Happy Thanksgiving!

Elk jaar, op de laatste donderdag van november, is het een traditie in de USA om een geweldige dag te vieren, nl. Thanksgiving. Nu ik deel uitmaak van een programma dat de focus vooral legt op cultural awareness, en aangezien er twee meisjes in onze klas zitten die alles over deze feestdag weten, moest Thanksgiving natuurlijk gevierd worden!

Madeline, geboren in Amerika, en Ameyo, als student woonachtig in de States maar oorspronkelijk van Togo, namen de leiding bij het organiseren van een heus buffet voor onze klas. En ja, ik weet dat de vraag op het puntje van je tong ligt: stond er gevulde kalkoen op het menu? Ja maar natuurlijk!

thanksgiving-turkey

Met de hulp van Mark, de grappige en enthousiaste eigenaar van het nieuwe Pain d’Anvers (ook gekend als Lunchlab, dat strategisch gesitueerd is naast AMS), slaagden we erin de grootste kalkoen te serveren die ik ooit heb gezien. Maar er waren natuurlijk ook nog vele andere gerechten die de studenten in mijn klas gemaakt hadden: zoete aardappelen, heerlijke puree, een Keniaanse rijstschotel, echte Amerikaanse mac ’n cheese, geweldige salades… Noem het op en het was er!

3CMGM-thanksgiving

Deze avond kregen we eindelijk nog eens de kans om gezellige gesprekken te voeren, bij te praten met onze klasgenoten en, natuurlijk, om te zeggen waar we dankbaar voor waren. Madeline, als rasechte Amerikaanse, mocht beginnen en zij bedankte de klas om deze speciale dag met haar te vieren. Om de beurt noemde iedereen op waar hij/zij dankbaar voor was.

Vorige maand vierden we nog Diwali, een van de vele Indische feestdagen, en nu Thanksgiving. Ik vind het geweldig leuk om deze verschillende feestdagen uit andere culturen te vieren en kijk al naar uit naar degenen die nog moeten komen!

3CMGM-thanksgiving

Voor wie/wat ben jij dankbaar? 

 

Ik denk dat ik een tijdje bij Joden moet wonen

Op een mooie maandagochtend tijdens een doodgewone 3CMGM week kwam een nieuwe professor aan op de AMS. Want zo gaat dat in ons programma: elke week hebben we een nieuw gezicht voor de klas. Deze keer hadden we het geluk dat we les zouden krijgen over Intercultural Awareness in a Business Context (IAB) van de geweldige, inspirerende and lieve Banu Golesorkhi.

Haar les startte alvast met een veelbelovende boodschap: de volgende dag zouden we het Joodse kwartier in Antwerpen gaan bezoeken. Het doel van deze uitstap? Bestuderen hoe we zouden reageren wanneer we geconfronteerd werden met een compleet verschillende cultuur en mentaliteit dan die van onszelf. Dat is een logische manier om deze uitstap te verantwoorden want je kan immers geen enkele cultuur op zich in al zijn facetten leren kennen in iets meer dan een halve dag! Je kan alleen observeren hoe jijzelf ermee omgaat als je zoiets voorgeschoteld krijgt. En hoe ik mij voelde bij de Joodse cultuur was niet helemaal wat ik verwacht had!

3CMGM-antwerpen-joden

IAB is een les die bedoeld is om onze ogen en geest te openen en ons zo te helpen om onszelf onder te dompelen in alle culturen van de wereld, gemeenschappen en business contexten, zodat we uiteindelijk een succesvolle internationale carrière kunnen najagen. Klinkt best fancy, toch?

Als Belg, en meer specifiek als student die al vijf jaar in Antwerpen studeert, heb ik natuurlijk al heel vaak orthodoxe Joden door de straten zien lopen. We bemoeien ons echter niet met elkaars doen en laten. Zo is het altijd geweest en ik heb er eigenlijk nooit veel over nagedacht. Vroeger zat er zelfs een meisje in mijn klas uit een orthodox Joodse familie. Ik merkte haar religie eigenlijk alleen maar op tijdens schooluitstappen omdat ze dan altijd een hele lijst bij zich had met wat ze wel en niet mocht eten. En meestal at ze dan maar gewoon vegetarisch.

