Op reis naar huis

Allereerst hoop ik dat iedereen een Feliz Navidad heeft gehad, wens ik iedereen een gelukkig/succesvol/gezond Año Nuevo en… O, nee – in België krijgen de kinderen geen bergen cadeautjes met Drie Koningen (Reyes Magos in het Spaans). Wel, de studenten van het hoger onderwijs wens ik dan alvast goede examens toe!

IMG_3542

De kerstvakantie zit er sinds gisteren ook op voor mij. Wat heb ik uitgespookt de laatste twee weken? Het begon allemaal met een weekje thuis in België, de toerist uithangen. Ik had heel wat dingen gepland, maar zeker de helft is niet doorgegaan. Normaal gezien zou ik daar enorm door geïrriteerd zijn geweest, maar dat toont maar weer eens aan dat ik toch wel veranderd ben de laatste vijf maanden.

Ik heb volgens mij nog nooit zo genoten van een vrijdagavond in de zetel als die vrijdag dat ik thuiskwam. Een beetje bijkletsen met de mama en Etienne en dan… Belgische frietjes, echte chocomelk en Vlaamse tv-programma’s! Pebbles was met geen stokken bij me weg te slaan in het begin. Zodra ik neerzat, sprong hij onmiddellijk om m’n schoot. Daarbij kreeg ik afwisselend beschuldigende – Waar heb jij al die tijd gezeten? – en aanhankelijke – Het kindje is terug! – blikken.

Zaterdagavond was ik met mijn vrienden eerst in de Boesj te vinden, maar uiteindelijk zijn we heel de stad rondgelopen op zoek naar andere cafés die open (en niet vol) waren. Als je uit Barcelona komt, een stad waar elke avond van de week alles open is, dan is dat toch wel even aanpassen. Het was in ieder geval geweldig leuk om dit nog eens te doen.

YES! Mijn Kriekske!

Zondag zag ik Aaron, mijn beste vriend, eindelijk weer! We hadden veel bij te praten, ik dronk mijn tweede chocomelk van de week, we speelden Trivial Pursuit (ik was aan het winnen, maar Aaron haalde me op spectaculaire wijze in). Dit alles deden we in Sister Bean. Vervolgens kon ik eindelijk de nieuwe Media Markt eens bezoeken. Die avond ben ik naar de Burgerij geweest voor een lekker avondmaal met Ben & Jerry’s als dessert natuurlijk!

Ik en Aaron in de Sister Bean

Chocommmmmelk

Maandag zou ik normaal naar de kerstmarkt gaan in Gent, maar de personen met wie ik wilde gaan, cancelden één voor één. Dan maar naar de cinema in Antwerpen – en dat niet voor één, maar twee films. Ik hou van cinema’s! Er gaat niets boven een grote zaal vol met afwachtende mensen, met comfy stoelen, verse popcorn en de allernieuwste films op groot scherm. De films die we keken zijn zeker twee aanraders: Het Vonnis (regisseur: Jan Verheyen) en Last Vegas (met o.a. Robert de Niro en Morgan Freeman in de hoofdrollen).

Dinsdagavond vierde ik Kerstmis met mijn grootouders, papa en broer en met kerstdag was ik bij mijn mama te vinden. Ook woensdagavond was ik weer in de Kinepolis te vinden. Dit keer gebruikten Kaj en ik onze gratis tickets voor de film Gravity met Sandra Bullock en George Clooney in de hoofdrollen. Het was een heel speciale film die me zo actief deed meeleven dat ik er achteraf zelf uitgeput van was. Ik heb nooit eerder zoiets gezien en heb gemerkt dat de 3D-technologie er toch op vooruit is gegaan de laatste paar jaar.

Ik denk dat ik al wel eens verteld had dat er een schaatspiste is aangelegd op Plaça Catalunya, maar ik was niet echt van plan om daar gebruik van te maken. Wie weet hoe vaak wordt dat ijs glad gemaakt? Ik ben al niet de meest elegante schaatsster van de wereld, maar daar zou ik gegarandeerd mezelf voor schut zetten. Op het aanbod om donderdagavond te gaan schaatsen in Leest zei ik echter wel toe. De schaatspiste in Barcelona is er natuurlijk maar tijdelijk, dus daar heb je niet die leuke muziek en discolichten die het allemaal wat dynamischer maken.

