Montpellier: Batterijtjes opladen in Zuid-Frankrijk

Montpellier is een van de favoriete steden van studenten om een Erasmus-semester door te brengen. Natuurlijk moest het er dan ooit eens van komen dat ik dat voor mezelf zou gaan ontdekken. Montpellier is een stad waar ik altijd langsrij onderweg naar Spanje, maar ik was er nog nooit geweest. Tot vorige maand.

In november ben ik erg ziek geweest en heb twee weken amper kunnen eten. Ik was redelijk verzwakt, ben wel naar school blijven gaan en haalde al mijn energie uit extra veel slaap. Ik had na twee weken stress en ziek zijn best wel behoefte aan een rustig weekend, met veel zon en… mijn beste vriend Aaron.

Mijn vlucht naar Montpellier had ik al een hele tijd eerder geboekt en die was dan ook heel goedkoop (€40 maar!). Aaron zit dit semester op Erasmus in deze Zuid-Franse stad en het was natuurlijk de ideale gelegenheid om zowel mijn beste vriend nog eens in levende lijve te zien en Montpellier te leren kennen zoals de studenten dat doen.

Gelukkig voelde ik me tegen dan gelukkig al een stuk beter! Dus een lang weekend doorbrengen in Montpellier om de stad te leren kennen zoals de studenten? Wel, daar ben ik volgens mij zeker in geslaagd!

5 manieren om Montpellier te beleven als een student:

sunset-montpellier

1. Gaan uitwaaien aan de zee

Het duurt even voor je van Montpellier centrum de zee bereikt – die ligt namelijk niet in Montpellier zelf. Met de groene tramlijn richting Pérols – Etrange de l’Or duurt het een half uurtje en dan wandel je nog eens een half uur tot aan het strand. De wandeling is het echter helemaal waard. Je komt prachtige natuur tegen, flamingo’s, huisjes aan het water… Aaron en ik hadden een picknick meegenomen (inclusief een fles rode wijn natuurlijk) en daar hebben we heerlijk van genoten ondanks het koude windje. Het was perfect weer om even uit te waaien!

(Disclaimer: op de terugweg naar de tram hebben we wel even gelift.)

2. Nachtelijke wandelingen in het centrum

Elke avond hebben we uren rondgelopen in het centrum van Montpellier. Waarom ’s avonds? Geen idee, dat kwam gewoon zo uit. Onder andere omdat we overdag veel studeerden. (Ja, echt waar!) We liepen over de Esplanade, de Place de la Prefecture, de la Comédie, d’Antigone en de l’Europe, en andere bekende plekken. Zo ontdekte ik ook de wonderbaarlijke speelgoedwinkel Pomme de Reinette. Je kan je niet inbeelden hoeveel speelgoed er in zo’n oud winkeltje past tot je er geweest bent! Een van mijn favoriete ontdekkingen is het.

(Mag ik ook nog even de nadruk leggen op de leuke, redelijk smalle straatjes in het centrum? En de leuke vensterluiken? I like!)

3. Powerstudy in de Médiathèque Emile Zola

Mijn lang weekend in Montpellier moest er een worden zoals die van een echte student. Daarom kon een bezoekje aan de mediatheek niet ontbreken. Een kleine twee uurtjes hebben we voor school gewerkt – het duurde wel even om een plekje te vinden; wat een ijverige mensen in Montpellier!

4. Bijtanken in koffiebars

Wat Aaron en ik altijd doen als we afspreken, is naar een koffiebar gaan. We zijn beiden dol op een café crème en Montpellier heeft er toch enkele die de moeite zijn! Wijzelf brachten een stukje van de namiddag door in de Coffee Club, die wordt opengehouden door een vriendelijke Australiër. We zaten ook even in Aux Grands Enfants, het restaurant van het bekende staaltje architectuur Le Nuage. Andere koffiebars die volgens Aaron de moeite zijn, heten Nook Café en de French Coffee Shop.

5. Eten op een studenten budget

Mijn doel was om op vier dagen minder dan €150 uit te geven en dat is zeker gelukt, zonder dat ik eronder moest lijden! Het begon de eerste avond met een overheerlijke burger in Burger & Co, vervolgens een gezellige picknick op het strand, pannekoeken bij de Crèperie op de Place de la Comédie en een broodje uit het studentenrestaurant van de architectuurschool.

montpellier-burger

Mijn Budget in Montpellier

Qua budget tripje was dit zeker een succes! Ik had natuurlijk het gemak dat ik bij mijn beste vriend kon blijven slapen, wat al heel wat uitbespaarde op accommodatie. Anderzijds vind je al superdegelijke Airbnbs vanaf €16/dag!

Accommodatie: €0
Vervoer (vluchten, OV): €63,2
Eten & Drinken: €50,06
Souvenirs: €7,3
Totaal: €120,56


Ben jij wel eens naar Montpellier geweest? Wat zijn jouw budget tips voor een tripje naar Zuid-Frankrijk?

Een pleidooi voor internationale studies

Mijn leven is drastisch veranderd sinds ik eind augustus 2013 op Erasmus vertrok naar Barcelona. Ik ben dan ook vertrokken met het idee – na er maar liefst meer dan 4 jaar naar uit te kijken – dat ik mijn leven (en mezelf) drastisch wilde veranderen. Hoewel ik ervoor koos (zoals ik altijd deed voordien) om terug te keren naar een plek die ik al kende, was het mijn voornemen – mijn al dan niet bewuste Nieuwjaars voornemen als je wil – om eindelijk eens een keer écht uit die comfort zone te stappen. Dat is heel erg “in” nu, hé? Die mantra: “Life begins at the end of your comfort zone.” Wel, voor mij is die mantra ongelofelijk goed van pas gekomen.

