Ik overleefde een overlevingskamp in the middle of nowhere

In februari, op een maandag gelijk alle andere, stapte de 3CMGM klas de trein op voor een tien uur durende rit naar… the middle of nowhere. Waarom? Om onze leiderschaps kwaliteiten op de proef te stellen tijdens een overlevingskamp.

Voor de lessen dit schooljaar goed en wel gestart waren, trokken we met de hele klas naar de Hoge Rielen voor een teambuildingsweekend. Dat was echter niets in vergelijking met wat ons tijdens deze vierdaagse trip in India te wachten stond. Na een nachtelijke treinrit naar Jamshedpur, gevolgd door een hobbelige rit in een bus waarbij we de bewoonde wereld steeds verder zagen verdwijnen (alsook de ontvangst op onze gsm’s), kwamen we aan op een plek dat er een beetje uitzag als een stuk land in de dierentuin waar de Afrikaanse dieren verblijven. Hier en daar staken rotsen uit de grond. Centraal was er een grote vijver of een klein meertje en behalve enkele gebouwen waarin we onze spullen konden opbergen en dergelijke werden we volledig omringd door… niets dan natuur.

Ik hoef je zeker niet meer te vertellen dat ik door en door een stadsmens ben?

3CMGM-overlevingskamp-jamshedpur

But first… let me have a chai!

De eerste taak die ons te wachten stond na het ontbijt was de tenten opzetten op de betonblokken. Met de hulp van onze begeleiders ging dat gelukkig heel vlotjes. Vervolgens werden we ingedeeld in teams waarin we alle opdrachten de komende dagen zouden moeten uitvoeren. Elke dag werd telkens één persoon aangeduid die de leiding moest nemen en de knopen moest doorhakken wanneer nodig. Aangezien de meeste begeleiders echter geen Engels spraken, moesten de Indische klasgenoten vaker initiatief nemen dan gewoonlijk.

Wat voor dingen hebben we zoal gedaan?

Er was een hindernissenparcour dat we twee keer aflegden en waarop ik me volledig kon uitleven. Als kind heb ik vele zomers in de bossen doorgebracht, klimmend en klouterend en druk met forten bouwen. Maar nu was ik natuurlijk niet alleen: ik was er samen met mijn team. Ik wist dat onze grootste moeilijkheid niet het fysieke maar het mentale was. Communicatie zou ons grootste struikelblok worden en dat is het ook geweest.

3CMGM-India-Overlevingskamp

Het hindernissenparcour begon met twee latten waarop we met ons zessen naar de overkant moesten “stappen” (of, in ons geval, sukkelen). Dit was voor ons de moeilijkste opdracht omdat het communicatieve coördinatie vergde. Daarna konden we gelukkig tijd inhalen: tussen twee touwen naar de overkant lopen, een muur van autobanden overklimmen, door een autoband klouteren, door een tonnentunnel en een tunnel van prikkeldraad kruipen enz. En dat ook tegen de tijd. We hadden de volgorde van teamleden goed aangepakt, maar de vertraging die we telkens bij de eerste oefening met de latten opliepen, zorgde ervoor dat we beide keren als tweede eindigden. Ik was na de oefeningen ook telkens ontzettend stijf, maar ik genoot er enorm van om me nog eens zo te kunnen uitleven!

Andere activiteiten die we deden waren een death ride (die ik twee keer heb gedaan omdat een klasgenote hoogtevrees had en wat morele steun nodig had), abseiling (de eerste keer dat ik dat deed!), een soort schattenjacht en – dit vond ik het allerleukst – rotsklimmen.

Hoewel ik niet graag op een ladder sta, heb ik over het algemeen geen last van hoogtevrees. Rotsklimmen stond echter niet echt op mijn lijst van things to do before I die. Samen met onze begeleider, een vrouw die toch een aantal summits heeft beklommen (waaronder Mount McKinsey!), kregen we echter al snel enkele technieken onder de knie die ons zouden helpen de rotsen in het kamp te beklimmen. Hoewel ik niet zo’n berggeit was als sommige jongens die, denkend dat ze onoverwinnelijk waren, als gekken sprongen van rots naar rots, genoot ik ongelofelijk van deze activiteit. Ik denk dat dat voornamelijk kwam omdat ik nooit had gedacht dat ik zoiets leuk zou vinden… laat staan het zou kunnen!

3CMGM-rotsklimmen-overlevingskamp

At the top of the rock!

Tijdens al deze activiteiten heb ik geleerd geduldig te zijn en de skills van mijn teamleden beter in te schatten. Ik heb geleerd mijn ideeën op een manier uit te leggen dat anderen precies begrijpen wat ik bedoel en compromissen te sluiten wanneer we niet overeen komen. Bovendien heb ik, als een fervent individueel werker, geleerd dat de dingen soms sneller vooruit gaan door even te wachten en een helpende hand te bieden aan de achterblijvers. Nu ik er zo op terugkijk, lijken mij dat inderdaad kwaliteiten te zijn waarover een leider ook zou moeten beschikken.

Dit overlevingskamp ging niet alleen over fysieke kwaliteiten, maar vooral over mentale. Hoe ga jij om met je teamleden in stressvolle en uitputtende situaties?

Natuurlijk verliep niet alles van een leien dakje. Op dag vier liep het wat minder soepel. Al snel had ik door dat wateractiviteiten niet het sterke punt van ons team waren. Toen dat dan ook effectief zo bleek te zijn, ben ik toch even kwaad geworden. Maar dat hoort erbij. Ik heb eruit geleerd dat ik nog steeds moeite heb om de dingen los te laten, een aspect dat bovenaan mijn lijst staat dit schooljaar als werkpunt.

3CMGM-overlevingskamp

Na het raften – dat was de wateractiviteit – kregen we ’s avonds nog een laatste opdracht: ons eigen potje koken. Hierbij heb ik dan maar toegegeven dat dit dus niet mijn sterkste punt is. Ik hielp met het schillen van aardappelen, het in stukjes snijden van groenten en het aanleveren van water en kookgerei, maar liet de rest over aan meer vaardige groepsleden. En nee, ik heb geen honger geleden! (Bovendien is het de enigste activiteit waaraan ik géén littekens heb overgehouden!)

Compleet uitgeput keerden we op vrijdag met de trein terug naar huis, met een aantal belangrijke lessen op zak. Mijn klasgenote, Ashley, lijstte ze op in een van haar blogberichten. Enkele die er voor mij uitspringen zijn dat het gevoel van iets gepresteerd te hebben des te groter en beter is wanneer je het in groep hebt volbracht, dat het niet erg is om ergens zwak in te zijn want dat compenseer je gewoon op andere momenten met je sterke punten, en dat je pas echt mag zeggen dat je iets niet kan nadat je het geprobeerd hebt (en wedden dat het je uiteindelijk wel lukt?).

3CMGM-overlevingskamp

Hikin’ till we dyin’!

Veel foto’s heb ik niet van dit avontuur. Wat ga je immers doen met dure camera’s op een overlevingskamp of met een gsm tijdens rotsklimmen en raften? We delen echter al deze herinneringen met elkaar binnen de groep, dus vergeten doen we zeker niet!

Wat denk jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s