Vrijdag ging ik naar de kapper, ergerde ik me aan het bussysteem van Mechelen – dat heb je als je zo’n geweldig metronetwerk ter beschikking hebt in Barcelona, waar de metro nooit meer dan twee minuten te laat is – en genoot ik gewoon van het thuis-zijn. Ik heb gedurende deze week ook reeds mijn twee examenpapers voor mijn Engelse vakken geschreven en mijn notities in orde gebracht. Dat zeg ik er maar even bij, want ik heb hier en daar iets opgevangen over dat het toch wel heel makkelijk moet zijn daar in Spanje als ik aan zoveel activiteiten kan deelnemen, reisjes kan doen en vooral heel weinig met school bezig moet zijn en toch kan slagen. Om even duidelijkheid daarin te scheppen: ik heb nog nooit zoveel voor school gewerkt als dit semester. Voor en na school, in de luchthaven, op het vliegtuig, in de bus… Zodra ik een minuutje vrij was, werkte ik en studeerde ik. Bovendien kan ik even makkelijk mijn boeken voor school lezen op het strand in Sitges of op de bus naar Andorra als thuis op mijn kamer of in de Starbucks tussen de lessen door. Voor zover ik heb ontdekt is het allemaal een kwestie van planning en discipline. Ik heb heel vroeg al half-en-half besloten dat ik uitstapjes wilde doen en heb volgens dat idee mijn time management geregeld. Daar ben ik redelijk goed – maar helaas niet perfect – in geslaagd.

Zaterdagavond vloog ik voor één nacht terug naar Barcelona. Toen ik aankwam bij Cristina, maakte ik mijn rugzak opnieuw klaar voor mijn volgende tripjes: Granada, San Pedro del Pinatar en Barcelona. Geen vragen stellen! Het wordt allemaal wel duidelijk.

Ik moet eerlijk bekennen, toen ik terugkwam in België voelde ik me echt een toerist. Ik wilde overal foto’s van maken: het station, de mensen, de Krieken die ik bestelde enz. Toen ik eindelijk net weer aangepast was – hoewel… mijn bronchitis begon pas door te breken toen ik me in het Belgische klimaat bevond (herinner je je mijn verkoudheid nog die begonnen was in Malaga?) – moest ik weer terug naar Barcelona. Deze keer was ik daar net ietsje minder blij om. Ik moest immers terug om te studeren en examens af te leggen. Niet bepaald geweldige vooruitzichten. Daarom vond ik het helemaal niet erg om de volgende dag vroeg op te staan om het vliegtuig naar Granada te nemen, waar papa me zou ophalen op de luchthaven. Hij was al eerder naar Spanje i.v.m. het huis dat hij daar aan het bouwen is.

granada spanjegranada spanjegranada spanje

 

Eenmaal ingecheckt in ons hotel trokken we het centrum van Granada in. Het was hier heel erg koud. Granada ligt dan ook meer landinwaarts en vlak aan het gebergte van de Sierra Nevada. Weer viel er heel wat te wandelen. Deze keer moest ik echter een keer niet zelf de weg zoeken en kon ik gewoon rustig om me heen kijken. Het was leuk om nog eens iets samen met mijn papa alleen te doen. Het was dus ook niet zo verrassend dat we meteen op een terrasje in de zon belanden en een menú del día bestelden. Daarna begon onze wandeltour pas echt! Via Plaza Campo del Principe liepen we richting La Alhambra – het enige dat je moet gezien hebben als je naar Granada bent geweest. Mja, ik heb het gezien. Binnen zijn we niet geraakt. Je hoort van maanden van tevoren je tickets te bestellen aangezien er een daglimiet is op het aantal bezoekers. Ook voor de volgende dagen was alles uitverkocht. We zullen de kans nog wel eens krijgen in de toekomst. San Pedro is niet zo heel ver van Granada!

granada spanje

spanje granada

spanje granada

spanje granada

Na een toertje rond La Alhambra kwamen we uit op Paseo de los Tristes, waar er leuke barretjes zijn met zicht op het kasteel. Vanaf daar moesten we verder bergop richtig de view points, in het Spaans miradors genoemd. Ondertussen begon de zon te zakken en het werd merkbaar nog kouder. De wandeling was echter de moeite. 

spanje granada

spanje granada

mirador San Nicolas spanje granada

spanje granada mirador san nicolas

Zonsondergang Sierra Nevada  spanje granada

Die avond gingen we naar een tapasbar – is er wel iets anders in Granada?! Hier leerden we al gauw de twee Nederlanders kennen die ik bij het binnenkomen meteen had gespot. In het begin liep het wat stroef, maar uiteindelijk kwamen ze wat los en was het een avond vol wijnproeven en tapas smullen om af te sluiten met champagne en sherry (dat had ik nog nooit eerder geproefd en ik hoef het niet snel weer). Ik kan best genieten van een glas wijn of champagne, zeker als het zo lang geleden is, maar de sherry laat ik in de toekomst toch maar staan. De volgende dag ontdekten papa en ik de rest van Granada. We begonnen met tapas bij Enrique en kuierden op ons gemakje door de stad.