Erasmus kwam op het perfecte moment voor mij. Ik stond er eindelijk voor open om de koe bij de horens te vatten en eindelijk eens iets aan mijn onzekerheden, tekortkomingen en beïnvloedbare karakter te gaan doen. En daar ben ik de eerste dag van aankomst in mijn gastgezin meteen aan begonnen. Kleine stapjes, mini stapjes, maar ze gingen vooruit in plaats van achteruit. En dat was op dat moment het belangrijkste.

3CMGM-internationale-studies

Bron: Jutzmerkle

Wat ik uiteindelijk heb geleerd – en wat ik ook uitgebreid heb beschreven in mijn Erasmus Dagboek – is dat ik mijn eigen leven kan bepalen, en dat ik niet geleefd hoef te worden. Ik had altijd het gevoel dat ik alles wat mij overkwam, en alles wat ik ondernam, niet in de hand had. Maar als je het echt zelf wil, dan kan je alles bereiken wat je maar wil. En dat is een boodschap die ik maar wat graag met mijn lezers en vrienden deel. Of ze er nu in geloven of niet.

Als je mijn blog al van in het begin volgt, of als je wel eens fragmenten uit het verleden hebt gelezen, dan heb je misschien wel de veranderingen in mij opgemerkt doorheen de tijd. Misschien kan je je vinger er niet precies opleggen, maar zie je me nu anders. Misschien klink en schrijf ik op een andere manier. Zulke veranderingen teweegbrengen, zoals ik de laatste twee jaar heb gedaan, dat gaat heel geleidelijk. En zeker niet van een leien dakje. Ik heb letterlijk bloed, zweet en tranen vergoten om te geraken waar ik nu ben. Mijn prioriteiten liggen nu anders. Ze liggen (meestal) waar ik ze hebben wil.

3CMGM-Erasmus-Internationaal

Bron: agema coaching

Ik geloof – en op de een of andere manier wist ik dat zes jaar geleden ook al – dat Erasmus exact was wat ik nodig had. Het heeft me opnieuw richting gegeven en me doen beseffen wat ik zelf wilde voor mezelf. Om ook oprecht te luisteren naar mijn eigen ideeën. In plaats van altijd te vertrouwen op die van anderen. Maar er dan ook volledig zelf achter te staan. In welk veelvoud van 100% dan ook.

Zo ben ik in het 3CMGM programma terecht gekomen. Tot een half jaar geleden was ik daar echt nog niet klaar voor. Zelfs toen ik me inschreef voor de applicatieprocedure was ik er nog niet klaar voor. In mijn hart, wist ik dat dit de volgende stap was die ik nodig had. De volgende stap na Erasmus. Maar mijn verstand probeerde er een stokje voor te steken. Mijn omgeving bleef me maar wijzen op de nadelen, terwijl de voordelen – hoe miniem ze voor een buitenstaander ook mogen lijken – zoveel keer zwaarder doorwegen voor mij. En uiteindelijk ben ik degene die de knoop moet doorhakken en degene die het uiteindelijk moet gaan doen. De koe bij de horens vatten.

Natuurlijk heb ik dit niet alleen gedaan. Ik heb ongelofelijk veel mensen ontmoet dit jaar die me net op het juiste moment de juiste verhalen hebben verteld, me aangemoedigd hebben om altijd maar een stap verder uit die comfort zone te treden en bij wijze van spreken bijna mijn handje vasthielden of me een reddingsboei toewierpen als het even te moeilijk werd. Maar ik blijf erbij, uiteindelijk ben jij het die je eigen leven richting moet geven. Zelfs als je niet weet wat die richting is, uiteindelijk kom je er wel. Al is het met een grote omweg (zoals bij mij meestal het geval is). En dan kom je uitgeput, zwetend en in tranen aan, maar uiteindelijk was het al die moeite volledig waard.

3CMGM-Erasmus

Bron: betanews

De laatste vijf jaar is mijn leven ongelofelijk veranderd. Het heeft me gebracht tot op dit moment. En ook nu zal ik dit met jullie delen, want ik weet dat sommigen net zo’n steuntje in de rug, dat kleine zetje vooruit, nodig hebben als ik nodig had. Tegenwoordig is een blog de juiste manier om dit te delen met die mensen. Zelfs als er maar één iemand zich hier vaagjes in herkent, hoop ik toch iets positiefs te weeg te brengen in die persoon.

Ik kijk alvast uit naar alles wat mij nog te wachten staat de komende maanden. Hopelijk beleef je alles met me mee!

5 favoriete momenten van afgelopen jaar

Om het vieren van één jaar Claudia Goes Abroad af te ronden, deel ik met jullie graag 5 momenten waar ik meteen aan denk ik als terugkijk op een jaar dat uit zoveel topmomenten bestaat dat het moeilijk is er slechts 5 uit te kiezen die er echt bovenuit steken. In een blogbericht uit de Erasmusserie  schreef ik over hoe het in de lessen aan de Universitat de Barcelona vaak ging over het idee dat je geheugen selectief is en dat wat je je herinnert iets meer zegt over jou. Wel, ik nodig je uit om tijdens het lezen uit mijn opsomming op te maken wat je wil!

5 topmomenten van de laatste 12 maanden

[Deze opsomming is opgesteld in willekeurige volgorde.]

