Just trying to live in the moment

Sinds ik aan de universiteit ben begonnen, en dus in de kerstvakantie niet meer met papa en Tristan op reis naar de zon kan, heb ik elke streepje zon leren appreciëren. Dat betekent dat ik, van zodra in België de zon begint te schijnen, op mijn grootouders hun terras te vinden ben. Om te studeren natuurlijk. Dat heet het nuttige aan het aangename koppelen! Wel, hier doe ik dat ook normaal gezien. Maar niet vrijdag, de laatste dag goed weer voor een weekendje regen.

Donderdagavond was ik weer laat gaan slapen, maar desondanks werd ik vrijdag al om half acht wakker. Misselijkheid, warmte, hoofdpijn, duizeligheid… Het voelde alsof ik de griep had. Meteen dacht ik aan de dag ervoor: tijdens het heetste moment van de dag was ik op het strand gaan zonnen, had me wel ingesmeerd, maar niet veel water gedronken… Mijn vaststelling klopte met de symptomen die ik op internet vond: zonnesteek. Voor alles moet er eens een eerste keer zijn zeker? De hele voormiddag en een stuk van de namiddag bleef ik me slecht voelen, waardoor ik een picknick met Miriam – de Mexicaanse van de couchsurf meeting – in Parque de la Ciudadela heb moeten afzeggen en in de plaats wat geskypet heb en een film heb gekeken. Tegen een uur of drie/vier voelde ik me beter en ben eten gaan halen dat ik in een parkje in de buurt heb opgegeten.

Barcelona life

Daarna ben ik terug naar mijn kamer gegaan en heb een twee uurtjes aan mijn bachelorscriptie gewerkt. ’s Avonds had ik nog steeds een beetje verhoging – graadje (en een half) hoger dan gewoonlijk – maar ik voelde me intussen goed genoeg om naar de Mojito Party te gaan (weer een bijeenkomst voor couchsurfers). Het was weer heel gezellig, heb enkele nieuwe mensen ontmoet en uiteindelijk alleen maar sangria gedronken (wat ik niet zo lekker vind, maar het was gratis haha).

couchsurfing party barcelona

De volgende dag eindelijk eens uitgeslapen tot een uur of tien. Het regende inderdaad en ik heb enkele uren aan mijn bachelorscriptie kunnen werken. Maar eerst een filmpje gekeken en erna nog wat geskypet. Het weer was inderdaad niet goed genoeg om naar buiten te gaan. Om de haverklap regende het en soms ging dat zelfs vergezeld van bliksem en donder.

Maar zelfs als het regent, blijft het minstens 25°C. Daardoor heb je constant die vochtige warmte die je in België ook hebt als het lang warm is geweest en er op elk moment een onweer kan losbarsten.

Zondag heb ik hetzelfde gedaan als zaterdag. Ik was weer helemaal griepsymptoomvrij. ’s Middags ben ik voor de derde keer op rij in een bakkerijtje hier in de straat een bocadillo gaan halen, die ik ter plekke op at met een heerlijke café con leche erbij.

Ik ben echter wel nog even een wandelingetje gaan maken langs de Arc de Triomf – geef toe, die van Barcelona is toch mooier dan die van Parijs? Zeker mooier dan de moderne Arc in de Place de la Defense…

Arc de Triomf in Barcelona

Claudia voor de Arc de triomf barcelona

Vanaf de Arc de Triomf besloot ik dan richting Parque de la Ciudadela te lopen en daar door te steken en een metrostation te zoeken. Ik was nog nooit in dit park geweest – maar had er wel al veel goede dingen over gehoord – en de Arc had ik alleen maar een keer vanuit de verte gezien omdat er de vorige keer vijf centimeter water in de straat stond door een hevige regenbui. Het park is inderdaad superleuk om bijvoorbeeld te picknicken, zoals Miriam van plan was en ik hoop dat binnekort toch eens te kunnen doen. Ik was op zondag in het park, dus niet overwachts waren er overal gezinnetjes met spelende kinderen, skateboarders en rolschaatsers, frisbeeërs, luierende jongeren, lezende senioren, een toerist hier en daar… Maar de lucht was die dag ook een beetje dreigend grijs, dus ben ik niet gebleven.

