Montpellier: Batterijtjes opladen in Zuid-Frankrijk

Montpellier is een van de favoriete steden van studenten om een Erasmus-semester door te brengen. Natuurlijk moest het er dan ooit eens van komen dat ik dat voor mezelf zou gaan ontdekken. Montpellier is een stad waar ik altijd langsrij onderweg naar Spanje, maar ik was er nog nooit geweest. Tot vorige maand.

In november ben ik erg ziek geweest en heb twee weken amper kunnen eten. Ik was redelijk verzwakt, ben wel naar school blijven gaan en haalde al mijn energie uit extra veel slaap. Ik had na twee weken stress en ziek zijn best wel behoefte aan een rustig weekend, met veel zon en… mijn beste vriend Aaron.

Mijn vlucht naar Montpellier had ik al een hele tijd eerder geboekt en die was dan ook heel goedkoop (€40 maar!). Aaron zit dit semester op Erasmus in deze Zuid-Franse stad en het was natuurlijk de ideale gelegenheid om zowel mijn beste vriend nog eens in levende lijve te zien en Montpellier te leren kennen zoals de studenten dat doen.

Gelukkig voelde ik me tegen dan gelukkig al een stuk beter! Dus een lang weekend doorbrengen in Montpellier om de stad te leren kennen zoals de studenten? Wel, daar ben ik volgens mij zeker in geslaagd!

5 manieren om Montpellier te beleven als een student:

sunset-montpellier

1. Gaan uitwaaien aan de zee

Het duurt even voor je van Montpellier centrum de zee bereikt – die ligt namelijk niet in Montpellier zelf. Met de groene tramlijn richting Pérols – Etrange de l’Or duurt het een half uurtje en dan wandel je nog eens een half uur tot aan het strand. De wandeling is het echter helemaal waard. Je komt prachtige natuur tegen, flamingo’s, huisjes aan het water… Aaron en ik hadden een picknick meegenomen (inclusief een fles rode wijn natuurlijk) en daar hebben we heerlijk van genoten ondanks het koude windje. Het was perfect weer om even uit te waaien!

(Disclaimer: op de terugweg naar de tram hebben we wel even gelift.)

2. Nachtelijke wandelingen in het centrum

Elke avond hebben we uren rondgelopen in het centrum van Montpellier. Waarom ’s avonds? Geen idee, dat kwam gewoon zo uit. Onder andere omdat we overdag veel studeerden. (Ja, echt waar!) We liepen over de Esplanade, de Place de la Prefecture, de la Comédie, d’Antigone en de l’Europe, en andere bekende plekken. Zo ontdekte ik ook de wonderbaarlijke speelgoedwinkel Pomme de Reinette. Je kan je niet inbeelden hoeveel speelgoed er in zo’n oud winkeltje past tot je er geweest bent! Een van mijn favoriete ontdekkingen is het.

(Mag ik ook nog even de nadruk leggen op de leuke, redelijk smalle straatjes in het centrum? En de leuke vensterluiken? I like!)

3. Powerstudy in de Médiathèque Emile Zola

Mijn lang weekend in Montpellier moest er een worden zoals die van een echte student. Daarom kon een bezoekje aan de mediatheek niet ontbreken. Een kleine twee uurtjes hebben we voor school gewerkt – het duurde wel even om een plekje te vinden; wat een ijverige mensen in Montpellier!

4. Bijtanken in koffiebars

Wat Aaron en ik altijd doen als we afspreken, is naar een koffiebar gaan. We zijn beiden dol op een café crème en Montpellier heeft er toch enkele die de moeite zijn! Wijzelf brachten een stukje van de namiddag door in de Coffee Club, die wordt opengehouden door een vriendelijke Australiër. We zaten ook even in Aux Grands Enfants, het restaurant van het bekende staaltje architectuur Le Nuage. Andere koffiebars die volgens Aaron de moeite zijn, heten Nook Café en de French Coffee Shop.

5. Eten op een studenten budget

Mijn doel was om op vier dagen minder dan €150 uit te geven en dat is zeker gelukt, zonder dat ik eronder moest lijden! Het begon de eerste avond met een overheerlijke burger in Burger & Co, vervolgens een gezellige picknick op het strand, pannekoeken bij de Crèperie op de Place de la Comédie en een broodje uit het studentenrestaurant van de architectuurschool.

montpellier-burger

Mijn Budget in Montpellier

Qua budget tripje was dit zeker een succes! Ik had natuurlijk het gemak dat ik bij mijn beste vriend kon blijven slapen, wat al heel wat uitbespaarde op accommodatie. Anderzijds vind je al superdegelijke Airbnbs vanaf €16/dag!

Accommodatie: €0
Vervoer (vluchten, OV): €63,2
Eten & Drinken: €50,06
Souvenirs: €7,3
Totaal: €120,56


Ben jij wel eens naar Montpellier geweest? Wat zijn jouw budget tips voor een tripje naar Zuid-Frankrijk?

Advertenties

Een pleidooi voor internationale studies

Mijn leven is drastisch veranderd sinds ik eind augustus 2013 op Erasmus vertrok naar Barcelona. Ik ben dan ook vertrokken met het idee – na er maar liefst meer dan 4 jaar naar uit te kijken – dat ik mijn leven (en mezelf) drastisch wilde veranderen. Hoewel ik ervoor koos (zoals ik altijd deed voordien) om terug te keren naar een plek die ik al kende, was het mijn voornemen – mijn al dan niet bewuste Nieuwjaars voornemen als je wil – om eindelijk eens een keer écht uit die comfort zone te stappen. Dat is heel erg “in” nu, hé? Die mantra: “Life begins at the end of your comfort zone.” Wel, voor mij is die mantra ongelofelijk goed van pas gekomen.

Erasmus kwam op het perfecte moment voor mij. Ik stond er eindelijk voor open om de koe bij de horens te vatten en eindelijk eens iets aan mijn onzekerheden, tekortkomingen en beïnvloedbare karakter te gaan doen. En daar ben ik de eerste dag van aankomst in mijn gastgezin meteen aan begonnen. Kleine stapjes, mini stapjes, maar ze gingen vooruit in plaats van achteruit. En dat was op dat moment het belangrijkste.

3CMGM-internationale-studies

Bron: Jutzmerkle

Wat ik uiteindelijk heb geleerd – en wat ik ook uitgebreid heb beschreven in mijn Erasmus Dagboek – is dat ik mijn eigen leven kan bepalen, en dat ik niet geleefd hoef te worden. Ik had altijd het gevoel dat ik alles wat mij overkwam, en alles wat ik ondernam, niet in de hand had. Maar als je het echt zelf wil, dan kan je alles bereiken wat je maar wil. En dat is een boodschap die ik maar wat graag met mijn lezers en vrienden deel. Of ze er nu in geloven of niet.

Als je mijn blog al van in het begin volgt, of als je wel eens fragmenten uit het verleden hebt gelezen, dan heb je misschien wel de veranderingen in mij opgemerkt doorheen de tijd. Misschien kan je je vinger er niet precies opleggen, maar zie je me nu anders. Misschien klink en schrijf ik op een andere manier. Zulke veranderingen teweegbrengen, zoals ik de laatste twee jaar heb gedaan, dat gaat heel geleidelijk. En zeker niet van een leien dakje. Ik heb letterlijk bloed, zweet en tranen vergoten om te geraken waar ik nu ben. Mijn prioriteiten liggen nu anders. Ze liggen (meestal) waar ik ze hebben wil.

3CMGM-Erasmus-Internationaal

Bron: agema coaching

Ik geloof – en op de een of andere manier wist ik dat zes jaar geleden ook al – dat Erasmus exact was wat ik nodig had. Het heeft me opnieuw richting gegeven en me doen beseffen wat ik zelf wilde voor mezelf. Om ook oprecht te luisteren naar mijn eigen ideeën. In plaats van altijd te vertrouwen op die van anderen. Maar er dan ook volledig zelf achter te staan. In welk veelvoud van 100% dan ook.

Zo ben ik in het 3CMGM programma terecht gekomen. Tot een half jaar geleden was ik daar echt nog niet klaar voor. Zelfs toen ik me inschreef voor de applicatieprocedure was ik er nog niet klaar voor. In mijn hart, wist ik dat dit de volgende stap was die ik nodig had. De volgende stap na Erasmus. Maar mijn verstand probeerde er een stokje voor te steken. Mijn omgeving bleef me maar wijzen op de nadelen, terwijl de voordelen – hoe miniem ze voor een buitenstaander ook mogen lijken – zoveel keer zwaarder doorwegen voor mij. En uiteindelijk ben ik degene die de knoop moet doorhakken en degene die het uiteindelijk moet gaan doen. De koe bij de horens vatten.

Natuurlijk heb ik dit niet alleen gedaan. Ik heb ongelofelijk veel mensen ontmoet dit jaar die me net op het juiste moment de juiste verhalen hebben verteld, me aangemoedigd hebben om altijd maar een stap verder uit die comfort zone te treden en bij wijze van spreken bijna mijn handje vasthielden of me een reddingsboei toewierpen als het even te moeilijk werd. Maar ik blijf erbij, uiteindelijk ben jij het die je eigen leven richting moet geven. Zelfs als je niet weet wat die richting is, uiteindelijk kom je er wel. Al is het met een grote omweg (zoals bij mij meestal het geval is). En dan kom je uitgeput, zwetend en in tranen aan, maar uiteindelijk was het al die moeite volledig waard.

3CMGM-Erasmus

Bron: betanews

De laatste vijf jaar is mijn leven ongelofelijk veranderd. Het heeft me gebracht tot op dit moment. En ook nu zal ik dit met jullie delen, want ik weet dat sommigen net zo’n steuntje in de rug, dat kleine zetje vooruit, nodig hebben als ik nodig had. Tegenwoordig is een blog de juiste manier om dit te delen met die mensen. Zelfs als er maar één iemand zich hier vaagjes in herkent, hoop ik toch iets positiefs te weeg te brengen in die persoon.

Ik kijk alvast uit naar alles wat mij nog te wachten staat de komende maanden. Hopelijk beleef je alles met me mee!

5 favoriete momenten van afgelopen jaar

Om het vieren van één jaar Claudia Goes Abroad af te ronden, deel ik met jullie graag 5 momenten waar ik meteen aan denk ik als terugkijk op een jaar dat uit zoveel topmomenten bestaat dat het moeilijk is er slechts 5 uit te kiezen die er echt bovenuit steken. In een blogbericht uit de Erasmusserie  schreef ik over hoe het in de lessen aan de Universitat de Barcelona vaak ging over het idee dat je geheugen selectief is en dat wat je je herinnert iets meer zegt over jou. Wel, ik nodig je uit om tijdens het lezen uit mijn opsomming op te maken wat je wil!

5 topmomenten van de laatste 12 maanden

[Deze opsomming is opgesteld in willekeurige volgorde.]

1. Liften naar Parijs

Velen verklaarden me gek, maar liften wordt minder en minder een taboe. Ik heb afgelopen jaar heel wat mensen leren kennen – eerder mannen dan vrouwen, dat geef ik wel toe – die eens of meerdere keren gelift hebben naar verschillende locaties op verschillende afstanden. Als ik zo’n verhalen hoor, dan word ik vanzelfsprekend nieuwsgierig en wil ik dat ook eens proberen. Is dat naïef? Misschien. Voor mijn vertrek heb ik verschillende mensen om tips en waarschuwingen gevraagd, het internet uitgepluisd naar hulp en vooral veel gestrest over wat er allemaal zou kunnen mislopen. De opluchting toen onze eerste chauffeur een vriendelijke Hollander bleek te zijn, nam een groot deel van de stress weg! Toen het daarna ook steeds vlotter ging, kreeg ik er meer en meer plezier in. Het enige wat tegenviel, was het weer. Na een hele dag koukleumen, wil je het liefst alleen maar in een zetel kruipen met een grote tas warme chocolademelk en een leuke serie op tv. Eigenlijk moest de reis nog maar net beginnen. Parijs bezoeken vanuit het idee dat ik was komen liften – en zo ook terug naar huis zou gaan – maakte de ervaring heel anders. Ik heb dit nu geprobeerd en wil het zeker nog een keer doen! Het is spannend, omdat je niet weet in wiens wagen je terecht gaat komen en of het zal klikken met die persoon. Het is een avontuur, omdat je je eigenlijk volledig in het onbekende stort. Voor ik op Erasmus ben geweest, zou ik dit nooit gedurfd hebben!

Parijs

2. Voor de eerste keer Couchsurfen

Mijn reis naar Lissabon was in veel opzichten erg spannend. Ik was voor het eerst in Lissabon, maar ook voor het eerst in Portugal, een land waar ik de taal niet van sprak en eigenlijk bijna niets over wist. Ik was er bijvoorbeeld niet eens van op de hoogte dat er een uurverschil is! Maar goed. Wat nog voor een extra tikje spanning zorgde, was dat ik voor de eerste keer zou gaan couchsurfen. Wat houdt dat in? Op de website zocht ik tussen de profielen van beschikbare hosts in Lissabon naar een man of vrouw die een slaapplaats voor me had en met wie ik enkele interesses deelde. Wat me een gerust stelde, was dat mijn allereerste host een jonge vrouw was. Het was avond toen ik het centrum inwandelde op zoek naar de plek waar we hadden afgesproken en als ze niet kwam opdagen of me op straat zou zetten, had ik nergens om naartoe te gaan. Ik had geen adressen van hotels of hostels (die ik me trouwens ook niet kon veroorloven) en wist ook net precies waar ik was. Ik volgde gewoon blindelings de instructies die ik had gekregen. Slim? Niet echt, nee. Dat heb ik me toen ook bedacht. De opluchting toen mijn host de supertoffe en lieve Cilene was die ik ook had verwacht te ontmoeten na haar profiel gelezen te hebben, was overweldigend. De adrenaline stroomde nog de rest van de avond en nacht door mijn lijf. Na deze superervaring, ben ik opnieuw couchsurfend gaan rondreizen in de paasvakantie, met hosts in Dublin, Edinburgh en Glasgow.

