Op reis in eigen land: Kortrijk

Begin augustus trok ik er een weekend op uit. Eerst bezocht in Brussel en Ieper, en tenslotte eindigde mijn uitstap in Kortrijk. Wat er te doen zou zijn, wist ik niet. Dat zou ik wel ontdekken als ik daar was! Net als Ieper kent Kortrijk heel wat geschiedenis dat met de Eerste Wereldoorlog te maken heeft. Verder is de stad ook bekend als Guldensporenstad, wat verwijst naar de gelijknamige gebeurtenis uit 1302. Daarom hoopte ik erop dat er wel iets interessants te doen zou zijn in deze West-Vlaamse stad.

Met de trein is het nog geen half uur van Ieper naar Kortrijk. Bovendien was dat ook nog eens meteen de route die ik naar huis moest nemen. Een tussenstop in Kortrijk was dus niet zo onverwacht. Twee vliegen in één klap! Lees gerust verder als je wil weten wat er te doen is en wat ik had willen doen als ik meer tijd had.

Kortrijk

Wat te doen op 2 uur in Kortrijk

Aan het station sloeg ik een willekeurige straat in en kwam terecht op het Schouwburgplein. Behalve de kunstige fontein wordt je blik meteen getrokken door het statige gebouw van de Schouwburg. Via de Doorniksestraat, die je meteen een idee geeft waarom zo vele mensen naar Kortrijk gaan om te shoppen, kom je op de Grote Markt terecht. Hier bevindt zich het het Belfort dat alle aandacht naar zich toe zuigt. Dit is een eerste voorbeeld van een overblijfsel uit de middeleeuwen dat nu tot het UNESCO-werelderfgoed behoort. In de nok van het gebouw staat een beiaard met 48 klokken. Aangezien ik zelf uit dé beiaardstad kom, laat me dat niet helemaal koud.

Na een omweg – ja, ik liep weer compleet verkeerd – vond ik uiteindelijk het ca. 800 jaar oude Begijnhof, iets wat ik zeker niet wilde missen. Na het begijnhof in Antwerpen en Brugge te hebben gezien, wil ik zoiets nu altijd bezoeken. Waarom? Euh, vanwege de stilte en de sfeer die er hangt. Het is net een andere wereld en je vindt bijna nergens anders zulke authentieke plekjes terug in grote steden. Jammer genoeg zijn er geen bewoonde begijnhoven meer in België. De laatste traditionele begijn overleed afgelopen jaar in Kortrijk.

Vanuit het Begijnhof kom je terecht aan de Onze-Lieve-Vrouwenkerk en uiteindelijk passeer je terug langs de Sint-Maartenskerk, waarlangs je vlot de weg kan (of zou moeten) vinden naar de winkelstraten. Ik merkte natuurlijk al snel dat Kortrijk een perfecte stad was om een dagje te gaan shoppen en dat is ook wat ze promoten. Onlangs is het splinternieuwe winkelcentrum K in Kortrijk geopend, wat de kers zou moeten zijn op de shoppingtaart. Jammer genoeg kon het hele gebeuren me niet zo zeer bekoren. Ik ben er snel eens binnen gelopen tijdens een regenbui. Het ziet er mooi uit, maar het is niet groot en niet bijzonder. Als het droog is buiten, is het veel aangenamer om in de historische straten rond te struinen.

Kortrijk

Waarvoor ik geen tijd had

Achteraf bekeken zijn er enkele dingen waar ik geen tijd voor had, maar die ik wel had willen bezoeken. Ik had wel een keer over de 14de-eeuwse Broelbrug, die verbonden wordt door de twee Broeltorens, willen wandelen. Kortrijk 1302 heb ik bewust overgeslagen. Dat weekend ging ik immers steden bezoeken, geen musea. Jammer genoeg heb ik daardoor de voormalige Groeningekouter gemist, waar ook de bekende Groeningepoort staat, die toegang biedt tot het Groeningheveld waar in de 17de eeuw het oefenterrein van het leger lag. Op foto’s ziet dat er best wel de moeite waard uit.

Als ik een fiets en wat meer tijd tot mijn beschikking gehad had, zou ik misschien ook langs de zeven bruggen van Kortrijk zijn gefietst, langs de Leie, en naar de artistieke Budabuurt. Kortrijk heeft ook een bekroonde Rozentuin, maar als het goed weer was, denk ik dat ik toch meer zou genieten van de ligweide in het Budapark.

Het Budapark (www.kortrijk.be)

Uiteindelijk heb ik het meeste dat ik wilde doen gedaan. Ik had wel een extra uurtje kunnen gebruiken, net als in Ieper, maar uiteindelijk zijn de twee steden goed te doen op één dag.

Ben jij al eens in Kortrijk geweest? Zijn er plekjes die ik gemist heb?

Heb je nog aanraders voor een volgende stad die ik zou kunnen bezoeken in België?

Laat gerust een commentaartje achter hieronder!

Advertenties

Op reis in eigen land: Ieper

De nood om weer eens ‘ergens’ naartoe te gaan, zat twee weekends geleden weer hoog. Toen Bart, een Belg die ik via CS leerde kennen in Malaga, me vroeg om een paar dagen af te komen, zei ik dan ook geen nee. Nu terugkijkend, was het nog niet eens twee weken geleden dat ik terug was van Spanje… Ach ja. Als het jeukt moet je krabben. In ieder geval, het was de perfecte gelegenheid om gezamenlijk – Bart, zijn kameraad Gabriel en ik – Brussel te verkennen en wat bij te praten.

Volle Bros

Brussel is een internationale stad. Dat voelde ik eens te meer toen ik Bart tegemoet kwam en hem ontmoette in Fin de Siècle in Brussel, waar hij zat te lunchen met Gabriel uit Argentinië en nog een Spaanse vriendin. Bleek dat naast ons ook nog eens een Valenciaans koppel zat te eten! Ik heb mijn beste Spaans nog eens mogen bovenhalen! Dankzij Couchsurfing heb ik nogmaals beseft hoe klein de wereld is. Maar genoeg over Couchsurfing…

De volgende dag trok ik op mijn eentje naar Ieper, terwijl Bart met Gabriel – die een enorme fan van Belgische bieren is en zelf bier brouwt in Argentinië – naar Poperingen zouden fietsen om er een brouwerij te bezoeken. Misschien vraag je je net als zovelen af: wat is er nu in hemelsnaam te doen in Ieper? Goeie vraag. Ik gaf mijn familie als antwoord: euhm, zijn daar geen graven enzo van de Eerste Wereldoorlog?

Ieper

Er is eigenlijk niet bijzonder veel te doen in Ieper in vergelijking met Brussel en Antwerpen. Desondanks vond ik het een plaats waar ik toch eens geweest moest zijn. Op het internet is er niet zoveel over de Flanders Fields stad te vinden. Er zijn helemaal geen blogberichten en de enige nuttige informatie die ik kon vinden zijn op de typische plaatsen: de toeristische website van de stad en TripAdvisor.