Parque de la Ciudadela

Op mijn gevoel ben ik dan maar een richting uitgelopen maar ik kwam een beetje op een verlaten baan terecht… Ik was niet in paniek, het enige waar ik schrik voor had was dat er een onweer zou losbarsten terwijl ik ‘de weg kwijt was’. Ik weigerde mijn gps te gebruiken omdat ik mijn coördinatiegevoel een beetje wil ‘updaten’. Een half uur later kwam ik dan toch uit in de Port Olimpic en vanaf daar wist ik weer waar ik naartoe moest.

Misschien vragen jullie je ondertussen af hoe het met de amerikaantjes is? Ik zie ze eigenlijk alleen maar ’s avonds bij het avondeten. Ze hebben immers al les en in het weekend hebben ze uitstappen zoals Sitges vorig weekend en Valencia komend weekend. Angelica begint ’s morgens al om 9u en Shannon pas om 11u. Shannon is de blonde amerikaanse uit Arkansas. Ze begint al wat meer te praten, want in het begin was ze heel erg stil. Ze krijgt nu ook Spaanse lessen op school, dus het zal wel niet lang duren voor er ook wat Spaans uit haar mond komt. Angelica en Shannon volgen dus allebei les via een schoolprogramma dat ISA heet. Dat is een organisatie dat een bussiness program in het buitenland aanbiedt. Ze hebben dus vakken als bvb. (international) marketing. Angelica gaat dit weekend naar Valencia en ik heb gevraagd of ik niet met de groep meekon, maar nee. Ik kon het maar proberen, hé. Zoals mama altijd zegt: een nee heb je, een ja kan je krijgen. Shannon gaat afzonderlijk met enkele anderen naar Ibiza voor twee of drie dagen. Dat zal ook wel leuk worden!

Maandag ben ik uiteindelijk toch naar Sitges gegaan. Ik zit ondertussen al helemaal op het Spaanse ritme, wat betekent dat ik zondagavond om 3u pas ben gaan slapen. Desondanks had ik mijn wekker om 9u gezet voor het geval het goed weer zou worden en ik een tweede poging kon wagen om naar Sitges te gaan. Het zou daar uiteindelijk zelfs beter weer worden dan in Barcelona, dus ben ik meteen uit mijn bed gesprongen om me klaar te maken. Om 11u had ik eindelijk (!!) de trein gevonden. Het bleek toch weer niet zo simpel. In Barcelona heb je vier maatschappijen: TMB (metro), FGC (iets grotere metro), Renfe (hogesnelheidstreinen) en Rodalies (regionale treinen). Ik moest dus inderdaad de trein hebben in Passeig de Gracia, dus ging ik weer naar dat station en opnieuw kon ik de R2 Sud niet vinden. Ik heb uiteindelijk hulp kunnen vragen aan een technieker die aan de tickettenmachines aan het werken was, want het personeel dat betaald wordt om hulpeloze passagiers als ik te helpen was er niet. Hij is helemaal met mij naar boven gegaan en heeft me in de juiste richting gewezen (hij zag waarschijnlijk dat mijn richtingsgevoel niet pico bello is…). Een goeie halve kilometer verder was er nog een station dat Passeig de Gracia heet en daar moest ik zijn. Bleek dat ze aan alle ingangen aan het werken waren en de pijltjes gaven niet echt duidelijk aan waar ik dan wel ondergronds kon geraken. Uiteindelijk vond ik dan toch de loketten. Ik wilde geen overbodig ticket kopen, dus vroeg ik aan het personeel dat daarvoor betaald wordt of ik mijn gewoon metroticket kon gebruiken. Volgens mij zat er een serieuze haar in de boter, want ik heb nog niet vaak zo’n pain in the ass ontmoet. Aan hem had ik dus niets. Dan ben ik maar in de rij gaan staan en moest toch een ticket kopen voor €7,6 (retour). Gedurende de 35 minuten durende rit zag ik het weer geleidelijk aan beter worden.

Eenmaal aangekomen stond er een fris windje, maar dat ging al snel liggen. Sitges heeft heel leuke, kleine straatjes en een mooie kustlijn. Dit dorp – dat verrassend groot is voor een dorp, trouwens – ligt ongeveer 30km ten zuidwesten van Barcelona. De stranden zijn er rustiger, zeker tijdens de week. Het water is er warmer en properder. Het was een leuk uitstapje, zeker wetende dat het in Barcelona aan het regenen was!