Quote

3. Op Erasmus vertrekken

Sinds mijn zestiende heb ik mijn ouders lastig gevallen met de vraag of ik een jaar naar Amerika mocht om er naar school te gaan. Vier jaar lang hebben ze me gezegd dat ik maar moest wachten tot ik op Erasmus ging. Mijn dromen en plannen voor dat semester stapelden zich torenhoog op en de opwinding was bijna niet te houden. Kleine uitbarstinkjes van geluk ontstonden onder andere toen ik van de UA te horen kreeg dat ik naar Barcelona zou gaan en nogmaals toen de UB mij een officiële welkomstbrief stuurde. Het heeft enkele dagen geduurd, eenmaal gearriveerd, voor ik voldoende gekalmeerd was om nuttig met mijn tijd te beginnen omgaan. Ik hoop ooit nog eens met zoveel spanning en plezier naar iets te mogen uitkijken (ook al hoeft dat niet meer zó lang te duren)!

Quote

4. Vliegen met een luchtballon

Toen mijn mama voor mijn veertiende verjaardag een luchtballonvaart had verwisseld voor een rit in twee limousines naar een diner en de bioscoop, was ik heel even teleurgesteld. Toen ik echter het plezier van mijn vrienden zag – ik geef toe dat mijn hart ook wel sneller begon te slaan toen ik een zwarte en witte limo zag voorrijden (ik was destijds niet op de hoogte van wat er zou gebeuren) en dat dat nogmaals gebeurde toen de limo’s voorreden aan de trappen van de Kinepolis Antwerpen en iedereen nieuwsgierig naar ons keek – was dit echter het perfecte verjaardagsfeestje. Toen ik dit jaar hoorde dat ik een luchtballonvaart mocht maken, greep ik dan eindelijk mijn kans! Het is iets speciaals, vliegen in zo’n luchtballon. Het enige wat het nog leuker had kunnen maken, was als de vaart over mijn eigen stad had plaatsgevonden. Jammer genoeg mag er buiten bepaalde regio’s niet gevlogen worden. De stilte up in the air is drukkend, maar toch galmden mijn groeten naar de mensen beneden luid en duidelijk door de straten. Een beetje te luid – oeps!

BMW Balloon

5. Al reizend en studerend mijn Bachelor diploma halen

Tijdens mijn Erasmus ging ik zowat elk weekend wel ergens naartoe. Tussendoor had ik 5 deelexamens te maken, 19 boeken te lezen en 7 papers te schrijven. Dat combineren vergde veel discipline en het beste van mijn planningsvaardigheden, maar uiteindelijk slaagde ik voor al mijn vakken en ging daarbovenop maar liefst 42 dagen van de 150 op reis/uitstap. Ik had al wel verwacht dat, als ik terug in België naar school moest, ik deze combinatie van reizen en studeren niet vol zou kunnen houden. Ten eerste moest ik terug wat geld verdienen en ten tweede kosten vluchten vanuit België nu eenmaal een pak meer dan vanuit Spanje. Terwijl dat mijn verjaardag – en de paasvakantie – naderden, besefte ik dat ik juli niet zou halen zonder een reisje te maken. Oorspronkelijk zou ik slechts een week gaan, maar dat zijn uiteindelijk 11 dagen rondtrekken in Ierland en de UK geworden. De druk om mijn masterscriptie op tijd af te krijgen werd groter en groter. Uiteindelijk werd het zelfs even te veel. Na de examens is gebleken dat ik dat jaar uitstekende cijfers had gehaald. Misschien is studeren en reizen dan toch the way to go voor mij! Mij zal je niet horen klagen!

Bron: Telegraph

Wat volgens mij steeds terug keert, is dat de opgesomde momenten gebeurtenissen zijn waarop ik voelde dat ik leefde. Ik was alert, deed niets op automatische piloot, genoot van elk ogenblik en nam risico’s door uit mijn comfort zone te stappen. Ik sprong met beide voeten tegelijk in het diepe en vloog. Het zijn momenten waar ik reikhalzend naar uitkeek en die dan eindelijk plaatsvonden. Momenten waar ik trots op ben en met veel plezier naar terug kijk. Momenten die mij doen hopen dat er snel nog meer zullen volgen. Maar uiteindelijk is het altijd je eigen keuze. Jij beslist of ze plaatsvinden of niet. Dit jaar heb ik besloten, dat als ik iets wil het ook zal gebeuren. Mijn favoriete quote, las ik voor het eerst op een random houten kist: Happiness is not a destination, but a way of life. En daar ga ik helemaal mee akkoord!

Quote

 

1 jaar bloggen: een reis terug in de tijd

claudia goes abroad

Ik kan het bijna niet geloven! Ik heb

  1. dit project maar liefst een volledig jaar volgehouden en ik heb het me nog geen enkele keer beklaagd.
  2. zoveel gezien en gedaan de afgelopen twaalf maanden dat ik het zelf amper besef.
  3. de smaak goed te pakken en wil ik er graag nog een jaartje bij doen!

Voor mij is het heel leuk om alles eens op een rijtje te zetten. Terugkijken naar foto’s is iets waar ik me af en toe mee bezig hou en ik wil jullie graag een terugblik gunnen in de laatste twaalf maanden van mijn leven.

Laten we terug in de tijd gaan, naar 28 augustus 2013.

Augustus 2013

Tot de dag voor mijn vertrek heb ik gewerkt, maar daarna vertrok ik voor 5 maanden op Erasmus naar Barcelona! Hier had ik 4 jaar naar uitgekeken en nu was het moment eindelijk daar. In twee keer legden we de 1200km die zich tussen mijn thuis en Barcelona bevinden af. Ik kreeg nog enkele dagen de tijd om afscheid te nemen voor ik in trok bij mijn gastmoeder, Cristina. Die werden volop benut!

September 2013

Terwijl ik gewoon werd aan het beklimmen van de soms zeer steile heuvels in mijn buurt (San Gervasi) leerde ik mijn gastmoeder beter kennen, trok ik naar het strand (niet Barceloneta!) en verkende de buurten die ik al kende in de stad (inside of the comfort zone eigenlijk). Maar ik begon mezelf te leren niet bang te zijn om een straat in te gaan waar ik nog nooit geweest was en niet in paniek te raken als ik niet meer wist waar ik was (buiten de comfort zone).

Mijn reisjes begonnen al in de tweede week van mijn verblijf. Het begon met de spectaculaire uitzichten van Montserrat, de witte stranden van Sitges en de kunst in Figueres. Ondertussen verkende ik nog verder mijn nieuwe thuisstad, leerde mijn Amerikaanse gastzussen kennen en bereidde me mentaal voor op de eerste schoolweek aan de Universitat de Barcelona (want dat was immers de reden waarom ik überhaupt in Spanje was).

Montserrat

Montserrat

Eind september kreeg ik dan eindelijk – derde keer, goeie keer – de kans om Barcelona’s feestweek bij te wonen: Fiesta de la Merced, de (eigenlijke) verering van de stadsheilige. Daar leerde ik dat Barcelonezen iets hebben met vuur en vuurwerk. Elke gelegenheid is goed genoeg… O ja, en dat ik hun volksmuziek wel even leuk vind, maar er na enkele minuten wel hoofdpijn en genoeg van heb.

The correfoc during Fiesta de la Merced

De correfoc tijdens Fiesta de la Merced

Ten slotte leerde ik leuke en interessante mensen kennen via Couchsurfing meetings, een eye-opener.

Oktober 2013

In oktober leerde ik dat Spanjaarden altijd tien à vijftien minuten te laat komen en dat ik het daar heel moeilijk mee had (in het begin). Niet omdat ik me eraan ergerde – okeee, jawel – maar vooral omdat ik zélf niet te laat kan komen. Het enige waarin ik uiteindelijk veranderd ben, is dat ik nu op het uur aankom in plaats van een kwartier te vroeg.

Bovendien kan ik vanuit de bron bewijzen dat de lessen in Spanje niet makkelijker zijn dan in België. Het is te zeggen, als het over hun eigen taal en cultuur gaat tenminste. De Engelse vakken waren poepsimpel, maar dat wil niet zeggen dat de professoren met punten smeten. Je moest nog wel steeds je best doen.

Mijn time-management skills werden ook aangescherpt deze maand. Ik had veel lees- en huiswerk, deelexamens enz. Toch slaagde ik erin het te combineren met uitstapjes naar San Pedro del Pinatar, Alicante en Sevilla. Ik zag flamingo’s (in Europa!), woonde een flamencoshow bij, sprong in fonteinen en proefde voor het eerst tinto de verano en montaditos.

De Guadalquivir rivier in Sevilla

De Guadalquivir rivier in Sevilla

Had ik er genoeg van? Absoluut niet! Wetende dat ik beiden aankon – studeren en reizen – boekte ik meteen twee nieuwe uitstappen voor november.

November 2013

De kleerkastwissel – van zomer naar winter – kwam op een passend moment. Mijn eerste uitstap was naar het prinsdom dat Andorra heet. Het was er tien graden kouder dan in Barcelona en mijn dikste trui was niet dik genoeg! Het feit dat ik me er ook nog eens doodverveelde, zorgde ervoor dat ik niet snel genoeg terug naar ‘huis’ kon.

Lissabon was een pak leuker, maar ik heb hier beseft dat je een grootstad niet in 3 dagen kan bezoeken. Ik zal dus nog eens terug moeten… Is dat een goed excuus of niet?! In afwachting van mijn allereerste reis ooit naar Portugal, bezocht ik nog de nabij Barcelona gelegen stad Tarragona, waar de sporen van de bezettingen uit de Oudheid nog duidelijk zichtbaar zijn.

Het Monument of Discoveries, de Vasco da Gama brug en Cristo Redendor in Lissabon

Het Monument of Discoveries, de Vasco da Gama brug en Cristo Redendor in Lissabon

Eindelijk zette ik de stap om eens churros con chocolate te proeven en ik had gelijk: zonder chocolade vind ik ze veel lekkerder, maar ik wilde graag de echte Spaanse wijze beleven. Een andere belevenis was mijn eerste bezoek aan een Barcelonese discotheek, en dat viel absoluut tegen.

December 2013

Na een verkenning van het doolhof in het Parque d’Horta en een weekend in Malaga, waar ik een beginnende bronchitis opliep ondanks dat het 28°C was, bracht ik Kerstmis door thuis in België.

El Muello Uno, de nieuwe wandelboulevard aan de haven van Malaga

El Muello Uno, de nieuwe wandelboulevard aan de haven van Malaga

Januari 2014

De week van Nieuwjaar bracht ik door in Granada en San Pedro del Pinatar met mijn papa… om af te sluiten in Barcelona met een voetbalmatch van FC Barcelona in Camp Nou! Eenmaal terug bij Cristina, mocht ik met haar familie en beste vriendinnen Drie Koningen vieren, wat in Spanje zowat gelijk staat aan Sinterklaas en Kerstmis samen. En de volgende dag begon het studeren voor de examens… Dat moet natuurlijk ook gebeuren.

Zonsondergang tijdens de match van FC Barcelona.

Zonsondergang tijdens de match van FC Barcelona.

En dan was het tijd om afscheid te nemen. In tegenstelling tot de anderen ging ik niet mijn favoriete plekjes in Barcelona bezoeken (ik ga er de volgende keer nog wel eens naar toe!). Ik liep wel nog eens de kustlijn af, omdat ik in België nu eenmaal niet zo vaak naar de zee ga, en bezocht een laatste keer Sitges. Het afscheid met mijn Erasmus-vriendinnen vond maar liefst 3 keer plaats, maar jah… zo gaat dat nu eenmaal… Ik kan je vertellen dat ik de nacht voor ik voorgoed naar huis terugkeerde niet geslapen heb.

De boulevard in Sitges

De boulevard in Sitges

Februari 2014

Niet alleen voor mij zaten de examens erop. Om dat (en natuurlijk mijn terugkeer) te vieren, liftte ik (voor de eerste keer!) met mijn beste vriend naar Parijs. Dit was niet alleen de eerste keer dat ik met een vriend op reis was (en ja, onze vriendschap heeft stand gehouden), maar ook de eerste keer dat ik bestolen werd. Als ik eerlijk ben, vond ik het erger dat ze mijn iPhone hadden gestolen dan als het mijn portemonnee was geweest. Maar goed, moving on!

Op de trappen voor de Scaré Coeur in Parijs

Op de trappen voor de Scaré Coeur in Parijs

April 2014

Mijn verjaardagsmaand wilde ik spenderen… in het buitenland! Verrassing! April is natuurlijk de maand van de paasvakantie. Ik had de vorige twee maanden mijn werk goed bijgehouden, zodat ik eropuit zou kunnen trekken. En dat heb ik gedaan! Met city trips naar Dublin (in Ierland), Edinburgh en Glasgow (in Schotland) en London (in Engeland) kon ik weer wat hoofdsteden aan mijn lijstje toevoegen. Hoewel het couchsurfen absoluut de beste manier was om de eerste drie steden te ontdekken, was ik toch blij dat ik mijn ‘familie’ in London kon bezoeken. Het kost me heel veel moeite om wat uiteindelijk vreemde mensen zijn te vertrouwen (een goede oefening, hoe dan ook), maar het is altijd leuk om vertrouwde gezichten te zien en goede banden nog extra te verstevigen.

