerken van Gaudi staan. Als je de weg kwijt moest raken (wat onmogelijk is ondanks het doolhofgevoel dat je hier krijgt), kan je nog altijd hulp vragen aan de tientallen verkopers van Gaudi-geïnspireerde beeldjes die de rand van de weg inpalmen. Vergeet ook niet af en toe van het uitzicht op de stad en de Middellandse Zee te genieten. Hoe hoger je gaat op de heuvel, hoe mooier het uitzicht wordt. Zet een foto zoals de mijne hieronder ook maar op je to-do list, want de regel is dat je niet in Barcelona bent geweest als je zo’n foto niet als bewijs hebt!

terras van Parc Guëll Barcelona

Na onze wandeling door dit prachtige, sprookjesachtige park namen we de taxi richting El Born. Deze wijk is best bereikbaar via metrohalte Jaume I (geen enkele toerist weet hoe de naam uit te spreken). Ik spreek het altijd uit op z’n Spaans (Chajmee Oenoo), maar dan weet ik nog steeds niet 100% zeker dat het juist is. Hier aten we Italiaans geïnspireerde tapas bij Gravin in de Passeig del Born. Naar het schijnt is het hier ’s avonds supergezellig, maar dat zal ik zelf nog moeten ondervinden.

Vanavond zijn we gaan aperitieven in de rooftop bar van het Pulitzer Hotel dat vlak bij ons appartementje ligt. Zeker de moeite van eens te bezoeken. Cocktails aan schappelijke prijzen: het is duurder dan de meeste plekjes in Barcelona, maar ongeveer hetzelfde als in België (rooftop bars niet meegerekend, want dan zijn deze cocktails nog steeds goedkoop). Ik raad het eerder aan als het al donker is. Volgens mij is het dan nog gezelliger, maar dan is de kans kleiner dat je nog plaats vindt.

Daarna zijn we de wijk El Raval gaan verkennen, bekend om zijn alternatieve en vintagewinkeltjes. Ik vergelijk het een beetje met SoHo in Londen. Onderweg kwamen we dan toevallig bij En Ville terecht. Ab-so-lute aanrader! Best wel reserveren als je in de prachtige binnentuin wil zitten, anders krijg je een tafeltje dat miezerig en minderwaardig is tegenover de rest van het enorme, gezellige, mooi ingerichte restaurant. Je mag je Spaanse bruschettas – de typische gebakken broodjes met uitgesmeerde tomaat, look en olijfolie – hier zelf klaarmaken, leuk! Ik heb het zelf bij een enkele tapa gehouden, want ik had niet veel eerder ‘mijn dessert’ al gegeten: brownie met vanilleijs. Jummie!

Morgen begint het Erasmus-avontuur pas echt. Ik zal jullie laten weten hoe dat verloopt!

Zonnige groetjes uit Barcelona!

* Voor het geval je je afvroeg ‘Wat is ze nu weer aan het mompelen?’, maar de moeite niet wou doen om de zin in een vertaalmachine te steken, is hier de vertaling van ‘mi mama me mima mucho’: Mijn mama verwent me erg. En dat is iets dat ik zeker zal missen de komende maanden…

One thought on “Mi mama me mima mucho

  1. Goed geschreven Claudia het is alsof we zelf daar waren met een gids.En nu het werk? waarom ge gekomen bent,alleen nog spaans praten is nu de boodschap; zodat wanneer ge terug komt het duidelijk is waarom ge dit allemaal over uw hoofd hebt getrokken.Als ge skypet dan mag je nog vlaams spreken natuurlijk (lol)
    .

    Like

Wat denk jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s