Tijd dus om daar eens verandering in te brengen! Ieper zit vol Engelsen die hun overleden (over)(over)grootouders komen bezoeken. Misschien is het tijd dat mijn Vlaamse en Nederlandse lezers deze stad ook eens gaan verkennen. Er heeft zich immers toch een serieus stukje geschiedenis afgespeeld, niet waar?

 

Wat kan je zoal doen in Ieper?

1. Flanders Fields Museum in de Lakenhalle

Ik ben geen museummens, zoals je weet, maar dit museum zag er toch wel interessant genoeg uit om €5 (studententarief) aan te besteden. Aangezien ik maar een halve dag in de stad was, heb ik mijn tijd echter in de buitenlucht besteed (ondanks de regenbuien die mij mijn huidige verkoudheid hebben bezorgd).

Flanders Fields

2. Menenpoort

Dit herdenkingsmoment is bekend van de ceremonie die er élke avond om 20u plaatsvindt: The Last Post. Het monument zelf ziet eruit als een Romeinse triomfboog waarin de tienduizenden namen ter nagedachtenis van de Britse soldaten uit de Eerste Wereldoorlog zijn gegraveerd. Het was bovendien mijn startpunt op de vestigwandeling op de stadsmuren van de stad (en mijn schuilplaats tussen twee regenbuien door).

Menenpoort

3. Vestingwandeling (van Menenpoort tot Rijselsepoort)

Aangezien ik mijn oortjes niet bij had en dus geen muziek kon luisteren tijdens mijn wandeling, vreesde ik er een beetje voor dat ik mij zou vervelen… maar dat was helemaal niet zo. Tijdens mijn wandeling was ik vrijwel alleen, behalve die vijf wandelaars die ik zo hier en daar eens tegenkwam en die in de tegengestelde richting liepen (jep, that’s me, altijd tegendraads doen). Het was echter niet mijn bedoeling tegendraads te zijn door de Rijselsepoort niet te gaan bezichtigen. Ik vrees dat ik daar straal voorbij ben gelopen toen ik van het uitzicht aan het genieten was.

Ypres

4. Ramparts Cemetery

Ik wilde een oorlogsbegraafplaats bezoeken? Wel, dat heb ik ook gedaan. De zon brak even door de wolken toen ik voet zette op het gras van een 60-tal graven met uitzicht op het overstromingsgebied net buiten de stadsmuren. Het is er heel vredig en, eerlijk gezegd, als ik dood was, zou ik ook wel met zo’n uitzicht begraven willen worden. Ik ben blij dat er zoveel moeite gedaan wordt om alles mooi te onderhouden.

Ramparts Cemetery

5. Grote Markt en Vismarkt

De Grote Markt van Ieper is mooi, ook al stond er een kermis op de moment dat ik er was, waardoor ik niet ten volle van de gezelligheid kon genieten. Ook de Vismarkt is op z’n minst een kijkje waard. Er staat hier een bekend tolhuisje, waar de visverkopers vroegen tol moesten betalen. Er staan ook nog twee stenen verkoopsstanden (die bovendien goede schuilplaatsen zijn tegen regenbuien!) waar je bij mooi weer waarschijnlijk gezellig met je vrienden een drankje achterover kan slaan.

Tolhuisje Ieper

Ik zou je graag nog vertellen dat ik koffie heb gedronken in een van de leuk uitziende coffee- en tearooms, maar alles is verdorie gesloten op maandag! Just my luck… Smoutebollen van de kermis dan maar?

Dit was de eerste keer dat ik in West-Vlaanderen was voor een andere reden dan een bezoek aan Brugge of de zee. Ben jij wel eens in Ieper geweest of staat dat nog op je to-do list?

Take a Ride in a Hot Air Balloon

Voor Nederlands, klik hier

Last summer, one of my dreams came true: I was invited to go up into the air… in a hot air balloon! Truly a once in a lifetime opportunity – I mean, when am I ever going to do this again?

I have flown in airplanes all of my life and have even flown over the Grand Canyon in a helicopter! That doesn’t mean it didn’t wanna go up in a hot air balloon – and especially not after having seen UP

When I get as excited like I did that day, it is difficult for me to find a balance between experiencing this wonderful moment and taking pictures and videos to document everything. Everything. Instead of enjoying the moment I tried to capture every detail, so you’ll be seeing some of the best pictures me and my brother took.

I don’t know about you, but when I imagined taking a ride in a hot air balloon, I didn’t think I’d have to do anything besides, you know, climb into the basket, watch the sunset, yell at the people below like a crazy person, and hope I don’t break my legs when we land in the middle of nowhere. None of that. Everyone had to do their part for the flight to go through.

ride hot air balloon

ride hot air balloon

We were a group of nine and were completed engaged in the whole process of blowing hot air into the balloon, keeping the whole thing from floating upward without us by hanging all of our weight on the basket until we were allowed to climb inside. Finally, when everyone had climbed into the basket one by one, we were up and away.

My granddad and brother followed us by car. You have to be able to get home when you have landed in the middle of nowhere, right?

Here are some facts about our particular balloon:

  • height: 5 floors, or 28m, or 92ft
  • speed: 12-13km/h or 7-8mph
  • legal stuff: in Belgium you can’t fly higher than 750m (or half a mile) above sea level with a hot air balloon, which is just below the level where airplanes fly when they leave from Brussels Airport

We flew from Waasmunster in the direction of Zele. It’s too bad we couldn’t fly over my region, but hey, this was a lot fun already!

ride hot air balloon

ride hot air balloon

In the wake of several other balloons, we soared along on the northerly winds and enjoyed the views of changing horizons, the sunset, and the landscapes of green fields, forests and the typical red Belgian rooftops.

We waved – and in my case yelled (which created these freaky echoes) – at the spectators below us and laughed at the way the dogs in the people’s tiny yards reacted to our balloon.

Eventually we started to look out for a nice field we could land in. As we got closer to the ground, I noticed how quiet it had been up in the air. Sounds started to increase in volume again: birds, cars, the wind in the trees…

ride in a hot air balloon

 

Our pilot – or whatever you call someone who steers a balloon – decided upon a field where an angry-looking peasant woman was waiting for us. Her hands put firmly in her waist, she looked as if she would… I don’t know… scream our heads off if we dared set foot on her land. Not that there was anything I could do about it, though.

Of course, I’d had nothing to fear for. Apparently, the farmers in this region are used to random balloons using there fields as an airstrip. They know they’ll get something in return: in this case, a basket filled with Belgian beers.

ride hot air balloon

The flight took about an hour. Basically, it was over way too soon. After we landed we had to work like a team again to hold down the balloon before we guided it neatly onto a truck that would take the basket and balloon back to… wherever it came from. Everyone, including the drivers that followed us around during our flight to take us home afterward, got a drink (champagne!). We, the flight crew, received a certificate for our first time riding a hot air balloon.

Riding a hot air balloon was a bucket list activity for me. Is it for you too? 

