Finish: 150 days!

DE EXAMENS ZITTEN EROP!

Elk semester opnieuw realiseer ik me niet dat ik toch wel stress over de examens, totdat ze erop zitten. Plots keert mijn eetlust weer terug bijvoorbeeld, en dan kan ik niet geloven dat het alweer drie weken geleden is sinds ik voor het laatst patatas bravas at. Van het enige examen waar ik voor vreesde, nl. het eerste: Spaans-Amerikaanse Literatuur, weet ik al dat ik er door ben. Ik denk dat ik dit semester heel tevreden zal kunnen afsluiten. Daar ben ik niet alleen blij, maar ook opgelucht om! Zoals opa er me ook vaak op heeft gewezen: als ik slechte resultaten zou halen, zouden al mijn reisjes een averechts effect kunnen hebben. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Daarom dat ik ook heel hard mijn best heb gedaan, zodat de reisjes mijn beloning zouden kunnen zijn en niet de oorzaak van herexamens.

Dit is en blijft natuurlijk een reisblog. Laten we het dus over leukere dingen hebben!

sitges

Zoals ik tijdens het afgelopen semester al heb aangetoond, studeer ik al eens graag op verplaatsing. Aangezien ik voor mijn laatste examen veel tijd had, besloot ik nog eens een laatste bezoekje aan Sitges te brengen, mijn favoriete badstadje buiten Barcelona. Misschien herinner je je het nog, maar deze plek staat bekend als dé gay beach town van de Costa Brava. De vorige twee keren zag ik er letterlijk geen één, maar de helft van de mensen die ik afgelopen vrijdag tegenkwam, toen ik in de winkelstraatjes rondstruinde en over de promenade kuierde, waren koppeltjes bestaande uit twee mannen. Opeens snapte ik waar de reputatie van Sitges vandaan kwam!

sitges

sitges

sitges

sitges

sitges

sitges

De bedoeling was eigenlijk dat ik de Amerikaantjes, mijn twee nieuwe gastzussen, zou meenemen. Ze waren de vorige dag echter laat uit geweest (en gedurende twee uur verloren gelopen) en geraakten de volgende ochtend niet uit hun bed. Met mijn cursus voor het volgende examen in mijn handtas vertrok ik dan maar op mijn eentje. Geloof het of niet, ik heb gestudeerd! Op de trein en later ook nog op een bankje en een terrasje (met patatas bravas) in de zon, met zicht op zee. Het nuttige aan het aangename koppelen, I love it! Het was een zonnige dag, T-shirt-weer (zolang je in de zon zat) en mijn wangen waren op het einde van de dag net ietsje roder dan normaal.

Wisdom found in a Buddhist store in Sitges

Wisdom found in a Buddhist store in Sitges

Nu wat meer over mijn nieuwe gastzussen: Molly 1 en Molly 2. Toen Cristina me zei dat er twee Molly’s van de zelfde school in Chicago zouden komen, was ik er van overtuigd dat ze dat verkeerd verstaan moest hebben. Ik bedoel, hoeveel kans is er nu dat zoiets gebeurd? In ieder geval, het is echt zo. Molly 1 is een kleinere, mollige brunette en Molly 2 is een struise, sportieve blondine. Molly 1 is nogal gereserveerd, maar met Molly 2 kan ik het heel goed vinden! Vorig weekend zijn we met z’n drieën naar de splinternieuwe cinema twee straten van het appartement gegaan om The Wolf of Wall Street, een 3u-tellende film met Leonardo DiCaprio, te gaan kijken. De drie uur zijn echter voorbij gevlogen! Daarvoor wilde ik met hen naar Belgious gaan voor een Belgische wafel, maar omdat dat gesloten was – ik was wéér vergeten dat het pas open gaat om 17u – heb ik hen in de plaats geïntroduceerd in de wereld van de churros.

