Paris – City of Lights and Gypsies

paris 3

A walk about Paris will provide lessons in history, beauty, and in the point of Life. -Thomas Jefferson

Deze quote is zo relevant voor mijn city trip naar Parijs dat ik het niet kon laten om hem hier te vermelden. In dit blogbericht zullen jammer genoeg geen foto’s te zien zijn – sorry, het wordt geen prentenboek zoals anders. Als je nog niet kan raden waarom (cf. de titel, hint hint) dan kom je dat zo meteen wel te weten.

1. Lessons in History

Veel Amerikaanse schrijvers zijn al in Parijs gaan wonen. Denk maar aan Gertrude Stein en Ernest Hemingway. Waarom? Dat legt Owen Wilson een pak beter uit dan ik in de film Midnight in Paris. Het komt er gewoon op neer dat elke straat in Parijs geschiedenis uitademt. Samen met de geur van verse baguetten en macarons.

Gil: This is unbelievable! Look at this! There’s no city like this in the world. There never was.
Inez: You act like you’ve never been here before.
Gil: I don’t get here often enough, that’s the problem. Can you picture how drop dead gorgeous this city is in the rain? Imagine this town in the ’20s. Paris in the ’20s, in the rain. The artists and writers!
Inez: Why does every city have to be in the rain? What’s wonderful about getting wet?

Dit zijn de openingszinnen van de film Midnight in Paris, geschreven en geregisseerd door Woody Allen en een must-see voor iedereen die van Engelse literatuur houdt. En van Owen Wilson en Rachel Adams. En van Parijs natuurlijk! Hier krijg je nog een leuke blik op Parijs, waarvan je de helft van de scènes vast wel herkent en dat vergezeld gaat van een leuke melodietje.

Maar deze trip naar Parijs ging natuurlijk niet om de Amerikaanse schrijvers die naar de lichtstad kwamen om er in elk hoekje en gaatje inspiratie voor hun meesterwerken te vinden. Aaron, mijn beste vriend, en ik misten deze stad en wilden graag nog eens terug. De plekjes die ik noodzakelijk nog eens opnieuw wilde zien omdat ik er zo graag ging toen ik twee weken op taalstage was, waren het Quartier Latin, waar je een driegangenmenu kan eten voor €10, waar je in kleine theaterzaaltjes naar absurd toneel kan gaan kijken (zoals wij op schoolreis deden) en waar het elke dag van de week gezellig druk is.

Quote by Ernest Hemingway

Quote by Ernest Hemingway

Hier bevindt zich ook één van de meest bekende boekenwinkels ter wereld: Shakespeare & Company. De eerste keer vond ik deze winkel per ongeluk en was me niet bewust van de historische belangrijkheid ervan. Het was gewoon een leuke librairie stampensvol Engelstalige boeken. Rijen kasten sieren de muren met drie achter elkaar – telkens wanneer ze de ene kast opzij schoven kwam er een andere tevoorschijn. Bergen boeken op tafels waarvan de poten krombogen van het gewicht, waarnaast nog meer stapels boeken lagen. Als je hier niet vind wat je zoekt… Dan bestellen ze het voor je! How awesome is that?!

Verder wilde ik nog rondkuieren op de Place du Tertre en hoopte ik de zon te zien ondergaan over Parijs, zittend op de trappen voor de Sacré Coeur terwijl iemand voor achtergrondmuziek zorgde. Lucky me, I got all of my wishes!

2. Lessons in Beauty

Op vraag van Aaron gingen we de eerste dag naar Centre Pompidou, waar ik al wel enkele keren langsgelopen was, maar nog nooit binnen was geweest. Blijkbaar zijn enkele verdiepingen gratis voor EU-studenten (nl. die met de vaste collectie, die 2 verdiepingen beslaat), dus hebben we binnen een kijkje genomen. Ik ben geen museumpersoon en ik weet niet of het daardoor komt, maar ik kreeg zo’n verschrikkelijke hoofdpijn toen we bijna de eerste verdieping gedaan hadden, dat ik niet veel van de tweede verdieping gezien heb. Desondanks vind ik Centre Pompidou zeker een aanrader. Het gaat hier allemaal om moderne kunst en is zeker interessant om naar te kijken, ook voor een museumleek als ik. Hoe recenter de kunst, hoe mooier ik het vond. Ook het restaurant op het dak, Georges, is de moeite waard om eens een kijkje te nemen, hoewel de prijzen om iets te consumeren niet bepaald in mijn budget pasten.