Sitges

strand Sitges

kustlijn van Sitges

Sitges strand

De kustlijn van Sitges

Sitges

Ik wilde op mijn gevoel terug naar het station lopen, maar liep uiteindelijk weer verloren. Dan heb ik toch maar mijn gsm boven gehaald en het global positioning system gebruikt. Gelukkig dat ik op een bepaald moment dan toch maar eens opkeek van mijn scherm, want net op tijd zag ik de treinsporen dwars voor (en boven) me. Ik moest dus niet rechtdoor blijven gaan, zoals de gps zei. Toch voor de zekerheid maar even de weg gevraagd (ja opa, in het Spaans!) en ik had gelijk. Naar rechts! Kijk, het begint toch te komen hé, dat coördinatiegevoel! Twintig minuten later zat ik weer op de trein naar Barcelona. Die avond ben ik een keer vroeg gaan slapen – voor 1u al! – maar ik was moe van al het stappen, de weg zoeken en de warmte.

Vanmorgen ben ik weer niet te laat opgestaan omdat ik naar de universiteit wilde om de laatste hand te leggen aan mijn Learning Agreement. Er stond helemaal geen rij toen ik er om een uur of elf aankwam. Ik gaf de Erasmus coördinator het document met de vakken die ik moet volgen en de uren die ik graag wilde. Alles was op tien minuten geregeld. Ik heb al de uren die ik wou. Ik heb ze zo gekozen dat ik steeds lange weekends heb om eventueel een uitstapje te kunnen doen. Maandag en woensdag heb telkens ik les van 13u tot 19.30u en dinsdag en donderdag van 8.30u tot 14.30u. Vliegtuigtickets zijn nu eenmaal goedkoper tijdens de week. Ik zou dus donderdagavond kunnen vertrekken en maandagochtend terugkomen indien nodig. Ik ben heel blij dat ik dat voor elkaar heb gekregen!

Aangezien dat allemaal zo vlot was gegaan, besloot ik nog maar een beetje in de buurt rond te lopen nu het zo’n goed weer was. Ik ben willekeurig wat blijven wandelen naar waar het er leuk/interessant/zonnig/mooi of wat dan ook uitzag. Toen ik er zeker van was dat ik niet meer wist waar ik was, mocht ik van mezelf een metrostation beginnen zoeken. Eerst had ik er nog veel gezien, maar nu duurde het lang voor ik er één vond. Zes kilometer heb ik gewandeld en dan de metro genomen vanuit Tarragona. Het leuke is dat ik normaal nooit in de straten zou komen waar ik kom als ik lukraak ergens naartoe begin te lopen. Zo blijkt de Avinguda de Roma een heel leuke straat te zijn: een autovrije laan met een speeltuin voor kinderen. Ook enkele interessante gebouwen gezien onderweg. (Als ik eerlijk ben is mijn plannetje niet helemaal gelukt: ik hoopte eigenlijk in de buurt van de Plaça España uit te komen, maar achteraf gezien was ik daarvoor iets te veel naar het westen gelopen.)

Toen ik terug in El Puxtet was aangekomen, ben ik nog even langs de supermarkt gepasseerd om iets te eten en te drinken te kopen. Ik was vergeten een flesje water mee te nemen, dus ik had tegen dan grote dorst! In de namiddag heb ik dit blogbericht geschreven, omdat ze onweer hadden voorspeld vanaf 15u, maar het is nog steeds schitterend weer buiten! Maar ik ga waarschijnlijk toch niets speciaals meer doen vandaag. En anders zal je er de volgende keer wel over lezen! Just trying to live in the moment. Ik probeer normaal altijd alles lang op voorhand te plannen, maar deze oefening bevalt me eigenlijk best goed.

Als de lessen beginnen – volgende week! – zal ik waarschijnlijk veel minder te vertellen hebben. Uiteindelijk is dit weer een lang bericht geworden, hoewel ik dacht dat ik niets te melden had. Maar je kent mij, eens ik begin met schrijven, kan ik niet meer stoppen!

Tot de volgende!

IMG_1398

One thought on “Just trying to live in the moment

Wat denk jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s