Een pleidooi voor internationale studies

Mijn leven is drastisch veranderd sinds ik eind augustus 2013 op Erasmus vertrok naar Barcelona. Ik ben dan ook vertrokken met het idee – na er maar liefst meer dan 4 jaar naar uit te kijken – dat ik mijn leven (en mezelf) drastisch wilde veranderen. Hoewel ik ervoor koos (zoals ik altijd deed voordien) om terug te keren naar een plek die ik al kende, was het mijn voornemen – mijn al dan niet bewuste Nieuwjaars voornemen als je wil – om eindelijk eens een keer écht uit die comfort zone te stappen. Dat is heel erg “in” nu, hé? Die mantra: “Life begins at the end of your comfort zone.” Wel, voor mij is die mantra ongelofelijk goed van pas gekomen.

Erasmus kwam op het perfecte moment voor mij. Ik stond er eindelijk voor open om de koe bij de horens te vatten en eindelijk eens iets aan mijn onzekerheden, tekortkomingen en beïnvloedbare karakter te gaan doen. En daar ben ik de eerste dag van aankomst in mijn gastgezin meteen aan begonnen. Kleine stapjes, mini stapjes, maar ze gingen vooruit in plaats van achteruit. En dat was op dat moment het belangrijkste.

3CMGM-internationale-studies

Bron: Jutzmerkle

Wat ik uiteindelijk heb geleerd – en wat ik ook uitgebreid heb beschreven in mijn Erasmus Dagboek – is dat ik mijn eigen leven kan bepalen, en dat ik niet geleefd hoef te worden. Ik had altijd het gevoel dat ik alles wat mij overkwam, en alles wat ik ondernam, niet in de hand had. Maar als je het echt zelf wil, dan kan je alles bereiken wat je maar wil. En dat is een boodschap die ik maar wat graag met mijn lezers en vrienden deel. Of ze er nu in geloven of niet.

Als je mijn blog al van in het begin volgt, of als je wel eens fragmenten uit het verleden hebt gelezen, dan heb je misschien wel de veranderingen in mij opgemerkt doorheen de tijd. Misschien kan je je vinger er niet precies opleggen, maar zie je me nu anders. Misschien klink en schrijf ik op een andere manier. Zulke veranderingen teweegbrengen, zoals ik de laatste twee jaar heb gedaan, dat gaat heel geleidelijk. En zeker niet van een leien dakje. Ik heb letterlijk bloed, zweet en tranen vergoten om te geraken waar ik nu ben. Mijn prioriteiten liggen nu anders. Ze liggen (meestal) waar ik ze hebben wil.

3CMGM-Erasmus-Internationaal

Bron: agema coaching

Ik geloof – en op de een of andere manier wist ik dat zes jaar geleden ook al – dat Erasmus exact was wat ik nodig had. Het heeft me opnieuw richting gegeven en me doen beseffen wat ik zelf wilde voor mezelf. Om ook oprecht te luisteren naar mijn eigen ideeën. In plaats van altijd te vertrouwen op die van anderen. Maar er dan ook volledig zelf achter te staan. In welk veelvoud van 100% dan ook.

Zo ben ik in het 3CMGM programma terecht gekomen. Tot een half jaar geleden was ik daar echt nog niet klaar voor. Zelfs toen ik me inschreef voor de applicatieprocedure was ik er nog niet klaar voor. In mijn hart, wist ik dat dit de volgende stap was die ik nodig had. De volgende stap na Erasmus. Maar mijn verstand probeerde er een stokje voor te steken. Mijn omgeving bleef me maar wijzen op de nadelen, terwijl de voordelen – hoe miniem ze voor een buitenstaander ook mogen lijken – zoveel keer zwaarder doorwegen voor mij. En uiteindelijk ben ik degene die de knoop moet doorhakken en degene die het uiteindelijk moet gaan doen. De koe bij de horens vatten.

Natuurlijk heb ik dit niet alleen gedaan. Ik heb ongelofelijk veel mensen ontmoet dit jaar die me net op het juiste moment de juiste verhalen hebben verteld, me aangemoedigd hebben om altijd maar een stap verder uit die comfort zone te treden en bij wijze van spreken bijna mijn handje vasthielden of me een reddingsboei toewierpen als het even te moeilijk werd. Maar ik blijf erbij, uiteindelijk ben jij het die je eigen leven richting moet geven. Zelfs als je niet weet wat die richting is, uiteindelijk kom je er wel. Al is het met een grote omweg (zoals bij mij meestal het geval is). En dan kom je uitgeput, zwetend en in tranen aan, maar uiteindelijk was het al die moeite volledig waard.

3CMGM-Erasmus

Bron: betanews

De laatste vijf jaar is mijn leven ongelofelijk veranderd. Het heeft me gebracht tot op dit moment. En ook nu zal ik dit met jullie delen, want ik weet dat sommigen net zo’n steuntje in de rug, dat kleine zetje vooruit, nodig hebben als ik nodig had. Tegenwoordig is een blog de juiste manier om dit te delen met die mensen. Zelfs als er maar één iemand zich hier vaagjes in herkent, hoop ik toch iets positiefs te weeg te brengen in die persoon.

Ik kijk alvast uit naar alles wat mij nog te wachten staat de komende maanden. Hopelijk beleef je alles met me mee!

2 thoughts on “Een pleidooi voor internationale studies

Wat denk jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s