spanje granada tapas

De Kathedraal van Granada

De volgende dag reden we de Sierra Nevada in. Zo mogelijk werd het nog kouder! Er stond een ijzige wind op de top van de berg. Het originele plan was eigenlijk dat we zouden gaan skiën in de Pradollano, maar omdat de sneeuwberichten zeiden dat het de moeite niet was, hebben we ons skigerief thuisgelaten. Desondanks zijn we het daarboven toch eens gaan verkennen.

spanje granada Sierra Nevada

sierra nevada spanje granada

sierra nevada spanje granada

spanje granada sierra nevada

spanje granada sierra nevada

Ook die avond leerden we weer een Hollandse kennen. We hadden meer dan een half uur lang Granada rondgelopen op zoek naar iets dat open was op oudejaarsavond – liefst geen Libanees of dürüm of iets dergelijks – en dat was één enkele tapasbar, niet te ver van het plein waar we later naar het vuurwerk zouden gaan kijken. De bedoeling is dat je bij alle twaalf slagen van het nieuwe jaar telkens één uva (een druif) eet om het komende jaar geluk te hebben. Ik lust helemaal geen druiven, maar dit was een traditie waar ik wel al een hele tijd naar uit had gekeken. God, wat gaan die slagen snel!

gemeentehuis spanje granada

nieuwjaar vuurwerk spanje granada

nieuwjaar spanje granada

Wat er zoal overblijft op straat nadat een bende nieuwjaarsvierders is gepasseerd

De volgende dag reden we verder naar San Pedro del Pinatar, zodat ik ook eens de vorderingen aan het huis kon zien. Voor mij zijn er drie gevoelens van thuiskomen: er is natuurlijk thuiskomen in Mechelen waar ik heel mijn leven gewoond heb, ik voel me ook thuis in Barcelona maar doordat ik weet dat dit niet voor eeuwig is voelt het anders, en dan is er thuiskomen in San Pedro. Het is heel vreemd om verliefd te worden op een Spaans dorp waar bijna niemand ooit van gehoord heeft, maar je moet er gewoon geweest zijn om het te snappen.

San Pedro del Pinatar spanje snelweg

Mazarón spanje

Mazarón

Strand in San Juan de la Ribeira

tapas spanje santiago de la ribeira mar menor

Na twee daagjes in San Pedro was het dan tijd om terug te vliegen – in mijn geval is het toch ‘terug’ – naar Barcelona, waar we nog enkele dagen zouden doorbrengen. Het was heel vreemd. Ik passeerde natuurlijk langs Cristina om verse kleren op te halen. Er is ook maar zoveel dat er in mijn rugzak past… Ik had daar dus nog steeds mijn kamertje, maar ging toch enkele straten verder op hotel met papa. Natuurlijk was ik nu degene die het heft in handen nam en de weg wees. Dat was ook wel eens iets anders.

De eerste avond wilde papa bij Tickets gaan eten, maar dat was gesloten en per toeval belanden we dan bij een zusterzaak: Casa de Tapas Cañota. De menukaart lezen op zich is al een plezier! De croquettes de jamón zijn de beste die ik ooit heb gegeten.

De volgende dag nam ik papa mee naar Poble Español en eindigden we na een bezoek aan het Mare Magnum, het shopping center in Port Vell, en een wandeling langs de Mediterraanse Zee in de Carpe Diem Lounge Club waar ik een decadente avond heb beleefd, maar dat is nu eenmaal de bedoeling als je naar CDLC komt. Toch kan ik nog steeds niet begrijpen dat er daar een fles van €11.000 op de kaart staat. Zou er echt iemand dat ooit bestellen? Wij hielden het in ieder geval bij wijn – en voor mij ook Sprite en spuitwater.