Bezoek aan The Elephant House, waar J.K. Rowling het grootste deel van het eerste boek over Harry Potter schreef

Bezoek aan The Elephant House in Edinburgh, waar J.K. Rowling het grootste deel van het eerste boek over Harry Potter schreef

Juni 2014

Eind juni maakte ik eindelijk eens een echte toeristische wandeling door mijn studentenstad: Antwerpen. Ik hou van Antwerpen, maar hoe geloofwaardig klinkt dat als ik er niet eens deftig mijn weg kan vinden. Daar heb ik na de examens maar eens verandering in gebracht.

Het uitzicht op Linkeroever van aan t' Steen

Het uitzicht op Linkeroever van aan t’ Steen in Antwerpen

Juli 2014

Na bijna drie volledige maanden in België te zijn gebleven, was de nood om te reizen hoog. Ik had heel erg mijn best gedaan alle promoties in mijn mailbox te negeren en zelf geen reisje meer te boeken. Om mij af te leiden, ben ik voor het eerst in mijn leven met een luchtballon gaan varen. Iedereen zou dat eens moeten doen! Half juli trokken mijn papa, broer en ik richting Spanje. Na een tussenstop in Collioure kregen we problemen met de auto en de dagen dat we onverwacht in Barcelona “moesten” verblijven, bleven maar oplopen. Het was geluk bij een ongeluk dat het toch nog in mijn geliefde Barcelona was! Nadat we onze wagen terug hadden, reden we naar San Pedro del Pinatar, Alicante, Murcia en eindigden in Moraira, nabij Calpe.

Met een luchtballon over België varen

Met een luchtballon over België varen

Augustus 2014

Nu is de cirkel weer rond. Net als vorig jaar in augustus werkte ik deze maand in de Starbucks op de luchthaven van Brussel. Ik kan dan misschien niet op reis gaan, maar dan kan ik me nog steeds in tussen de reizigers begeven om de sfeer op te snuiven, niet waar? Ik trok er ook een weekendje op uit om Brussel, Ieper en Kortrijk te verkennen, op uitnodiging van mijn vriend Bart die ik via Couchsurfing in Malaga leerde kennen. Dat kwam goed uit in verband met mijn plan om niet buiten België te reizen deze maand en het was nog leuk ook! Op 28 augustus vorig jaar kwam ik aan in Barcelona en dat is zowat het begin van Claudia Goes Abroad. Ik heb mijn blog zien groeien, maar ik heb ook mijn aantal vriendschappen zien groeien tijdens mijn reizen en de vraag naar Engelse versies van mijn blogposts wordt groter. Daarom start ik in september met Blonde Gone Travel, in de hoop dat ik met mijn verhalen een grotere groep mensen kan bereiken die iets aan mijn verhalen hebben.

Een wandeling over de stadsmuren van Ieper

Een wandeling over de stadsmuren van Ieper

Dus, ter conclusie:

  • ik bezocht dit jaar 7 verschillende landen
  • ik ging ca. 20 keer alleen op reis
  • ik woonde 5 maanden in Barcelona
  • ik liftte naar Parijs met mijn beste vriend
  • én ik haalde mijn Bachelor diploma.

Hoeveel beter kan het nog worden?! Ik ben al benieuwd naar volgend jaar!

Getest: Vliegen met Ryanair is niet onmogelijk

Berucht, maar toch veel bereisd: de vliegtuigen van Ryanair. Voor dit schooljaar heb ik het nooit gewaagd om deze low-cost maatschappij te vliegen, maar laat dat – de low-cost-factor – nu net de reden zijn waarom ik het uiteindelijk toch gewaagd heb.

Ryanair komt vaak negatief in het nieuws: onderbetaalde stewardessen, overwerkende piloten, (net geen) noodladingen wegens nét te weinig (of net voldoende) brandstof… Je hebt er vast ooit wel eens van gehoord. Bevriende reizigers hebben me op de één of andere manier dan toch zover gekregen de stap te zetten. Wat hielp, is dat zij de trucjes kennen om vliegen met Ryanair zo aangenaam mogelijk te maken.

Bron: skibbereeneagle

Mijn allereerste vlucht zal ik nooit vergeten. Onderweg naar de luchthaven zat ik heel de tijd op de bus mijn rugzak te herschikken, bang dat de afmetingen niet zouden kloppen of dat ik meer dan 10kg bij had. Dan zou ik €50 extra moeten betalen om mijn bagage in het ruim te laten stoppen. No way! Ik zou nog liever twee paar schoenen over elkaar dragen! Ook kon ik er niet aan uit dat ik niet langs een check-in moest passeren, geen bandje kreeg rond mijn rugzak met ‘hand luggage’ of iets dergelijks erop en, bovenal, dat ik geen stoelnummer had (WAT?!). Ik was ervan overtuigd dat ik iets belangrijks vergeten was bij het inchecken en €50 zou verliezen, wat toch veel geld is voor een student.

In werkelijkheid, is er niets zo gemakkelijk als vliegen met Ryanair – tenminste, voor korte vluchten (bijvoorbeeld vanwege de te kleine beenruimte voor lange mensen zoals ik). Voor mij lag niet alles van onderstaande tips voor de hand. Misschien voor jou wel. In ieder geval, hier zijn mijn tips (mede dank aan mijn reizende vrienden) voor een vlot verlopende vlucht met Ryanair.

Up in the air with Ryanair

Zo comfortabel mogelijk reizen met Ryanair:

1. Boek op vroege uren en doordeweekse dagen voor de goedkoopste prijzen

Het feit dat ik tijdens mijn Erasmus in Barcelona mijn lessenrooster zo had ingepland dat ik maandagmiddag pas begon en donderdagmiddag reeds gedaan had, heeft mij tientallen euro’s bespaard op mijn reizen. Die dagen, maandag en donderdag dus, zijn namelijk heel goedkoop – niet alleen bij Ryanair, maar bij zowat alle vliegtuigmaatschappijen. Als je 6 weken op voorhand boekt, dan vind je gewoonlijk de beste deals. Ik vloog op een dinsdag tijdens de paasvakantie naar Dublin €19 en vond ook een deal Charleroi-Barcelona voor slechts €50 retour, met vluchten op donderdag (heen) en maandag (terug). Flexibiliteit is echter het sleutelwoord. Nog een handig weetje (in het algemeen): boek reizen via een incognitovenster in Google Chrome. De websites van airlines verhogen stiekem hun prijzen als ze zien dat je geïnteresseerd bent.

2. Kies voor een rugzak in plaats van een trolley

Dat advies heb ik van dag 1 opgevolgd en ik heb het me nog geen één keer beklaagd. Hoewel mijn rugzak absoluut niet dezelfde afmetingen heeft dat je koffertje moet hebben om mee in de passagiersruimte te mogen, werd mijn rugzak nooit gewogen en is er nooit gezegd dat ik deze in de pasvorm moest duwen. Ook als ik de douane moest doorlopen en ik een kilo teveel bij had, is er nooit iets over mijn rugzak gezegd geweest. Maar dat is misschien ook wel logisch als je je bedenkt dat Ryanair zijn eigen trolleys verkoopt – die natuurlijk perfect aan de afmetingen voldoen, behalve dat ze enkele maanden geleden deze afmetingen lichtjes veranderd hebben (kijk hier voor de juiste gegevens) waardoor je oude koffertje (of deze nu bij Ryanair zelf aangekocht is of niet) opeens niet meer in de pasvorm zou kunnen passen – maar geen eigen rugzakken. Nog een leuk weetje: soms zitten de overhead compartments redelijk snel vol en moeten de mensen die nog geen plek hebben in het vliegtuig hun bagage – wel gratis natuurlijk – in het ruim laten plaatsen. Ik mocht zo een keer in de ‘business seats’ van het vliegtuig gaan zitten op voorwaarde dat ik mijn rugzak tussen mijn benen hield, maar dat doe ik altijd al, dus was ik helemaal blij! Extra beenruimte joepie!

Mijn rugzak kan ik perfect onder mijn zetel schuiven

3. Check voor je vertrek nog eens of er geen plotse wijzigingen in het reglement zijn doorgevoerd

Zoals ik daarnet al zei, zijn enkele maanden geleden de afmetingen van de koffertjes licht veranderd en mag je bovendien ook een tweede kleine tas (zie hier voor correcte afmetingen) meenemen in het vliegtuig. Vergeet ook zeker niet thuis al in te checken en je boarding pass (desnoods meerdere keren) af te drukken, tenzij je liever €70 meer betaald. In kleur of zwart/wit maakt niet uit, maar plooi je pass niet op de barcode! Dan kan het zijn dat deze niet meer werkt en kan je alsnog €70 opleggen. Hetzelfde geldt voor beschadigde passes in het algemeen. Ikzelf neem mijn reisdocumenten altijd mee in een doorzichtig mapje in mijn handtasje en een tweede kopie stop ik zorgvuldig weg in mijn rugzak. Meer tips hierover lees je hier.

4. Eet en drink genoeg vóór de vlucht en vóór het doorlopen van de douane

Ik neem altijd een flesje water en een kleine snack mee onderweg naar de luchthaven. Aangezien ik zelf op een luchthaven werk, besef ik maar al te goed hoe men ervan profiteert dat je geen voedingswaren voorbij de douane mag nemen. Aangezien ik altijd net op tijd ben om mijn vlucht te halen – met Ryanair heb je je immers reeds thuis ingecheckt, waardoor je in feite rechtstreeks het vliegtuig kan instappen (als je geen grote bagage bij hebt) – is dat net genoeg om te overleven tot ik op mijn bestemming ben. Tenslotte vlieg ik alleen met Ryanair voor korte vluchten (zo meteen meer daarover). Op het vliegtuig zelf is alles natuurlijk ook overpriced. Geef ook gewoon niet toe aan alle promoties, wedstrijden en dergelijke die op de vlucht en de website worden aangeboden. Tenzij je dat zelf echt wilt…

5. Zij zijn op tijd, dus ben jij dat best ook

Eens het opstappen begint, is het voorbij in the blink of an eye. Zorg dus dat je op tijd bent. Hou er daarbij rekening mee dat je geen stoelnummer hebt en dus zelf een plaats mag kiezen – onlangs zijn er ook daar wijzigingen in gebeurd. Stap dus ofwel zo snel mogelijk op om de beste plaatsen te hebben (dan moet je natuurlijk wel twintig minuten in de rij staan) en als je zeker je handbagage bij je wil houden op het vliegtuig, ofwel als laatste met de kans dat je een hele rij voor jezelf hebt, zoals bij mij al eens het geval was. En over dat twintig minuten in de rij staan… Uiteindelijk vertrek je vaak toch te laat, maar op de een of andere manier ben ik nog nooit na het verwachte bestemmingsuur aangekomen. De meeste keren was ik 5 tot 15 minuten te vroeg. I like!

Zoals gewoonlijk zijn deze tips weer redelijk voor de hand liggend, maar soms is het nodig om alles nog eens geschreven te zien staan. Toch? Enkele van de bekende negatieve kanten zijn ook aangekaart. In het begin van deze post vermeldde ik de stewardessen en piloten die zogenaamd in moeilijke omstandigheden zouden werken. In Alicante heb ik in de herfst een pilote van Ryanair gesproken die daar gestationeerd was en die vertelde me dat daar helemaal niets van waar was. Hou er dus rekening mee dat er in relatie tot de geruchten over Ryanair veel overdreven wordt en dat dit op sensationele wijze in de media wordt uitgespeeld, maar hoewel er natuurlijk een kern van waarheid in zit, weet je nu hoe je er in ieder geval het beste van kunt maken.

Wat zijn jouw ervaringen met Ryanair? Welke maatschappij draagt jouw voorkeur voor een budget-proof reisje?

Barcelona, La Ciutat Sense Temps

In de tweede helft van juli ging ik zoals gewoonlijk met mijn papa en broer op reis. Aangezien we daar momenteel een huis aan het bouwen zijn, was het logisch dat we, net als vorig jaar, naar Spanje gingen. De tocht verliep echter niet zoals verwacht…

Na ons korte bezoek aan Collioure begonnen de problemen. We waren net een klein half uurtje voorbij Barcelona toen onze auto opeens een raar geluid begon te maken, vermogen verloor en begon te beven. Natuurlijk zijn we meteen de eerstvolgende afrit van de snelweg af gereden. Er bleek inderdaad een probleem te zijn met één van de cilinders van de motor. Dat wist een lokale garagist in the middle of nowhere – een stadje genaamd Gelida – ons te vertellen.

//

Na bijna zes uur telefoneren, wachtend in de schaduw (en soms in de zon) zonder eten, kwam er eindelijk hulp. Onze wagen werd getakeld en in de luchthaven van Barcelona konden we een vervangwagen ophalen. (Er is nog veel meer gebeurd, maar ik zal jullie de hele uitleg besparen. Maar zo zie je maar dat het allemaal op korte tijd kan mislopen.)

“Barcelona, la ciutat sense temps” – Enrique Moriel (Barcelona, de tijdloze stad )

Eerst stelde men voor onze auto naar Terrassa te laten voeren, maar aangezien we even dicht bij Barcelona waren (ook al was dat dan in de tegengestelde richting van waar we naartoe moesten), heb ik ervoor gepleit daarheen te gaan. Het was zaterdagnamiddag – weekend dus – en niemand zou tot maandag iets aan onze wagen doen. Maar toch, waar kan je nu beter in panne vallen dan in Barcelona?

