It is better to travel well than to arrive

Maandag 18 november was de grote dag: mijn laatste deelexamen. Ik heb het zo goed mogelijk gedaan en verwachtte wel te slagen, maar minder te halen dan het vorige deelexamen van Filosofie. Ik had de teksten niet gelezen en snapte niet alle concepten. Bovendien kreeg ik deze keer én de filosoof die ik het minst goed begreep én diens tekst waarvan ik niet alles snapte. Maar ik kan jullie met trots vertellen dat ik voor beide deelexamens geslaagd ben!

Dinsdag had ik een bespreking voor de presentatie van Modernism. Deze presentatie doe ik met 7 Spanjaarden die ik slechts van gezicht ken, maar het is allemaal vlotjes verlopen – behalve dat de helft natuurlijk te laat kwam of helemaal niet kwam opdagen. Na de laatste les ben ik met de meiden van Erasmus – Johanna (Duitsland) en Kerry en Anna (Engeland) – een stuk pizza gaan eten. Inderdaad, een stuk. Dat was natuurlijk niet genoeg voor mij, dus besloot ik eindelijk maar eens churros con xocolate te gaan proberen. De andere leden van mijn presentatiegroepje hadden me verteld waar ik één van de beste plaatsen om churros te eten kon vinden. Dat heb ik ook nog eens supervlot gevonden, ondanks dat het in één van de kleinere straatjes van de Barri Gottic was! Ik moet zeggen dat ik het – surprise, surprise – een pak lekkerder vond zonder de chocoladesaus. Qua smaak en textuur houdt het een beetje het midden tussen een wafel en smoutebollen. Spanjaarden houden ervan, maakt niet uit in welk gewest!

IMG_2908

IMG_2909

IMG_2910

IMG_2911

Donderdag ben ik naar de première van Catching Fire geweest met Shannon! Ik was dolblij toen ik ontdekte dat er toch ergens een originele – dus: niet-gedupte – versie te vinden was én dat ik toch naar de allereerste voorstelling kon! In België ga ik ook altijd naar de eerste voorstelling omdat ik een kick krijg van films als eerste te zien en hoewel het een dag later uitkwam dan thuis, was ik nog steeds de bij eersten in Spanje. Shannon vond het al helemaal geweldig omdat de film de volgende dag pas in Amerika vertoond zou worden. Om 1u waren we terug thuis en om 3u vertrokken Shannon en Anjelica al naar Rome.

Vrijdag was ik uitgenodigd op het afscheidsfeestje van twee Amerikaanse kotgenoten van Anna, mijn Erasmusvriendin uit (de buurt van) London. Ik had het grootste deel van de dag – om niet te zeggen de laatste anderhalve maand – gestudeerd en had er wel eens behoefte aan om nog eens iets te gaan doen; en nee, naar de cinema gaan telt niet mee. Toen iedereen er was – geen idee wie die iedereen allemaal waren, ze kwamen van over heel de wereld! – besloot de groep naar BeCool te gaan, een club in een zijstraat van Avenida Diagonal. Ik dacht dat we naar een chupitos bar gingen, want Johanna en ik hadden geen zin om naar een club te gaan – ik heb nooit zin om naar een club te gaan. Het was een… interessante avond. Ik heb de laatste twee uur op de vrouwenwc’s doorgebracht omdat Anna een beetje te veel van de gratis drank had geprofiteerd die iedereen op haar feestje had meegebracht.

Anna (links) en Johanna (rechts)

Anna (links) en Johanna (rechts)

IMG_2931

Anna en haar kotgenoten; de twee meiden zouden de volgende dag terugkeren naar Florida

Johanna, Kerry, Anna en ik

Johanna, Kerry, Anna en ik

Ze hebben ondertussen ook de 85km aan Kerstmisverlichting aangestoken in Barcelona. Het is geweldig om te zien! Je zou niet zeggen dat het crisis is hier, zeker niet als je weet dat ze er zo maar even twee miljoen euro in hebben gestoken!