Poble Español barcelona

poble espanol barcelona

poble espanol barcelona

barcelona Mare Magnum

Een bar met zicht op zee in Mare Magnum

barcelona Mare Magnum

Carpe Diem Lounge Club Barcelona

Eindelijk was de grote dag aangebroken! Zondag woonden we een voetbalmatch bij in Camp Nou! Ik had de hoop allang opgegeven dat ik dat ooit nog eens zou mogen meemaken, maar het is dan gelukt! FC Barcelona won met 4-0 tegen Elche. Ik ben helemaal niet zo geïnteresseerd in het kijken naar voetbal, dan speel ik het liever zelf. Desondanks ben ik dolgelukkig dat ik deze kans kreeg!

camp nou barcelona elche

camp nou barcelona elche

Die avond verschoot ik me een ongeluk. Zoveel zaken dat er dicht waren op een zondag! Zelfs op een zondag zijn voedingsgerelateerde zaken (behalve grote supermarkten) altijd open. En dan herinnerde ik het mij: de nacht van 5 op 6 januari viert men in Spanje Reyes Magos, oftewel: drie koningen. Dat is hetzelfde voor de Spanjaarden als Sinterklaas, alleen nog groter. De volgende dag hoeft niemand te werken, de kinderen krijgen verschrikkelijk veel aandacht en bergen cadeautjes en alles alles is gesloten. Gelukkig was Ciudad Condal (of Ciutat Comtal in het Catalaans) nog open. Deze zaak is een instituut in Barcelona waar elk uur van elke dag een wachtrij staat om er te mogen eten. Maar dat hoort er nu eenmaal bij. Om 23u had ik nog niet echt honger – dat zijn mijn Spaanse afwijkingen – maar we kregen dan eindelijk een tafeltje. Het heeft me weer gesmaakt!

barcelona food

De volgende middag liet ik papa de wijk El Born zien, waar we – net als ik altijd probeer te doen als ik een plekje vind – aten onder de kerk. Je weet wel, die kerk waar iedereen zo graag wil trouwen. Daarna haalden we ons gerief op in het hotel en was het voor papa tijd om terug te keren naar België en ik naar Cristina.

Ik was best wel moe van alles. Het weekend voor ik naar België kwam, had ik ook al doorgebracht in Malaga. In België voelde het net alsof ik opnieuw op reis was en ook de ca. 10 dagen erna was ik steeds op stap. Ik dacht bij Cristina eens lekker in mijn bed te kruipen en een filmpje te kijken, maar ik deed de deur open en… Er viel een paard omver?! Ik deed de deur wat verder open en zag dat ik een stokpaard omver geworpen had in een berg speelgoed. Meteen snapte ik wat er aan de hand had. Cristina had haar familie uitgenodigd om Los Reyes te komen vieren.

Cristina en ik barcelona

cristina barcelona

Ik had mijn rugzak nog niet afgedaan of ik werd al uitgenodigd voor cava, fruitsla, chocola en de typische taart die op deze feestdag wordt gegeten. In die taart zit dan twee ‘poppetjes’ verstopt die elk een betekenis hebben: de koning betekent dat je de kroon mag dragen voor de rest van de dag en de boon betekent dat je de taart moet betalen. Ik heb geen van beiden getrokken. Daarna drinkt men carejillo. Dat is zwarte koffie met een scheutje rum of cognac. Ik heb dat natuurlijk eens geprobeerd (tot grote hilariteit van de toeschouwers), maar het was nogal straf naar mijn smaak…

Speciale taart voor de Dia de Los Reyes

Speciale taart voor de Dia de Los Reyes

Miguel was koning!

Miguel was koning!

De meest opvallende persoon op dit feestje was natuurlijk Rai. Het enige kind op een feestdag die de kinderen in de bloemetjes moet zetten. Natuurlijk werd die jongen gek van plezier! Hij stond letterlijk te trillen, gilde erop los en rende en rende en rende maar rond in zijn Spiderknight kostuum – i.e. het pak van Spiderman in combinatie met de helm, het schild en het zwaard van een ridder. Rai is een superleuke, kleine knul van 3 jaar die iedereen meteen inpakte. Ik noemde hem Rei Rai, oftewel: koning Rai. Ik was toch blij toen dat joch eindelijk weg was en ik eindelijk kon bekomen op mijn kamertje.

Hij mocht zelfs voetballen in Cristina's kleine flat!