PicQTD42

Natuurlijk, Barcelona ligt nog altijd in Spanje. En iedereen kent de manier van werken van Spanjaarden (en hun heilige siësta bijvoorbeeld). Van de positieve kant bekeken, zes dagen zouden we uiteindelijk vastzitten in Barcelona. Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat ik hier in 2014 nog eens naartoe zou gaan na mijn Erasmus daar in het eerste semester van dit schooljaar!

Onze voormiddagen bestonden voornamelijk uit uitslapen (het is en blijft immers vakantie) en telefoneren om te horen hoe ver ze al zaten met de auto, zodat we wisten wat we die dag konden doen. We wilden immers niet aan de andere kant van Barcelona zitten als we dan eindelijk onze auto mochten gaan halen. Tegen de vroege namiddag wisten we dat dan en konden we eindelijk naar buiten.

PicQTD38

Natuurlijk was ik in mijn element. Ik kon van dingen vertellen wat ze waren en waar ze zich bevonden – ook al was dat wat moeilijker omdat we nooit met de metro gingen. Het hotel dat we hadden gekregen, Catalonia Catedral, bevond zich midden in het centrum, net tussen La Catedral en Portal d’Angel, die uitkomt op Plaza Cataluña. Alles lag min of meer op wandelafstand, dus dat is dan ook wat we hebben gedaan: wandelen.

Plotseling op concertjes botsen

Plotseling op concertjes botsen

Potje watermeloen van de Boqueria

Potje watermeloen van de Boqueria

Aangezien het historisch centrum van Barcelona dat ook echt is – historisch bedoel ik dan – is het telkens raar om uiteindelijk in modernere delen van de stad terecht te komen. Ik ken Barcelona ondertussen redelijk goed, maar elke keer word ik toch weer door haar diversiteit overrompeld.

We hebben onder andere een wandeling langs de kustlijn gemaakt, gegeten en gedronken in Bestial en de nieuwe, bijhorende bar Palmito (wat er gezelliger uitziet dan het lijkt). Bij het avondeten moesten we naar binnen spurten omdat het opeens vanuit het niets begon te regenen. Zo is gebleken dat het binnen in Bestial minstens even gezellig is als buiten. We brachten opnieuw een bezoekje aan CDLC (Carpe Diem Lounge Club) en aten in restaurants die prijs-kwaliteit echte aanraders bleken: Arcano, La Cañete en En Ville. Supergezellig en leuk personeel ook. Na al die tijd heb ik ook eens in het Hard Rock Café van Barcelona gegeten! Is het al dat aanschuiven in de zon waard? Misschien niet. Maar mijn broer en ik wilden er heel graag heen.

Mijn broer en ik in Beach Bar Palmito

Mijn broer en ik in Beach Bar Palmito

Het gezellige restaurant Arcano, verstopt in El Born

Het gezellige restaurant Arcano, verstopt in El Born

Genieten van een Cava Sangria

Genieten van een Cava Sangria

Overheerlijke tapas in Bar La Cañete, in een zijstraat van de Ramblas

Overheerlijke tapas in Bar La Cañete, in een zijstraat van de Ramblas

Verder heb ik het andere deel van Parque de la Ciudadela eindelijk eens bezocht en heb ik mijn vader mee genomen naar Sitges, terwijl mijn broer voor zijn herexamens studeerde.

Parque de la Ciutadella

Parque de la Ciutadella

Al bij al hebben we het beste gemaakt van ons verblijf in Barcelona, een verblijf van pure onzekerheid – onzekerheid over de staat van onze wagen en zo dus ook over onze verblijfsduur. Soms is positief blijven het enige wat je kan doen. En dat is net iets makkelijker in gevallen zoals dit, een geluk bij een ongeluk.

eleanor roosevelt

Waar zou jij wel eens willen stranden als je gedurende een week met je auto in panne valt?

Finish: 150 days!

DE EXAMENS ZITTEN EROP!

Elk semester opnieuw realiseer ik me niet dat ik toch wel stress over de examens, totdat ze erop zitten. Plots keert mijn eetlust weer terug bijvoorbeeld, en dan kan ik niet geloven dat het alweer drie weken geleden is sinds ik voor het laatst patatas bravas at. Van het enige examen waar ik voor vreesde, nl. het eerste: Spaans-Amerikaanse Literatuur, weet ik al dat ik er door ben. Ik denk dat ik dit semester heel tevreden zal kunnen afsluiten. Daar ben ik niet alleen blij, maar ook opgelucht om! Zoals opa er me ook vaak op heeft gewezen: als ik slechte resultaten zou halen, zouden al mijn reisjes een averechts effect kunnen hebben. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Daarom dat ik ook heel hard mijn best heb gedaan, zodat de reisjes mijn beloning zouden kunnen zijn en niet de oorzaak van herexamens.

Dit is en blijft natuurlijk een reisblog. Laten we het dus over leukere dingen hebben!

sitges

Zoals ik tijdens het afgelopen semester al heb aangetoond, studeer ik al eens graag op verplaatsing. Aangezien ik voor mijn laatste examen veel tijd had, besloot ik nog eens een laatste bezoekje aan Sitges te brengen, mijn favoriete badstadje buiten Barcelona. Misschien herinner je je het nog, maar deze plek staat bekend als dé gay beach town van de Costa Brava. De vorige twee keren zag ik er letterlijk geen één, maar de helft van de mensen die ik afgelopen vrijdag tegenkwam, toen ik in de winkelstraatjes rondstruinde en over de promenade kuierde, waren koppeltjes bestaande uit twee mannen. Opeens snapte ik waar de reputatie van Sitges vandaan kwam!

sitges

sitges

sitges

sitges

sitges

sitges

De bedoeling was eigenlijk dat ik de Amerikaantjes, mijn twee nieuwe gastzussen, zou meenemen. Ze waren de vorige dag echter laat uit geweest (en gedurende twee uur verloren gelopen) en geraakten de volgende ochtend niet uit hun bed. Met mijn cursus voor het volgende examen in mijn handtas vertrok ik dan maar op mijn eentje. Geloof het of niet, ik heb gestudeerd! Op de trein en later ook nog op een bankje en een terrasje (met patatas bravas) in de zon, met zicht op zee. Het nuttige aan het aangename koppelen, I love it! Het was een zonnige dag, T-shirt-weer (zolang je in de zon zat) en mijn wangen waren op het einde van de dag net ietsje roder dan normaal.

Wisdom found in a Buddhist store in Sitges

Wisdom found in a Buddhist store in Sitges

Nu wat meer over mijn nieuwe gastzussen: Molly 1 en Molly 2. Toen Cristina me zei dat er twee Molly’s van de zelfde school in Chicago zouden komen, was ik er van overtuigd dat ze dat verkeerd verstaan moest hebben. Ik bedoel, hoeveel kans is er nu dat zoiets gebeurd? In ieder geval, het is echt zo. Molly 1 is een kleinere, mollige brunette en Molly 2 is een struise, sportieve blondine. Molly 1 is nogal gereserveerd, maar met Molly 2 kan ik het heel goed vinden! Vorig weekend zijn we met z’n drieën naar de splinternieuwe cinema twee straten van het appartement gegaan om The Wolf of Wall Street, een 3u-tellende film met Leonardo DiCaprio, te gaan kijken. De drie uur zijn echter voorbij gevlogen! Daarvoor wilde ik met hen naar Belgious gaan voor een Belgische wafel, maar omdat dat gesloten was – ik was wéér vergeten dat het pas open gaat om 17u – heb ik hen in de plaats geïntroduceerd in de wereld van de churros.

Ik heb ook nog enkele keren afgesproken met mijn andere vrienden. Afgelopen zaterdag wilde ik met Anna, Johanna en Kerry naar de bekende shotjesbar Chupitos in Calle Aribau – een straat vol bars, pubs, cafés enz. – gaan, maar aangezien dat gesloten was eindigden we in de plaats in Espit, een andere zaak uit dezelfde familie. Daarna belandden we bij een andere klasgenoot van mijn vriendinnen waar we de verjaardag van Jake vierden.

Dinsdag nam ik afscheid van mijn Spaanse klasgenoten. Na het examen gingen Fran (aka BatFran), Marta, Frederico en ik naar Nostrum voor lunch, zoals we ook deden toen we ’s middags na de les iets wilden eten. Na het eten en het vrolijke afscheid, keerde ik op mijn voetstappen terug, want ik had met Anna en Kerry aan de UB afgesproken om een koffietje te gaan drinken. We bespraken onze examenpapers voor de Engelse vakken die we delen, we mijmerden over hoe het zou zijn als we terug moeten naar onze respectievelijke scholen en of we nog naar Barcelona zouden terugkomen.

Eenmaal thuis kon ik de drang niet langer onderdrukken en met veel plezier – nee, dit is niet sarcastisch bedoeld! – begon ik mijn koffer te maken. Al een geluk dat ik dat dinsdag al heb gedaan! Ik had helemaal geen plaats genoeg! Woensdag ben ik alleen naar buiten gegaan om een extra koffer te kopen: een Samsonite-lookalike maar véél goedkoper. Cristina kon me exact vertellen waar ik moest zijn! Zo’n informatie krijg je nu eenmaal niet door een studentenappartement te delen, haha!

Donderdagvoormiddag heb ik mij officieel laten uitschrijven aan de UB. Opeens voelt het veel echter allemaal. Ik kom hier nooit meer terug. Toch niet om te studeren in ieder geval. Of ik daar nu blij om moet zijn of niet is mij nog niet helemaal duidelijk. ’s Middags hadden ook Kerry en Anna gedaan met hun examens en konden we samen lunchen bij BuenAsmigas. Voor de laatste keer wandelde ik de Ramblas af richting de zee, waar we met ons drieën gezellig nog wat babbelden op de brug voor het Mare Magnum. Zalig! Ondergaande zon, zee en bijkletsen met vriendinnen. Dit was eigenlijk al de derde keer dat ik dacht dat ik voor altijd afscheid zou nemen, maar nee! Vanavond gaan we nog een laatste keer uit! Zo leuk, we blijven het afscheid vieren en het is geweldig!

barcelona port vell

barcelona port vell

Die middag had ik ook een verrassend bericht gekregen, een bericht waar ik al maanden op wachtte maar de hoop om het nog te ontvangen al had opgegeven: Esther had eindelijk tijd om een café con leche met me te gaan drinken! Om 17u ontmoette ik haar in Llibreria Laieeen enorme boekenwinkel met een gezellig café aan – voor de Mechelaars: vergelijkbaar met het concept van de Zondvloed – waar alleen Barcelonezen komen. Daar konden we eindelijk eens een goed, degelijk gesprek voeren. Even een opfrissing van het geheugen: Esther was 2,5 jaar geleden mijn gastmoeder gedurende een maand tijdens mijn taalstage in Barcelona. Het contact liep toen wat stroef omdat ik amper een woord Spaans sprak, maar daarom was ik dan ook in Barcelona: om de taal te leren. Anderhalf uur later namen we afscheid. Ik ging tevreden naar huis met een uitnodiging op zak dat ik altijd mag blijven logeren als ik nog eens naar Barcelona kom. Daarom, en omdat Esther me in contact heeft gebracht met Cristina, mijn huidige gastmoeder, ben ik haar ontzettend dankbaar!

Ondertussen ben ik ook een city tripje naar Parijs aan het plannen met Aaron voor de eerste week van februari. Ik ben in het verleden al enkele keren naar Parijs geweest: met de papa en broer naar Roland Garros, een dagje op-en-af met de mama voor een schaatstoernooi gesponsord door haar werkgever, twee weken taalstage Frans, een schooluitstap… Deze keer is het echter allemaal op eigen houtje, en nu pas besef ik wat men bedoelt als men zegt dat Parijs een dure stad is. Gelukkig heb ik al een garantie op een studentenjob tegen dat ik terug kom naar België!

PicQTD PARISMaar de belangrijkste boodschap die ik wil meegeven in deze blog…

HET ERASMUSSEMESTER IN BARCELONA ZIT EROP!

Het is voorbij gevlogen, zoals verwacht, maar dat betekent niet dat het niet nog wat langer had mogen duren. Natuurlijk ben ik blij dat ik over een paar uurtjes thuis ben en weer in mijn eigen bed zal slapen, maar… Ik zal mijn leven in Barcelona wel missen. Niet het Spaans! Ik zal blij zijn als ik weer een tijdje lekker makkelijk in het Nederlands kan converseren. Anderzijds zal ik waarschijnlijk niet zo veel reisjes doen als ik de laatste tijd gedaan heb. Maar ik heb er dan ook verschrikkelijk hard van geprofiteerd hier! Het zal afkicken worden. Ik had gehoopt nog naar Valencia en Madrid – en misschien zelfs naar Valetta (in Malta) – te gaan, maar dat is er niet meer van gekomen. Aan de andere kant had ik niet verwacht naar Andorra te reizen! Of Lissabon! Nooit gedacht dat Sitges mij zo zou bevallen. Nooit gedacht dat ik vrienden zou maken via zoiets als Couchsurfing of dat zelfs een keer zou proberen! Natuurlijk had ik gehoopt niet bestolen te worden – wat eerder wel dan niet gebeurd in Barcelona – en dat is uitstekend gelukt! Ik moet wel toegeven dat de twee cijferslotjes, die ik altijd bij had om diefstal op reis tegen te gaan, ben kwijt gespeeld… Ironisch, niet? In de Sagrada Familia ben ik uiteindelijk nog altijd niet binnen geweest, noch in Casa Milá, noch in Casa Battló, en in Parque Guëll had ik verwacht nog wel eens een keer van het uitzicht op Barcelona te genieten, maar dat werd betalend. Geldwolven! Bovendien had ik nooit verwacht dat de kerstverlichting in Spanje niet alleen zo mooi en uitgebreid zou zijn, maar dat het ook nog eens mooier en uitgebreider zou zijn dan in een land waar er soms effectief sneeuw valt met Kerst, zoals in België! Veel van mijn plannen heb ik kunnen voltooien, maar er hebben ook veel verrassingen plaatsgevonden en soms heb ik mijn plannen zelfs overtroffen op een manier waarop ik nooit had durven hopen. En dat in 150 dagen!

