De bewogen reis van Lo Pagan, Spanje naar Bhubaneswar, India

36 uur, 5 connecties en 12.000km – hoe het mogelijk was dat ik alle connecties haalde en ook nog eens, zonder kleerscheuren, aankwam op mijn bestemming op het verwachtte uur weet ik niet… maar het is me gelukt! Ik vertel je alles over mijn bewogen reis en eerste indruk van India.

reis-india-3cmgm

Bron: Telegraph

Op 3 januari 2016 kwam ik aan in Bhubaneswar na een lange, eventvolle reis. Zaterdagochtend vroeg bracht mijn papa me van Villa Perla Azul met de auto naar het treinstation van Alicante. Daar nam ik voor het eerst een AVE trein (alta velocidad oftewel hogesnelheidstrein) naar Madrid. Vervolgens nam ik dan weer een lokale trein naar de luchthaven en aangezien ik in de verkeerde terminal aankwam, moest ik nog eens overstappen op een transfer bus om daar op het vliegtuig te stappen naar Istanbul. Het was een voorbode voor wat nog zou volgen.

De volgende vraag was of ik wel naar Istanbul zou kunnen vertrekken. Sinds de dag voordien maakten ze daar de ergste sneeuwstorm in 26 jaar mee. Ik slaagde er echter in mijn stresslevels binnen de perken te houden – en terecht, want ik stapte ondanks alles op het vliegtuig en vertrok ook nog eens relatief op tijd. De aankomst dan weer liep wat stroever. We landden dan wel op tijd, maar door de felle sneeuw en bevroren grond moesten we lang aanschuiven voor het vliegtuig kon aankoppelen aan de terminal. De tijd tikte voor me, aangezien ik mijn vlucht naar Mumbai moest halen. Met een half uurtje respijt was me dat dan toch nog gelukt!

reis-india-3cmgm

Deze vlucht liep wat lichte vertraging op door diezelfde sneeuwstorm, maar de vlucht naar Mumbai zelf vloog voorbij in een waas. Ik keek Everest, had een boeiend gesprek met mijn buur, Indische student die in Dallas studeert maar op bezoek ging bij zijn familie, en slaagde er zelfs in wat te slapen (deels om van de praatzieke Indiër af te zijn). In Mumbai had ik een paar uurtjes voor ik mijn connectie naar Bhubaneswar moest halen. Nu moet je weten dat ik blij verrast met de soepelheid waarmee ik als blonde, blanke vrouw doorheen de luchthaven security manoeuvreerde.

Minder blij verrast was ik toen ik dringend een wc zocht na de lange vlucht en de deur opende naar een Indisch toilet (ook wel Frans toilet genoemd). Dat kon ik even niet aan na 30 uur zonder slaap. Ik besloot mijn plas dan maar op te houden. Maar na twintig minuten wandelen in een lange donkere gang moest ik toch opgeven. Gelukkig was er daar een vriendelijke wc-mevrouw die me het westerse toilet toonde. Ik kon wel huilen van geluk op dat moment!

Toen ik mijn transfer naar de domestic terminal van de Mumbai luchthaven moest halen, kreeg ik voor het eerst te maken met “Indische efficiëntie”. Ik moest maar liefst drie kwartier wachten voor ik op de transfer bus mocht. Ook al was ik als eerste daar. Hoe dan ook, ik heb mij dan toch vroeger dan strikt genomen toegelaten mijn weg op die bus gemanoeuvreerd. Ik wilde per se mijn ontbijt nog kunnen verorberen alvorens mijn laatste connectie te halen.

reis-3cmgm-india

De rit op de transfer bus was een eye-opener. Het was mijn eerste ervaring in het Indische verkeer, dus toen ik enkele zotten schijnbaar rustig doorheen het chaotische gewriemel van auto’s, tuktuks en bromfietsen zag zigzaggen om naar de overkant van de straat te geraken, was ik regelrecht van overtuigd dat ze hun leven beu waren. Maar toen realiseerde ik me: this is India. Uiteindelijk kwam ik zonder kleerscheuren aan in de domestic terminal. De problemen begonnen al toen ik mijn bagage moest inchecken. Blijkbaar mag je maar 15kg meenemen… €20 extra opleggen dus! Ach ja. Niets aan te doen. Mijn te zware rugzak heb ik toch succesvol kunnen verstoppen.

Na een ontbijtje in een koffiebar – wat later de alomtegenwoordige keten Cafe Coffee Day (CCD) bleek te zijn, ook wel de Indische Starbucks – voelde ik me alweer wat beter. Het slaapgebrek begon inmiddels ook wat door te wegen. Toen ik dan ook nog eens uitgebreid gefouilleerd werd en mijn zorgvuldig ineen gepuzzelde rugzak moest uitpakken op zoek naar het mini-zakmesje dat ik van mijn Secret Santa had gekregen, werd ik wel redelijk ambetant. Ik wist zelfs niet meer dat ik dat had meegenomen, maar was best wel een beetje triest dat ik het moest achterlaten…

Uiteindelijk haalde dan de andere kant van de bagagecontrole en kon op zoek gaan naar mijn gate. Hoe verder ik liep door de gang met wachtzalen, des te minder blanken zag ik. En inderdaad, het werd al snel duidelijk dat ik de enige buitenlander op de vlucht naar Bhubaneswar zou zijn. Aan de gate had ik bovendien mijn eerste celebrity ervaringen. Ik werd uitgebreid aangestaard en ging zelfs ongevraagd op een selfie met een random Indian. Graag gedaan, hoor! Een dankjewel kon er niet vanaf.

3cmgm-india-koeien

Na een twee-uur durende vlucht waarbij ik mijn ogen niet kon openhouden – ook al werd ik langs alle kanten aangestaard – maar waarbij ik even goed ook niet echt kon slapen door het jonge meisje dat voor mij continu haar zetel vooruit en achteruit deed, arriveerde ik uiteindelijk in het tropisch hete Bhubaneswar. Ik wachtte een dik halfuur op Krishna, mijn Indische klasgenoot die in Bhubaneswar woont en de stad op zijn duimpje kent, om me op te pikken en naar mijn nieuwe school (en thuis) te brengen. Hellen vergezelde ons na nog eens een dik halfuur en in een auto zonder gordels trotseerden we opnieuw het Indische verkeer.

Koeien, overal. Op de middenberm, naast de middenberm, middenin het verkeer, op de stoep… Echt. Overal. Ik moest mezelf inhouden om ze niet luidop te blijven aanduiden. Ze leidden me bijna af van mijn angst om me middenin het chaotische gewriemel van de schijnbaar nutteloos toeterende zwermen van auto’s te bevinden. Dan was er nog het feit dat alles er vuil uitzag. Krakkemikkige kraampjes langs de weg, straathonden tussen het afval… Ik kon me op dat moment alleen maar inbeelden hoe het daarbuiten moest ruiken.

Ik haalde heelhuids de campus. Zwetend en doodmoe, dat wel, en me afvragend waarom ik me in hemelsnaam had ingeschreven voor dit programma. Was drie maanden in India het echt waard? Hoe kon ik hier in hemelsnaam overleven zonder continu ziek en vuil te zijn?

Het mag wel duidelijk zijn dat ik een culture shock ervoer. Maar of mijn allereerste indruk een gevolg is van mijn vermoeidheid en oppervlakkige eerste indruk zal nu moeten blijken. Ik hou je alvast op de hoogte!

2 thoughts on “De bewogen reis van Lo Pagan, Spanje naar Bhubaneswar, India

Wat denk jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s