Ik heb ook nog enkele keren afgesproken met mijn andere vrienden. Afgelopen zaterdag wilde ik met Anna, Johanna en Kerry naar de bekende shotjesbar Chupitos in Calle Aribau – een straat vol bars, pubs, cafés enz. – gaan, maar aangezien dat gesloten was eindigden we in de plaats in Espit, een andere zaak uit dezelfde familie. Daarna belandden we bij een andere klasgenoot van mijn vriendinnen waar we de verjaardag van Jake vierden.

Dinsdag nam ik afscheid van mijn Spaanse klasgenoten. Na het examen gingen Fran (aka BatFran), Marta, Frederico en ik naar Nostrum voor lunch, zoals we ook deden toen we ’s middags na de les iets wilden eten. Na het eten en het vrolijke afscheid, keerde ik op mijn voetstappen terug, want ik had met Anna en Kerry aan de UB afgesproken om een koffietje te gaan drinken. We bespraken onze examenpapers voor de Engelse vakken die we delen, we mijmerden over hoe het zou zijn als we terug moeten naar onze respectievelijke scholen en of we nog naar Barcelona zouden terugkomen.

Eenmaal thuis kon ik de drang niet langer onderdrukken en met veel plezier – nee, dit is niet sarcastisch bedoeld! – begon ik mijn koffer te maken. Al een geluk dat ik dat dinsdag al heb gedaan! Ik had helemaal geen plaats genoeg! Woensdag ben ik alleen naar buiten gegaan om een extra koffer te kopen: een Samsonite-lookalike maar véél goedkoper. Cristina kon me exact vertellen waar ik moest zijn! Zo’n informatie krijg je nu eenmaal niet door een studentenappartement te delen, haha!

Donderdagvoormiddag heb ik mij officieel laten uitschrijven aan de UB. Opeens voelt het veel echter allemaal. Ik kom hier nooit meer terug. Toch niet om te studeren in ieder geval. Of ik daar nu blij om moet zijn of niet is mij nog niet helemaal duidelijk. ’s Middags hadden ook Kerry en Anna gedaan met hun examens en konden we samen lunchen bij BuenAsmigas. Voor de laatste keer wandelde ik de Ramblas af richting de zee, waar we met ons drieën gezellig nog wat babbelden op de brug voor het Mare Magnum. Zalig! Ondergaande zon, zee en bijkletsen met vriendinnen. Dit was eigenlijk al de derde keer dat ik dacht dat ik voor altijd afscheid zou nemen, maar nee! Vanavond gaan we nog een laatste keer uit! Zo leuk, we blijven het afscheid vieren en het is geweldig!

barcelona port vell

barcelona port vell

Die middag had ik ook een verrassend bericht gekregen, een bericht waar ik al maanden op wachtte maar de hoop om het nog te ontvangen al had opgegeven: Esther had eindelijk tijd om een café con leche met me te gaan drinken! Om 17u ontmoette ik haar in Llibreria Laieeen enorme boekenwinkel met een gezellig café aan – voor de Mechelaars: vergelijkbaar met het concept van de Zondvloed – waar alleen Barcelonezen komen. Daar konden we eindelijk eens een goed, degelijk gesprek voeren. Even een opfrissing van het geheugen: Esther was 2,5 jaar geleden mijn gastmoeder gedurende een maand tijdens mijn taalstage in Barcelona. Het contact liep toen wat stroef omdat ik amper een woord Spaans sprak, maar daarom was ik dan ook in Barcelona: om de taal te leren. Anderhalf uur later namen we afscheid. Ik ging tevreden naar huis met een uitnodiging op zak dat ik altijd mag blijven logeren als ik nog eens naar Barcelona kom. Daarom, en omdat Esther me in contact heeft gebracht met Cristina, mijn huidige gastmoeder, ben ik haar ontzettend dankbaar!