Die keer dat ik in een luchtballon vaarde

For English, click here

Vorige week woensdag werd een van mijn dromen werkelijkheid: ik mocht meevliegen in een luchtballon! Een echte once in a lifetime opportunity. Als ik zo enthousiast over iets ben, is het moeilijk voor me om een evenwicht te zoeken tussen ‘van het moment genieten’ en ‘alles vastleggen op foto en film om er geen enkel detail van te vergeten’. Zij die me volgen op Facebook en Instagram hebben al (enkele) foto’s kunnen bekijken van de vlucht – slechts een selectie van tientallen foto’s natuurlijk.

Hot air balloon

BMW Balloon

Onze groep van 9 personen werd bij het volledige proces betrokken. We zagen hoe de ballon gevuld werd met opgewarmde lucht en moesten dan met ons gewicht op de mand gaan hangen, zodat die niet de lucht in zou gaan zonder ons. Daarna klommen we er één voor één in. Mijn papa en ik zouden de vlucht meemaken en mijn broer en opa volgden ons naar de landingsplek.

Enkele feiten: de ballon was 5 verdiepingen (of 28m) hoog en mag volgens de Belgische wet maximum 750m hoog gaan – dat is dus net onder de hoogte waarop de vliegtuigen vliegen die vertrekken uit Zaventem (we zouden immers geen botsing willen veroorzaken, toch?). Aan een snelheid van 12 à 13km per uur vlogen we vanaf Waasmunster in de richting van Zele.

Luchtballon

Luchtballonvaart

 

In het kielzog van enkele andere ballonnen dreven we mee met een noordelijke luchtstroom, genoten van de landschappen en uitzichten, zwaaiden (en, in mijn geval, riepen) naar de toeschouwers onder ons en landden uiteindelijk in de wei van een boerin die ons reeds met de handen in de zij stond op te wachten. Mijn eerste reactie: O-oo. Die kwaaie boerin gaat ons de les komen lezen! Maar niets was minder waar: blijkbaar zijn de boeren het in die regio gewend dat er luchtballonnen in hun wei landen. Ze weten ondertussen al dat ze er iets voor in de plaats krijgen (in dit geval een pakketje bier flesjes).

Belgian Countryside

Rode daken

Na de vlucht van ongeveer een uur – wat veel te snel voorbij was eigenlijk – was het weer tijd voor wat teamwork. Iedereen hielp mee om de mand op de remork te landen/plaatsen/duwen. Daarna ruimden we de ballon op en kreeg iedereen – ook de bestuurders van de volgwagens – een drankje. Wij, de flight crew, kregen natuurlijk ook een luchtdoopdiploma.

Zonsondergang luchtballon

Landen met een luchtballon

luchtdoop diploma

Met deze luchtballonvaart heb ik weer een droomactiviteit van mijn bucketlist kunnen schrappen! Heb jij een bucketlist? Staat vliegen in een luchtballon er bij jou ook op? Wat zou jij wel eens willen doen als je mocht kiezen?

//

Op reis in eigen land: Antwerpen

Het afgelopen semester, na mijn Erasmus, heb ik beseft dat ik na drie jaar studeren in Antwerpen deze stad eigenlijk nog steeds niet zo goed ken en dat vond ik best wel schandalig aangezien ik een reisblog heb en desondanks maar zelden de tijd neem om mijn eigen studiestad te verkennen. Beetje hypocriet niet?

Vorig semester nam ik uitgebreid de tijd om Spanje en omstreken te verkennen, maar in eigen land heb ik die neiging nooit. Daar hoop ik deze zomer verandering in te brengen. Ik doe al een maand erg mijn best om geen reisjes meer te boeken omdat ik probeer te sparen. Ja, inderdaad… En het is on-ge-lo-fe-lijk moeilijk.

Daarom heb ik besloten om in het kader van “Op reis in eigen land” dit blogbericht te wijden aan een van mijn favoriete steden in België: Antwerpen. Ik ben namelijk zot van A!

Hieronder deel ik zes van mijn favoriete plekken met jullie.

Koffie, thee en chocolademelk bij Vandoag Is’t

Als ik een springuur heb tijdens de schoolweken, kan je me steeds terugvinden in Vandoag Is’t voor een warme chocomelk. Op minder koude dagen kies ik voor de Cappu Obama (een cappuccino met mellowcake on the side). De coolste drank op de lijst vind ik echter de Orlando (of Disney koffie) met slagroom en een crumble van M&Ms.

Vandoag Is’t is populair bij studenten en professoren omdat het centraal gelegen is tussen alle gebouwen van de Stadscampus. Er zijn bepaalde spitsuren wanneer de kans op een plekje heel erg klein is (bvb. om 10u en om 16u). Als je net te laat bent, kan je voor €0,2 korting een to go cup vragen.

Vandoag Is't antwerpen

Vandoag Is't antwerpen

Gourmet Burgers bij Ellis en de Burgerij

Op ’t Eilandje en een aantal andere locaties kan je tegenwoordig terecht voor de lekkerste hamburgers die je ooit hebt gegeten. De eigenaars van Ellis zochten de wereld af naar de perfecte hamburger. Het resultaat kan je nu gaan proeven! Als drank kies je natuurlijk voor de homemade sweet tea, net zoals de echte Amerikanen dat doen. De Burgerij biedt naast burgers ook wraps aan. Als dessert kies ik persoonlijk altijd voor mijn favoriete ijs: Ben & Jerry’s!

Ellis Burger antwerpen

Ellis Burger antwerpen

De Burgerij antwerpen

IJsjes bij The Ice Shop

The Ice Shop vind je op de Vlaamse Kaai op ’t Zuid. Het decor is retro – wat ik wel eens leuk vind – en de bediening moet nog wat ervaring opdoen – ze zijn nog niet zo lang open – maar de eigenaar is supervriendelijk en de locatie is uitstekend, zeker nu tijdens de Sinksenfoor!

The Ice Shop antwerpen

Ondanks de slechte kwaliteit van deze foto ziet The Ice Shop er toch uitnodigend uit, niet?

antwerpen

Terug in de tijd in de Vlaeykensgang

Niet ver van de Grote Markt ligt de Vlaeykensgang goed verstopt achter gelijk eender welke andere deur. Ik had al eerder van deze straat gehoord, maar had geen idee waar die deur was tot iemand me er effectief naartoe loodste. Toen ik door de deur liep, ervoer ik wat ik niet anders kan omschrijven dan het Narnia-effect: al het lawaai van de binnenstad verdwijnt onmiddellijk en tegelijkertijd kom je in het Antwerpen van de 16de eeuw terecht. Het is net een andere wereld. Je weet ondertussen al dat ik hou van het historische van een stad; de nauwe, authentieke straatjes enz. Er zijn maar weinig plekken waar je dat meer hebt in Antwerpen, dan in de Vlaeykensgang. Had ik ook al gezegd dat je er goed kan gaan eten? Toegang is gratis.

Vlaeykensgang antwerpen

Enkele van deze locaties heb ik ontdekt dankzij de Ghostwalk. Deze gegidste toer doorheen Antwerpen is zo origineel en leuk dat ik er zelfs €10 voor over had (en waarschijnlijk  weet je ondertussen wel dat ik niet zo van gidsen en georganiseerde groepsactiviteiten hou, tenzij ze net dat tikkeltje anders zijn en dat was deze keer zo).