More wisdom from that store in Sitges

More wisdom from that store in Sitges

See you soon!

Besos,

Claudia

Op reis naar huis

Allereerst hoop ik dat iedereen een Feliz Navidad heeft gehad, wens ik iedereen een gelukkig/succesvol/gezond Año Nuevo en… O, nee – in België krijgen de kinderen geen bergen cadeautjes met Drie Koningen (Reyes Magos in het Spaans). Wel, de studenten van het hoger onderwijs wens ik dan alvast goede examens toe!

IMG_3542

De kerstvakantie zit er sinds gisteren ook op voor mij. Wat heb ik uitgespookt de laatste twee weken? Het begon allemaal met een weekje thuis in België, de toerist uithangen. Ik had heel wat dingen gepland, maar zeker de helft is niet doorgegaan. Normaal gezien zou ik daar enorm door geïrriteerd zijn geweest, maar dat toont maar weer eens aan dat ik toch wel veranderd ben de laatste vijf maanden.

Ik heb volgens mij nog nooit zo genoten van een vrijdagavond in de zetel als die vrijdag dat ik thuiskwam. Een beetje bijkletsen met de mama en Etienne en dan… Belgische frietjes, echte chocomelk en Vlaamse tv-programma’s! Pebbles was met geen stokken bij me weg te slaan in het begin. Zodra ik neerzat, sprong hij onmiddellijk om m’n schoot. Daarbij kreeg ik afwisselend beschuldigende – Waar heb jij al die tijd gezeten? – en aanhankelijke – Het kindje is terug! – blikken.

Zaterdagavond was ik met mijn vrienden eerst in de Boesj te vinden, maar uiteindelijk zijn we heel de stad rondgelopen op zoek naar andere cafés die open (en niet vol) waren. Als je uit Barcelona komt, een stad waar elke avond van de week alles open is, dan is dat toch wel even aanpassen. Het was in ieder geval geweldig leuk om dit nog eens te doen.

YES! Mijn Kriekske!

Zondag zag ik Aaron, mijn beste vriend, eindelijk weer! We hadden veel bij te praten, ik dronk mijn tweede chocomelk van de week, we speelden Trivial Pursuit (ik was aan het winnen, maar Aaron haalde me op spectaculaire wijze in). Dit alles deden we in Sister Bean. Vervolgens kon ik eindelijk de nieuwe Media Markt eens bezoeken. Die avond ben ik naar de Burgerij geweest voor een lekker avondmaal met Ben & Jerry’s als dessert natuurlijk!

Ik en Aaron in de Sister Bean

Chocommmmmelk

Maandag zou ik normaal naar de kerstmarkt gaan in Gent, maar de personen met wie ik wilde gaan, cancelden één voor één. Dan maar naar de cinema in Antwerpen – en dat niet voor één, maar twee films. Ik hou van cinema’s! Er gaat niets boven een grote zaal vol met afwachtende mensen, met comfy stoelen, verse popcorn en de allernieuwste films op groot scherm. De films die we keken zijn zeker twee aanraders: Het Vonnis (regisseur: Jan Verheyen) en Last Vegas (met o.a. Robert de Niro en Morgan Freeman in de hoofdrollen).

Dinsdagavond vierde ik Kerstmis met mijn grootouders, papa en broer en met kerstdag was ik bij mijn mama te vinden. Ook woensdagavond was ik weer in de Kinepolis te vinden. Dit keer gebruikten Kaj en ik onze gratis tickets voor de film Gravity met Sandra Bullock en George Clooney in de hoofdrollen. Het was een heel speciale film die me zo actief deed meeleven dat ik er achteraf zelf uitgeput van was. Ik heb nooit eerder zoiets gezien en heb gemerkt dat de 3D-technologie er toch op vooruit is gegaan de laatste paar jaar.

Ik denk dat ik al wel eens verteld had dat er een schaatspiste is aangelegd op Plaça Catalunya, maar ik was niet echt van plan om daar gebruik van te maken. Wie weet hoe vaak wordt dat ijs glad gemaakt? Ik ben al niet de meest elegante schaatsster van de wereld, maar daar zou ik gegarandeerd mezelf voor schut zetten. Op het aanbod om donderdagavond te gaan schaatsen in Leest zei ik echter wel toe. De schaatspiste in Barcelona is er natuurlijk maar tijdelijk, dus daar heb je niet die leuke muziek en discolichten die het allemaal wat dynamischer maken.

Vrijdag ging ik naar de kapper, ergerde ik me aan het bussysteem van Mechelen – dat heb je als je zo’n geweldig metronetwerk ter beschikking hebt in Barcelona, waar de metro nooit meer dan twee minuten te laat is – en genoot ik gewoon van het thuis-zijn. Ik heb gedurende deze week ook reeds mijn twee examenpapers voor mijn Engelse vakken geschreven en mijn notities in orde gebracht. Dat zeg ik er maar even bij, want ik heb hier en daar iets opgevangen over dat het toch wel heel makkelijk moet zijn daar in Spanje als ik aan zoveel activiteiten kan deelnemen, reisjes kan doen en vooral heel weinig met school bezig moet zijn en toch kan slagen. Om even duidelijkheid daarin te scheppen: ik heb nog nooit zoveel voor school gewerkt als dit semester. Voor en na school, in de luchthaven, op het vliegtuig, in de bus… Zodra ik een minuutje vrij was, werkte ik en studeerde ik. Bovendien kan ik even makkelijk mijn boeken voor school lezen op het strand in Sitges of op de bus naar Andorra als thuis op mijn kamer of in de Starbucks tussen de lessen door. Voor zover ik heb ontdekt is het allemaal een kwestie van planning en discipline. Ik heb heel vroeg al half-en-half besloten dat ik uitstapjes wilde doen en heb volgens dat idee mijn time management geregeld. Daar ben ik redelijk goed – maar helaas niet perfect – in geslaagd.

Zaterdagavond vloog ik voor één nacht terug naar Barcelona. Toen ik aankwam bij Cristina, maakte ik mijn rugzak opnieuw klaar voor mijn volgende tripjes: Granada, San Pedro del Pinatar en Barcelona. Geen vragen stellen! Het wordt allemaal wel duidelijk.

Ik moet eerlijk bekennen, toen ik terugkwam in België voelde ik me echt een toerist. Ik wilde overal foto’s van maken: het station, de mensen, de Krieken die ik bestelde enz. Toen ik eindelijk net weer aangepast was – hoewel… mijn bronchitis begon pas door te breken toen ik me in het Belgische klimaat bevond (herinner je je mijn verkoudheid nog die begonnen was in Malaga?) – moest ik weer terug naar Barcelona. Deze keer was ik daar net ietsje minder blij om. Ik moest immers terug om te studeren en examens af te leggen. Niet bepaald geweldige vooruitzichten. Daarom vond ik het helemaal niet erg om de volgende dag vroeg op te staan om het vliegtuig naar Granada te nemen, waar papa me zou ophalen op de luchthaven. Hij was al eerder naar Spanje i.v.m. het huis dat hij daar aan het bouwen is.

granada spanjegranada spanjegranada spanje

 

Eenmaal ingecheckt in ons hotel trokken we het centrum van Granada in. Het was hier heel erg koud. Granada ligt dan ook meer landinwaarts en vlak aan het gebergte van de Sierra Nevada. Weer viel er heel wat te wandelen. Deze keer moest ik echter een keer niet zelf de weg zoeken en kon ik gewoon rustig om me heen kijken. Het was leuk om nog eens iets samen met mijn papa alleen te doen. Het was dus ook niet zo verrassend dat we meteen op een terrasje in de zon belanden en een menú del día bestelden. Daarna begon onze wandeltour pas echt! Via Plaza Campo del Principe liepen we richting La Alhambra – het enige dat je moet gezien hebben als je naar Granada bent geweest. Mja, ik heb het gezien. Binnen zijn we niet geraakt. Je hoort van maanden van tevoren je tickets te bestellen aangezien er een daglimiet is op het aantal bezoekers. Ook voor de volgende dagen was alles uitverkocht. We zullen de kans nog wel eens krijgen in de toekomst. San Pedro is niet zo heel ver van Granada!

granada spanje

spanje granada

spanje granada

spanje granada

Na een toertje rond La Alhambra kwamen we uit op Paseo de los Tristes, waar er leuke barretjes zijn met zicht op het kasteel. Vanaf daar moesten we verder bergop richtig de view points, in het Spaans miradors genoemd. Ondertussen begon de zon te zakken en het werd merkbaar nog kouder. De wandeling was echter de moeite. 

spanje granada

spanje granada

mirador San Nicolas spanje granada

spanje granada mirador san nicolas

Zonsondergang Sierra Nevada  spanje granada

Die avond gingen we naar een tapasbar – is er wel iets anders in Granada?! Hier leerden we al gauw de twee Nederlanders kennen die ik bij het binnenkomen meteen had gespot. In het begin liep het wat stroef, maar uiteindelijk kwamen ze wat los en was het een avond vol wijnproeven en tapas smullen om af te sluiten met champagne en sherry (dat had ik nog nooit eerder geproefd en ik hoef het niet snel weer). Ik kan best genieten van een glas wijn of champagne, zeker als het zo lang geleden is, maar de sherry laat ik in de toekomst toch maar staan. De volgende dag ontdekten papa en ik de rest van Granada. We begonnen met tapas bij Enrique en kuierden op ons gemakje door de stad.

spanje granada tapas

De Kathedraal van Granada

De volgende dag reden we de Sierra Nevada in. Zo mogelijk werd het nog kouder! Er stond een ijzige wind op de top van de berg. Het originele plan was eigenlijk dat we zouden gaan skiën in de Pradollano, maar omdat de sneeuwberichten zeiden dat het de moeite niet was, hebben we ons skigerief thuisgelaten. Desondanks zijn we het daarboven toch eens gaan verkennen.

spanje granada Sierra Nevada

sierra nevada spanje granada

sierra nevada spanje granada

spanje granada sierra nevada

spanje granada sierra nevada

Ook die avond leerden we weer een Hollandse kennen. We hadden meer dan een half uur lang Granada rondgelopen op zoek naar iets dat open was op oudejaarsavond – liefst geen Libanees of dürüm of iets dergelijks – en dat was één enkele tapasbar, niet te ver van het plein waar we later naar het vuurwerk zouden gaan kijken. De bedoeling is dat je bij alle twaalf slagen van het nieuwe jaar telkens één uva (een druif) eet om het komende jaar geluk te hebben. Ik lust helemaal geen druiven, maar dit was een traditie waar ik wel al een hele tijd naar uit had gekeken. God, wat gaan die slagen snel!

gemeentehuis spanje granada

nieuwjaar vuurwerk spanje granada

nieuwjaar spanje granada

Wat er zoal overblijft op straat nadat een bende nieuwjaarsvierders is gepasseerd

De volgende dag reden we verder naar San Pedro del Pinatar, zodat ik ook eens de vorderingen aan het huis kon zien. Voor mij zijn er drie gevoelens van thuiskomen: er is natuurlijk thuiskomen in Mechelen waar ik heel mijn leven gewoond heb, ik voel me ook thuis in Barcelona maar doordat ik weet dat dit niet voor eeuwig is voelt het anders, en dan is er thuiskomen in San Pedro. Het is heel vreemd om verliefd te worden op een Spaans dorp waar bijna niemand ooit van gehoord heeft, maar je moet er gewoon geweest zijn om het te snappen.

San Pedro del Pinatar spanje snelweg

Mazarón spanje

Mazarón

Strand in San Juan de la Ribeira

tapas spanje santiago de la ribeira mar menor

Na twee daagjes in San Pedro was het dan tijd om terug te vliegen – in mijn geval is het toch ‘terug’ – naar Barcelona, waar we nog enkele dagen zouden doorbrengen. Het was heel vreemd. Ik passeerde natuurlijk langs Cristina om verse kleren op te halen. Er is ook maar zoveel dat er in mijn rugzak past… Ik had daar dus nog steeds mijn kamertje, maar ging toch enkele straten verder op hotel met papa. Natuurlijk was ik nu degene die het heft in handen nam en de weg wees. Dat was ook wel eens iets anders.

De eerste avond wilde papa bij Tickets gaan eten, maar dat was gesloten en per toeval belanden we dan bij een zusterzaak: Casa de Tapas Cañota. De menukaart lezen op zich is al een plezier! De croquettes de jamón zijn de beste die ik ooit heb gegeten.