Dus, op een zonnige dinsdagochtend wandelde de 3CMGM klas rond in het Joodse kwartier. We bezochten een synagoge (mijn eerste keer!) en leerden er over de Joodse manier van leven, hun regels en hun religie. Ik had persoonlijk heel veel vragen en stelde ze allemaal, net als enkele anderen in mijn klas.

We ontdekten waarom Joodse vrouwen pruiken dragen, waarom Joden één keer per jaar hun huis verkopen en hoe je een rabbijn kan worden. Ik mocht ook voor de eerste keer een Torah bekijken en vasthouden – een superervaring voor een book nerd als ik! Ook at ik mijn eerste koosjer maaltijd ooit en het was meer vullend dan ik dacht! Helemaal niet zoals vegetarisch eten.

Voor de helft van onze klas was dit de eerste keer dat ze in contact kwamen met een échte Jood. Sommigen waren er niet zo zeker van wat ze van de cultuur en de mensen moesten denken. Sommigen konden bijvoorbeeld niet begrijpen hoe de Joden zomaar half de Bijbel kunnen negeren.

Maar de vraag is: what did I think? Zoals ik al zei, mijn reactie op deze cultuurervaring was aan de ene kant wat ik verwachtte… en aan de andere kant ook compleet verrassend. Als iemand die reist, couchsurft, airbnbt en in vier gastfamilies in evenveel landen heeft verbleven, vind ik dat ik er best wel voor open sta om over andere culturen te leren. Ik ga dan ook actief op zoek naar locals die me een plaats willen aanbieden om te verblijven.

3CMGM-joden-antwerpen-flatbread

Van elke cultuur waarvan ik de kans heb gekregen om deze grondiger te leren kennen, heb ik altijd wel dingetjes opgepikt die ik me eigen heb gemaakt. Meestal onbewust. Ik heb echter gemerkt dat er niets is uit de Joodse cultuur dat ik me eigen wil maken. Het lijkt gewoon helemaal mijn ding niet…

Dus ik kan natuurlijk maar één ding concluderen: ik denk dat ik een tijdje bij Joden moet gaan wonen.

Disclaimer: Mijn artikel verscheen eerst op AMSlife.

Magisch plekje in Zuid-Frankrijk: Collioure

Wie had ooit gedacht dat je in een filmset terecht zou komen in een onbekend stadje in Zuid-Frankrijk, net op de grens met het Spaanse Catalonië? Wel, ik niet.

Collioure

Alsof het door Disney gecreëerd is, lijkt Collioure recht uit een sprookjesfilm te komen. Ondanks de souvenir-, bikini- en prullariawinkeltjes kan een stad niet authentieker zijn. Door de smalle straten struinen, glimpen van de Middellandse Zee opvangen en lekker gaan eten zijn dingen die je in Collioure zelf kan doen.

Collioure

Collioure

Daarnaast is er ook een bijzondere wandeling langs de kliffen, waarlangs je de inhammetjes met verstopte keienstranden kan spotten. Beginnend in Collioure, wandel je gedurende 6,5km langs Le Racou tot in Port Argelès. Je kan dan met de boot terugkeren.

Kliffen Port Argelès

Je hoeft geen speciale bergschoenen te gaan kopen voor deze wandeling, maar goede wandelschoenen zijn aangeraden – ter verduidelijking: voor mij zijn Converse goede wandelschoenen. Je moet hier en daar wat heuvels beklimmen en die hebben niet allemaal goed aangelegde wandelpaden.

Le Racou

Collioure is het allermooiste bij zonsondergang. De zee, klokkentoren en huisjes krijgen dan een mooie gloed in het licht van de ondergaande zon. Als tussenstop (van twee dagen) onderweg naar Spanje is Collioure perfect. Het is ook zeker een bezoekje waard als je je om andere redenen in de buurt bevindt.

Collioure

//
Wat is jouw favoriete tussenstop onderweg naar Spanje (of ergens anders)?

Hitchhiking to Paris!

Als je al verschillende keren naar Parijs bent geweest, is het wel eens fijn als je een keer iets avontuurlijks en anders kan meemaken; iets dat zo’n uitstapje net dat tikkeltje interessanter maakt. In mijn geval ging het dan om liften.

Deze zomer heb ik wat mensen leren kennen die ervaring hebben met hitchhiking. In België is dit fenomeen niet zo sociaal geaccepteerd als in Frankrijk bijvoorbeeld. Het heeft dus ook enige overtuigingskracht gekost van deze mensen om mij te overhalen het ook eens te proberen.