Enkele maanden geleden deed ik deed deze tour samen met een vriendin. De redenen waarom de uitstap zo leuk was, waren dat de gids zijn uitleg deed in het plat antwaarps, dat hij een gepaste outfit droeg (inclusief wandelstok en hoge hoed) en dat zijn verhalen een rode draad volgden (het draaide vrijwel altijd rond het thema van de Lange Wapper, de stadsreus die de inwoners al eeuwen lang kwelt door hen in de luren te leggen en hen hard te laten verschieten met zijn unieke lach).

Heb je eens een zaterdagavond vrij en wil je Antwerpen op een leuke manier leren kennen? Kijk dan hier voor meer informatie over de Engelstalige en Nederlandstalige gegidste wandelingen.

Wat zijn jouw favoriete plekjes in Antwerpen?

Getest: LAKstore

Laat me beginnen met te zeggen LAKstoredat ik een haat-liefde relatie heb met nagellak. Ik hou ervan hoe een kleurtje op je nagels een outfit kan opleuken, maar ik kan me er ook flink aan ergeren. Op de een of andere manier slaag ik er bijvoorbeeld steeds in om strepen in mijn cursussen achter te laten en na één (of, als ik geluk heb, twee dagen) grijp ik al naar de dissolvant om de kleur er weer af te halen. Toen mijn vriendin zei dat ze graag naar de LAKstore wou omdat er een speciale korting was die dag, zei ik alleen maar ja omdat het concept van de winkel me interessant leek én omdat de concept store zich in Antwerpen-Zuid (of kortweg ’t Zuid) bevindt, wat zo ongeveer mijn favoriete buurt in Antwerpen is. LAKstore Bij binnenkomst zijn het meteen de 400 kleuren nagellak die je aandacht trekken. Uitgestald op planken van spierwitte kasten tegen ruwe bakstenen muren krijgen de flesjes uit het beschikbare gamma meteen alle aandacht. Je vindt er collecties van onder andere OPI en Faby. LAKstore Vervolgens wordt je blik getrokken door de verzorgingssectie, waar je uit 200 kleuren kan kiezen die een nagelstyliste meteen kan aanbrengen, waarvan 100 kleuren semipermanent. Er zijn verschillende menu’s waar je uit kan kiezen.

Zelf ben ik niet zo met mijn nagels bezig. De prijzen voor de behandelingen lijken me ook eerder naar de dure kant, zeker voor behandelingen die je makkelijk zelf kan doen. Mijn vriendin die hier meer van kent, bevestigde dat €2 tot €8 vragen om nagellak best wel veel is. Anderzijds kan je ook je voeten laten verzorgen, wat me meer de moeite lijkt. Ook mannen kunnen voor €25 een nagelbehandeling laten doen, bestaande uit basisverzorgingen als vijlen, handbadje, polijsten enz. Dit kan allemaal met of zonder afspraak. Nagelverzorging Volgens de brochure wordt het moeilijkste de kleur kiezen voor je nagels – en volgens mij hebben ze daar een punt. Als je de kleur die je zoekt hier niet vindt, dan ben je nog kieskeuriger dan ik! Er zit vast wel een tint rood, groen of blauw tussen die perfect past bij jouw huidtint en smaak. Of bij de huidtint en smaak van iemand anders, want voor geschenken kan je hier dus ook perfect terecht, aangezien je allerlei extra producten kan kiezen uit het gamma om zo een cadeaupakket samen te stellen. OPI De rest van de LAKstore wordt ingenomen door een bar en lounge, waar je nog lekker een drankje achterover kan slaan. Je mag je eigen eten meebrengen, waardoor het dus een leuke lunchplek is. De LAKstore heeft bovendien een selectie gemaakt in koffie en thee, die ze in leuke verpakkingen verkopen. Ze bieden ook alcoholische dranken en organische fruitsappen aan. LAKstore

LAKstore lounge

Waarom zou je naar de LAKstore moeten gaan?

1. De kleurtjes maken je vrolijk – of je nu iets koopt of niet. Bovendien geven Faby en OPI hun producten originele namen, zoals The Thrill of Brazil (rood) en Cable Car-Pool Lane (paars), wat op zich al voor een heleboel plezier kan zorgen.

2. Bij eender welke gelegenheid (vrijgezellenfeestje, verjaardag…) kan je een behandelingsmenu kiezen of een workshop volgen met een lekker drankje erbij.

3. Het is een originele, aangename lunchplek. Neem je eigen lunch mee en geniet van een drankje en gratis wifi op een leuke locatie – en dan bedoel ik zowel binnenin de LAKstore als buiten in de straten er rond. Voor een apertiefje ben je er natuurlijk ook welkom. De concept store ligt niet ver van enkele leuke restaurantjes en uitgaansgelegenheden. Misschien kan je hier eerst nog even een leuk passend kleurtje voor de nagels kiezen dat past bij je uitgaansoutfit?

Nagellak

Wat vind jij van een concept store zoals de LAKstore? Laat me het me weten als je er geweest bent! Ken jij nog andere concept stores in Antwerpen? Ik hoor het graag!

Finish: 150 days!

DE EXAMENS ZITTEN EROP!

Elk semester opnieuw realiseer ik me niet dat ik toch wel stress over de examens, totdat ze erop zitten. Plots keert mijn eetlust weer terug bijvoorbeeld, en dan kan ik niet geloven dat het alweer drie weken geleden is sinds ik voor het laatst patatas bravas at. Van het enige examen waar ik voor vreesde, nl. het eerste: Spaans-Amerikaanse Literatuur, weet ik al dat ik er door ben. Ik denk dat ik dit semester heel tevreden zal kunnen afsluiten. Daar ben ik niet alleen blij, maar ook opgelucht om! Zoals opa er me ook vaak op heeft gewezen: als ik slechte resultaten zou halen, zouden al mijn reisjes een averechts effect kunnen hebben. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Daarom dat ik ook heel hard mijn best heb gedaan, zodat de reisjes mijn beloning zouden kunnen zijn en niet de oorzaak van herexamens.

Dit is en blijft natuurlijk een reisblog. Laten we het dus over leukere dingen hebben!

sitges

Zoals ik tijdens het afgelopen semester al heb aangetoond, studeer ik al eens graag op verplaatsing. Aangezien ik voor mijn laatste examen veel tijd had, besloot ik nog eens een laatste bezoekje aan Sitges te brengen, mijn favoriete badstadje buiten Barcelona. Misschien herinner je je het nog, maar deze plek staat bekend als dé gay beach town van de Costa Brava. De vorige twee keren zag ik er letterlijk geen één, maar de helft van de mensen die ik afgelopen vrijdag tegenkwam, toen ik in de winkelstraatjes rondstruinde en over de promenade kuierde, waren koppeltjes bestaande uit twee mannen. Opeens snapte ik waar de reputatie van Sitges vandaan kwam!

sitges

sitges

sitges

sitges

sitges

sitges

De bedoeling was eigenlijk dat ik de Amerikaantjes, mijn twee nieuwe gastzussen, zou meenemen. Ze waren de vorige dag echter laat uit geweest (en gedurende twee uur verloren gelopen) en geraakten de volgende ochtend niet uit hun bed. Met mijn cursus voor het volgende examen in mijn handtas vertrok ik dan maar op mijn eentje. Geloof het of niet, ik heb gestudeerd! Op de trein en later ook nog op een bankje en een terrasje (met patatas bravas) in de zon, met zicht op zee. Het nuttige aan het aangename koppelen, I love it! Het was een zonnige dag, T-shirt-weer (zolang je in de zon zat) en mijn wangen waren op het einde van de dag net ietsje roder dan normaal.