Na een wandeling in de Beaubourg, de buurt waarin het museum gesitueerd is, liepen we alle trappen op naar de Sacré Coeur, keken er naar de zonsondergang, trokken tientallen foto’s en trokken naar Place du Tertre. In de winter is het hier heel wat minder druk dan in de zomer. Dan zijn staat het er vol met artiesten die hun schilderijen verkopen. Toen wij er rondliepen, waren enkel de portrettekenaars nog steeds prominent aanwezig.

De tweede dag zagen we de Notre Dame bij daglicht. We hebben lang gezocht naar de ingang om naar boven te mogen, maar toen we die eenmaal vonden stond er een lange rij. Bovendien was de gevoelstemperatuur in Parijs heel laag, dus hadden we niet veel zin om in de kou te wachten.

Een wandeling langs de Seine is heel aangenaam. De bruggen, het snelstromende water, de restaurantboten… In de zomer is het heel leuk om naar beneden te wandelen en vlak aan het water te picknicken. Deze tijd van het jaar staat er een koude wind, maar de kraampjes die vintage posters, kaarten, boeken, platen enz. verkopen, leiden je daar makkelijk van af. ’s Avonds zijn de bruggen en gebouwen in Parijs mooi verlicht, vandaar de nickname Ville Lumière.

Aaron wilde graag naar het Parc de la Villette. Hij had daarover geleerd in zijn architectuurlessen en ik wilde hem deze kans niet ontnemen. Ik moet bekennen dat ik nog nooit van dit park had gehoord en vond dat eigenlijk vreemd toen ik er eenmaal een bezoekje aan had gebracht. Het is zeker de moeite van een visite waard, zowel overdag als ’s avonds, want ook dit park is dan mooi verlicht.

Wat minder mooi genoemd kon worden, was het appartement waar we verbleven en dat ik gevonden had via AirBnB. Dit was de derde keer dat ik met deze organisatie een verblijf boekte, maar het was de eerste keer dat het eerder tegenviel. Gelukkig moesten we niet veel betalen en kregen we een korting omdat het appartement niet goed onderhouden was. Het kan niet altijd meevallen…

3. Lessons in the Point of Life

Dankzij Aaron heb ik heel wat bijgeleerd over dingen waar ik nooit eerder op gelet had, zoals de folies die strategisch gepositioneerd staan in Parc de la Villette en enkele architecturale kunstwerken die in Centre Pompidou staan. Maar ik heb ook enkele andere dingen moeten ondervinden.

Paris

Mijn iPhone is één van mijn dierbaarste bezittingen. Ik draag er goed zorg voor, want ik gebruik het heel de dag door. En een stuk van de nacht als ik heel eerlijk ben. Het is een verlengstuk van mij. Het bevat mijn herinneringen, ideeën en foto’s. Het zorgt voor mijn communicatie met de buitenwereld. Ik was voor de allereerste keer in mijn leven op stap zonder horloge, een grote stap voor mij. Mijn iPhone was mijn klok. Ik ben iemand die altijd moet weten hoe laat het is, hoeveel tijd ze nog heeft om dingen te doen. Toen enkele zigeuners in Parijs mijn iPhone van me roofden, heb ik me dan ook onbewust verzet. De twee allochtone meisjes die deden alsof ze niet konden praten en met hun klipborden en pennen zwaaiden begonnen opeens tegen ons te duwen en te trekken. Zulke meisjes staan letterlijk overal in Parijs en Aaron en ik hadden al eerder gemerkt dat de meisjes wel degelijk een stem hebben. Het was echter de eerste keer dat we ze zo agressief zagen. Op een bepaald moment waren de meisjes met z’n tweeën tegen mij aan het stompen en porren, maar ik liet me niet doen en duwde gewoon terug, ervoor zorgend dat mijn iPhone die in mijn jaszak zat steeds bedekt was door mijn handtas, die ik stevig tegen mij aanklemde, zoals ik altijd doe. Enkele seconden later, toen ik besefte dat ze toch mijn gsm hadden meegegrabbeld, stortte mijn wereld dan ook even in elkaar. Alles weg – mijn foto’s, mijn contact met thuis, mijn klok, mijn notities, mijn nieuwe hoesje, mijn foto’s, mijn foto’s, mijn foto’s…