Het feit dat ik momenteel een beetje krap bij kas zit na een half jaar rondreizen en studeren in Spanje heeft ertoe bijgedragen dat ik uiteindelijk overstag ben gegaan. Misschien had ik beter gewacht tot het wat warmer was buiten om voor de eerste keer met de duim in de lucht aan de op- of afrit van een snelweg te gaan staan?

Hoe ging dat nu? Wel, in het begin, niet zo vlotjes. We hebben een uur op dezelfde plek staan wachten, op een zondagvoormiddag, voor een Hollandse jongeman zo vriendelijk was om ons af te zetten in Brussel-Noord. Op den duur was het enige dat we wilden naar een andere plaats geraken dan die picknickplek naast de E19.

Daar namen we de metro naar Brussel-Zuid, waar een oprit naar een snelweg was die ons in de goede richting zou brengen. Daar hebben we nog eens een klein uur gewacht, maar daarna ging het een pak vlotter! Onderweg kwamen we een andere (ervaren) lifter tegen die ons niet alleen tips heeft gegeven, maar zelfs zijn lift met ons wilde delen.

Ik ben eerlijk gezegd alleen nog maar toffe, aangename lifters tegengekomen. Het zijn interessante mensen die je tijdens een lange rit hun avonturen van onderweg kunnen vertellen en je heel dankbaar zijn voor je gul- en behulpzaamheid – zeker als ze, zoals Aaron en ik, een uur stonden te verkleumen langs de weg.

Mechelen – Brussel – Tournai – Valenciennes – Paris Centre in exact 7 uur. Valt toch mee, niet?

Waarom neemt iemand nu lifters mee? Dat hebben we aan iedereen gevraagd. Als het niet de eerste keer was dat ze iemand meenamen, dan was het wel de tweede keer. “Omdat jullie er zo normaal uitzien” en “Omdat jullie een jongen en een meisje zijn” waren de voornaamste redenen om ons een lift aan te bieden. Hopelijk was het voor hen een even goede ervaring als voor mij en zullen toekomstige lifters er baat bij hebben!

What to look for in Paris

1. Shakespeare & Company

Ik heb het er in mijn vorige bericht al over gehad. Deze boekenwinkel vol Engelse literatuur is een plek waar elke boekenliefhebber van droomt. Buiten staan dozen met boeken die je voor €1 kan kopen. Binnen vind je alles wat je je maar kan bedenken. En als ze het niet hebben, bestellen ze het voor je. Superaardige eigenaars, leuke aankleding en sterk aanwezige geschiedenis. Thank you Sylvia Beach!

shakespeare & company parijs

shakespeare & company parijs

2. Muurtekeningen

Net als de stripmuren in Brussel-Centrum vind je in Parijs overal random tekeningen, prenten, cartoons etc. op de muren. Als je de volgende keer naar Parijs gaat, hou je ogen dan ook maar extra open!

3. Métropolitain

Zowat het meest gebruikte vervoersmiddel in Parijs is de metro. Bij deze wil ik meteen even aanraden om een carnet te kopen van telkens 10 ticketjes, en niet telkens eentje afzonderlijk, wat €2 per stuk kost. Cher, n’est-ce pas? Sommige stations in Parijs zijn heel speciaal en op zich al de moeite van een bezoek waard, zoals het station Louvre-Rivoli – duister verlicht, zodat de kunstwerken de er uitgestald staan extra in de kijker gezet worden. Maar ook de ingangen van de metrostations kunnen soms kunstwerken genoemd worden. Het negatieve van de metrostations is de indringende, continu aanwezige pipi-geur die er hangt. We moeten het zeggen zoals het is…

parijs metro

parijs metro

4. Nuit par la Seine

Parijs heeft niet voor niets als koosnaampje Ville Lumière gekregen. Ik heb al vaker gelezen dat je alles in deze stad twee keer moet zien: een keer overdag en een keer als het donker is – in die volgorde! Want vaak zijn de gebouwen en parken in Parijs nog prachtiger als ze verlicht zijn!