Kertsverlichting in Port d'Angel, een grote winkelstraat in Barcelona

Kertsverlichting in Port d’Angel, een grote winkelstraat in Barcelona

Zaterdag 23 november ben ik voor de tweede keer naar Catching Fire gaan kijken. TWEEDE KEER?! Jep, dat doe ik in België ook vaak. Thuis is het omdat ik meestal de enige zot ben die de massa wil trotseren door naar de eerste voorstellingen van langverwachte films te gaan kijken, maar hier was het vanwege een communicatie probleempje. Ik had eerst aan de meiden van Erasmus gevraagd om te gaan, maar omdat ze niet antwoorden en de volgende avond de première al was, heb ik in de plaats Shannon meegenomen. Achteraf bleek dan dat mijn klasgenoten toch wilden gaan, maar dan op zaterdag. De film was geweldig, dus natuurlijk wilde ik nog een keer mee! En het was zeker de moeite!

Zondag heb ik de hele dag gelezen, zodat ik mijn laatste boek voor US Literature zou uithebben. Ik moet volgende week maandag namelijk mijn laatste essay inleveren en dat weekend ben ik net naar Lissabon. Dus maak ik dat maar op voorhand. Ik ben alleen even naar buiten geweest voor een koffietje bij de Starbucks omdat de melk op was – en zonder melk geen café con leche natuurlijk!

Dinsdag en woensdag zal er normaal gezien niets vermeldenswaardigs gebeuren. Donderdagvoormiddag heb ik de eerder vermeldde presentatie over Virginia Woolf en in de namiddag ga ik mijn 100 dagen Barcelona vieren in Lissabon! iHurra!

* “It is better to travel well than to arrive” zou een quote zijn van niemand minder dan Buddha. Het verwijst niet letterlijk naar op reis gaan, maar naar mijn verblijf in Barcelona als een weg, een reis om mezelf beter te leren kennen. Ik zal waarschijnlijk nooit alle hoeken en gaten van mezelf ontdekken, maar de manier op zich waarop ik dit doel hoop te bereiken – namelijk door ervaringen, goede intenties, try and error en door tussendoor reeds enkele doelen te bereiken – is belangrijker dan het doel op zich. Virginia Woolf is immers van mening dat desires lose their value when one achieves them. A life without desiring things is death. Wat ik momenteel het meest wil, is naar Lissabon gaan, België bezoeken en dan slagen voor mijn examens! Verlangens te over!

//

90 dagen weg van huis

Zoals je aan de titel kan zien ben ik (vanaf morgen) reeds 3 maanden niet meer woonachtig in België. Dat vond ik tot vorige week helemaal niet zo erg, aangezien het weer hier volledig op mij afgestemd leek te zijn. Dat is ondertussen helemaal veranderd. Ook hier hebben we nu regelmatig regen en is de temperatuur plots stevig aan het dalen. Mijn zomerkleren zitten al in mijn valies en mijn dikke truien heb ik in de plaats op de lege plekken in de kast gelegd.

Eerlijk gezegd is dat één van de enige speciale dingen die er is gebeurd de laatste weken. De kleerkastwissel, bedoel ik. Verder was ik continu een evenwicht aan het zoeken tussen het inhalen van anderhalve maand gemiste leerstof van Feminisme in een tijdspanne van slechts 3 weken, het bijhouden van Spaans-Amerikaanse literatuur en het lezen van mijn Engelstalige boeken. Ik denk dat het geen verrassing is als ik zeg dat mijn hoofd verschillende keren op exploderen stond. Ik heb heel wat leuke activiteiten afgezegd – zoals een laatste keer gaan pingpongen met Steffen voor hij terugkeerde naar Denemarken, Halloween vieren met de Amerikaantjes, (vegetarisch) koken met de Erasmusmeiden, tapas eten, Poble Español bezoeken met Laurien, een klein rolletje spelen in een webserie,… – allemaal opdat ik toch maar zou slagen voor mijn deelexamens en niet in juni/juli zou moeten terugkomen naar Barcelona, enkel en alleen om herexamens te doen. Ik wil Barcelona helemaal niet met examens associëren!