De volgende dag nam ik papa mee naar Poble Español en eindigden we na een bezoek aan het Mare Magnum, het shopping center in Port Vell, en een wandeling langs de Mediterraanse Zee in de Carpe Diem Lounge Club waar ik een decadente avond heb beleefd, maar dat is nu eenmaal de bedoeling als je naar CDLC komt. Toch kan ik nog steeds niet begrijpen dat er daar een fles van €11.000 op de kaart staat. Zou er echt iemand dat ooit bestellen? Wij hielden het in ieder geval bij wijn – en voor mij ook Sprite en spuitwater.

Poble Español barcelona

poble espanol barcelona

poble espanol barcelona

barcelona Mare Magnum

Een bar met zicht op zee in Mare Magnum

barcelona Mare Magnum

Carpe Diem Lounge Club Barcelona

Eindelijk was de grote dag aangebroken! Zondag woonden we een voetbalmatch bij in Camp Nou! Ik had de hoop allang opgegeven dat ik dat ooit nog eens zou mogen meemaken, maar het is dan gelukt! FC Barcelona won met 4-0 tegen Elche. Ik ben helemaal niet zo geïnteresseerd in het kijken naar voetbal, dan speel ik het liever zelf. Desondanks ben ik dolgelukkig dat ik deze kans kreeg!

camp nou barcelona elche

camp nou barcelona elche

Die avond verschoot ik me een ongeluk. Zoveel zaken dat er dicht waren op een zondag! Zelfs op een zondag zijn voedingsgerelateerde zaken (behalve grote supermarkten) altijd open. En dan herinnerde ik het mij: de nacht van 5 op 6 januari viert men in Spanje Reyes Magos, oftewel: drie koningen. Dat is hetzelfde voor de Spanjaarden als Sinterklaas, alleen nog groter. De volgende dag hoeft niemand te werken, de kinderen krijgen verschrikkelijk veel aandacht en bergen cadeautjes en alles alles is gesloten. Gelukkig was Ciudad Condal (of Ciutat Comtal in het Catalaans) nog open. Deze zaak is een instituut in Barcelona waar elk uur van elke dag een wachtrij staat om er te mogen eten. Maar dat hoort er nu eenmaal bij. Om 23u had ik nog niet echt honger – dat zijn mijn Spaanse afwijkingen – maar we kregen dan eindelijk een tafeltje. Het heeft me weer gesmaakt!

barcelona food

De volgende middag liet ik papa de wijk El Born zien, waar we – net als ik altijd probeer te doen als ik een plekje vind – aten onder de kerk. Je weet wel, die kerk waar iedereen zo graag wil trouwen. Daarna haalden we ons gerief op in het hotel en was het voor papa tijd om terug te keren naar België en ik naar Cristina.

Ik was best wel moe van alles. Het weekend voor ik naar België kwam, had ik ook al doorgebracht in Malaga. In België voelde het net alsof ik opnieuw op reis was en ook de ca. 10 dagen erna was ik steeds op stap. Ik dacht bij Cristina eens lekker in mijn bed te kruipen en een filmpje te kijken, maar ik deed de deur open en… Er viel een paard omver?! Ik deed de deur wat verder open en zag dat ik een stokpaard omver geworpen had in een berg speelgoed. Meteen snapte ik wat er aan de hand had. Cristina had haar familie uitgenodigd om Los Reyes te komen vieren.

Cristina en ik barcelona

cristina barcelona

Ik had mijn rugzak nog niet afgedaan of ik werd al uitgenodigd voor cava, fruitsla, chocola en de typische taart die op deze feestdag wordt gegeten. In die taart zit dan twee ‘poppetjes’ verstopt die elk een betekenis hebben: de koning betekent dat je de kroon mag dragen voor de rest van de dag en de boon betekent dat je de taart moet betalen. Ik heb geen van beiden getrokken. Daarna drinkt men carejillo. Dat is zwarte koffie met een scheutje rum of cognac. Ik heb dat natuurlijk eens geprobeerd (tot grote hilariteit van de toeschouwers), maar het was nogal straf naar mijn smaak…

Speciale taart voor de Dia de Los Reyes

Speciale taart voor de Dia de Los Reyes

Miguel was koning!

Miguel was koning!

De meest opvallende persoon op dit feestje was natuurlijk Rai. Het enige kind op een feestdag die de kinderen in de bloemetjes moet zetten. Natuurlijk werd die jongen gek van plezier! Hij stond letterlijk te trillen, gilde erop los en rende en rende en rende maar rond in zijn Spiderknight kostuum – i.e. het pak van Spiderman in combinatie met de helm, het schild en het zwaard van een ridder. Rai is een superleuke, kleine knul van 3 jaar die iedereen meteen inpakte. Ik noemde hem Rei Rai, oftewel: koning Rai. Ik was toch blij toen dat joch eindelijk weg was en ik eindelijk kon bekomen op mijn kamertje.

Hij mocht zelfs voetballen in Cristina's kleine flat!

En ja… Sinds gisteren ben ik aan het studeren. Het gaat goed vooruit. Ik heb zowat alles voor mijn eerste examen al geleerd en kan morgen alles herhalen. Vrijdag zal de enige dag zijn dat ik vroeg moet opstaan, aangezien dat mijn enige examen is om 8.30u. Voorlopig zitten er geen uitstapjes meer in voor mij. De enige vlucht die ik nog ga boeken, is mijn vlucht naar huis en ik weet nog niet exact voor wanneer dat gaat zijn. Ik geniet van mijn relaxte tijd. Gisteren keek ik er naar uit om te beginnen studeren – vandaar dat het zo goed vooruit ging – maar vandaag was ik het al meteen weer beu, haha! Het examen van vrijdag is het enige examen waar ik effectief voor moet slagen om er in totaal door te zijn. Als ik voor mijn andere papers en examens een 3 of 4 op 10 haal ben ik sowieso geslaagd. Stress is er dus niet echt, maar dat leert des te makkelijker omdat ik weet dat ik het puur voor mezelf doe.

Ik wens iedereen veel succes met de examens* en de goede (of slechte, wie weet) voornemens** voor 2014!

Besos, 

Claudia.

* Ik ben mij ervan bewust dat dit weer een lang blogbericht was. Als je examens hebt, zou je dan nu niet beter weer gaan studeren? Hup, hup! Gaan met die banaan! iVaya, vaya!

** Misschien kan je op je lijstje ook een city tripje naar Barcelona zetten? Just saying…

Kerstmis is in het land

De tijd gaat snel vooruit hé? Ik kan me nog perfect de dag herinneren dat ik voor het eerst voet zette in Cristina’s appartement. Al de rest zijn nog slechts gefragmenteerde herinneringen, maar van die dag weet ik nog alles. Er is dan ook zoveel gebeurd en ik heb zoveel gezien en gedaan dat het dan ook veel te veel om allemaal perfect te herinneren. Bij Filosofie heb ik geleerd dat, aangezien je geheugen selectief is, de dingen die je je herinnert iets meer zeggen over jezelf. Als ik terugkijk op de laatste maanden en me dingen voor de geest haal die me zijn bijgebleven, is het heel interessant om daar op die manier over na te denken. Sommige dingen die ik in mijn blog beschreven heb, was ik alweer vergeten. Daarom alleen al is een blog schrijven heel handig. Het is een beetje een publiek dagboek, niet?

Zondag 8 december ben ik met Kerry en Anna en twee van hun Hollandse vriendinnen, Tessa en Susan, naar het doolhof in het Horta park geweest. Na 2 minuten waren we de andere helft al kwijt maar we hebben het overleefd! Het is een heel mooi park en de maand dat ik hier op taalcursus was, ben ik er niet geraakt. Als je langere tijd in Barcelona bent, is het zeker de moeite van eens langs te gaan. Het is meer dan alleen een doolhof. Op zondag is de inkom tot het park gratis!

doolhof horta

Het doolhof horta

Ik, Tessa, Kerry, Susan doolhof horta barcelona

herfst in barcelona

paleis in horta park barcelona

Maandagavond 9 december ‘vierden’ we thuis het afscheid van Anjelica en Shannon met cava en een Amerikaans diner. Ze hadden die week hun eindexamens, dus deden we de despedidas maar aan het begin van de week. Vrijdagochtend vertrok ik eerst naar Malaga, een paar uur later zou Anjelica in twee keer naar Virginia vliegen en de volgende ochtend nam Shannon het vliegtuig terug naar Arkansas. Ze zijn trouwens allebei goed aangekomen en hebben ginder blijkbaar meer moeite om over hun jetlag heen te komen dan hier het geval is geweest.

Woensdag 11 december ging ik zoals altijd tussen twee lessen door een koffietje drinken bij de Starbucks aan de overkant van de straat. Daar kennen ze me ondertussen zo goed, dat ze me begroeten bij naam, me vragen of ik een Americano con un poco de leche wil en me de wifi-code in de hand duwen voor ik erom kan vragen. Deze keer werd ik nog beter behandeld: ik was één van hun loyaalste klanten en mocht daarom één van de gratis unieke kerstdrankjes kiezen. Ik ging voor de toffee nut latte en neem het in ieder geval nooit nog een keer. Koffie is koffie voor mij en ik hoef daar geen noten, chocolade of slagroom bij. Puur natuur! Maar met een beetje melk.

“Danku om zoveel momenten met ons te delen! We bedanken uw loyaliteit met uw gratis favoriete Kerstmis-drankje… We blijven de feestdagen samen vieren!”

Vrijdagnacht/ochtend 13 december stond ik om 2.45u op, maakte me snel klaar en at een klein ontbijtje – ja, ik kan zo vroeg ontbijten. Je mag mij altijd wakker maken voor cornflakes. Toen ik deze zomer ook vroeg moest opstaan om te gaan werken in de Starbucks op de luchthaven vertrok ik nooit zonder mijn ontbijt. Eenmaal daar ontbeet ik gewoon nog een keer met een gratis croissant.

In ieder geval, de Aerobus begint pas te rijden om 5.30u, dus moest ik met de Nitbus en dat had ik nog nooit gedaan. De dag ervoor had ik gelukkig al eens gezocht waar de halte van bus N16 (die zowel in T1 als T2 stopt, de N17 alleen in T1) is. Om 4.30u had ik een bus (aangezien ik de vorige net had gemist) en dan waren wij – dat zijn ik en de volle bus, jaja en dat zo vroeg! – gedurende een uurtje onderweg. De Nitbus neemt een hele omweg en gaat niet via de autopista.

Voor de zekerheid had ik wat extra tijd gerekend om naar de luchthaven te geraken, want dit was een busrit die ik nog nooit had gedaan. En bussen en ik, dat gaat niet zo goed samen. Dan heb ik maar een uurtje gewacht op een koude luchthaven. Volgens mij bespaarden ze op de verwarming – ik weet dat ze dat doen op luchthaven van Brussel, daar zetten ze in de zomer de airconditioning zachter. Ook op het vliegtuig was het super koud. Eenmaal in de lucht warmde het echter wel snel op. De vlucht was op tijd, weer geen problemen. I count myself lucky! (Had ik er trouwens al de nadruk op gelegd dat het die dag vrijdag de 13e was?) Met de aeroport bus (€3, enkele rit) dan maar Malaga in. De buschauffeur liet me een halte te ver uitstappen, maar gelukkig liep ik voor één keer niet verloren met de GPS op mijn gsm.

Deze keer had ik weer een kamer gehuurd met AirBnB. Ik verbleef in een kamer – met tweepersoonsbed! – bij Fali, Elizabeth en hun twee honden Pandora en Mo. Eenmaal daar bleken het maar liefst vijf honden te zijn (!!): er waren ook nog de drie puppy’s, maar twee daarvan zouden de volgende dag een nieuw baasje krijgen en Mo werd gecastreerd. No more puppies in the future! Het was leuk om nog eens door honden omringd te zijn. Ik miste Pebbles wel een beetje… Met je familie kan je skypen, maar met een hond gaat dat net iets moeilijker. Heel propere mensen waren het wel. Fali kuiste het appartement drie keer per dag zodat zijn gasten geen last zouden hebben van het hondenhaar. Hij ontvangt gasten in twee kamers en doet dit als full time beroep. Het systeem van AirBnB is echt booming business. Het is een goedkope oplossing als je op reis gaat maar niet wilt couchsurfen of in een hostel wilt gaan.

Parque Huelin malaga

Kerstboom malaga

Het was heel koud toen ik aankwam in Malaga, maar een graad of tien. Ik was voor mijn vertrek echter in contact gekomen met een Belg die gelijktijdig met mij een week in Malaga was en hij wist me te vertellen dat hij de vorige dag nog in zijn T-shirt op een terraske had gezeten. Onderweg naar het centrum – een wandeling van 15min. als je doorstapt – begon ik al boos te worden op mezelf omdat ik niet gewoon een dikke trui had mee genomen, maar nog geen 5 minuten later moest ik ineens alles uittrekken: jas, sjaal, vest. Van de ene moment op de andere steeg de temperatuur met tien graden!

barcelona spoorwegbrug

De volgende uren deed ik alle toeristische dingen die mij interesseren (dus het Picasso en Thyssen museum sloeg ik over). Heb weer heel wat afgestapt. Dat merkte ik vooral onderweg naar boven op de berg Gibralfaro. Ik had op het internet gelezen dat het de hel was om naar boven te wandelen, maar totdat ik halfweg was vond ik dat nogal overdreven. Maar inderdaad, het laatste stuk was heel steil. Die madam die op haar hoge hakken naar beneden moest heeft dat ook gemerkt! Toen ik het view point bereikt had, wilde ik eigenlijk liefst terug naar beneden, maar ik was nu al zover… Eenmaal boven bleek dan weer dat ik nog inkom moest betalen ook! Voor studenten zijn het echt super goede kortingen. Volwassen betalen €6 inkom, studenten slechts €0,6! In het kasteel op de berg vond ik een briefje van €20. Hoezo vrijdag de dertiende is een ongeluksdag? Aangezien er niemand in de buurt was van wie het kon zien, was ik de eerlijke vinder!

