Waarom ik de IBC boycotte

Het werd luid en wijd door mij verkondigd: ik zou nooit deelnemen aan de ice bucket challenge en wie mij ook zou nomineren, krijgt dan sowieso de kous op de kop. Mijn vrienden waren er allemaal van op de hoogte… maar mijn buurvrouw niet.

De laatste paar maanden is onze buurvrouw een vriendin geworden. Ze heeft ontzettend veel voor ons gedaan en natuurlijk moest net zij mij nomineren. Ik kon geen nee zeggen, maar heb het hele gedoe wel even naar mijn hand gezet.

Waarom vind ik de ice bucket challenge – of IBC – belachelijk? Allez, zeg nu zelf. Wat is er nu zo plezant aan een emmer water met ijsblokjes over je hoofd kappen? Wat is daar nu het nut van? Het begon allemaal met ‘als je niet wil trakteren dat moet je in het water springen met je kleren aan/een overdosis alcohol consumeren’. De nieuwe variant is nu ‘als je niet wil doneren aan ASL (of was het ALS?), dan moet je een emmer water+ijsblokjes over je kop smijten’. Met andere woorden, als je dat allemaal niet wil doen, moet je je belachelijk maken op het wereldwijde web.

Ja, ook ik heb mij belachelijk gemaakt op het internet. Maar vanwege mijn eigen principes heb ik niemand genomineerd. Ik heb echter wel iedereen uitgenodigd om eender welk bedrag te doneren aan eender welke organisatie. Het is immers niet alleen ALS (of ASL – ik kan het nooit onthouden) dat extra steun nodig heeft. Deze ziekte waarvan ik eigenlijk niet weet wat het is – dat vertelt immers niemand erbij – heeft al miljoenen bijeengeschraapt dankzij deze idiote actie (want sommige mensen doneren een bedrag aan de organisatie én vinden het blijkbaar leuk om toch ook ijs over hun hoofd te gieten), hoewel de meesten net een emmer over hun hoofd uitkappen om aan de donatie te ontsnappen.

Er is meer dan één ziekte in de wereld mensen. Er zijn ook meer problemen in de wereld dan alleen ziektes. Er zijn werklozen en daklozen, slachtoffers van aardbevingen of brand… ALS heeft zijn deel gekregen. Tijd om ook eens aan de anderen te denken.

Doe ik dat zelf wel? Jaaa. Ik doneerde een tijdje geleden $25 aan Kiva, een vereniging zonder winst dat microleningen aanbiedt aan mensen die het kunnen gebruiken voor net dat kleine duwtje in de rug dat hen verder kan helpen, maar die de interest van een lening bij de bank niet aankunnen. Momenteel betaalt Fatima uit Iran elke maand in interestloze schijven mijn geld en dat van de andere uitleners terug. Met een lening van $2.400 kon zij een nieuwe etalage bouwen voor haar winkel. Dat trekt meer klanten aan en zo is ze instaat om elke maand $200 terug te betalen. Ze heeft in zes maanden nog geen dollar gemist.

Vanwaar komt die $25? Van mijn spaarrekening. Via via hoorde ik van deze organisatie waarbij je in feite een vreemde kan helpen én anoniem blijven. $25 gaat voor mij het verschil niet maken bij de interest aan het einde van het jaar. De rente is zo laag tegenwoordig, dat je je geld even goed een paar maanden kan uit lenen. Ik krijg mijn geld toch terug en iemand anders heeft er een toekomst voor haarzelf en haar gezin mee kunnen opbouwen. Het zijn de kleine beetjes die helpen en dat heeft Kiva goed gezien.

Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat Kiva een goed alternatief is. Het is goed voor jou en voor anderen. Jij krijgt je donatie op eender welk moment terug en iemand anders heeft het in de tussentijd nuttig kunnen gebruiken. Voilà.

Deed jij mee aan de ice bucket challenge? Heb jij ooit al eens gedoneerd aan een goed doel of een vreemde geholpen?

Wat denk jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s