Maandag 4 november had ik ’s avonds mijn eerste examen van de week: Feministische Literatuurkritiek. Hier heb ik nog steeds geen uitslag van. Ik heb geen idee hoe ik het heb gedaan, maar ik kan tevreden zijn met mezelf. Ik heb alles gedaan wat ik kon doen en als ik er niet door ben, tjah… Meer dan mijn best kon ik niet doen. Bovendien is de professor helemaal geen gemakkelijke. Een week nadat ik deze les begon, kwam er nog een Erasmusstudent binnen en hij werd door de professor weggestuurd omdat zijn inschrijving nog niet volledig afgerond was. Het is allemaal haar probleem niet. No mercy! Voor dit examen plaatsvond, moest ik ook nog een tweede essay indienen voor US Literature, maar dat had ik al een week op voorhand af, zodat ik de hele week en het weekend vrij had om voor mijn twee examens te studeren.

Dinsdag 5 november, om half negen ’s morgens, had ik dan mijn tweede examen: Spaans-Amerikaanse Literatuur. Ik was ondertussen stikkapot van een hele maand van ’s morgens bij het opstaan tot ’s avonds vlak voor het slapengaan 100% geconcentreerd met mijn Spaanse vakken bezig te zijn, m.a.w. 11u per dag te studeren in mijn verlengde weekend. Bovendien had men mij verteld dat als ik zou slagen bij déze professor, ik best trots op mezelf mocht zijn. Ik had er dus geen goed oog op. Mijn twee examenvragen bestonden uit één vraag die ik perfect kon beantwoorden, maar die ik – ik vermoed in al mijn vermoeidheid – grotendeels verpest heb. De tweede vraag was een fragment van een boek van 900blzn. dat ik niet kon lezen wegens tijdsgebrek. Ik wist wel over wat het ging omdat we het hierover hadden gehad in de les, maar de vraag ging gedeeltelijk over leerstof van vorige jaren – die ik dus niet gezien heb – dus kon ik alleen datgene antwoorden wat ik in de les had gezien. Ook hier geen medelijden met Erasmus-studenten! In ieder geval, mijn uitslag was niet al te best, maar kan nog perfect opgehaald worden in het eindexamen in januari. Daar zal ik mijn troost in moeten zoeken, want het is best een teleurstelling, na een maand hard werken… Zoveel moeite heb ik aan de UA nog niet vaak moeten doen.

De rest van de week heb ik enorm veel geslapen, minstens 10u per nacht, wat veel is voor mij.

Vrijdag 8 november naar Andorra. De busrit duurde 3,5u en de bus was halfleeg, waardoor ik veel ruimte had om in alle mogelijke posities in mijn boek voor Modernism te lezen – ik moest immers al mijn ander werk beginnen in te halen nu de twee deelexamens voorbij waren. Gelukkig had ik mijn jas gereed, want in de Pyreneëen was het natuurlijk gevoelig kouder dan aan de Costa Brava. Eerst ben ik mijn rugzak gaan afzetten in mijn hotel – dat géén aanrader is, maar een supergoede ligging heeft! – om dan de winkelstraat af te lopen, te windowshoppen en een bezoekje te brengen aan Caldea, één van de grootste wellness centra van Europa. Ik heb hier een korte rondleiding gekregen van een vriendelijke receptioniste, maar mijn budget liet een paar uurtjes dobberen in hot springs van 72°C jammer genoeg niet toe. Na een korte terugkeer naar het hotel om een dikke trui aan te trekken – het was opeens fel aan het afkoelen – heb ik wat in de duurdere winkelstraat van Andorra La Vella rondgewandeld, dat trouwens mijn 10e Europese hoofdstad is nu. Misschien vroeg je je al af Wat gaat Claudia daar nu zoeken? Wel, dat is het antwoord: ik wil mijn collectie bezochte Europese hoofdsteden uitbreiden. ’s Avonds ben ik dan nog naar één van de shoppingcenters gegaan om een pizza te eten – mijn tweede nog maar sinds ik in Barcelona ben – en een uurtje te studeren (er was gratis wifi) met een slechte warme chocomelk (ik had gehoopt dat, nu ik dichter bij Frankrijk was, de kans groter was dat ik een deftige chocomelk zou kunnen drinken, maar tevergeefs…). Terug naar het hotel dan, nog wat lezen en proberen niet afgeleid te raken door de geluiden die door mijn niet-soundproof muren weerklonken. Bijna twaalf uur later werd ik wakker. Het was vijf graden buiten. Ik had alles van Andorra La Vella zowat gezien. [Eigenlijk is de hoofdstad van het prinsdom Andorra niet veel meer dan een shopping village met daarin nog wat winkelcentra en een spa. Als je buiten de hoofdstad gaat, kan je bergklimmen, skiën en natuursporten doen, maar zonder auto was dat niet echt een optie.] Aangezien ik geen zin had om nog langer in dit hotel te blijven en verder niks anders meer te doen had (én omdat het zo koud was), besloot ik, zodra ik verplicht moest uitchecken, naar het busstation te gaan en te vragen of ik een vroegere bus terug naar Barcelona kon nemen. Eigenlijk mag dat niet, maar de buschauffeur kon me moeilijk weigeren aangezien er maar twee anderen op de bus zaten. Aan de douane stond er minstens 4km file om Andorra binnen te mogen. Er was die zaterdag dan ook vanalles te doen. Maar zelfs als ik daarbij had willen zijn had het nog geen zin, want de activiteiten begonnen om 15u en dan vertrok mijn eigenlijke bus. Twee uur en vijfenveertig minuten later stond ik weer in het 10-graden warmere Barcelona. Meteen na thuiskomst ben ik weer beginnen te studeren. Ondanks mijn uitstapjes kan je mij niet verwijten dat ik geen toegewijde studente ben, toch?