Calle Marqués de Larios, the main street of Malaga

Plaza de Concepción malaga

Mandrijnenbomen kathedraal malaga

Teatro Romano malaga

Onderweg naar beneden vond ik inderdaad, zoals ik op het internet had gelezen, de gemakkelijkere weg. Die zie je alleen als je naar beneden gaat of als je weet waar die is. Je skipt dan een heel stuk én de wandeling is mooi qua omgeving.

malaga

 Jardines Pedro Luis Alfonso malaga

Om drie uur had ik afgesproken met Bart, een wereldreiziger die een week in Malaga doorbracht en iets wilde gaan drinken. Perfect op tijd kwam ik aan in de haven van Malaga, waar we hadden afgesproken op het terras van Kaleido. Bart komt uit Menen en heeft in Peru, Chili en Argentinië rondgereisd door o.a. te couchsurfen. Hij heeft heel wat van de wereld gezien en we hadden elkaar heel wat te vertellen.

We maakten nog een kleine wandeling door het centrum van Malaga met een laatste stop in 100 montaditos. Herinner je je nog hoe enthousiast ik daarover was? In Sevilla ben ik hier twee keer montaditos gaan smullen. In ieder geval, ik heb hier heel erg genoten van mijn jarra de tinto de verano!

Plaza de la Constitución malaga

Na de lange wandeling terug naar het appartement was ik kapot, dus kroop ik na een snelle douche meteen in mijn bed om een film te kijken. Nog geen uur later kwam ik uit bed om Elizabeth te verwelkomen – die was net thuis na een lange dag werken en ik had haar nog niet ontmoet – en ontdekte plots hoe verkouden ik wel was. Ik stond te rillen van de kou en had geen stem meer. Elizabeth zei dat ik maar meteen (pepermunt)thee moest maken en gaan slapen. En, gehoorzame meid dat ik ben, dat heb ik dan maar gedaan.

De volgende dag was mijn stem nog altijd weg. In de late voormiddag kreeg ik het bericht van Bart waar ik op wachtte, een goede reden om uit bed te komen: we zouden een lange wandeling langs de kust maken en belandden uiteindelijk in het kleine dropje El Palo, iets van een vijf kilometer verderop. Het was heel warm en zonnig die dag. De vorige dag had ik al wat kleur gepakt en dat was na deze zaterdag niet anders!

El Muello Uno malaga

malaga

Marktje in El Palo malaga

malaga emmer coronitas

malaga El Palo

De terugweg leek heel lang, maar het was leuk geweest. Eenmaal terug in het centrum hadden we allebei zin in een ijsje. Dat heb ik in Barcelona niet veel gegeten omdat het hier verschrikkelijk duur is. In Malaga krijg je een heel grote portie voor hetzelfde geld! Het heeft heel erg gesmaakt na zo’n warme dag. Bart en ik zouden elkaar die avond weer zien in 100 montaditos samen met 2 andere Belgen die ook net waren aangekomen in Malaga. Het was leuk om nog eens face to face met Vlamingen te kunnen praten. Dat was al heel lang geleden en ik besefte dat mijn Nederlands er toch op achteruit is gegaan…

Calle Marqués de Larios malaga

Zondagochtend, zo stijf als een lat, stond ik om half zeven op. Ik wilde goed op tijd op de luchthaven zijn zodat ik langs de Starbucks kon passeren die ik daar op de heenweg had gezien. Ik had een hele leuke babbel met mijn ‘collega’ maar deze keer is het me niet gelukt een gratis koffietje los te krijgen. Uiteindelijk was ik nog bijna te laat voor mijn vlucht omdat de luchthaven van Malaga héél ingewikkeld is en ik de security checkpoint niet vond. Het is een hele omgekeerde wereld daar. De bordjes volgen helpt hier niet. Toevallig kwam ik Bart nog tegen. Hij was ook te laat, haha. Hij had op hetzelfde uur een vlucht, maar hij moest (jammer genoeg voor hem) terug naar het koude, natte Brussel. De rest van de dag heb ik gerecupereerd in bed. Ik kon nog amper lopen tegen dat ik thuis was.

Om jullie een idee te geven van hoelang ik nu eigenlijk ben weggeweest en hoeveel dat heeft gekost kan ik jullie dit vertellen: ik zal tegen het einde van mijn Erasmussemester iets van een 42 à 43 dagen gereisd hebben en dat aan €12/dag. Onder die prijs vallen enkel mijn vervoer en verblijf. Eten, drinken, inkom, souvenirs e.d. reken ik tot mijn Barcelona-budget en niet tot het reisbudget. Zoals ik op Facebook ook al schreef: travelling shouldn’t be expensive, but enriching. Ik kan zeker zeggen dat ik veel heb bijgeleerd en dat alles elke cent en elke dag dat ik daarna stijf, moe en futloos was waard was. Ik heb bijgeleerd over de wereld die ik al kende en de wereld die ik nog niet kende, maar vooral heb ik mezelf beter leren kennen.

PicQTD46

Om je een voorbeeld te geven: ik ben het type dat altijd alles wil plannen, lijstjes maakt en alles zo lang mogelijk op voorhand wil weten. Dat is ondertussen al fel afgezwakt, maar op sommige momenten komt die kant toch weer naar boven. Wat ik echter geleerd heb, is dat dat niet om negatieve redenen is: soms ben ik zo ongeduldig om bijvoorbeeld naar huis te komen, dat ik mijn koffer al een maand op voorhand maak. Dat is vanwege mijn onuitputtelijke enthousiasme en niet om stresskip redenen, zoals tevoren wel het geval was. Nog iets dat ik geleerd heb, is dat het woord ‘avontuur’ meer dan één betekenis heeft. De stereotiepe ‘avonturenreis’ is er een waarbij je bij wijze van spreken je leven op het spel zet door extreme sports te doen zodat je een verslavende adrenaline rush krijgt.

PicQTD45

Ik krijg deze rush al gewoon van voet te zetten in een nieuwe stad of land waar ik nog nooit ben geweest, niemand ken en soms ook de taal niet spreek. Alles is nieuw, alles is mooi, alles is onbekend en ik mag dat allemaal gaan verkennen, bekijken, proberen, proeven, ruiken, voelen. En dan kom je weer thuis – uitzondering: ‘thuiskomen’ in Barcelona geeft me telkens net dat gevoel – en je voelt de adrenaline zo uit je lijf stromen. Het waren vermoeiende dagen met veel nieuwe ervaringen en nu ben je thuis, een plaats die je kent, met een dagelijkse routine, en alles gaat weer zijn gangetje. Al snel wil je opnieuw die rush voelen, maakt niet uit hoe moe je bent of was, welke stommiteiten je hebt begaan – die gelukkig niemand heeft gezien – en dat je niet nog eens een nieuwe berg wilt beklimmen. Het avontuur roept! Ik kan eerlijk zeggen dat ik me nog nooit zo alive heb gevoeld als de laatste paar maanden. En dan nog vooral in het begin, die eerste maand in Barcelona, en tijdens al mijn uitstapjes, of ze nu op rijafstand of vliegafstand waren. Er zijn veel clichés, die misschien cheesy klinken, over ‘mensen die reizen’ en ‘op reis gaan’, maar vaak zijn ze wel waar. Ik wil nu niet de grote wereldwijze reiziger gaan uithangen, maar ik heb er wel al een glimp van mogen opvangen en het smaakt naar meer.

PicQTD27

Natuurlijk ben ik ook nog naar de les geweest, maar dat het de laatste schoolweek was, was duidelijk. Er was bijna niemand in de lessen! Vandaag ik ook niet omdat het voornamelijk presentaties van andere studenten waren en met mijn gehoest – waardoor ik woensdag ook al eerder weg moest uit de les – wilde ik de anderen niet storen.

Dinsdagavond hielden we een klein kerstfeestje in La Oveja Negra (wat Het Zwarte Schaap betekent). De Erasmusmeiden waren er: Johanna met haar Duitse vriendin, Kerry met haar twee vriendinnen van thuis en Anna met haar vriendin Anna van thuis. Susan en Tessa uit Holland waren er ook bij. Het was heel gezellig en ik dronk er voor het eerst sangria met cava, wat voor mij veel lekkerder is dan de echte sangria met rode wijn! Nog een stommiteit die het vermelden waard is: half nine is de typische Britse manier om – nee, niet half negen – maar half tien te zeggen. Volgens mij was ik toen een half uur te laat, maar eigenlijk was ik dus een half uur te vroeg!

bar in barcelona oveja negra

la oveja negra barcelona

Sangria met cava barcelona

Maandag- en woensdagmiddag ging ik na Filosofie met Fran (de jongen die mij met dit vak helpt waardoor ik zo’n hoge cijfers haal) en twee Italiaanse Erasmusstudenten, Frederico en Marta, naar Nostrum om een middagmaaltijd te verorberen. Hier eet je plat’kes voor 1, 2, 4 of 6 euro. Met de klantenkaart van Frederico aten we echter met super hoge kortingen! Het leuke was ook dat het warm genoeg was om buiten op het terras te eten. Er waren wel van die verwarmingspalen, maar die stonden niet aan. Desondanks was het toch warm genoeg – en dat in december! Zalig!

Ook woensdagavond was ik op stap met Johanna, Susan, Tessa en het Duitse meisje wiens naam ik steeds vergeet. Het was net een couchsurfingreünie! Voor mijn vriendinnen leek het alsof ik iedereen wel kende. Wie er onder andere waren: Max (uit Idaho) die net terug was van zijn rondreis in Azië, de lange Hollander die alleen maar Engels wilt spreken en Annalisa natuurlijk! Het was al zeker twee maanden geleden dat ik mijn eerste vriendin die ik gemaakt had in Barcelona nog een keer had gezien. We hebben elkaar wel berichtjes gestuurd en contact gehouden, maar we hadden steeds andere bezigheden: zij was bezig met de opnames van haar webserie BCN – The Series en ik was op uitstap of aan het studeren. Ik had een uitnodiging voor de ‘exclusieve première’ van haar serie en mocht enkele vrienden meenemen. Er waren iets van een 150 mensen. Het was een gezellige avond die ingeleid werd door een kort concertje van de band Mood – dat nog niet eens zo slecht was – die tevens de soundtrack voor de serie hebben verzorgd. Al bij al een gezellige avond. Met wijn in een bierglas.

Vandaag, donderdag 19 december, is het de uren af tellen tot ik het vliegtuig mag opstappen. Ik ben vandaag alleen naar buiten gegaan om mijn boarding pass af te drukken – daarvoor moest ik speciaal de regen trotseren, pff – en voor de rest heb ik voornamelijk gewerkt aan mijn bachelor thesis om mijn deadline (morgen) te halen. Het maakt me bovendien zo blij dat mijn vrienden er net als ik er naar uitkijken om naar de Boesj, cinema, kerstmarkt, koffiebars enz. te gaan. Ik heb er nooit aan getwijfeld dat ze me zouden vergeten, haha. Tijdens het normale schooljaar zien we elkaar ook niet zo vaak, maar toch lijkt het alsof het pas geleden was dat we elkaar nog zagen. Dank u daarvoor Margot, Kaj, Rani, Aaron en de anderen! =D Over iets van een 13u zit ik op het vliegtuig naar België. Het zou zo eens tijd gaan worden! Natuurlijk zou ik ook willen dat mijn universiteit me de toestemming gaf om de rest van het schooljaar hier te sturen – zoals het geval is bij Johanna en Anna – maar dat is helaas geen optie. Gelukkig is Barcelona niet zo ver weg van Mechelen!

Ik zie jullie heeeeel binnenkort!

Alvast prettige feestdagen voor iedereen!

Prettige feestdagen!

Prettige feestdagen!

100 dagen Erasmus in Barcelona!

Mijlpaal bereikt vandaag*: 100 dagen ben ik nu in Barcelona, weg van huis en alles en iedereen. Ik heb er echt nood aan om nog eens naar huis te gaan. Gelukkig is dat over drie weekends zover! Maar laten we niet teveel op de zaken vooruitlopen. Vorige week is er zoals verwacht niets speciaals gebeurd. Mijn presentatie is goed verlopen en een paar uur later was ik precies op tijd in de luchthaven. Ik kon meteen opstappen op het vliegtuig naar Lissabon. Dat is waar dit blogbericht voornamelijk over zal gaan. Het lijkt nog maar gisteren dat ik teruggekomen ben! De schooldagen gaan hier supersnel vooruit! Terwijl je verder leest, is hier een streepje fado om je in de sfeer te brengen (Mariza zou één van de beste fado-zangeressen van Portugal moeten zijn).

Donderdagavond aankomst op de luchthaven van Lissabon. Gedurende de halve vlucht werden we geteisterd door turbulentie, wat velen erg vonden maar ik niet. Ik las gewoon verder in mijn boek en genoot van de kriebel in mijn buik telkens wanneer we een beetje naar beneden vielen. Ik had trouwens een geweldig mooi uitzicht over Lissabon en de lichtjes. Eén van de mooiste uitzichten die ik al gezien heb vanuit een vliegtuig! Na aankomst heb ik me een Viva Viagem-kaartje aangeschaft (€0,5 is eenmalig te betalen voor het kaartje en daarna laad je er gewoon telkens zoveel krediet op als je nodig hebt) om met de metro naar het centrum te gaan waar Cilene, mijn host, op me zou wachten. Eenmaal mijn rugzak bij haar thuis afgezet, trokken we naar een vegetarisch restaurant – nog nooit eerder heb ik toffu gegeten, maar het valt beter mee dan ik verwacht had. Terug bij Cilene thuis hebben we nog lang gebabbeld en uiteindelijk zei ik dan maar dat ik wou gaan slapen, want in Spanje is het een uur later en de volgende dag wilde ik er op tijd uit om Sintra te gaan verkennen.