1. Liften naar Parijs

Velen verklaarden me gek, maar liften wordt minder en minder een taboe. Ik heb afgelopen jaar heel wat mensen leren kennen – eerder mannen dan vrouwen, dat geef ik wel toe – die eens of meerdere keren gelift hebben naar verschillende locaties op verschillende afstanden. Als ik zo’n verhalen hoor, dan word ik vanzelfsprekend nieuwsgierig en wil ik dat ook eens proberen. Is dat naïef? Misschien. Voor mijn vertrek heb ik verschillende mensen om tips en waarschuwingen gevraagd, het internet uitgepluisd naar hulp en vooral veel gestrest over wat er allemaal zou kunnen mislopen. De opluchting toen onze eerste chauffeur een vriendelijke Hollander bleek te zijn, nam een groot deel van de stress weg! Toen het daarna ook steeds vlotter ging, kreeg ik er meer en meer plezier in. Het enige wat tegenviel, was het weer. Na een hele dag koukleumen, wil je het liefst alleen maar in een zetel kruipen met een grote tas warme chocolademelk en een leuke serie op tv. Eigenlijk moest de reis nog maar net beginnen. Parijs bezoeken vanuit het idee dat ik was komen liften – en zo ook terug naar huis zou gaan – maakte de ervaring heel anders. Ik heb dit nu geprobeerd en wil het zeker nog een keer doen! Het is spannend, omdat je niet weet in wiens wagen je terecht gaat komen en of het zal klikken met die persoon. Het is een avontuur, omdat je je eigenlijk volledig in het onbekende stort. Voor ik op Erasmus ben geweest, zou ik dit nooit gedurfd hebben!

Parijs

2. Voor de eerste keer Couchsurfen

Mijn reis naar Lissabon was in veel opzichten erg spannend. Ik was voor het eerst in Lissabon, maar ook voor het eerst in Portugal, een land waar ik de taal niet van sprak en eigenlijk bijna niets over wist. Ik was er bijvoorbeeld niet eens van op de hoogte dat er een uurverschil is! Maar goed. Wat nog voor een extra tikje spanning zorgde, was dat ik voor de eerste keer zou gaan couchsurfen. Wat houdt dat in? Op de website zocht ik tussen de profielen van beschikbare hosts in Lissabon naar een man of vrouw die een slaapplaats voor me had en met wie ik enkele interesses deelde. Wat me een gerust stelde, was dat mijn allereerste host een jonge vrouw was. Het was avond toen ik het centrum inwandelde op zoek naar de plek waar we hadden afgesproken en als ze niet kwam opdagen of me op straat zou zetten, had ik nergens om naartoe te gaan. Ik had geen adressen van hotels of hostels (die ik me trouwens ook niet kon veroorloven) en wist ook net precies waar ik was. Ik volgde gewoon blindelings de instructies die ik had gekregen. Slim? Niet echt, nee. Dat heb ik me toen ook bedacht. De opluchting toen mijn host de supertoffe en lieve Cilene was die ik ook had verwacht te ontmoeten na haar profiel gelezen te hebben, was overweldigend. De adrenaline stroomde nog de rest van de avond en nacht door mijn lijf. Na deze superervaring, ben ik opnieuw couchsurfend gaan rondreizen in de paasvakantie, met hosts in Dublin, Edinburgh en Glasgow.

Quote

3. Op Erasmus vertrekken

Sinds mijn zestiende heb ik mijn ouders lastig gevallen met de vraag of ik een jaar naar Amerika mocht om er naar school te gaan. Vier jaar lang hebben ze me gezegd dat ik maar moest wachten tot ik op Erasmus ging. Mijn dromen en plannen voor dat semester stapelden zich torenhoog op en de opwinding was bijna niet te houden. Kleine uitbarstinkjes van geluk ontstonden onder andere toen ik van de UA te horen kreeg dat ik naar Barcelona zou gaan en nogmaals toen de UB mij een officiële welkomstbrief stuurde. Het heeft enkele dagen geduurd, eenmaal gearriveerd, voor ik voldoende gekalmeerd was om nuttig met mijn tijd te beginnen omgaan. Ik hoop ooit nog eens met zoveel spanning en plezier naar iets te mogen uitkijken (ook al hoeft dat niet meer zó lang te duren)!

Quote

4. Vliegen met een luchtballon

Toen mijn mama voor mijn veertiende verjaardag een luchtballonvaart had verwisseld voor een rit in twee limousines naar een diner en de bioscoop, was ik heel even teleurgesteld. Toen ik echter het plezier van mijn vrienden zag – ik geef toe dat mijn hart ook wel sneller begon te slaan toen ik een zwarte en witte limo zag voorrijden (ik was destijds niet op de hoogte van wat er zou gebeuren) en dat dat nogmaals gebeurde toen de limo’s voorreden aan de trappen van de Kinepolis Antwerpen en iedereen nieuwsgierig naar ons keek – was dit echter het perfecte verjaardagsfeestje. Toen ik dit jaar hoorde dat ik een luchtballonvaart mocht maken, greep ik dan eindelijk mijn kans! Het is iets speciaals, vliegen in zo’n luchtballon. Het enige wat het nog leuker had kunnen maken, was als de vaart over mijn eigen stad had plaatsgevonden. Jammer genoeg mag er buiten bepaalde regio’s niet gevlogen worden. De stilte up in the air is drukkend, maar toch galmden mijn groeten naar de mensen beneden luid en duidelijk door de straten. Een beetje te luid – oeps!

