Kerstmis is in het land

De tijd gaat snel vooruit hé? Ik kan me nog perfect de dag herinneren dat ik voor het eerst voet zette in Cristina’s appartement. Al de rest zijn nog slechts gefragmenteerde herinneringen, maar van die dag weet ik nog alles. Er is dan ook zoveel gebeurd en ik heb zoveel gezien en gedaan dat het dan ook veel te veel om allemaal perfect te herinneren. Bij Filosofie heb ik geleerd dat, aangezien je geheugen selectief is, de dingen die je je herinnert iets meer zeggen over jezelf. Als ik terugkijk op de laatste maanden en me dingen voor de geest haal die me zijn bijgebleven, is het heel interessant om daar op die manier over na te denken. Sommige dingen die ik in mijn blog beschreven heb, was ik alweer vergeten. Daarom alleen al is een blog schrijven heel handig. Het is een beetje een publiek dagboek, niet?

Zondag 8 december ben ik met Kerry en Anna en twee van hun Hollandse vriendinnen, Tessa en Susan, naar het doolhof in het Horta park geweest. Na 2 minuten waren we de andere helft al kwijt maar we hebben het overleefd! Het is een heel mooi park en de maand dat ik hier op taalcursus was, ben ik er niet geraakt. Als je langere tijd in Barcelona bent, is het zeker de moeite van eens langs te gaan. Het is meer dan alleen een doolhof. Op zondag is de inkom tot het park gratis!

doolhof horta

Het doolhof horta

Ik, Tessa, Kerry, Susan doolhof horta barcelona

herfst in barcelona

paleis in horta park barcelona

Maandagavond 9 december ‘vierden’ we thuis het afscheid van Anjelica en Shannon met cava en een Amerikaans diner. Ze hadden die week hun eindexamens, dus deden we de despedidas maar aan het begin van de week. Vrijdagochtend vertrok ik eerst naar Malaga, een paar uur later zou Anjelica in twee keer naar Virginia vliegen en de volgende ochtend nam Shannon het vliegtuig terug naar Arkansas. Ze zijn trouwens allebei goed aangekomen en hebben ginder blijkbaar meer moeite om over hun jetlag heen te komen dan hier het geval is geweest.

Woensdag 11 december ging ik zoals altijd tussen twee lessen door een koffietje drinken bij de Starbucks aan de overkant van de straat. Daar kennen ze me ondertussen zo goed, dat ze me begroeten bij naam, me vragen of ik een Americano con un poco de leche wil en me de wifi-code in de hand duwen voor ik erom kan vragen. Deze keer werd ik nog beter behandeld: ik was één van hun loyaalste klanten en mocht daarom één van de gratis unieke kerstdrankjes kiezen. Ik ging voor de toffee nut latte en neem het in ieder geval nooit nog een keer. Koffie is koffie voor mij en ik hoef daar geen noten, chocolade of slagroom bij. Puur natuur! Maar met een beetje melk.

“Danku om zoveel momenten met ons te delen! We bedanken uw loyaliteit met uw gratis favoriete Kerstmis-drankje… We blijven de feestdagen samen vieren!”

Vrijdagnacht/ochtend 13 december stond ik om 2.45u op, maakte me snel klaar en at een klein ontbijtje – ja, ik kan zo vroeg ontbijten. Je mag mij altijd wakker maken voor cornflakes. Toen ik deze zomer ook vroeg moest opstaan om te gaan werken in de Starbucks op de luchthaven vertrok ik nooit zonder mijn ontbijt. Eenmaal daar ontbeet ik gewoon nog een keer met een gratis croissant.

In ieder geval, de Aerobus begint pas te rijden om 5.30u, dus moest ik met de Nitbus en dat had ik nog nooit gedaan. De dag ervoor had ik gelukkig al eens gezocht waar de halte van bus N16 (die zowel in T1 als T2 stopt, de N17 alleen in T1) is. Om 4.30u had ik een bus (aangezien ik de vorige net had gemist) en dan waren wij – dat zijn ik en de volle bus, jaja en dat zo vroeg! – gedurende een uurtje onderweg. De Nitbus neemt een hele omweg en gaat niet via de autopista.