5. Montmartre, Sacré Coeur en Place du Tertre

Een wandeling door Montmartre, gevolgd door een lekkere crêpe om kracht op te doen voor de wandeling opwaarts richting de Sacré Coeur. Of omgekeerd, als je van plan bent om in de goedkope winkeltjes je slag te slaan en de zakken niet mee naar boven wil sleuren. Net zoals ik gehoopt had, waren Aaron en ik boven bij zonsondergang. Net zoals ik gehoopt had, ging het uitzicht en gekeuvel van toeristen vergezeld van muziek. Reggae en, wat verder richting Place du Tertre, Jazz, parfait!

6. Raar volk

Het moet gezegd worden: er loopt raar volk rond in Parijs. Dat is natuurlijk typisch voor een grootstad. Ik heb in Barcelona ook my fair share of weird people gezien. Af en toe is Aaron erin geslaagd om deze mensen ook op foto te zetten.

IMG_0438      IMG_0325

IMG_0402      IMG_0431

IMG_0413      IMG_0448

7. Bar & Restaurant

Georges

Voor een drankje en/of hapje met een mooi uitzicht over Parijs, maar dat binnen ook nog eens een staaltje architecturale kunst is, stel ik hier voor: Georges, op het dak van het Centre Pompidou.

Anti-café

Met enige tegenzin vertel ik jullie over mijn nieuwe hemel op aarde: Anti-café. Het zit elke dag vol met studenten en jonge werkers die hier voor een goedkoop tarief a volonté kunnen eten, drinken, internetten, spelletjes spelen, boeken lezen enzovoort. Twee verdiepingen zijn gerenoveerd en gevuld met aangenaam geroezemoes. Bij aankomst krijg je een check-in kaart die meet hoelang je binnen zit. Het eerste uur betaal je €4, daarna nog €3 per uur. Hiervoor krijg je zoveel koffie, thee, chocomelk, water, grenadine, fruitsap als je kan drinken; zoveel cake, koekjes, nootjes, chips, appels, toast, choco, confituur als je kan eten; zoveel wifi, boeken, spelletjes als je nodig hebt. Bovendien mag je ook je eigen eten en drinken meenemen. Er zijn twee kantoren waar nieuwe bedrijfjes een ruimte aan betaalbaar tarief kunnen huren tot ze genoeg verdienen om een echt kantoor te huren. Zoals ik zei, de hemel op aarde. Het zit goed verstopt in de Beaubourg en ondanks het feit dat niemand ons de weg ernaartoe kon vertellen omdat ze er nog nooit van gehoord hadden, was het zoeken naar een vrije stoel. Wij hadden geluk!

IMG_0722

8. Abercrombie & Fitch en Arc De Triomph

De laatste dag zijn Aaron en ik vertrokken aan de Arc de Triomph en zo heel het commerciële gedeelte van de Champs-Elysees afgewandeld, op zoek naar de A&F. Hoeveel controversiële dingen ook over dit merk gezegd mogen worden – je hebt er vast al wel eens een keer iets van gehoord – voor mij blijft het een geweldig merk. Ik hou van de kleren en de winkels waarin ze te koop zijn. De winkel in Parijs is pas nieuw en open sinds 2011. Eind november heeft er een grote brand gewoed, maar daar was in februari al niets meer van te merken. Natuurlijk heb ik mijn foto aan de ingang met de A&F-hottie laten nemen. Het enige dat ik jammer vond, was dat er op alle vier verdiepingen geen enkel typisch A&F vestje te vinden was. En laat dat nu net mijn favoriete stuk uit hun collectie zijn…

Arc de Triomph parijs ik

Grand Palais parijs

Inkom Abercrombie & Fitch parijs ik

Parijs blijft natuurlijk een stad waar je nieuwe aanraders kan blijven ontdekken. Daarom blijven niet alleen ik, maar duizenden mensen er naar terugkeren. Ik heb Parijs nog nooit op deze manier bezocht en heb dus ook een heleboel dingen meegemaakt, gezien en gedaan waarvan ik tevoren niet eens wist dat het bestond of mogelijk was. Ik wil geen officieel einde aan deze lijst breien. Als jullie nog aanraders hebben, kan je altijd een berichtje plaatsen. Niet alleen ik, maar ook toekomstige bezoekers van Parijs zullen jullie dankbaar zijn!

Now it’s up to you. Paris awaits!