BMW Balloon

5. Al reizend en studerend mijn Bachelor diploma halen

Tijdens mijn Erasmus ging ik zowat elk weekend wel ergens naartoe. Tussendoor had ik 5 deelexamens te maken, 19 boeken te lezen en 7 papers te schrijven. Dat combineren vergde veel discipline en het beste van mijn planningsvaardigheden, maar uiteindelijk slaagde ik voor al mijn vakken en ging daarbovenop maar liefst 42 dagen van de 150 op reis/uitstap. Ik had al wel verwacht dat, als ik terug in België naar school moest, ik deze combinatie van reizen en studeren niet vol zou kunnen houden. Ten eerste moest ik terug wat geld verdienen en ten tweede kosten vluchten vanuit België nu eenmaal een pak meer dan vanuit Spanje. Terwijl dat mijn verjaardag – en de paasvakantie – naderden, besefte ik dat ik juli niet zou halen zonder een reisje te maken. Oorspronkelijk zou ik slechts een week gaan, maar dat zijn uiteindelijk 11 dagen rondtrekken in Ierland en de UK geworden. De druk om mijn masterscriptie op tijd af te krijgen werd groter en groter. Uiteindelijk werd het zelfs even te veel. Na de examens is gebleken dat ik dat jaar uitstekende cijfers had gehaald. Misschien is studeren en reizen dan toch the way to go voor mij! Mij zal je niet horen klagen!

Bron: Telegraph

Wat volgens mij steeds terug keert, is dat de opgesomde momenten gebeurtenissen zijn waarop ik voelde dat ik leefde. Ik was alert, deed niets op automatische piloot, genoot van elk ogenblik en nam risico’s door uit mijn comfort zone te stappen. Ik sprong met beide voeten tegelijk in het diepe en vloog. Het zijn momenten waar ik reikhalzend naar uitkeek en die dan eindelijk plaatsvonden. Momenten waar ik trots op ben en met veel plezier naar terug kijk. Momenten die mij doen hopen dat er snel nog meer zullen volgen. Maar uiteindelijk is het altijd je eigen keuze. Jij beslist of ze plaatsvinden of niet. Dit jaar heb ik besloten, dat als ik iets wil het ook zal gebeuren. Mijn favoriete quote, las ik voor het eerst op een random houten kist: Happiness is not a destination, but a way of life. En daar ga ik helemaal mee akkoord!

Quote

 

1 jaar bloggen: een reis terug in de tijd

claudia goes abroad

Ik kan het bijna niet geloven! Ik heb

  1. dit project maar liefst een volledig jaar volgehouden en ik heb het me nog geen enkele keer beklaagd.
  2. zoveel gezien en gedaan de afgelopen twaalf maanden dat ik het zelf amper besef.
  3. de smaak goed te pakken en wil ik er graag nog een jaartje bij doen!

Voor mij is het heel leuk om alles eens op een rijtje te zetten. Terugkijken naar foto’s is iets waar ik me af en toe mee bezig hou en ik wil jullie graag een terugblik gunnen in de laatste twaalf maanden van mijn leven.

Laten we terug in de tijd gaan, naar 28 augustus 2013.

Augustus 2013

Tot de dag voor mijn vertrek heb ik gewerkt, maar daarna vertrok ik voor 5 maanden op Erasmus naar Barcelona! Hier had ik 4 jaar naar uitgekeken en nu was het moment eindelijk daar. In twee keer legden we de 1200km die zich tussen mijn thuis en Barcelona bevinden af. Ik kreeg nog enkele dagen de tijd om afscheid te nemen voor ik in trok bij mijn gastmoeder, Cristina. Die werden volop benut!

September 2013

Terwijl ik gewoon werd aan het beklimmen van de soms zeer steile heuvels in mijn buurt (San Gervasi) leerde ik mijn gastmoeder beter kennen, trok ik naar het strand (niet Barceloneta!) en verkende de buurten die ik al kende in de stad (inside of the comfort zone eigenlijk). Maar ik begon mezelf te leren niet bang te zijn om een straat in te gaan waar ik nog nooit geweest was en niet in paniek te raken als ik niet meer wist waar ik was (buiten de comfort zone).

Mijn reisjes begonnen al in de tweede week van mijn verblijf. Het begon met de spectaculaire uitzichten van Montserrat, de witte stranden van Sitges en de kunst in Figueres. Ondertussen verkende ik nog verder mijn nieuwe thuisstad, leerde mijn Amerikaanse gastzussen kennen en bereidde me mentaal voor op de eerste schoolweek aan de Universitat de Barcelona (want dat was immers de reden waarom ik überhaupt in Spanje was).

Montserrat

Montserrat

Eind september kreeg ik dan eindelijk – derde keer, goeie keer – de kans om Barcelona’s feestweek bij te wonen: Fiesta de la Merced, de (eigenlijke) verering van de stadsheilige. Daar leerde ik dat Barcelonezen iets hebben met vuur en vuurwerk. Elke gelegenheid is goed genoeg… O ja, en dat ik hun volksmuziek wel even leuk vind, maar er na enkele minuten wel hoofdpijn en genoeg van heb.

The correfoc during Fiesta de la Merced

De correfoc tijdens Fiesta de la Merced

Ten slotte leerde ik leuke en interessante mensen kennen via Couchsurfing meetings, een eye-opener.

Oktober 2013

In oktober leerde ik dat Spanjaarden altijd tien à vijftien minuten te laat komen en dat ik het daar heel moeilijk mee had (in het begin). Niet omdat ik me eraan ergerde – okeee, jawel – maar vooral omdat ik zélf niet te laat kan komen. Het enige waarin ik uiteindelijk veranderd ben, is dat ik nu op het uur aankom in plaats van een kwartier te vroeg.

Bovendien kan ik vanuit de bron bewijzen dat de lessen in Spanje niet makkelijker zijn dan in België. Het is te zeggen, als het over hun eigen taal en cultuur gaat tenminste. De Engelse vakken waren poepsimpel, maar dat wil niet zeggen dat de professoren met punten smeten. Je moest nog wel steeds je best doen.