Wisdom found in a Buddhist store in Sitges

Wisdom found in a Buddhist store in Sitges

Nu wat meer over mijn nieuwe gastzussen: Molly 1 en Molly 2. Toen Cristina me zei dat er twee Molly’s van de zelfde school in Chicago zouden komen, was ik er van overtuigd dat ze dat verkeerd verstaan moest hebben. Ik bedoel, hoeveel kans is er nu dat zoiets gebeurd? In ieder geval, het is echt zo. Molly 1 is een kleinere, mollige brunette en Molly 2 is een struise, sportieve blondine. Molly 1 is nogal gereserveerd, maar met Molly 2 kan ik het heel goed vinden! Vorig weekend zijn we met z’n drieën naar de splinternieuwe cinema twee straten van het appartement gegaan om The Wolf of Wall Street, een 3u-tellende film met Leonardo DiCaprio, te gaan kijken. De drie uur zijn echter voorbij gevlogen! Daarvoor wilde ik met hen naar Belgious gaan voor een Belgische wafel, maar omdat dat gesloten was – ik was wéér vergeten dat het pas open gaat om 17u – heb ik hen in de plaats geïntroduceerd in de wereld van de churros.

Ik heb ook nog enkele keren afgesproken met mijn andere vrienden. Afgelopen zaterdag wilde ik met Anna, Johanna en Kerry naar de bekende shotjesbar Chupitos in Calle Aribau – een straat vol bars, pubs, cafés enz. – gaan, maar aangezien dat gesloten was eindigden we in de plaats in Espit, een andere zaak uit dezelfde familie. Daarna belandden we bij een andere klasgenoot van mijn vriendinnen waar we de verjaardag van Jake vierden.

Dinsdag nam ik afscheid van mijn Spaanse klasgenoten. Na het examen gingen Fran (aka BatFran), Marta, Frederico en ik naar Nostrum voor lunch, zoals we ook deden toen we ’s middags na de les iets wilden eten. Na het eten en het vrolijke afscheid, keerde ik op mijn voetstappen terug, want ik had met Anna en Kerry aan de UB afgesproken om een koffietje te gaan drinken. We bespraken onze examenpapers voor de Engelse vakken die we delen, we mijmerden over hoe het zou zijn als we terug moeten naar onze respectievelijke scholen en of we nog naar Barcelona zouden terugkomen.

Eenmaal thuis kon ik de drang niet langer onderdrukken en met veel plezier – nee, dit is niet sarcastisch bedoeld! – begon ik mijn koffer te maken. Al een geluk dat ik dat dinsdag al heb gedaan! Ik had helemaal geen plaats genoeg! Woensdag ben ik alleen naar buiten gegaan om een extra koffer te kopen: een Samsonite-lookalike maar véél goedkoper. Cristina kon me exact vertellen waar ik moest zijn! Zo’n informatie krijg je nu eenmaal niet door een studentenappartement te delen, haha!

Donderdagvoormiddag heb ik mij officieel laten uitschrijven aan de UB. Opeens voelt het veel echter allemaal. Ik kom hier nooit meer terug. Toch niet om te studeren in ieder geval. Of ik daar nu blij om moet zijn of niet is mij nog niet helemaal duidelijk. ’s Middags hadden ook Kerry en Anna gedaan met hun examens en konden we samen lunchen bij BuenAsmigas. Voor de laatste keer wandelde ik de Ramblas af richting de zee, waar we met ons drieën gezellig nog wat babbelden op de brug voor het Mare Magnum. Zalig! Ondergaande zon, zee en bijkletsen met vriendinnen. Dit was eigenlijk al de derde keer dat ik dacht dat ik voor altijd afscheid zou nemen, maar nee! Vanavond gaan we nog een laatste keer uit! Zo leuk, we blijven het afscheid vieren en het is geweldig!

barcelona port vell

barcelona port vell

Die middag had ik ook een verrassend bericht gekregen, een bericht waar ik al maanden op wachtte maar de hoop om het nog te ontvangen al had opgegeven: Esther had eindelijk tijd om een café con leche met me te gaan drinken! Om 17u ontmoette ik haar in Llibreria Laieeen enorme boekenwinkel met een gezellig café aan – voor de Mechelaars: vergelijkbaar met het concept van de Zondvloed – waar alleen Barcelonezen komen. Daar konden we eindelijk eens een goed, degelijk gesprek voeren. Even een opfrissing van het geheugen: Esther was 2,5 jaar geleden mijn gastmoeder gedurende een maand tijdens mijn taalstage in Barcelona. Het contact liep toen wat stroef omdat ik amper een woord Spaans sprak, maar daarom was ik dan ook in Barcelona: om de taal te leren. Anderhalf uur later namen we afscheid. Ik ging tevreden naar huis met een uitnodiging op zak dat ik altijd mag blijven logeren als ik nog eens naar Barcelona kom. Daarom, en omdat Esther me in contact heeft gebracht met Cristina, mijn huidige gastmoeder, ben ik haar ontzettend dankbaar!

Ondertussen ben ik ook een city tripje naar Parijs aan het plannen met Aaron voor de eerste week van februari. Ik ben in het verleden al enkele keren naar Parijs geweest: met de papa en broer naar Roland Garros, een dagje op-en-af met de mama voor een schaatstoernooi gesponsord door haar werkgever, twee weken taalstage Frans, een schooluitstap… Deze keer is het echter allemaal op eigen houtje, en nu pas besef ik wat men bedoelt als men zegt dat Parijs een dure stad is. Gelukkig heb ik al een garantie op een studentenjob tegen dat ik terug kom naar België!

PicQTD PARISMaar de belangrijkste boodschap die ik wil meegeven in deze blog…

HET ERASMUSSEMESTER IN BARCELONA ZIT EROP!