 

 

[Copyright Pictures Aaron Swartjes]

90 dagen weg van huis

Zoals je aan de titel kan zien ben ik (vanaf morgen) reeds 3 maanden niet meer woonachtig in België. Dat vond ik tot vorige week helemaal niet zo erg, aangezien het weer hier volledig op mij afgestemd leek te zijn. Dat is ondertussen helemaal veranderd. Ook hier hebben we nu regelmatig regen en is de temperatuur plots stevig aan het dalen. Mijn zomerkleren zitten al in mijn valies en mijn dikke truien heb ik in de plaats op de lege plekken in de kast gelegd.

Eerlijk gezegd is dat één van de enige speciale dingen die er is gebeurd de laatste weken. De kleerkastwissel, bedoel ik. Verder was ik continu een evenwicht aan het zoeken tussen het inhalen van anderhalve maand gemiste leerstof van Feminisme in een tijdspanne van slechts 3 weken, het bijhouden van Spaans-Amerikaanse literatuur en het lezen van mijn Engelstalige boeken. Ik denk dat het geen verrassing is als ik zeg dat mijn hoofd verschillende keren op exploderen stond. Ik heb heel wat leuke activiteiten afgezegd – zoals een laatste keer gaan pingpongen met Steffen voor hij terugkeerde naar Denemarken, Halloween vieren met de Amerikaantjes, (vegetarisch) koken met de Erasmusmeiden, tapas eten, Poble Español bezoeken met Laurien, een klein rolletje spelen in een webserie,… – allemaal opdat ik toch maar zou slagen voor mijn deelexamens en niet in juni/juli zou moeten terugkomen naar Barcelona, enkel en alleen om herexamens te doen. Ik wil Barcelona helemaal niet met examens associëren!

Maandag 4 november had ik ’s avonds mijn eerste examen van de week: Feministische Literatuurkritiek. Hier heb ik nog steeds geen uitslag van. Ik heb geen idee hoe ik het heb gedaan, maar ik kan tevreden zijn met mezelf. Ik heb alles gedaan wat ik kon doen en als ik er niet door ben, tjah… Meer dan mijn best kon ik niet doen. Bovendien is de professor helemaal geen gemakkelijke. Een week nadat ik deze les begon, kwam er nog een Erasmusstudent binnen en hij werd door de professor weggestuurd omdat zijn inschrijving nog niet volledig afgerond was. Het is allemaal haar probleem niet. No mercy! Voor dit examen plaatsvond, moest ik ook nog een tweede essay indienen voor US Literature, maar dat had ik al een week op voorhand af, zodat ik de hele week en het weekend vrij had om voor mijn twee examens te studeren.

Dinsdag 5 november, om half negen ’s morgens, had ik dan mijn tweede examen: Spaans-Amerikaanse Literatuur. Ik was ondertussen stikkapot van een hele maand van ’s morgens bij het opstaan tot ’s avonds vlak voor het slapengaan 100% geconcentreerd met mijn Spaanse vakken bezig te zijn, m.a.w. 11u per dag te studeren in mijn verlengde weekend. Bovendien had men mij verteld dat als ik zou slagen bij déze professor, ik best trots op mezelf mocht zijn. Ik had er dus geen goed oog op. Mijn twee examenvragen bestonden uit één vraag die ik perfect kon beantwoorden, maar die ik – ik vermoed in al mijn vermoeidheid – grotendeels verpest heb. De tweede vraag was een fragment van een boek van 900blzn. dat ik niet kon lezen wegens tijdsgebrek. Ik wist wel over wat het ging omdat we het hierover hadden gehad in de les, maar de vraag ging gedeeltelijk over leerstof van vorige jaren – die ik dus niet gezien heb – dus kon ik alleen datgene antwoorden wat ik in de les had gezien. Ook hier geen medelijden met Erasmus-studenten! In ieder geval, mijn uitslag was niet al te best, maar kan nog perfect opgehaald worden in het eindexamen in januari. Daar zal ik mijn troost in moeten zoeken, want het is best een teleurstelling, na een maand hard werken… Zoveel moeite heb ik aan de UA nog niet vaak moeten doen.

De rest van de week heb ik enorm veel geslapen, minstens 10u per nacht, wat veel is voor mij.