De douane van Andorra

wellness spa andorra Caldea

Andorra La Vella

andorra

andorra

Andorra

Andorra

Zondag 10 november ben ik er eindelijk eens in geslaagd met de Amerikaantjes – Shannon en Anjelica – een stapje in de wereld te gaan zetten. Ze wilden in een bar naar de match van FC Barcelona tegen Sevilla gaan kijken en nodigden me uit om met hen en hun vriendinnen mee te gaan. We hebben enkele Ierse pubs gedaan tot we er één vonden waar de match werd uitgezonden. Onderweg werden we bestookt met aanbiedingen: free glass of champagne for the ladies, one free shot with every bought drink,… Wij hebben voor de shotjes – chupitos in het Spaans – gekozen. Maak je geen zorgen, ik heb pas les om 13u op maandag. Ik had genoeg tijd om uit te slapen.

Donderdag 14 november had ik slechts één les – van 8.30-10u – dus besloot ik van deze aangename dag gebruik te maken om naar Tarragona te gaan, één van de hoofdsteden uit de tijd van de Romeinse overheersing op het Iberisch schiereiland. Een andere is Carthagena, waar ik deze zomer ook geweest ben. In ieder geval, het zou daar een laatste keer 20 graden worden, en als ik ergens de zon zie, dan ben ik er niet weg te slaan! Uiteindelijk stond er een frisse wind, waardoor een vest op z’n minst nodig was. Ik was blij nog eens wat in de Romeinse cultuur ondergedompeld te worden. Dat is toch al weer even geleden. Voor zij die dit niet weten: ik heb 6 jaar Latijn en 5 jaar Grieks gedaan; de antieke cultuur van de Oudheid was ooit dagelijkse kost voor mij. Tarragona was een mooie, aangename stad. Ik had veel meer toeristen verwacht, maar waarschijnlijk zijn die er voornamelijk in de zomer. Zelfs het toeristische centrum is alleen maar open op zaterdag en zondag, van 14.30-16.30u. Leek me een beetje vreemd… Zonder kaart heb ik na een lange omweg dan toch het historische centrum gevonden, met de Kathedraal, het Amfitheater, het Circus Maximus en het Forum Romanum. Ik heb ’s middags superlekkere croquettes de jamon gegeten met onmisbare patatas bravas.

tarragona Costa Daurada

Rambla Nova tarragona

markt in tarragona

markt in tarragona

tarragona

tarragona historische centrum

Tarragona...

tarragona Kathedraal

 

Romeinse fresco tarragona

Mooi roosvenster kathedraal tarragona

 Kathedraal tarragona

tarragona

lunch in tarragona tapas

Circus Maximus tarragona

tarragona Amfitheater!