Ondertussen ben ik ook een city tripje naar Parijs aan het plannen met Aaron voor de eerste week van februari. Ik ben in het verleden al enkele keren naar Parijs geweest: met de papa en broer naar Roland Garros, een dagje op-en-af met de mama voor een schaatstoernooi gesponsord door haar werkgever, twee weken taalstage Frans, een schooluitstap… Deze keer is het echter allemaal op eigen houtje, en nu pas besef ik wat men bedoelt als men zegt dat Parijs een dure stad is. Gelukkig heb ik al een garantie op een studentenjob tegen dat ik terug kom naar België!

PicQTD PARISMaar de belangrijkste boodschap die ik wil meegeven in deze blog…

HET ERASMUSSEMESTER IN BARCELONA ZIT EROP!

Het is voorbij gevlogen, zoals verwacht, maar dat betekent niet dat het niet nog wat langer had mogen duren. Natuurlijk ben ik blij dat ik over een paar uurtjes thuis ben en weer in mijn eigen bed zal slapen, maar… Ik zal mijn leven in Barcelona wel missen. Niet het Spaans! Ik zal blij zijn als ik weer een tijdje lekker makkelijk in het Nederlands kan converseren. Anderzijds zal ik waarschijnlijk niet zo veel reisjes doen als ik de laatste tijd gedaan heb. Maar ik heb er dan ook verschrikkelijk hard van geprofiteerd hier! Het zal afkicken worden. Ik had gehoopt nog naar Valencia en Madrid – en misschien zelfs naar Valetta (in Malta) – te gaan, maar dat is er niet meer van gekomen. Aan de andere kant had ik niet verwacht naar Andorra te reizen! Of Lissabon! Nooit gedacht dat Sitges mij zo zou bevallen. Nooit gedacht dat ik vrienden zou maken via zoiets als Couchsurfing of dat zelfs een keer zou proberen! Natuurlijk had ik gehoopt niet bestolen te worden – wat eerder wel dan niet gebeurd in Barcelona – en dat is uitstekend gelukt! Ik moet wel toegeven dat de twee cijferslotjes, die ik altijd bij had om diefstal op reis tegen te gaan, ben kwijt gespeeld… Ironisch, niet? In de Sagrada Familia ben ik uiteindelijk nog altijd niet binnen geweest, noch in Casa Milá, noch in Casa Battló, en in Parque Guëll had ik verwacht nog wel eens een keer van het uitzicht op Barcelona te genieten, maar dat werd betalend. Geldwolven! Bovendien had ik nooit verwacht dat de kerstverlichting in Spanje niet alleen zo mooi en uitgebreid zou zijn, maar dat het ook nog eens mooier en uitgebreider zou zijn dan in een land waar er soms effectief sneeuw valt met Kerst, zoals in België! Veel van mijn plannen heb ik kunnen voltooien, maar er hebben ook veel verrassingen plaatsgevonden en soms heb ik mijn plannen zelfs overtroffen op een manier waarop ik nooit had durven hopen. En dat in 150 dagen!

More wisdom from that store in Sitges

More wisdom from that store in Sitges

See you soon!

Besos,

Claudia

90 dagen weg van huis

Zoals je aan de titel kan zien ben ik (vanaf morgen) reeds 3 maanden niet meer woonachtig in België. Dat vond ik tot vorige week helemaal niet zo erg, aangezien het weer hier volledig op mij afgestemd leek te zijn. Dat is ondertussen helemaal veranderd. Ook hier hebben we nu regelmatig regen en is de temperatuur plots stevig aan het dalen. Mijn zomerkleren zitten al in mijn valies en mijn dikke truien heb ik in de plaats op de lege plekken in de kast gelegd.

Eerlijk gezegd is dat één van de enige speciale dingen die er is gebeurd de laatste weken. De kleerkastwissel, bedoel ik. Verder was ik continu een evenwicht aan het zoeken tussen het inhalen van anderhalve maand gemiste leerstof van Feminisme in een tijdspanne van slechts 3 weken, het bijhouden van Spaans-Amerikaanse literatuur en het lezen van mijn Engelstalige boeken. Ik denk dat het geen verrassing is als ik zeg dat mijn hoofd verschillende keren op exploderen stond. Ik heb heel wat leuke activiteiten afgezegd – zoals een laatste keer gaan pingpongen met Steffen voor hij terugkeerde naar Denemarken, Halloween vieren met de Amerikaantjes, (vegetarisch) koken met de Erasmusmeiden, tapas eten, Poble Español bezoeken met Laurien, een klein rolletje spelen in een webserie,… – allemaal opdat ik toch maar zou slagen voor mijn deelexamens en niet in juni/juli zou moeten terugkomen naar Barcelona, enkel en alleen om herexamens te doen. Ik wil Barcelona helemaal niet met examens associëren!