Vrijdag 8 november naar Andorra. De busrit duurde 3,5u en de bus was halfleeg, waardoor ik veel ruimte had om in alle mogelijke posities in mijn boek voor Modernism te lezen – ik moest immers al mijn ander werk beginnen in te halen nu de twee deelexamens voorbij waren. Gelukkig had ik mijn jas gereed, want in de Pyreneëen was het natuurlijk gevoelig kouder dan aan de Costa Brava. Eerst ben ik mijn rugzak gaan afzetten in mijn hotel – dat géén aanrader is, maar een supergoede ligging heeft! – om dan de winkelstraat af te lopen, te windowshoppen en een bezoekje te brengen aan Caldea, één van de grootste wellness centra van Europa. Ik heb hier een korte rondleiding gekregen van een vriendelijke receptioniste, maar mijn budget liet een paar uurtjes dobberen in hot springs van 72°C jammer genoeg niet toe. Na een korte terugkeer naar het hotel om een dikke trui aan te trekken – het was opeens fel aan het afkoelen – heb ik wat in de duurdere winkelstraat van Andorra La Vella rondgewandeld, dat trouwens mijn 10e Europese hoofdstad is nu. Misschien vroeg je je al af Wat gaat Claudia daar nu zoeken? Wel, dat is het antwoord: ik wil mijn collectie bezochte Europese hoofdsteden uitbreiden. ’s Avonds ben ik dan nog naar één van de shoppingcenters gegaan om een pizza te eten – mijn tweede nog maar sinds ik in Barcelona ben – en een uurtje te studeren (er was gratis wifi) met een slechte warme chocomelk (ik had gehoopt dat, nu ik dichter bij Frankrijk was, de kans groter was dat ik een deftige chocomelk zou kunnen drinken, maar tevergeefs…). Terug naar het hotel dan, nog wat lezen en proberen niet afgeleid te raken door de geluiden die door mijn niet-soundproof muren weerklonken. Bijna twaalf uur later werd ik wakker. Het was vijf graden buiten. Ik had alles van Andorra La Vella zowat gezien. [Eigenlijk is de hoofdstad van het prinsdom Andorra niet veel meer dan een shopping village met daarin nog wat winkelcentra en een spa. Als je buiten de hoofdstad gaat, kan je bergklimmen, skiën en natuursporten doen, maar zonder auto was dat niet echt een optie.] Aangezien ik geen zin had om nog langer in dit hotel te blijven en verder niks anders meer te doen had (én omdat het zo koud was), besloot ik, zodra ik verplicht moest uitchecken, naar het busstation te gaan en te vragen of ik een vroegere bus terug naar Barcelona kon nemen. Eigenlijk mag dat niet, maar de buschauffeur kon me moeilijk weigeren aangezien er maar twee anderen op de bus zaten. Aan de douane stond er minstens 4km file om Andorra binnen te mogen. Er was die zaterdag dan ook vanalles te doen. Maar zelfs als ik daarbij had willen zijn had het nog geen zin, want de activiteiten begonnen om 15u en dan vertrok mijn eigenlijke bus. Twee uur en vijfenveertig minuten later stond ik weer in het 10-graden warmere Barcelona. Meteen na thuiskomst ben ik weer beginnen te studeren. Ondanks mijn uitstapjes kan je mij niet verwijten dat ik geen toegewijde studente ben, toch?

De douane van Andorra

wellness spa andorra Caldea

Andorra La Vella

andorra

andorra

Andorra

Andorra

Zondag 10 november ben ik er eindelijk eens in geslaagd met de Amerikaantjes – Shannon en Anjelica – een stapje in de wereld te gaan zetten. Ze wilden in een bar naar de match van FC Barcelona tegen Sevilla gaan kijken en nodigden me uit om met hen en hun vriendinnen mee te gaan. We hebben enkele Ierse pubs gedaan tot we er één vonden waar de match werd uitgezonden. Onderweg werden we bestookt met aanbiedingen: free glass of champagne for the ladies, one free shot with every bought drink,… Wij hebben voor de shotjes – chupitos in het Spaans – gekozen. Maak je geen zorgen, ik heb pas les om 13u op maandag. Ik had genoeg tijd om uit te slapen.