Voor de zekerheid had ik wat extra tijd gerekend om naar de luchthaven te geraken, want dit was een busrit die ik nog nooit had gedaan. En bussen en ik, dat gaat niet zo goed samen. Dan heb ik maar een uurtje gewacht op een koude luchthaven. Volgens mij bespaarden ze op de verwarming – ik weet dat ze dat doen op luchthaven van Brussel, daar zetten ze in de zomer de airconditioning zachter. Ook op het vliegtuig was het super koud. Eenmaal in de lucht warmde het echter wel snel op. De vlucht was op tijd, weer geen problemen. I count myself lucky! (Had ik er trouwens al de nadruk op gelegd dat het die dag vrijdag de 13e was?) Met de aeroport bus (€3, enkele rit) dan maar Malaga in. De buschauffeur liet me een halte te ver uitstappen, maar gelukkig liep ik voor één keer niet verloren met de GPS op mijn gsm.

Deze keer had ik weer een kamer gehuurd met AirBnB. Ik verbleef in een kamer – met tweepersoonsbed! – bij Fali, Elizabeth en hun twee honden Pandora en Mo. Eenmaal daar bleken het maar liefst vijf honden te zijn (!!): er waren ook nog de drie puppy’s, maar twee daarvan zouden de volgende dag een nieuw baasje krijgen en Mo werd gecastreerd. No more puppies in the future! Het was leuk om nog eens door honden omringd te zijn. Ik miste Pebbles wel een beetje… Met je familie kan je skypen, maar met een hond gaat dat net iets moeilijker. Heel propere mensen waren het wel. Fali kuiste het appartement drie keer per dag zodat zijn gasten geen last zouden hebben van het hondenhaar. Hij ontvangt gasten in twee kamers en doet dit als full time beroep. Het systeem van AirBnB is echt booming business. Het is een goedkope oplossing als je op reis gaat maar niet wilt couchsurfen of in een hostel wilt gaan.

Parque Huelin malaga

Kerstboom malaga

Het was heel koud toen ik aankwam in Malaga, maar een graad of tien. Ik was voor mijn vertrek echter in contact gekomen met een Belg die gelijktijdig met mij een week in Malaga was en hij wist me te vertellen dat hij de vorige dag nog in zijn T-shirt op een terraske had gezeten. Onderweg naar het centrum – een wandeling van 15min. als je doorstapt – begon ik al boos te worden op mezelf omdat ik niet gewoon een dikke trui had mee genomen, maar nog geen 5 minuten later moest ik ineens alles uittrekken: jas, sjaal, vest. Van de ene moment op de andere steeg de temperatuur met tien graden!

barcelona spoorwegbrug

De volgende uren deed ik alle toeristische dingen die mij interesseren (dus het Picasso en Thyssen museum sloeg ik over). Heb weer heel wat afgestapt. Dat merkte ik vooral onderweg naar boven op de berg Gibralfaro. Ik had op het internet gelezen dat het de hel was om naar boven te wandelen, maar totdat ik halfweg was vond ik dat nogal overdreven. Maar inderdaad, het laatste stuk was heel steil. Die madam die op haar hoge hakken naar beneden moest heeft dat ook gemerkt! Toen ik het view point bereikt had, wilde ik eigenlijk liefst terug naar beneden, maar ik was nu al zover… Eenmaal boven bleek dan weer dat ik nog inkom moest betalen ook! Voor studenten zijn het echt super goede kortingen. Volwassen betalen €6 inkom, studenten slechts €0,6! In het kasteel op de berg vond ik een briefje van €20. Hoezo vrijdag de dertiende is een ongeluksdag? Aangezien er niemand in de buurt was van wie het kon zien, was ik de eerlijke vinder!