Maandag 4 november had ik ’s avonds mijn eerste examen van de week: Feministische Literatuurkritiek. Hier heb ik nog steeds geen uitslag van. Ik heb geen idee hoe ik het heb gedaan, maar ik kan tevreden zijn met mezelf. Ik heb alles gedaan wat ik kon doen en als ik er niet door ben, tjah… Meer dan mijn best kon ik niet doen. Bovendien is de professor helemaal geen gemakkelijke. Een week nadat ik deze les begon, kwam er nog een Erasmusstudent binnen en hij werd door de professor weggestuurd omdat zijn inschrijving nog niet volledig afgerond was. Het is allemaal haar probleem niet. No mercy! Voor dit examen plaatsvond, moest ik ook nog een tweede essay indienen voor US Literature, maar dat had ik al een week op voorhand af, zodat ik de hele week en het weekend vrij had om voor mijn twee examens te studeren.

Dinsdag 5 november, om half negen ’s morgens, had ik dan mijn tweede examen: Spaans-Amerikaanse Literatuur. Ik was ondertussen stikkapot van een hele maand van ’s morgens bij het opstaan tot ’s avonds vlak voor het slapengaan 100% geconcentreerd met mijn Spaanse vakken bezig te zijn, m.a.w. 11u per dag te studeren in mijn verlengde weekend. Bovendien had men mij verteld dat als ik zou slagen bij déze professor, ik best trots op mezelf mocht zijn. Ik had er dus geen goed oog op. Mijn twee examenvragen bestonden uit één vraag die ik perfect kon beantwoorden, maar die ik – ik vermoed in al mijn vermoeidheid – grotendeels verpest heb. De tweede vraag was een fragment van een boek van 900blzn. dat ik niet kon lezen wegens tijdsgebrek. Ik wist wel over wat het ging omdat we het hierover hadden gehad in de les, maar de vraag ging gedeeltelijk over leerstof van vorige jaren – die ik dus niet gezien heb – dus kon ik alleen datgene antwoorden wat ik in de les had gezien. Ook hier geen medelijden met Erasmus-studenten! In ieder geval, mijn uitslag was niet al te best, maar kan nog perfect opgehaald worden in het eindexamen in januari. Daar zal ik mijn troost in moeten zoeken, want het is best een teleurstelling, na een maand hard werken… Zoveel moeite heb ik aan de UA nog niet vaak moeten doen.

De rest van de week heb ik enorm veel geslapen, minstens 10u per nacht, wat veel is voor mij.