Ik denk dat je wel weet tot welke categorie ik behoor ^^

Vrijdagvoormiddag was ik op voor Cilene, maar dat was ongeveer zo afgesproken. Na een kop thee vertrok ik met de metro richting het Rossio plein, waar ik de trein zou nemen naar Sintra (slechts €3,9 retour en de rit duurt een half uur). Cilene had me de avond tevoren uitgelegd wat de moeite van het bezoeken waard was, hoe er te geraken enz. Ze was er enkele weken eerder zelf nog geweest met één van haar gasten, dus zat alle informatie nog vers in haar geheugen. Handig!

Rossio Square portugal lissabon

Rossio Train Station lissabon

Aangekomen in het zonnige Sintra. Net als Lissabon bevindt deze stad zich voornamelijk op heuvels. Het was dus een dagje klimmen geblazen! De voornaamste bezienswaardigheden hier zijn de kastelen en de uitzichten. Het eerste kasteel dat ik bezocht was Quinta da Regaleira. Het paleis op zich was niet zo spectaculair, maar de grond eromheen was enorm. Ik heb hier een groot deel van gezien, allemaal bergop, en dat op een lege maag. De heuvels zijn ook allemaal bebost, waardoor het er redelijk koud is. In ieder geval, de dingen die mij hier het meest zijn bijgebleven, zijn de shortcuts met mini-tredes, de vele katten, de drinkfonteintjes (zowel hier als op de weg naar boven) en het ‘misbruik’ dat men daarvan maakt(e), het uitzicht over Sintra en Lissabon, de grotten en de Initiation Well (oftewel Waterput van de Inwijding en tevens de must-see attractie die bij dit paleis hoort). Bovendien slaagde ik er ook hier in relatief verloren te lopen en de kaart die ik bij de inkom had gekregen (inkom kost trouwens €4 voor studenten en €6 voor volwassenen) trok op niks… ofwel was ik te blond.

sintra

Fountain of Abundance / Fontein van Overvloed sintra

Uitzicht over Sintra

sintra grot van Leda

Initiation Well quinta de regaleira sintra

Initiation Well quinta de regaleira sintra

sintra

Vrijdagmiddag. Ondertussen viel ik bijna flauw van de honger, dus onderweg naar het historisch centrum heb ik ergens snel iets gegeten om dan weer verder te gaan. Het centro historico was piepklein, maar er zijn veel van die artisanale zaakjes met zelfgemaakte dingetjes.

Hoofdplein van Sintra

sintra tourtreintje

sintra

Artistiek winkeltje in sintra

sintra borden

Vrijdagnamiddag. Met een volle maag en nieuwe moed vertrok op aanraden van Cilene te voet richting Castelo Dos Mouros. Op één van de voorgaande foto’s kon je zien hoe ver dat was, maar blijkbaar was dat niet zo goed tot me doorgedrongen… Onderweg, tijdens de anderhalve kilometer-lange wandeling omhoog, kwam ik vrijwel niemand tegen, behalve een handvol wandelaars met wandelstokken, dikke jassen en een witte clownsmond van de lippenbalsem, type skireis. Die wandeling door de bossen, daar was ik nu niet bepaald op voorbereid – en dat was slechts het laatste stuk. Maar ik was ondertussen toch al zover gekomen, dus kon ik het maar beter uitklimmen. Net als de vorige keer was het uitzicht het natuurlijk helemaal waard. Eigenlijk schiet er van dit kasteel bijna niets meer over. Het zijn in feite enkel nog de omwallingsmuren die er nog staan, vanwaar de bewakers een goed uitzicht hadden op mogelijke aanvallen op Lissabon en die nu een mooie view point vormen voor de 21e-eeuwse bezoekers!

architectuur urban sintra

sintra

sintra portugal

Herfst sintra

sintra mouros

sintra

aardbeving in Lissabon van 1755 sintra

sintra moren

Vrijdagavond haalden Cilene en ik wat typisch Portugees eten ergens in de buurt. Als je weet waar je moet gaan, kan je in Lissabon bergen eten vinden voor lage prijzen. Daarna had ik afgesproken met Filipe – via Couchsurfing weer – aangezien Cilene zelf aan een researchproject bezig was voor haar business-studie. Ze was werkloos, maar omdat ze al gestudeerd en gewerkt had, kreeg ze als jonge werkloze van de gemeente de kans om een maand een gratis businessopleiding te volgen. Als ze slaagt voor haar project, kan ze in principe een bedrijf opstarten als ze dat zou willen.

Zaterdagochtend was ik na weer een korte nacht vroeg uit de veren om eindelijk – eindelijk! – Lissabon te gaan verkennen. Eerst ging ik met de tram naar Belém – ik weet nog altijd niet zeker of dat nu bij Lissabon hoort of niet, het lijkt alsof iedereen er een andere mening overheeft. In ieder geval, de tram zat stampvol omdat die vertraging had en bij elke halte persten de opstappende passagiers ons dichter en dichter op elkaar, tot je midden in de tram gewoon kon blijven staan zonder om te vallen omdat er gewoon geen plaats was om te vallen. Op een bepaald moment werd zelfs ademen moeilijk. Toen ik levend en wel Belém had bereikt, maakte ik een wandeling langs de kade richting de Torre de Belém en eenmaal terug op mijn startpunt passeerde ik nog snel even langs Pasteis de Belém, waar je de beste  en enige echte pasteis kan eten. Het concept kan enigszins vergeleken worden met La Durée, maar het is helemaal anders. Zoals ze in Thailand zeggen: same same, but different.

Hop On/Hop Off tram lissabon

Monasterio de los Jeronimos lissabon

Haventje in Belém

belem lissabon

Torre de Belém portugal

Pasteis de Belem  Portugal

Monument of Discoveries  belem

belem lissabon portugal

Zaterdagmiddag ging ik dan terug naar Lissabon met de tram – deze keer met heel wat meer ademruimte. Ik nam de metro naar Martin Moniz, daar nam ik de beroemde tram 28 tot in Graça om dan te voet via de Feira de Ladra – dat betekent Dievenmarkt, niet omdat de goederen gestolen zijn, maar omdat er van jou gestolen wordt zonder dat je het weet! Beware of pickpockets! – in de wijk Alfama terug naar beneden te wandelen. Compleet uitgeput zag ik het niet zitten om al meteen naar de laatste wijk die ik wou aandoen, genaamd Chiado, te gaan. Daarom nam ik eerst de metro terug naar Cilene, waar zij net een late lunch aan het klaarmaken was! Verwachtend dat ik wel honger zou hebben, at ik mijn tweede Portugese maaltijd op rij.

Kunst op Martin Moniz lissabon

San Vincente kerk lissabon

Feira de Ladra lissabon

San Vincente kerk lissabon

Zaterdagnamiddag – of in de vroege avond eigenlijk al – had ik nog even tijd om alsnog naar Chiado te gaan. Hier zijn o.a. de winkelstraten, trendy barretjes en koffiehuizen terug te vinden. Ik was net op het einde van mijn eerste winkelstraat waar het gezellig druk was, toen ik plots uitkwam op een dichtbevolkt plein, Praça de Comercio. Ik zag dat er iemand omringd werd door paparazzi en toen ik dichterbij kwam, leek die persoon precies op Bruce Willis. Voor de zekerheid vroeg ik toch maar aan een omstaander wie het was en zo blijkt dat ik de Burgemeester van Lissabon van heel dichtbij heb gezien. Twee minuten na mijn aankomst staken ze voor het eerst de kerstverlichting aan en dat ging gepaard met vuurwerk. Zo toevallig, zo’n geluk voor een lichtjesliefhebber als ik! Na dat alles ging ik dan via Rua Garret, een iets duurdere winkelstraat, richting de metro, waarbij ik langs A Brasileira, een bekend oud café/restaurant passeerde.

Kerstboom lissabon

kerst in lissabon

a brasileira lissabon

Zaterdagavond had ik nog tijd om wat te eten en me op te frissen voor ik met Cilene naar het optreden van haar dansleraar zou gaan. Dat bleek pas later te beginnen, dus nam Cilene me mee naar de overkant van de straat waar we in een artiestencafé – zo één waar iedereen elkaar kent – naar een concertje gingen kijken. De muzikanten – met een cello, twee saxofonen, een dwarsfluit en handtrommels – speelden de nummers die hen op dat moment goed uitkwamen. De cellist zette in, de rest herkende het nummer en zo begonnen ze dus spontaan liedjes te spelen. Toen het pauze was, gingen Cilene, een vriend van haar en ik terug naar de andere kant van de straat waar het optreden intussen in volle gang was. Het was helemaal niet wat ik verwacht had! De leraar, een gekke Afrikaan (er zijn veel zwartjes in Portugal!), speelde op een raar instrument, tenminste als hij niet gelijk een gek aan het dansen was. De muziek bleek typisch Portugees te zijn – geen fado, eerder volksmuziek – waar de locals met veel plezier uitbundig op dansten. Uiteindelijk zakte het publiek en de muzikanten van het artiestencafé ook naar hier af en het feestje ging dan gewoon hier verder. Na een lange dag en nacht was het gelukkig eindelijk tijd om te gaan slapen.

Ik en mijn host, Cilene

Zondagochtend had Cilene het moeilijker om uit haar bed te geraken dan ik. Ze had me voorgesteld om vandaag om 9u te vertrekken zodat ze me nog het Castelo de San Jorge kon laten zien, vanwaar je ook schitterende uitzichten hebt over de Taag en de rode daken van de stad. Het was weer een serieuze bergbeklimming, zeker met mijn zware rugzak, die ik al mee had zodat ik na onze wandeling meteen naar de luchthaven kon. Na het bezoek aan het kasteel en het bijhorende museum – waar je alleen wat potscherven kan bekijken – nam ik Cilene mee naar een cafeetje om haar te bedanken voor alles, met koffie en een pasteis de Belém. De zaak waar we zaten, gaat uitbreiden naar o.a. Parijs, Madrid en… Brussel! Na deze korte pauze trokken we naar van de Alto naar de Baixo, opnieuw richting Chiado. Ja ja, Cilene wilde me heel wat laten zien! Zo heb ik trouwens beseft dat ik eigenlijk nog eens terug zal moeten naar Lissabon, want ik heb veel te veel gemist! Wie wil er nu ook een hoofdstad gaan bezoeken in slechts 1 dag??? Tegen dat het tijd was om naar de luchthaven te gaan, was ik helemaal uitgeput. Bovendien moest ik me ook nog eens haasten omdat het een beetje nipt zou worden, maar dat is geen groot nieuws meer voor mij haha! Ik was op tijd – zonder te moeten rennen – en heb wat met een Fins meisje dat momenteel een jaar in Barcelona werkt gepraat. Daarvoor werkte ze bij EF, één van de uitwisselingsprogramma’s waar ik enkele jaren geleden bij geïnformeerd heb hoe zo’n uitwisselingen en taalprogramma’s werken, maar EF is nogal duur… om niet te zeggen dat het de duurste organisatie is. Dat gaf het meisje ook toe: prijs-kwaliteit is het overdreven. In ieder geval, tegen dat ik thuis op mijn kamertje was voelde het alsof er een vrachtwagen over me heen was gereden. Ik was verschrikkelijk moe, uitgeput, stijf… alles erop en eraan! Gelukkig had ik maandag geen les en kon ik uitrusten. Anderzijds vond ik het jammer dat ik dat niet eerder wist, zodat ik een dag langer in Lissabon had kunnen blijven. Nu moest ik alles doen op een zo kort mogelijke tijd. Ach ja, aangezien ik nu nog steeds niet uitgerust ben, is het misschien maar goed dat ik een extra vrije dag had!

lissabon uitzicht

lissabon

lissabon

Uitkijktoren lissabon

pleintje in de Chiado wijk lissabon

lissabon

Dit klooster kan je bijna overal zien. Veel mensen zijn hier tijdens de aardbeving van 1755 gestorven.

Maandag had ik geen les, maar in de voormiddag heb ik de paper die bij mijn presentatie hoorde geschreven en mijn essay voor US Literature afgewerkt. In de namiddag en avond werkte ik aan de last-minute deadlines voor mijn BA thesis.

Dinsdag, woensdag en donderdag had ik gewoon les. Vandaag had ik trouwens opeens het idee/de behoefte om een keer op de VTM-livestream het Nieuws te volgen en dat heb ik ook gedaan. Nostalgie! Zo weet ik dus dat er storm is en verwacht wordt vannacht. Ik hoop samen met jullie op het beste! Ook ontving ik daarnet het nieuws dat Nelson Mandela uiteindelijk overleden is. Eind vorige maand vroeg ik mij nog af of ik zijn overlijden misschien gemist had hier, want deze zomer ging het immers al niet zo goed meer met hem. In ieder geval, met zijn 95 jaar heeft hij toch een lang leven geleefd, niet waar?

Voor iedereen een goed weekend gewenst!

* Aangezien ik door problemen met het uploaden van de foto’s dit bericht pas na middernacht heb geplaatst, hoor ik hier eigenlijk ‘gisteren’ te zeggen.