Mijn time-management skills werden ook aangescherpt deze maand. Ik had veel lees- en huiswerk, deelexamens enz. Toch slaagde ik erin het te combineren met uitstapjes naar San Pedro del Pinatar, Alicante en Sevilla. Ik zag flamingo’s (in Europa!), woonde een flamencoshow bij, sprong in fonteinen en proefde voor het eerst tinto de verano en montaditos.

De Guadalquivir rivier in Sevilla

De Guadalquivir rivier in Sevilla

Had ik er genoeg van? Absoluut niet! Wetende dat ik beiden aankon – studeren en reizen – boekte ik meteen twee nieuwe uitstappen voor november.

November 2013

De kleerkastwissel – van zomer naar winter – kwam op een passend moment. Mijn eerste uitstap was naar het prinsdom dat Andorra heet. Het was er tien graden kouder dan in Barcelona en mijn dikste trui was niet dik genoeg! Het feit dat ik me er ook nog eens doodverveelde, zorgde ervoor dat ik niet snel genoeg terug naar ‘huis’ kon.

Lissabon was een pak leuker, maar ik heb hier beseft dat je een grootstad niet in 3 dagen kan bezoeken. Ik zal dus nog eens terug moeten… Is dat een goed excuus of niet?! In afwachting van mijn allereerste reis ooit naar Portugal, bezocht ik nog de nabij Barcelona gelegen stad Tarragona, waar de sporen van de bezettingen uit de Oudheid nog duidelijk zichtbaar zijn.

Het Monument of Discoveries, de Vasco da Gama brug en Cristo Redendor in Lissabon

Het Monument of Discoveries, de Vasco da Gama brug en Cristo Redendor in Lissabon

Eindelijk zette ik de stap om eens churros con chocolate te proeven en ik had gelijk: zonder chocolade vind ik ze veel lekkerder, maar ik wilde graag de echte Spaanse wijze beleven. Een andere belevenis was mijn eerste bezoek aan een Barcelonese discotheek, en dat viel absoluut tegen.

December 2013

Na een verkenning van het doolhof in het Parque d’Horta en een weekend in Malaga, waar ik een beginnende bronchitis opliep ondanks dat het 28°C was, bracht ik Kerstmis door thuis in België.

El Muello Uno, de nieuwe wandelboulevard aan de haven van Malaga

El Muello Uno, de nieuwe wandelboulevard aan de haven van Malaga

Januari 2014

De week van Nieuwjaar bracht ik door in Granada en San Pedro del Pinatar met mijn papa… om af te sluiten in Barcelona met een voetbalmatch van FC Barcelona in Camp Nou! Eenmaal terug bij Cristina, mocht ik met haar familie en beste vriendinnen Drie Koningen vieren, wat in Spanje zowat gelijk staat aan Sinterklaas en Kerstmis samen. En de volgende dag begon het studeren voor de examens… Dat moet natuurlijk ook gebeuren.

Zonsondergang tijdens de match van FC Barcelona.

Zonsondergang tijdens de match van FC Barcelona.

En dan was het tijd om afscheid te nemen. In tegenstelling tot de anderen ging ik niet mijn favoriete plekjes in Barcelona bezoeken (ik ga er de volgende keer nog wel eens naar toe!). Ik liep wel nog eens de kustlijn af, omdat ik in België nu eenmaal niet zo vaak naar de zee ga, en bezocht een laatste keer Sitges. Het afscheid met mijn Erasmus-vriendinnen vond maar liefst 3 keer plaats, maar jah… zo gaat dat nu eenmaal… Ik kan je vertellen dat ik de nacht voor ik voorgoed naar huis terugkeerde niet geslapen heb.

De boulevard in Sitges

De boulevard in Sitges

Februari 2014

Niet alleen voor mij zaten de examens erop. Om dat (en natuurlijk mijn terugkeer) te vieren, liftte ik (voor de eerste keer!) met mijn beste vriend naar Parijs. Dit was niet alleen de eerste keer dat ik met een vriend op reis was (en ja, onze vriendschap heeft stand gehouden), maar ook de eerste keer dat ik bestolen werd. Als ik eerlijk ben, vond ik het erger dat ze mijn iPhone hadden gestolen dan als het mijn portemonnee was geweest. Maar goed, moving on!

Op de trappen voor de Scaré Coeur in Parijs

Op de trappen voor de Scaré Coeur in Parijs

April 2014

Mijn verjaardagsmaand wilde ik spenderen… in het buitenland! Verrassing! April is natuurlijk de maand van de paasvakantie. Ik had de vorige twee maanden mijn werk goed bijgehouden, zodat ik eropuit zou kunnen trekken. En dat heb ik gedaan! Met city trips naar Dublin (in Ierland), Edinburgh en Glasgow (in Schotland) en London (in Engeland) kon ik weer wat hoofdsteden aan mijn lijstje toevoegen. Hoewel het couchsurfen absoluut de beste manier was om de eerste drie steden te ontdekken, was ik toch blij dat ik mijn ‘familie’ in London kon bezoeken. Het kost me heel veel moeite om wat uiteindelijk vreemde mensen zijn te vertrouwen (een goede oefening, hoe dan ook), maar het is altijd leuk om vertrouwde gezichten te zien en goede banden nog extra te verstevigen.

Bezoek aan The Elephant House, waar J.K. Rowling het grootste deel van het eerste boek over Harry Potter schreef

Bezoek aan The Elephant House in Edinburgh, waar J.K. Rowling het grootste deel van het eerste boek over Harry Potter schreef

Juni 2014

Eind juni maakte ik eindelijk eens een echte toeristische wandeling door mijn studentenstad: Antwerpen. Ik hou van Antwerpen, maar hoe geloofwaardig klinkt dat als ik er niet eens deftig mijn weg kan vinden. Daar heb ik na de examens maar eens verandering in gebracht.