En ja… Sinds gisteren ben ik aan het studeren. Het gaat goed vooruit. Ik heb zowat alles voor mijn eerste examen al geleerd en kan morgen alles herhalen. Vrijdag zal de enige dag zijn dat ik vroeg moet opstaan, aangezien dat mijn enige examen is om 8.30u. Voorlopig zitten er geen uitstapjes meer in voor mij. De enige vlucht die ik nog ga boeken, is mijn vlucht naar huis en ik weet nog niet exact voor wanneer dat gaat zijn. Ik geniet van mijn relaxte tijd. Gisteren keek ik er naar uit om te beginnen studeren – vandaar dat het zo goed vooruit ging – maar vandaag was ik het al meteen weer beu, haha! Het examen van vrijdag is het enige examen waar ik effectief voor moet slagen om er in totaal door te zijn. Als ik voor mijn andere papers en examens een 3 of 4 op 10 haal ben ik sowieso geslaagd. Stress is er dus niet echt, maar dat leert des te makkelijker omdat ik weet dat ik het puur voor mezelf doe.

Ik wens iedereen veel succes met de examens* en de goede (of slechte, wie weet) voornemens** voor 2014!

Besos, 

Claudia.

* Ik ben mij ervan bewust dat dit weer een lang blogbericht was. Als je examens hebt, zou je dan nu niet beter weer gaan studeren? Hup, hup! Gaan met die banaan! iVaya, vaya!

** Misschien kan je op je lijstje ook een city tripje naar Barcelona zetten? Just saying…

2 thoughts on “Op reis naar huis

  1. Papa schreef:

    Recht van antwoord: papa is niet enkel tot op dat punt gefietst! Die bareel is het eindpunt van de Siërra Nevada-klim (2550m) en tevens het eindpunt tot waar de asfaltweg wordt onderhouden. Papa is wel met fiets en al onder die bareel doorgekropen voor het ultieme avontuur: de beklimming van de Pico de Veleta, 12 km vrij steil extra klimwerk met een hoogteverschil van nogmaals 850m. Die weg is eveneens geasfalteerd, maar wordt al meer dan 10 jaar niet meer onderhouden en is dus tot de draad versleten. Het grootste deel van het jaar is hij ondergesneeuwd en vriezen de stenen er letterlijk uit de grond. Eigenlijk kan je in het beste geval alleen in juli en augustus min of meer tot op de top rijden. En dan nog enkel als je geluk hebt dat er de voorbije winter niet teveel sneeuw is gevallen. Met zijn net geen 3400m is de Pico de Veleta met een hele ruime voorsprong de hoogst berijdbare col van gans Europa! Papa waagde zich, met slechts 3 fietstrainingen in de benen, aan deze opdracht halverwege de maand mei en in overwegend zomerse koersoutfit. De in tegenstelling tot de Sierra Nevada bijzonder mooie beklimming van de Pico ontaardde al snel in ene gevecht tussen een hele koppige mens en de natuurelementen. De temperatuur zakte bij iedere pedaalstoot, wind molesteerde elke plek blote huid en probeerde je na elke bocht richting Noordflank weer richting Granada te blazen. De steeds ijlere lucht bemoeilijkte het gebruikelijke ademhalingsritueel en tenen en vingeruiteinden begonnen stilaan alle vormen van communicatie met hun opdrachtgever te weigeren. Naarmate de top in zicht kwam, ontaardde de klim in een soort van klimveldrit: de zonnige zuidflank gewoon fietsen met wind in de rug, de schaduwrijke noordflank Sven Nijsgewijs met de niet zo lichte gehuurde mountainbike op de rechterschouder, de voeten op de duur tot kniehoogte in de sneeuw. Wat de lichaamstemperatuur niet echt bevorderd, dat kan ik je verzekeren. Letterlijk genomen het papa de top niet gehaald. Op zo’n 150m van het eindstation op de top, heeft papa even noodgedwongen als veiligheidshalve, de strijd moeten staken. Je kon gewoon al een tijdje niet meer zien waar de weg liep, waar er gevaar schuilde en waar eventueel de afgrond je tot een soort van Eddie The Eagle imitatie uitnodigde. Eigenlijk niet eens meer welke richting je uit moest. Na zo’n 5u onafgebroken klimmen besloot papa om toch maar rechtsomkeer te maken en weer af te dalen richting de fameuze bareel waarvan in deze blog sprake. Ere wie ere toekomt dus. Van je trotse Erasmusdochter moet je het hebben… 😉
    Was getekend: een papa die veel trotser is op het Spaanse Erasmusparcours van zijn jongste dochtertje, dan op zijn niet altijd even verantwoorde hierboven omschreven stoeipartijtje hoog boven Granada. Ik heb trouwens lang moeten zoeken op de steller dezer blog op onnauwkeurigheden te betrappen! Veel succes met je examens, ook al had je wellicht nooit liever een tweede zit, dan hier in je Spaanse biotoop… 🙂

    Like

Wat denk jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s