Vrijdag 8 november naar Andorra. De busrit duurde 3,5u en de bus was halfleeg, waardoor ik veel ruimte had om in alle mogelijke posities in mijn boek voor Modernism te lezen – ik moest immers al mijn ander werk beginnen in te halen nu de twee deelexamens voorbij waren. Gelukkig had ik mijn jas gereed, want in de Pyreneëen was het natuurlijk gevoelig kouder dan aan de Costa Brava. Eerst ben ik mijn rugzak gaan afzetten in mijn hotel – dat géén aanrader is, maar een supergoede ligging heeft! – om dan de winkelstraat af te lopen, te windowshoppen en een bezoekje te brengen aan Caldea, één van de grootste wellness centra van Europa. Ik heb hier een korte rondleiding gekregen van een vriendelijke receptioniste, maar mijn budget liet een paar uurtjes dobberen in hot springs van 72°C jammer genoeg niet toe. Na een korte terugkeer naar het hotel om een dikke trui aan te trekken – het was opeens fel aan het afkoelen – heb ik wat in de duurdere winkelstraat van Andorra La Vella rondgewandeld, dat trouwens mijn 10e Europese hoofdstad is nu. Misschien vroeg je je al af Wat gaat Claudia daar nu zoeken? Wel, dat is het antwoord: ik wil mijn collectie bezochte Europese hoofdsteden uitbreiden. ’s Avonds ben ik dan nog naar één van de shoppingcenters gegaan om een pizza te eten – mijn tweede nog maar sinds ik in Barcelona ben – en een uurtje te studeren (er was gratis wifi) met een slechte warme chocomelk (ik had gehoopt dat, nu ik dichter bij Frankrijk was, de kans groter was dat ik een deftige chocomelk zou kunnen drinken, maar tevergeefs…). Terug naar het hotel dan, nog wat lezen en proberen niet afgeleid te raken door de geluiden die door mijn niet-soundproof muren weerklonken. Bijna twaalf uur later werd ik wakker. Het was vijf graden buiten. Ik had alles van Andorra La Vella zowat gezien. [Eigenlijk is de hoofdstad van het prinsdom Andorra niet veel meer dan een shopping village met daarin nog wat winkelcentra en een spa. Als je buiten de hoofdstad gaat, kan je bergklimmen, skiën en natuursporten doen, maar zonder auto was dat niet echt een optie.] Aangezien ik geen zin had om nog langer in dit hotel te blijven en verder niks anders meer te doen had (én omdat het zo koud was), besloot ik, zodra ik verplicht moest uitchecken, naar het busstation te gaan en te vragen of ik een vroegere bus terug naar Barcelona kon nemen. Eigenlijk mag dat niet, maar de buschauffeur kon me moeilijk weigeren aangezien er maar twee anderen op de bus zaten. Aan de douane stond er minstens 4km file om Andorra binnen te mogen. Er was die zaterdag dan ook vanalles te doen. Maar zelfs als ik daarbij had willen zijn had het nog geen zin, want de activiteiten begonnen om 15u en dan vertrok mijn eigenlijke bus. Twee uur en vijfenveertig minuten later stond ik weer in het 10-graden warmere Barcelona. Meteen na thuiskomst ben ik weer beginnen te studeren. Ondanks mijn uitstapjes kan je mij niet verwijten dat ik geen toegewijde studente ben, toch?

De douane van Andorra

wellness spa andorra Caldea

Andorra La Vella

andorra

andorra

Andorra

Andorra

Zondag 10 november ben ik er eindelijk eens in geslaagd met de Amerikaantjes – Shannon en Anjelica – een stapje in de wereld te gaan zetten. Ze wilden in een bar naar de match van FC Barcelona tegen Sevilla gaan kijken en nodigden me uit om met hen en hun vriendinnen mee te gaan. We hebben enkele Ierse pubs gedaan tot we er één vonden waar de match werd uitgezonden. Onderweg werden we bestookt met aanbiedingen: free glass of champagne for the ladies, one free shot with every bought drink,… Wij hebben voor de shotjes – chupitos in het Spaans – gekozen. Maak je geen zorgen, ik heb pas les om 13u op maandag. Ik had genoeg tijd om uit te slapen.