Het is voorbij gevlogen, zoals verwacht, maar dat betekent niet dat het niet nog wat langer had mogen duren. Natuurlijk ben ik blij dat ik over een paar uurtjes thuis ben en weer in mijn eigen bed zal slapen, maar… Ik zal mijn leven in Barcelona wel missen. Niet het Spaans! Ik zal blij zijn als ik weer een tijdje lekker makkelijk in het Nederlands kan converseren. Anderzijds zal ik waarschijnlijk niet zo veel reisjes doen als ik de laatste tijd gedaan heb. Maar ik heb er dan ook verschrikkelijk hard van geprofiteerd hier! Het zal afkicken worden. Ik had gehoopt nog naar Valencia en Madrid – en misschien zelfs naar Valetta (in Malta) – te gaan, maar dat is er niet meer van gekomen. Aan de andere kant had ik niet verwacht naar Andorra te reizen! Of Lissabon! Nooit gedacht dat Sitges mij zo zou bevallen. Nooit gedacht dat ik vrienden zou maken via zoiets als Couchsurfing of dat zelfs een keer zou proberen! Natuurlijk had ik gehoopt niet bestolen te worden – wat eerder wel dan niet gebeurd in Barcelona – en dat is uitstekend gelukt! Ik moet wel toegeven dat de twee cijferslotjes, die ik altijd bij had om diefstal op reis tegen te gaan, ben kwijt gespeeld… Ironisch, niet? In de Sagrada Familia ben ik uiteindelijk nog altijd niet binnen geweest, noch in Casa Milá, noch in Casa Battló, en in Parque Guëll had ik verwacht nog wel eens een keer van het uitzicht op Barcelona te genieten, maar dat werd betalend. Geldwolven! Bovendien had ik nooit verwacht dat de kerstverlichting in Spanje niet alleen zo mooi en uitgebreid zou zijn, maar dat het ook nog eens mooier en uitgebreider zou zijn dan in een land waar er soms effectief sneeuw valt met Kerst, zoals in België! Veel van mijn plannen heb ik kunnen voltooien, maar er hebben ook veel verrassingen plaatsgevonden en soms heb ik mijn plannen zelfs overtroffen op een manier waarop ik nooit had durven hopen. En dat in 150 dagen!

More wisdom from that store in Sitges

More wisdom from that store in Sitges

See you soon!

Besos,

Claudia

Kerstmis is in het land

De tijd gaat snel vooruit hé? Ik kan me nog perfect de dag herinneren dat ik voor het eerst voet zette in Cristina’s appartement. Al de rest zijn nog slechts gefragmenteerde herinneringen, maar van die dag weet ik nog alles. Er is dan ook zoveel gebeurd en ik heb zoveel gezien en gedaan dat het dan ook veel te veel om allemaal perfect te herinneren. Bij Filosofie heb ik geleerd dat, aangezien je geheugen selectief is, de dingen die je je herinnert iets meer zeggen over jezelf. Als ik terugkijk op de laatste maanden en me dingen voor de geest haal die me zijn bijgebleven, is het heel interessant om daar op die manier over na te denken. Sommige dingen die ik in mijn blog beschreven heb, was ik alweer vergeten. Daarom alleen al is een blog schrijven heel handig. Het is een beetje een publiek dagboek, niet?

Zondag 8 december ben ik met Kerry en Anna en twee van hun Hollandse vriendinnen, Tessa en Susan, naar het doolhof in het Horta park geweest. Na 2 minuten waren we de andere helft al kwijt maar we hebben het overleefd! Het is een heel mooi park en de maand dat ik hier op taalcursus was, ben ik er niet geraakt. Als je langere tijd in Barcelona bent, is het zeker de moeite van eens langs te gaan. Het is meer dan alleen een doolhof. Op zondag is de inkom tot het park gratis!

doolhof horta

Het doolhof horta

Ik, Tessa, Kerry, Susan doolhof horta barcelona

herfst in barcelona

paleis in horta park barcelona

Maandagavond 9 december ‘vierden’ we thuis het afscheid van Anjelica en Shannon met cava en een Amerikaans diner. Ze hadden die week hun eindexamens, dus deden we de despedidas maar aan het begin van de week. Vrijdagochtend vertrok ik eerst naar Malaga, een paar uur later zou Anjelica in twee keer naar Virginia vliegen en de volgende ochtend nam Shannon het vliegtuig terug naar Arkansas. Ze zijn trouwens allebei goed aangekomen en hebben ginder blijkbaar meer moeite om over hun jetlag heen te komen dan hier het geval is geweest.

Woensdag 11 december ging ik zoals altijd tussen twee lessen door een koffietje drinken bij de Starbucks aan de overkant van de straat. Daar kennen ze me ondertussen zo goed, dat ze me begroeten bij naam, me vragen of ik een Americano con un poco de leche wil en me de wifi-code in de hand duwen voor ik erom kan vragen. Deze keer werd ik nog beter behandeld: ik was één van hun loyaalste klanten en mocht daarom één van de gratis unieke kerstdrankjes kiezen. Ik ging voor de toffee nut latte en neem het in ieder geval nooit nog een keer. Koffie is koffie voor mij en ik hoef daar geen noten, chocolade of slagroom bij. Puur natuur! Maar met een beetje melk.

“Danku om zoveel momenten met ons te delen! We bedanken uw loyaliteit met uw gratis favoriete Kerstmis-drankje… We blijven de feestdagen samen vieren!”

Vrijdagnacht/ochtend 13 december stond ik om 2.45u op, maakte me snel klaar en at een klein ontbijtje – ja, ik kan zo vroeg ontbijten. Je mag mij altijd wakker maken voor cornflakes. Toen ik deze zomer ook vroeg moest opstaan om te gaan werken in de Starbucks op de luchthaven vertrok ik nooit zonder mijn ontbijt. Eenmaal daar ontbeet ik gewoon nog een keer met een gratis croissant.

In ieder geval, de Aerobus begint pas te rijden om 5.30u, dus moest ik met de Nitbus en dat had ik nog nooit gedaan. De dag ervoor had ik gelukkig al eens gezocht waar de halte van bus N16 (die zowel in T1 als T2 stopt, de N17 alleen in T1) is. Om 4.30u had ik een bus (aangezien ik de vorige net had gemist) en dan waren wij – dat zijn ik en de volle bus, jaja en dat zo vroeg! – gedurende een uurtje onderweg. De Nitbus neemt een hele omweg en gaat niet via de autopista.

Voor de zekerheid had ik wat extra tijd gerekend om naar de luchthaven te geraken, want dit was een busrit die ik nog nooit had gedaan. En bussen en ik, dat gaat niet zo goed samen. Dan heb ik maar een uurtje gewacht op een koude luchthaven. Volgens mij bespaarden ze op de verwarming – ik weet dat ze dat doen op luchthaven van Brussel, daar zetten ze in de zomer de airconditioning zachter. Ook op het vliegtuig was het super koud. Eenmaal in de lucht warmde het echter wel snel op. De vlucht was op tijd, weer geen problemen. I count myself lucky! (Had ik er trouwens al de nadruk op gelegd dat het die dag vrijdag de 13e was?) Met de aeroport bus (€3, enkele rit) dan maar Malaga in. De buschauffeur liet me een halte te ver uitstappen, maar gelukkig liep ik voor één keer niet verloren met de GPS op mijn gsm.