Calle Marqués de Larios, the main street of Malaga

Plaza de Concepción malaga

Mandrijnenbomen kathedraal malaga

Teatro Romano malaga

Onderweg naar beneden vond ik inderdaad, zoals ik op het internet had gelezen, de gemakkelijkere weg. Die zie je alleen als je naar beneden gaat of als je weet waar die is. Je skipt dan een heel stuk én de wandeling is mooi qua omgeving.

malaga

 Jardines Pedro Luis Alfonso malaga

Om drie uur had ik afgesproken met Bart, een wereldreiziger die een week in Malaga doorbracht en iets wilde gaan drinken. Perfect op tijd kwam ik aan in de haven van Malaga, waar we hadden afgesproken op het terras van Kaleido. Bart komt uit Menen en heeft in Peru, Chili en Argentinië rondgereisd door o.a. te couchsurfen. Hij heeft heel wat van de wereld gezien en we hadden elkaar heel wat te vertellen.

We maakten nog een kleine wandeling door het centrum van Malaga met een laatste stop in 100 montaditos. Herinner je je nog hoe enthousiast ik daarover was? In Sevilla ben ik hier twee keer montaditos gaan smullen. In ieder geval, ik heb hier heel erg genoten van mijn jarra de tinto de verano!

Plaza de la Constitución malaga

Na de lange wandeling terug naar het appartement was ik kapot, dus kroop ik na een snelle douche meteen in mijn bed om een film te kijken. Nog geen uur later kwam ik uit bed om Elizabeth te verwelkomen – die was net thuis na een lange dag werken en ik had haar nog niet ontmoet – en ontdekte plots hoe verkouden ik wel was. Ik stond te rillen van de kou en had geen stem meer. Elizabeth zei dat ik maar meteen (pepermunt)thee moest maken en gaan slapen. En, gehoorzame meid dat ik ben, dat heb ik dan maar gedaan.

De volgende dag was mijn stem nog altijd weg. In de late voormiddag kreeg ik het bericht van Bart waar ik op wachtte, een goede reden om uit bed te komen: we zouden een lange wandeling langs de kust maken en belandden uiteindelijk in het kleine dropje El Palo, iets van een vijf kilometer verderop. Het was heel warm en zonnig die dag. De vorige dag had ik al wat kleur gepakt en dat was na deze zaterdag niet anders!

El Muello Uno malaga

malaga

Marktje in El Palo malaga

malaga emmer coronitas

malaga El Palo

De terugweg leek heel lang, maar het was leuk geweest. Eenmaal terug in het centrum hadden we allebei zin in een ijsje. Dat heb ik in Barcelona niet veel gegeten omdat het hier verschrikkelijk duur is. In Malaga krijg je een heel grote portie voor hetzelfde geld! Het heeft heel erg gesmaakt na zo’n warme dag. Bart en ik zouden elkaar die avond weer zien in 100 montaditos samen met 2 andere Belgen die ook net waren aangekomen in Malaga. Het was leuk om nog eens face to face met Vlamingen te kunnen praten. Dat was al heel lang geleden en ik besefte dat mijn Nederlands er toch op achteruit is gegaan…

Calle Marqués de Larios malaga

Zondagochtend, zo stijf als een lat, stond ik om half zeven op. Ik wilde goed op tijd op de luchthaven zijn zodat ik langs de Starbucks kon passeren die ik daar op de heenweg had gezien. Ik had een hele leuke babbel met mijn ‘collega’ maar deze keer is het me niet gelukt een gratis koffietje los te krijgen. Uiteindelijk was ik nog bijna te laat voor mijn vlucht omdat de luchthaven van Malaga héél ingewikkeld is en ik de security checkpoint niet vond. Het is een hele omgekeerde wereld daar. De bordjes volgen helpt hier niet. Toevallig kwam ik Bart nog tegen. Hij was ook te laat, haha. Hij had op hetzelfde uur een vlucht, maar hij moest (jammer genoeg voor hem) terug naar het koude, natte Brussel. De rest van de dag heb ik gerecupereerd in bed. Ik kon nog amper lopen tegen dat ik thuis was.