Al snel had ik echter door dat er niets meer aan te doen was. Ik liet mijn gsm-nummer blokkeren en probeerde mij erbij neer te leggen. Natuurlijk was het een grote domper op de rest van mijn dag, maar ik was vooral verbaasd dat ik er zo goed mee om ging. Ik denk dat dat iets is dat ik geleerd heb de laatste maanden. Er zijn belangrijkere dingen in de wereld. Ze hebben mij geen pijn gedaan, ik heb mijn identiteitsbewijs en portemonnee nog. Het was niet alsof ik in the middle of nowhere zat, helemaal alleen, zonder enige uitweg. Uiteindelijk vond ik het naast spijtig vooral irritant. Hoe vaak ik wel niet op automatische piloot naar mijn iPhone heb willen grijpen om dan te beseffen dat die er niet meer was. En dan zeggen ze dat we afhankelijk worden van technologie. Mijn nieuwe doel was te bewijzen dat dat niet zo was! Bovendien kon ik zo nog extra genieten van mijn omgeving, in plaats van altijd van alles een foto te willen maken, in plaats van altijd te willen in checken op Foursquare. Het lastige is dat ik alles wat we gedaan hebben zelf moet herinneren, omdat ik geen chronologische lijst van foto’s heb en een lijst met namen om de plaatsen te benoemen.

Misschien vraag je je ook af hoe ik eigenlijk naar Parijs ben gegaan – zeker als je weet dat ik niet met de trein of het vliegtuig ben gegaan. Ik zal het maar gewoon zeggen: ik heb gelift! En het meest verrassende van al: ik ben geen enkele keer mijn geduld verloren! Het duurde dan wel zeven uur, maar het was een avontuur en de spanning hield het leuk. Zou er iemand stoppen? Zouden ze de juiste richting uitgaan? Is het een life lesson? Nee. Maar het is wel een les die ik de afgelopen maanden heb geleerd. Zoals wij dat zeggen: “Geduld is een schone zaak.”

In ieder geval zou ik er nog graag op willen wijzen dat pickpocketting niet alleen in Barcelona, maar ook in Parijs erg veelvoorkomend aan het worden is. Bovendien heb ik gehoord van een Parijzenaar dat er de laatste weken opvallend meer underground activity is. Ik ben nog nooit bestolen – behalve van mijn fiets, maar daar was zelf ik niet bij. Het moest ooit eens gebeuren, denk ik dan. Ik heb al veel te veel geluk gehad.

Behalve de vals-stomme zigeunermeisjes is er nog een andere techniek waar we mee in aanraking zijn gekomen. In Montmartre, beneden aan de funiculair en de trappen om naar de Sacré Coeur te gaan, staan er enkele zwarte mannen met touwtjes die ze rond je vinger willen strikken zodat je niet meer weg kan. Daar hebben ze Aaron zelfs bij zijn jas gegrepen om hem tegen te houden, maar gelukkig zijn we er ook dan weer heelhuids en met al ons gerief vanaf gekomen.

Mijn bedoeling is niet om mijn lezers schrik aan te jagen, maar om hen bewust te maken. In drie jaar tijd zijn de dieven niet alleen slimmer geworden, maar is ook hun aantal vermeerderd. Ik ben heel voorzichtig met mijn spullen en heb steeds slotjes aan mijn rugzak hangen zodat niemand er in kan zitten als ik even niet kijk. Maar je mag dit je beeld van Parijs niet laten verpesten. Het is nog steeds één van mijn favoriete steden waar ik al geweest ben. Ik raad het nog steeds aan als city trip. De boodschap waar ik de nadruk nog eens op wil leggen, ook al ken je deze ongetwijfeld al, is: be aware of pickpockets, because they are everywhere!

Paris

//

2 thoughts on “Paris – City of Lights and Gypsies

Wat denk jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s