Deze keer had ik weer een kamer gehuurd met AirBnB. Ik verbleef in een kamer – met tweepersoonsbed! – bij Fali, Elizabeth en hun twee honden Pandora en Mo. Eenmaal daar bleken het maar liefst vijf honden te zijn (!!): er waren ook nog de drie puppy’s, maar twee daarvan zouden de volgende dag een nieuw baasje krijgen en Mo werd gecastreerd. No more puppies in the future! Het was leuk om nog eens door honden omringd te zijn. Ik miste Pebbles wel een beetje… Met je familie kan je skypen, maar met een hond gaat dat net iets moeilijker. Heel propere mensen waren het wel. Fali kuiste het appartement drie keer per dag zodat zijn gasten geen last zouden hebben van het hondenhaar. Hij ontvangt gasten in twee kamers en doet dit als full time beroep. Het systeem van AirBnB is echt booming business. Het is een goedkope oplossing als je op reis gaat maar niet wilt couchsurfen of in een hostel wilt gaan.

Parque Huelin malaga

Kerstboom malaga

Het was heel koud toen ik aankwam in Malaga, maar een graad of tien. Ik was voor mijn vertrek echter in contact gekomen met een Belg die gelijktijdig met mij een week in Malaga was en hij wist me te vertellen dat hij de vorige dag nog in zijn T-shirt op een terraske had gezeten. Onderweg naar het centrum – een wandeling van 15min. als je doorstapt – begon ik al boos te worden op mezelf omdat ik niet gewoon een dikke trui had mee genomen, maar nog geen 5 minuten later moest ik ineens alles uittrekken: jas, sjaal, vest. Van de ene moment op de andere steeg de temperatuur met tien graden!

barcelona spoorwegbrug

De volgende uren deed ik alle toeristische dingen die mij interesseren (dus het Picasso en Thyssen museum sloeg ik over). Heb weer heel wat afgestapt. Dat merkte ik vooral onderweg naar boven op de berg Gibralfaro. Ik had op het internet gelezen dat het de hel was om naar boven te wandelen, maar totdat ik halfweg was vond ik dat nogal overdreven. Maar inderdaad, het laatste stuk was heel steil. Die madam die op haar hoge hakken naar beneden moest heeft dat ook gemerkt! Toen ik het view point bereikt had, wilde ik eigenlijk liefst terug naar beneden, maar ik was nu al zover… Eenmaal boven bleek dan weer dat ik nog inkom moest betalen ook! Voor studenten zijn het echt super goede kortingen. Volwassen betalen €6 inkom, studenten slechts €0,6! In het kasteel op de berg vond ik een briefje van €20. Hoezo vrijdag de dertiende is een ongeluksdag? Aangezien er niemand in de buurt was van wie het kon zien, was ik de eerlijke vinder!

Calle Marqués de Larios, the main street of Malaga

Plaza de Concepción malaga

Mandrijnenbomen kathedraal malaga

Teatro Romano malaga

Onderweg naar beneden vond ik inderdaad, zoals ik op het internet had gelezen, de gemakkelijkere weg. Die zie je alleen als je naar beneden gaat of als je weet waar die is. Je skipt dan een heel stuk én de wandeling is mooi qua omgeving.

malaga

 Jardines Pedro Luis Alfonso malaga

Om drie uur had ik afgesproken met Bart, een wereldreiziger die een week in Malaga doorbracht en iets wilde gaan drinken. Perfect op tijd kwam ik aan in de haven van Malaga, waar we hadden afgesproken op het terras van Kaleido. Bart komt uit Menen en heeft in Peru, Chili en Argentinië rondgereisd door o.a. te couchsurfen. Hij heeft heel wat van de wereld gezien en we hadden elkaar heel wat te vertellen.

We maakten nog een kleine wandeling door het centrum van Malaga met een laatste stop in 100 montaditos. Herinner je je nog hoe enthousiast ik daarover was? In Sevilla ben ik hier twee keer montaditos gaan smullen. In ieder geval, ik heb hier heel erg genoten van mijn jarra de tinto de verano!

Plaza de la Constitución malaga

Na de lange wandeling terug naar het appartement was ik kapot, dus kroop ik na een snelle douche meteen in mijn bed om een film te kijken. Nog geen uur later kwam ik uit bed om Elizabeth te verwelkomen – die was net thuis na een lange dag werken en ik had haar nog niet ontmoet – en ontdekte plots hoe verkouden ik wel was. Ik stond te rillen van de kou en had geen stem meer. Elizabeth zei dat ik maar meteen (pepermunt)thee moest maken en gaan slapen. En, gehoorzame meid dat ik ben, dat heb ik dan maar gedaan.

De volgende dag was mijn stem nog altijd weg. In de late voormiddag kreeg ik het bericht van Bart waar ik op wachtte, een goede reden om uit bed te komen: we zouden een lange wandeling langs de kust maken en belandden uiteindelijk in het kleine dropje El Palo, iets van een vijf kilometer verderop. Het was heel warm en zonnig die dag. De vorige dag had ik al wat kleur gepakt en dat was na deze zaterdag niet anders!

El Muello Uno malaga

malaga

Marktje in El Palo malaga

malaga emmer coronitas

malaga El Palo

De terugweg leek heel lang, maar het was leuk geweest. Eenmaal terug in het centrum hadden we allebei zin in een ijsje. Dat heb ik in Barcelona niet veel gegeten omdat het hier verschrikkelijk duur is. In Malaga krijg je een heel grote portie voor hetzelfde geld! Het heeft heel erg gesmaakt na zo’n warme dag. Bart en ik zouden elkaar die avond weer zien in 100 montaditos samen met 2 andere Belgen die ook net waren aangekomen in Malaga. Het was leuk om nog eens face to face met Vlamingen te kunnen praten. Dat was al heel lang geleden en ik besefte dat mijn Nederlands er toch op achteruit is gegaan…

Calle Marqués de Larios malaga

Zondagochtend, zo stijf als een lat, stond ik om half zeven op. Ik wilde goed op tijd op de luchthaven zijn zodat ik langs de Starbucks kon passeren die ik daar op de heenweg had gezien. Ik had een hele leuke babbel met mijn ‘collega’ maar deze keer is het me niet gelukt een gratis koffietje los te krijgen. Uiteindelijk was ik nog bijna te laat voor mijn vlucht omdat de luchthaven van Malaga héél ingewikkeld is en ik de security checkpoint niet vond. Het is een hele omgekeerde wereld daar. De bordjes volgen helpt hier niet. Toevallig kwam ik Bart nog tegen. Hij was ook te laat, haha. Hij had op hetzelfde uur een vlucht, maar hij moest (jammer genoeg voor hem) terug naar het koude, natte Brussel. De rest van de dag heb ik gerecupereerd in bed. Ik kon nog amper lopen tegen dat ik thuis was.

Om jullie een idee te geven van hoelang ik nu eigenlijk ben weggeweest en hoeveel dat heeft gekost kan ik jullie dit vertellen: ik zal tegen het einde van mijn Erasmussemester iets van een 42 à 43 dagen gereisd hebben en dat aan €12/dag. Onder die prijs vallen enkel mijn vervoer en verblijf. Eten, drinken, inkom, souvenirs e.d. reken ik tot mijn Barcelona-budget en niet tot het reisbudget. Zoals ik op Facebook ook al schreef: travelling shouldn’t be expensive, but enriching. Ik kan zeker zeggen dat ik veel heb bijgeleerd en dat alles elke cent en elke dag dat ik daarna stijf, moe en futloos was waard was. Ik heb bijgeleerd over de wereld die ik al kende en de wereld die ik nog niet kende, maar vooral heb ik mezelf beter leren kennen.