Het uitzicht op Linkeroever van aan t' Steen

Het uitzicht op Linkeroever van aan t’ Steen in Antwerpen

Juli 2014

Na bijna drie volledige maanden in België te zijn gebleven, was de nood om te reizen hoog. Ik had heel erg mijn best gedaan alle promoties in mijn mailbox te negeren en zelf geen reisje meer te boeken. Om mij af te leiden, ben ik voor het eerst in mijn leven met een luchtballon gaan varen. Iedereen zou dat eens moeten doen! Half juli trokken mijn papa, broer en ik richting Spanje. Na een tussenstop in Collioure kregen we problemen met de auto en de dagen dat we onverwacht in Barcelona “moesten” verblijven, bleven maar oplopen. Het was geluk bij een ongeluk dat het toch nog in mijn geliefde Barcelona was! Nadat we onze wagen terug hadden, reden we naar San Pedro del Pinatar, Alicante, Murcia en eindigden in Moraira, nabij Calpe.

Met een luchtballon over België varen

Met een luchtballon over België varen

Augustus 2014

Nu is de cirkel weer rond. Net als vorig jaar in augustus werkte ik deze maand in de Starbucks op de luchthaven van Brussel. Ik kan dan misschien niet op reis gaan, maar dan kan ik me nog steeds in tussen de reizigers begeven om de sfeer op te snuiven, niet waar? Ik trok er ook een weekendje op uit om Brussel, Ieper en Kortrijk te verkennen, op uitnodiging van mijn vriend Bart die ik via Couchsurfing in Malaga leerde kennen. Dat kwam goed uit in verband met mijn plan om niet buiten België te reizen deze maand en het was nog leuk ook! Op 28 augustus vorig jaar kwam ik aan in Barcelona en dat is zowat het begin van Claudia Goes Abroad. Ik heb mijn blog zien groeien, maar ik heb ook mijn aantal vriendschappen zien groeien tijdens mijn reizen en de vraag naar Engelse versies van mijn blogposts wordt groter. Daarom start ik in september met Blonde Gone Travel, in de hoop dat ik met mijn verhalen een grotere groep mensen kan bereiken die iets aan mijn verhalen hebben.

Een wandeling over de stadsmuren van Ieper

Een wandeling over de stadsmuren van Ieper

Dus, ter conclusie:

  • ik bezocht dit jaar 7 verschillende landen
  • ik ging ca. 20 keer alleen op reis
  • ik woonde 5 maanden in Barcelona
  • ik liftte naar Parijs met mijn beste vriend
  • én ik haalde mijn Bachelor diploma.

Hoeveel beter kan het nog worden?! Ik ben al benieuwd naar volgend jaar!

Afbeelding

Claudia Goes Abroad bestaat 1 jaar!

Getest: Vliegen met Ryanair is niet onmogelijk

Berucht, maar toch veel bereisd: de vliegtuigen van Ryanair. Voor dit schooljaar heb ik het nooit gewaagd om deze low-cost maatschappij te vliegen, maar laat dat – de low-cost-factor – nu net de reden zijn waarom ik het uiteindelijk toch gewaagd heb.

Ryanair komt vaak negatief in het nieuws: onderbetaalde stewardessen, overwerkende piloten, (net geen) noodladingen wegens nét te weinig (of net voldoende) brandstof… Je hebt er vast ooit wel eens van gehoord. Bevriende reizigers hebben me op de één of andere manier dan toch zover gekregen de stap te zetten. Wat hielp, is dat zij de trucjes kennen om vliegen met Ryanair zo aangenaam mogelijk te maken.

Bron: skibbereeneagle

Mijn allereerste vlucht zal ik nooit vergeten. Onderweg naar de luchthaven zat ik heel de tijd op de bus mijn rugzak te herschikken, bang dat de afmetingen niet zouden kloppen of dat ik meer dan 10kg bij had. Dan zou ik €50 extra moeten betalen om mijn bagage in het ruim te laten stoppen. No way! Ik zou nog liever twee paar schoenen over elkaar dragen! Ook kon ik er niet aan uit dat ik niet langs een check-in moest passeren, geen bandje kreeg rond mijn rugzak met ‘hand luggage’ of iets dergelijks erop en, bovenal, dat ik geen stoelnummer had (WAT?!). Ik was ervan overtuigd dat ik iets belangrijks vergeten was bij het inchecken en €50 zou verliezen, wat toch veel geld is voor een student.

In werkelijkheid, is er niets zo gemakkelijk als vliegen met Ryanair – tenminste, voor korte vluchten (bijvoorbeeld vanwege de te kleine beenruimte voor lange mensen zoals ik). Voor mij lag niet alles van onderstaande tips voor de hand. Misschien voor jou wel. In ieder geval, hier zijn mijn tips (mede dank aan mijn reizende vrienden) voor een vlot verlopende vlucht met Ryanair.

Up in the air with Ryanair

Zo comfortabel mogelijk reizen met Ryanair:

1. Boek op vroege uren en doordeweekse dagen voor de goedkoopste prijzen

Het feit dat ik tijdens mijn Erasmus in Barcelona mijn lessenrooster zo had ingepland dat ik maandagmiddag pas begon en donderdagmiddag reeds gedaan had, heeft mij tientallen euro’s bespaard op mijn reizen. Die dagen, maandag en donderdag dus, zijn namelijk heel goedkoop – niet alleen bij Ryanair, maar bij zowat alle vliegtuigmaatschappijen. Als je 6 weken op voorhand boekt, dan vind je gewoonlijk de beste deals. Ik vloog op een dinsdag tijdens de paasvakantie naar Dublin €19 en vond ook een deal Charleroi-Barcelona voor slechts €50 retour, met vluchten op donderdag (heen) en maandag (terug). Flexibiliteit is echter het sleutelwoord. Nog een handig weetje (in het algemeen): boek reizen via een incognitovenster in Google Chrome. De websites van airlines verhogen stiekem hun prijzen als ze zien dat je geïnteresseerd bent.