Donderdag 14 november had ik slechts één les – van 8.30-10u – dus besloot ik van deze aangename dag gebruik te maken om naar Tarragona te gaan, één van de hoofdsteden uit de tijd van de Romeinse overheersing op het Iberisch schiereiland. Een andere is Carthagena, waar ik deze zomer ook geweest ben. In ieder geval, het zou daar een laatste keer 20 graden worden, en als ik ergens de zon zie, dan ben ik er niet weg te slaan! Uiteindelijk stond er een frisse wind, waardoor een vest op z’n minst nodig was. Ik was blij nog eens wat in de Romeinse cultuur ondergedompeld te worden. Dat is toch al weer even geleden. Voor zij die dit niet weten: ik heb 6 jaar Latijn en 5 jaar Grieks gedaan; de antieke cultuur van de Oudheid was ooit dagelijkse kost voor mij. Tarragona was een mooie, aangename stad. Ik had veel meer toeristen verwacht, maar waarschijnlijk zijn die er voornamelijk in de zomer. Zelfs het toeristische centrum is alleen maar open op zaterdag en zondag, van 14.30-16.30u. Leek me een beetje vreemd… Zonder kaart heb ik na een lange omweg dan toch het historische centrum gevonden, met de Kathedraal, het Amfitheater, het Circus Maximus en het Forum Romanum. Ik heb ’s middags superlekkere croquettes de jamon gegeten met onmisbare patatas bravas.

tarragona Costa Daurada

Rambla Nova tarragona

markt in tarragona

markt in tarragona

tarragona

tarragona historische centrum

Tarragona...

tarragona Kathedraal

 

Romeinse fresco tarragona

Mooi roosvenster kathedraal tarragona

 Kathedraal tarragona

tarragona

lunch in tarragona tapas

Circus Maximus tarragona

tarragona Amfitheater!

Tarragona jachthaven

Vrijdag 15 november heb ik gestudeerd voor mijn allerlaatste deelexamen dat komende maandag plaatsvindt. Het is er weer eentje van Filosofie. Jeeeeej… In de late namiddag ben ik met Shannon en Anjelica naar Belgious gegaan. Ik had al een paar keer afgesproken met Laurien om een Belgische wafel te gaan eten – ik herinnerde me nog van mijn bezoek aan dit ijskraam van Belgische eigenaars dat de wafels hier supersupersuper lekker waren, net als thuis – en aangezien er steeds iets tussenkwam, zag ik dit als een perfecte mogelijkheid om mijn roomies eens wat Belgische cultuur bij te brengen. En ze gaan het nooit vergeten! Het was overheerlijk! Daarna hebben we nog de Ramblas afgewandeld – ik kan er maar niet overheen hoe leeg het daar tegenwoordig is! Mijn gastzussen waren van plan om de volgende dag te gaan paardrijden in een stadje een dik half uur buiten Barcelona. Volgens Cristina was dit een supermooi landschap om te paardrijden. Eerst was ik natuurlijk een beetje jaloers, maar het feit dat ze onweer voorspelden voor de rest van het weekend – en geloof me, geonweerd heeft het al! – deed me dan weer eerder medelijden met hen hebben. En inderdaad, ze zijn niet kunnen gaan vandaag.

Zaterdag en zondag bestaan weer grotendeels uit studeren voor het examen van maandag. Aan het einde van de maand heb ik nog een presentatie voor Modernism en een laatste essay voor US Literature en dan zitten alle taken en examens en weet-ik-veel-wat erop. Behalve het leeswerk natuurlijk, dat lijkt nooit op te houden…

Over 13 dagen vertrek ik naar Lissabon – inderdaad, mijn 11e hoofdstad! – en daar kijk ik naar uit. Ik ben nog nooit in Portugal geweest en heb al veel over Lisboa gehoord. Als er nog iemand tips heeft voor must-sees, zoals Ann (danku daarvoor trouwens!), dan mag je mij dat zeker laten weten! Ik kan ook al vertellen dat ik een allerlaatste vlucht heb geboekt naar Malaga. Daar ga ik naartoe het weekend voordat ik een week terugkom naar België. Ik ben dat trouwens ook al aan het plannen: wat ik wil eten, de mensen die ik wil zien/bezoeken, de dingen die ik wil doen… Hierbij wil ik ook laten weten dat ik natuurlijk niet voor iedereen een souvenir kan meebrengen. Als ik toevallig iets tegenkom dat ik passend vind, dan breng ik dat echter zeker mee!

Zo, dat was het weer voor nu. Ik hoop dat jullie het even interessant vonden als ik. Ben eens benieuwd wat er nu weer zal gaan gebeuren!

Hasta pronto!