Om jullie een idee te geven van hoelang ik nu eigenlijk ben weggeweest en hoeveel dat heeft gekost kan ik jullie dit vertellen: ik zal tegen het einde van mijn Erasmussemester iets van een 42 à 43 dagen gereisd hebben en dat aan €12/dag. Onder die prijs vallen enkel mijn vervoer en verblijf. Eten, drinken, inkom, souvenirs e.d. reken ik tot mijn Barcelona-budget en niet tot het reisbudget. Zoals ik op Facebook ook al schreef: travelling shouldn’t be expensive, but enriching. Ik kan zeker zeggen dat ik veel heb bijgeleerd en dat alles elke cent en elke dag dat ik daarna stijf, moe en futloos was waard was. Ik heb bijgeleerd over de wereld die ik al kende en de wereld die ik nog niet kende, maar vooral heb ik mezelf beter leren kennen.

PicQTD46

Om je een voorbeeld te geven: ik ben het type dat altijd alles wil plannen, lijstjes maakt en alles zo lang mogelijk op voorhand wil weten. Dat is ondertussen al fel afgezwakt, maar op sommige momenten komt die kant toch weer naar boven. Wat ik echter geleerd heb, is dat dat niet om negatieve redenen is: soms ben ik zo ongeduldig om bijvoorbeeld naar huis te komen, dat ik mijn koffer al een maand op voorhand maak. Dat is vanwege mijn onuitputtelijke enthousiasme en niet om stresskip redenen, zoals tevoren wel het geval was. Nog iets dat ik geleerd heb, is dat het woord ‘avontuur’ meer dan één betekenis heeft. De stereotiepe ‘avonturenreis’ is er een waarbij je bij wijze van spreken je leven op het spel zet door extreme sports te doen zodat je een verslavende adrenaline rush krijgt.

PicQTD45

Ik krijg deze rush al gewoon van voet te zetten in een nieuwe stad of land waar ik nog nooit ben geweest, niemand ken en soms ook de taal niet spreek. Alles is nieuw, alles is mooi, alles is onbekend en ik mag dat allemaal gaan verkennen, bekijken, proberen, proeven, ruiken, voelen. En dan kom je weer thuis – uitzondering: ‘thuiskomen’ in Barcelona geeft me telkens net dat gevoel – en je voelt de adrenaline zo uit je lijf stromen. Het waren vermoeiende dagen met veel nieuwe ervaringen en nu ben je thuis, een plaats die je kent, met een dagelijkse routine, en alles gaat weer zijn gangetje. Al snel wil je opnieuw die rush voelen, maakt niet uit hoe moe je bent of was, welke stommiteiten je hebt begaan – die gelukkig niemand heeft gezien – en dat je niet nog eens een nieuwe berg wilt beklimmen. Het avontuur roept! Ik kan eerlijk zeggen dat ik me nog nooit zo alive heb gevoeld als de laatste paar maanden. En dan nog vooral in het begin, die eerste maand in Barcelona, en tijdens al mijn uitstapjes, of ze nu op rijafstand of vliegafstand waren. Er zijn veel clichés, die misschien cheesy klinken, over ‘mensen die reizen’ en ‘op reis gaan’, maar vaak zijn ze wel waar. Ik wil nu niet de grote wereldwijze reiziger gaan uithangen, maar ik heb er wel al een glimp van mogen opvangen en het smaakt naar meer.

PicQTD27

Natuurlijk ben ik ook nog naar de les geweest, maar dat het de laatste schoolweek was, was duidelijk. Er was bijna niemand in de lessen! Vandaag ik ook niet omdat het voornamelijk presentaties van andere studenten waren en met mijn gehoest – waardoor ik woensdag ook al eerder weg moest uit de les – wilde ik de anderen niet storen.