Donderdag 14 november had ik slechts één les – van 8.30-10u – dus besloot ik van deze aangename dag gebruik te maken om naar Tarragona te gaan, één van de hoofdsteden uit de tijd van de Romeinse overheersing op het Iberisch schiereiland. Een andere is Carthagena, waar ik deze zomer ook geweest ben. In ieder geval, het zou daar een laatste keer 20 graden worden, en als ik ergens de zon zie, dan ben ik er niet weg te slaan! Uiteindelijk stond er een frisse wind, waardoor een vest op z’n minst nodig was. Ik was blij nog eens wat in de Romeinse cultuur ondergedompeld te worden. Dat is toch al weer even geleden. Voor zij die dit niet weten: ik heb 6 jaar Latijn en 5 jaar Grieks gedaan; de antieke cultuur van de Oudheid was ooit dagelijkse kost voor mij. Tarragona was een mooie, aangename stad. Ik had veel meer toeristen verwacht, maar waarschijnlijk zijn die er voornamelijk in de zomer. Zelfs het toeristische centrum is alleen maar open op zaterdag en zondag, van 14.30-16.30u. Leek me een beetje vreemd… Zonder kaart heb ik na een lange omweg dan toch het historische centrum gevonden, met de Kathedraal, het Amfitheater, het Circus Maximus en het Forum Romanum. Ik heb ’s middags superlekkere croquettes de jamon gegeten met onmisbare patatas bravas.

tarragona Costa Daurada

Rambla Nova tarragona

markt in tarragona

markt in tarragona

tarragona

tarragona historische centrum

Tarragona...

tarragona Kathedraal

 

Romeinse fresco tarragona

Mooi roosvenster kathedraal tarragona

 Kathedraal tarragona

tarragona

lunch in tarragona tapas

Circus Maximus tarragona

tarragona Amfitheater!

Tarragona jachthaven

Vrijdag 15 november heb ik gestudeerd voor mijn allerlaatste deelexamen dat komende maandag plaatsvindt. Het is er weer eentje van Filosofie. Jeeeeej… In de late namiddag ben ik met Shannon en Anjelica naar Belgious gegaan. Ik had al een paar keer afgesproken met Laurien om een Belgische wafel te gaan eten – ik herinnerde me nog van mijn bezoek aan dit ijskraam van Belgische eigenaars dat de wafels hier supersupersuper lekker waren, net als thuis – en aangezien er steeds iets tussenkwam, zag ik dit als een perfecte mogelijkheid om mijn roomies eens wat Belgische cultuur bij te brengen. En ze gaan het nooit vergeten! Het was overheerlijk! Daarna hebben we nog de Ramblas afgewandeld – ik kan er maar niet overheen hoe leeg het daar tegenwoordig is! Mijn gastzussen waren van plan om de volgende dag te gaan paardrijden in een stadje een dik half uur buiten Barcelona. Volgens Cristina was dit een supermooi landschap om te paardrijden. Eerst was ik natuurlijk een beetje jaloers, maar het feit dat ze onweer voorspelden voor de rest van het weekend – en geloof me, geonweerd heeft het al! – deed me dan weer eerder medelijden met hen hebben. En inderdaad, ze zijn niet kunnen gaan vandaag.

Zaterdag en zondag bestaan weer grotendeels uit studeren voor het examen van maandag. Aan het einde van de maand heb ik nog een presentatie voor Modernism en een laatste essay voor US Literature en dan zitten alle taken en examens en weet-ik-veel-wat erop. Behalve het leeswerk natuurlijk, dat lijkt nooit op te houden…

Over 13 dagen vertrek ik naar Lissabon – inderdaad, mijn 11e hoofdstad! – en daar kijk ik naar uit. Ik ben nog nooit in Portugal geweest en heb al veel over Lisboa gehoord. Als er nog iemand tips heeft voor must-sees, zoals Ann (danku daarvoor trouwens!), dan mag je mij dat zeker laten weten! Ik kan ook al vertellen dat ik een allerlaatste vlucht heb geboekt naar Malaga. Daar ga ik naartoe het weekend voordat ik een week terugkom naar België. Ik ben dat trouwens ook al aan het plannen: wat ik wil eten, de mensen die ik wil zien/bezoeken, de dingen die ik wil doen… Hierbij wil ik ook laten weten dat ik natuurlijk niet voor iedereen een souvenir kan meebrengen. Als ik toevallig iets tegenkom dat ik passend vind, dan breng ik dat echter zeker mee!

Zo, dat was het weer voor nu. Ik hoop dat jullie het even interessant vonden als ik. Ben eens benieuwd wat er nu weer zal gaan gebeuren!

Hasta pronto!