2. Kies voor een rugzak in plaats van een trolley

Dat advies heb ik van dag 1 opgevolgd en ik heb het me nog geen één keer beklaagd. Hoewel mijn rugzak absoluut niet dezelfde afmetingen heeft dat je koffertje moet hebben om mee in de passagiersruimte te mogen, werd mijn rugzak nooit gewogen en is er nooit gezegd dat ik deze in de pasvorm moest duwen. Ook als ik de douane moest doorlopen en ik een kilo teveel bij had, is er nooit iets over mijn rugzak gezegd geweest. Maar dat is misschien ook wel logisch als je je bedenkt dat Ryanair zijn eigen trolleys verkoopt – die natuurlijk perfect aan de afmetingen voldoen, behalve dat ze enkele maanden geleden deze afmetingen lichtjes veranderd hebben (kijk hier voor de juiste gegevens) waardoor je oude koffertje (of deze nu bij Ryanair zelf aangekocht is of niet) opeens niet meer in de pasvorm zou kunnen passen – maar geen eigen rugzakken. Nog een leuk weetje: soms zitten de overhead compartments redelijk snel vol en moeten de mensen die nog geen plek hebben in het vliegtuig hun bagage – wel gratis natuurlijk – in het ruim laten plaatsen. Ik mocht zo een keer in de ‘business seats’ van het vliegtuig gaan zitten op voorwaarde dat ik mijn rugzak tussen mijn benen hield, maar dat doe ik altijd al, dus was ik helemaal blij! Extra beenruimte joepie!

Mijn rugzak kan ik perfect onder mijn zetel schuiven

3. Check voor je vertrek nog eens of er geen plotse wijzigingen in het reglement zijn doorgevoerd

Zoals ik daarnet al zei, zijn enkele maanden geleden de afmetingen van de koffertjes licht veranderd en mag je bovendien ook een tweede kleine tas (zie hier voor correcte afmetingen) meenemen in het vliegtuig. Vergeet ook zeker niet thuis al in te checken en je boarding pass (desnoods meerdere keren) af te drukken, tenzij je liever €70 meer betaald. In kleur of zwart/wit maakt niet uit, maar plooi je pass niet op de barcode! Dan kan het zijn dat deze niet meer werkt en kan je alsnog €70 opleggen. Hetzelfde geldt voor beschadigde passes in het algemeen. Ikzelf neem mijn reisdocumenten altijd mee in een doorzichtig mapje in mijn handtasje en een tweede kopie stop ik zorgvuldig weg in mijn rugzak. Meer tips hierover lees je hier.

4. Eet en drink genoeg vóór de vlucht en vóór het doorlopen van de douane

Ik neem altijd een flesje water en een kleine snack mee onderweg naar de luchthaven. Aangezien ik zelf op een luchthaven werk, besef ik maar al te goed hoe men ervan profiteert dat je geen voedingswaren voorbij de douane mag nemen. Aangezien ik altijd net op tijd ben om mijn vlucht te halen – met Ryanair heb je je immers reeds thuis ingecheckt, waardoor je in feite rechtstreeks het vliegtuig kan instappen (als je geen grote bagage bij hebt) – is dat net genoeg om te overleven tot ik op mijn bestemming ben. Tenslotte vlieg ik alleen met Ryanair voor korte vluchten (zo meteen meer daarover). Op het vliegtuig zelf is alles natuurlijk ook overpriced. Geef ook gewoon niet toe aan alle promoties, wedstrijden en dergelijke die op de vlucht en de website worden aangeboden. Tenzij je dat zelf echt wilt…

5. Zij zijn op tijd, dus ben jij dat best ook

Eens het opstappen begint, is het voorbij in the blink of an eye. Zorg dus dat je op tijd bent. Hou er daarbij rekening mee dat je geen stoelnummer hebt en dus zelf een plaats mag kiezen – onlangs zijn er ook daar wijzigingen in gebeurd. Stap dus ofwel zo snel mogelijk op om de beste plaatsen te hebben (dan moet je natuurlijk wel twintig minuten in de rij staan) en als je zeker je handbagage bij je wil houden op het vliegtuig, ofwel als laatste met de kans dat je een hele rij voor jezelf hebt, zoals bij mij al eens het geval was. En over dat twintig minuten in de rij staan… Uiteindelijk vertrek je vaak toch te laat, maar op de een of andere manier ben ik nog nooit na het verwachte bestemmingsuur aangekomen. De meeste keren was ik 5 tot 15 minuten te vroeg. I like!

Zoals gewoonlijk zijn deze tips weer redelijk voor de hand liggend, maar soms is het nodig om alles nog eens geschreven te zien staan. Toch? Enkele van de bekende negatieve kanten zijn ook aangekaart. In het begin van deze post vermeldde ik de stewardessen en piloten die zogenaamd in moeilijke omstandigheden zouden werken. In Alicante heb ik in de herfst een pilote van Ryanair gesproken die daar gestationeerd was en die vertelde me dat daar helemaal niets van waar was. Hou er dus rekening mee dat er in relatie tot de geruchten over Ryanair veel overdreven wordt en dat dit op sensationele wijze in de media wordt uitgespeeld, maar hoewel er natuurlijk een kern van waarheid in zit, weet je nu hoe je er in ieder geval het beste van kunt maken.