Dinsdagavond hielden we een klein kerstfeestje in La Oveja Negra (wat Het Zwarte Schaap betekent). De Erasmusmeiden waren er: Johanna met haar Duitse vriendin, Kerry met haar twee vriendinnen van thuis en Anna met haar vriendin Anna van thuis. Susan en Tessa uit Holland waren er ook bij. Het was heel gezellig en ik dronk er voor het eerst sangria met cava, wat voor mij veel lekkerder is dan de echte sangria met rode wijn! Nog een stommiteit die het vermelden waard is: half nine is de typische Britse manier om – nee, niet half negen – maar half tien te zeggen. Volgens mij was ik toen een half uur te laat, maar eigenlijk was ik dus een half uur te vroeg!

bar in barcelona oveja negra

la oveja negra barcelona

Sangria met cava barcelona

Maandag- en woensdagmiddag ging ik na Filosofie met Fran (de jongen die mij met dit vak helpt waardoor ik zo’n hoge cijfers haal) en twee Italiaanse Erasmusstudenten, Frederico en Marta, naar Nostrum om een middagmaaltijd te verorberen. Hier eet je plat’kes voor 1, 2, 4 of 6 euro. Met de klantenkaart van Frederico aten we echter met super hoge kortingen! Het leuke was ook dat het warm genoeg was om buiten op het terras te eten. Er waren wel van die verwarmingspalen, maar die stonden niet aan. Desondanks was het toch warm genoeg – en dat in december! Zalig!

Ook woensdagavond was ik op stap met Johanna, Susan, Tessa en het Duitse meisje wiens naam ik steeds vergeet. Het was net een couchsurfingreünie! Voor mijn vriendinnen leek het alsof ik iedereen wel kende. Wie er onder andere waren: Max (uit Idaho) die net terug was van zijn rondreis in Azië, de lange Hollander die alleen maar Engels wilt spreken en Annalisa natuurlijk! Het was al zeker twee maanden geleden dat ik mijn eerste vriendin die ik gemaakt had in Barcelona nog een keer had gezien. We hebben elkaar wel berichtjes gestuurd en contact gehouden, maar we hadden steeds andere bezigheden: zij was bezig met de opnames van haar webserie BCN – The Series en ik was op uitstap of aan het studeren. Ik had een uitnodiging voor de ‘exclusieve première’ van haar serie en mocht enkele vrienden meenemen. Er waren iets van een 150 mensen. Het was een gezellige avond die ingeleid werd door een kort concertje van de band Mood – dat nog niet eens zo slecht was – die tevens de soundtrack voor de serie hebben verzorgd. Al bij al een gezellige avond. Met wijn in een bierglas.

Vandaag, donderdag 19 december, is het de uren af tellen tot ik het vliegtuig mag opstappen. Ik ben vandaag alleen naar buiten gegaan om mijn boarding pass af te drukken – daarvoor moest ik speciaal de regen trotseren, pff – en voor de rest heb ik voornamelijk gewerkt aan mijn bachelor thesis om mijn deadline (morgen) te halen. Het maakt me bovendien zo blij dat mijn vrienden er net als ik er naar uitkijken om naar de Boesj, cinema, kerstmarkt, koffiebars enz. te gaan. Ik heb er nooit aan getwijfeld dat ze me zouden vergeten, haha. Tijdens het normale schooljaar zien we elkaar ook niet zo vaak, maar toch lijkt het alsof het pas geleden was dat we elkaar nog zagen. Dank u daarvoor Margot, Kaj, Rani, Aaron en de anderen! =D Over iets van een 13u zit ik op het vliegtuig naar België. Het zou zo eens tijd gaan worden! Natuurlijk zou ik ook willen dat mijn universiteit me de toestemming gaf om de rest van het schooljaar hier te sturen – zoals het geval is bij Johanna en Anna – maar dat is helaas geen optie. Gelukkig is Barcelona niet zo ver weg van Mechelen!

Ik zie jullie heeeeel binnenkort!

Alvast prettige feestdagen voor iedereen!

Prettige feestdagen!

Prettige feestdagen!

6 thoughts on “Kerstmis is in het land

Wat denk jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s