PicQTD46

Om je een voorbeeld te geven: ik ben het type dat altijd alles wil plannen, lijstjes maakt en alles zo lang mogelijk op voorhand wil weten. Dat is ondertussen al fel afgezwakt, maar op sommige momenten komt die kant toch weer naar boven. Wat ik echter geleerd heb, is dat dat niet om negatieve redenen is: soms ben ik zo ongeduldig om bijvoorbeeld naar huis te komen, dat ik mijn koffer al een maand op voorhand maak. Dat is vanwege mijn onuitputtelijke enthousiasme en niet om stresskip redenen, zoals tevoren wel het geval was. Nog iets dat ik geleerd heb, is dat het woord ‘avontuur’ meer dan één betekenis heeft. De stereotiepe ‘avonturenreis’ is er een waarbij je bij wijze van spreken je leven op het spel zet door extreme sports te doen zodat je een verslavende adrenaline rush krijgt.

PicQTD45

Ik krijg deze rush al gewoon van voet te zetten in een nieuwe stad of land waar ik nog nooit ben geweest, niemand ken en soms ook de taal niet spreek. Alles is nieuw, alles is mooi, alles is onbekend en ik mag dat allemaal gaan verkennen, bekijken, proberen, proeven, ruiken, voelen. En dan kom je weer thuis – uitzondering: ‘thuiskomen’ in Barcelona geeft me telkens net dat gevoel – en je voelt de adrenaline zo uit je lijf stromen. Het waren vermoeiende dagen met veel nieuwe ervaringen en nu ben je thuis, een plaats die je kent, met een dagelijkse routine, en alles gaat weer zijn gangetje. Al snel wil je opnieuw die rush voelen, maakt niet uit hoe moe je bent of was, welke stommiteiten je hebt begaan – die gelukkig niemand heeft gezien – en dat je niet nog eens een nieuwe berg wilt beklimmen. Het avontuur roept! Ik kan eerlijk zeggen dat ik me nog nooit zo alive heb gevoeld als de laatste paar maanden. En dan nog vooral in het begin, die eerste maand in Barcelona, en tijdens al mijn uitstapjes, of ze nu op rijafstand of vliegafstand waren. Er zijn veel clichés, die misschien cheesy klinken, over ‘mensen die reizen’ en ‘op reis gaan’, maar vaak zijn ze wel waar. Ik wil nu niet de grote wereldwijze reiziger gaan uithangen, maar ik heb er wel al een glimp van mogen opvangen en het smaakt naar meer.

PicQTD27

Natuurlijk ben ik ook nog naar de les geweest, maar dat het de laatste schoolweek was, was duidelijk. Er was bijna niemand in de lessen! Vandaag ik ook niet omdat het voornamelijk presentaties van andere studenten waren en met mijn gehoest – waardoor ik woensdag ook al eerder weg moest uit de les – wilde ik de anderen niet storen.

Dinsdagavond hielden we een klein kerstfeestje in La Oveja Negra (wat Het Zwarte Schaap betekent). De Erasmusmeiden waren er: Johanna met haar Duitse vriendin, Kerry met haar twee vriendinnen van thuis en Anna met haar vriendin Anna van thuis. Susan en Tessa uit Holland waren er ook bij. Het was heel gezellig en ik dronk er voor het eerst sangria met cava, wat voor mij veel lekkerder is dan de echte sangria met rode wijn! Nog een stommiteit die het vermelden waard is: half nine is de typische Britse manier om – nee, niet half negen – maar half tien te zeggen. Volgens mij was ik toen een half uur te laat, maar eigenlijk was ik dus een half uur te vroeg!

bar in barcelona oveja negra

la oveja negra barcelona

Sangria met cava barcelona

Maandag- en woensdagmiddag ging ik na Filosofie met Fran (de jongen die mij met dit vak helpt waardoor ik zo’n hoge cijfers haal) en twee Italiaanse Erasmusstudenten, Frederico en Marta, naar Nostrum om een middagmaaltijd te verorberen. Hier eet je plat’kes voor 1, 2, 4 of 6 euro. Met de klantenkaart van Frederico aten we echter met super hoge kortingen! Het leuke was ook dat het warm genoeg was om buiten op het terras te eten. Er waren wel van die verwarmingspalen, maar die stonden niet aan. Desondanks was het toch warm genoeg – en dat in december! Zalig!

Ook woensdagavond was ik op stap met Johanna, Susan, Tessa en het Duitse meisje wiens naam ik steeds vergeet. Het was net een couchsurfingreünie! Voor mijn vriendinnen leek het alsof ik iedereen wel kende. Wie er onder andere waren: Max (uit Idaho) die net terug was van zijn rondreis in Azië, de lange Hollander die alleen maar Engels wilt spreken en Annalisa natuurlijk! Het was al zeker twee maanden geleden dat ik mijn eerste vriendin die ik gemaakt had in Barcelona nog een keer had gezien. We hebben elkaar wel berichtjes gestuurd en contact gehouden, maar we hadden steeds andere bezigheden: zij was bezig met de opnames van haar webserie BCN – The Series en ik was op uitstap of aan het studeren. Ik had een uitnodiging voor de ‘exclusieve première’ van haar serie en mocht enkele vrienden meenemen. Er waren iets van een 150 mensen. Het was een gezellige avond die ingeleid werd door een kort concertje van de band Mood – dat nog niet eens zo slecht was – die tevens de soundtrack voor de serie hebben verzorgd. Al bij al een gezellige avond. Met wijn in een bierglas.

Vandaag, donderdag 19 december, is het de uren af tellen tot ik het vliegtuig mag opstappen. Ik ben vandaag alleen naar buiten gegaan om mijn boarding pass af te drukken – daarvoor moest ik speciaal de regen trotseren, pff – en voor de rest heb ik voornamelijk gewerkt aan mijn bachelor thesis om mijn deadline (morgen) te halen. Het maakt me bovendien zo blij dat mijn vrienden er net als ik er naar uitkijken om naar de Boesj, cinema, kerstmarkt, koffiebars enz. te gaan. Ik heb er nooit aan getwijfeld dat ze me zouden vergeten, haha. Tijdens het normale schooljaar zien we elkaar ook niet zo vaak, maar toch lijkt het alsof het pas geleden was dat we elkaar nog zagen. Dank u daarvoor Margot, Kaj, Rani, Aaron en de anderen! =D Over iets van een 13u zit ik op het vliegtuig naar België. Het zou zo eens tijd gaan worden! Natuurlijk zou ik ook willen dat mijn universiteit me de toestemming gaf om de rest van het schooljaar hier te sturen – zoals het geval is bij Johanna en Anna – maar dat is helaas geen optie. Gelukkig is Barcelona niet zo ver weg van Mechelen!

Ik zie jullie heeeeel binnenkort!

Alvast prettige feestdagen voor iedereen!

Prettige feestdagen!

Prettige feestdagen!