Wat zijn jouw ervaringen met Ryanair? Welke maatschappij draagt jouw voorkeur voor een budget-proof reisje?

Barcelona, La Ciutat Sense Temps

In de tweede helft van juli ging ik zoals gewoonlijk met mijn papa en broer op reis. Aangezien we daar momenteel een huis aan het bouwen zijn, was het logisch dat we, net als vorig jaar, naar Spanje gingen. De tocht verliep echter niet zoals verwacht…

Na ons korte bezoek aan Collioure begonnen de problemen. We waren net een klein half uurtje voorbij Barcelona toen onze auto opeens een raar geluid begon te maken, vermogen verloor en begon te beven. Natuurlijk zijn we meteen de eerstvolgende afrit van de snelweg af gereden. Er bleek inderdaad een probleem te zijn met één van de cilinders van de motor. Dat wist een lokale garagist in the middle of nowhere – een stadje genaamd Gelida – ons te vertellen.

//

Na bijna zes uur telefoneren, wachtend in de schaduw (en soms in de zon) zonder eten, kwam er eindelijk hulp. Onze wagen werd getakeld en in de luchthaven van Barcelona konden we een vervangwagen ophalen. (Er is nog veel meer gebeurd, maar ik zal jullie de hele uitleg besparen. Maar zo zie je maar dat het allemaal op korte tijd kan mislopen.)

“Barcelona, la ciutat sense temps” – Enrique Moriel (Barcelona, de tijdloze stad )

Eerst stelde men voor onze auto naar Terrassa te laten voeren, maar aangezien we even dicht bij Barcelona waren (ook al was dat dan in de tegengestelde richting van waar we naartoe moesten), heb ik ervoor gepleit daarheen te gaan. Het was zaterdagnamiddag – weekend dus – en niemand zou tot maandag iets aan onze wagen doen. Maar toch, waar kan je nu beter in panne vallen dan in Barcelona?

PicQTD42

Natuurlijk, Barcelona ligt nog altijd in Spanje. En iedereen kent de manier van werken van Spanjaarden (en hun heilige siësta bijvoorbeeld). Van de positieve kant bekeken, zes dagen zouden we uiteindelijk vastzitten in Barcelona. Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat ik hier in 2014 nog eens naartoe zou gaan na mijn Erasmus daar in het eerste semester van dit schooljaar!

Onze voormiddagen bestonden voornamelijk uit uitslapen (het is en blijft immers vakantie) en telefoneren om te horen hoe ver ze al zaten met de auto, zodat we wisten wat we die dag konden doen. We wilden immers niet aan de andere kant van Barcelona zitten als we dan eindelijk onze auto mochten gaan halen. Tegen de vroege namiddag wisten we dat dan en konden we eindelijk naar buiten.

PicQTD38

Natuurlijk was ik in mijn element. Ik kon van dingen vertellen wat ze waren en waar ze zich bevonden – ook al was dat wat moeilijker omdat we nooit met de metro gingen. Het hotel dat we hadden gekregen, Catalonia Catedral, bevond zich midden in het centrum, net tussen La Catedral en Portal d’Angel, die uitkomt op Plaza Cataluña. Alles lag min of meer op wandelafstand, dus dat is dan ook wat we hebben gedaan: wandelen.

Plotseling op concertjes botsen

Plotseling op concertjes botsen

Potje watermeloen van de Boqueria

Potje watermeloen van de Boqueria

Aangezien het historisch centrum van Barcelona dat ook echt is – historisch bedoel ik dan – is het telkens raar om uiteindelijk in modernere delen van de stad terecht te komen. Ik ken Barcelona ondertussen redelijk goed, maar elke keer word ik toch weer door haar diversiteit overrompeld.

We hebben onder andere een wandeling langs de kustlijn gemaakt, gegeten en gedronken in Bestial en de nieuwe, bijhorende bar Palmito (wat er gezelliger uitziet dan het lijkt). Bij het avondeten moesten we naar binnen spurten omdat het opeens vanuit het niets begon te regenen. Zo is gebleken dat het binnen in Bestial minstens even gezellig is als buiten. We brachten opnieuw een bezoekje aan CDLC (Carpe Diem Lounge Club) en aten in restaurants die prijs-kwaliteit echte aanraders bleken: Arcano, La Cañete en En Ville. Supergezellig en leuk personeel ook. Na al die tijd heb ik ook eens in het Hard Rock Café van Barcelona gegeten! Is het al dat aanschuiven in de zon waard? Misschien niet. Maar mijn broer en ik wilden er heel graag heen.

Mijn broer en ik in Beach Bar Palmito

Mijn broer en ik in Beach Bar Palmito

Het gezellige restaurant Arcano, verstopt in El Born

Het gezellige restaurant Arcano, verstopt in El Born

Genieten van een Cava Sangria

Genieten van een Cava Sangria

Overheerlijke tapas in Bar La Cañete, in een zijstraat van de Ramblas

Overheerlijke tapas in Bar La Cañete, in een zijstraat van de Ramblas

Verder heb ik het andere deel van Parque de la Ciudadela eindelijk eens bezocht en heb ik mijn vader mee genomen naar Sitges, terwijl mijn broer voor zijn herexamens studeerde.

Parque de la Ciutadella

Parque de la Ciutadella

Al bij al hebben we het beste gemaakt van ons verblijf in Barcelona, een verblijf van pure onzekerheid – onzekerheid over de staat van onze wagen en zo dus ook over onze verblijfsduur. Soms is positief blijven het enige wat je kan doen. En dat is net iets makkelijker in gevallen zoals dit, een geluk bij een ongeluk.

eleanor roosevelt

Waar zou jij wel eens willen stranden als je gedurende een week met je auto in panne valt?