Tarragona jachthaven

Vrijdag 15 november heb ik gestudeerd voor mijn allerlaatste deelexamen dat komende maandag plaatsvindt. Het is er weer eentje van Filosofie. Jeeeeej… In de late namiddag ben ik met Shannon en Anjelica naar Belgious gegaan. Ik had al een paar keer afgesproken met Laurien om een Belgische wafel te gaan eten – ik herinnerde me nog van mijn bezoek aan dit ijskraam van Belgische eigenaars dat de wafels hier supersupersuper lekker waren, net als thuis – en aangezien er steeds iets tussenkwam, zag ik dit als een perfecte mogelijkheid om mijn roomies eens wat Belgische cultuur bij te brengen. En ze gaan het nooit vergeten! Het was overheerlijk! Daarna hebben we nog de Ramblas afgewandeld – ik kan er maar niet overheen hoe leeg het daar tegenwoordig is! Mijn gastzussen waren van plan om de volgende dag te gaan paardrijden in een stadje een dik half uur buiten Barcelona. Volgens Cristina was dit een supermooi landschap om te paardrijden. Eerst was ik natuurlijk een beetje jaloers, maar het feit dat ze onweer voorspelden voor de rest van het weekend – en geloof me, geonweerd heeft het al! – deed me dan weer eerder medelijden met hen hebben. En inderdaad, ze zijn niet kunnen gaan vandaag.

Zaterdag en zondag bestaan weer grotendeels uit studeren voor het examen van maandag. Aan het einde van de maand heb ik nog een presentatie voor Modernism en een laatste essay voor US Literature en dan zitten alle taken en examens en weet-ik-veel-wat erop. Behalve het leeswerk natuurlijk, dat lijkt nooit op te houden…

Over 13 dagen vertrek ik naar Lissabon – inderdaad, mijn 11e hoofdstad! – en daar kijk ik naar uit. Ik ben nog nooit in Portugal geweest en heb al veel over Lisboa gehoord. Als er nog iemand tips heeft voor must-sees, zoals Ann (danku daarvoor trouwens!), dan mag je mij dat zeker laten weten! Ik kan ook al vertellen dat ik een allerlaatste vlucht heb geboekt naar Malaga. Daar ga ik naartoe het weekend voordat ik een week terugkom naar België. Ik ben dat trouwens ook al aan het plannen: wat ik wil eten, de mensen die ik wil zien/bezoeken, de dingen die ik wil doen… Hierbij wil ik ook laten weten dat ik natuurlijk niet voor iedereen een souvenir kan meebrengen. Als ik toevallig iets tegenkom dat ik passend vind, dan breng ik dat echter zeker mee!

Zo, dat was het weer voor nu. Ik hoop dat jullie het even interessant vonden als ik. Ben eens benieuwd wat er nu weer zal gaan gebeuren!

Hasta pronto!

Gone for 60 days

Jullie hebben een lange tijd moeten wachten, maar hier ben ik weer! Ik kan me nu al voorstellen dat dit een lang bericht zal worden, maar het is dan ook alweer een maand geleden dat ik nog eens over mijn belevenissen verteld heb. Zo dadelijk zal duidelijk worden waarom dat zo is. Even recapituleren: mijn vorige blogbericht eindigde samen met het La Mercè festival. Dat lijkt al zoooooo lang geleden nu! Er is dan ook heel wat actie geweest deze maand – bijna te veel opwinding misschien – maar dat heeft er zeker voor gezorgd dat ik me geen minuut kon vervelen de laatste 30 dagen.

Zaterdag 28 september ben ik samen met Laurien, een meisje dat ik toevallig vond op Facebook en die hier een jaar Psychologie aan de UB komt studeren (ze zit in haar masterjaar), wat Barcelona gaan verkennen. Eigenlijk was ik op een bepaalde manier ons aan het rondleiden, maar eigenlijk wist ik zelf de helft van de tijd ook niet meer waar ik was. In ieder geval, ik heb eindelijk enkele van de pleintjes in Barri Gotic teruggevonden waar ik met mama ook achter gezocht had 3 jaar geleden – en toen was het ook niet zo simpel om deze te vinden. Ik heb bovendien nog een heel nieuw deel van de Ciutat Vella (het historisch centrum) ontdekt met nog meer leuke straatjes en pleintjes. De bedoeling op dat moment was eigenlijk dat ik met Laurien naar El Born zou gaan voor een tapaatje te gaan eten (dat had ze namelijk nog nooit gedaan). Dat deden we op mijn aanraden met zicht op de kathedraal. Daar is het volgens mij nu eenmaal het gezelligst. Er was op dat moment ook een trouw van één van mij professors haar zus. Zij zag mij, maar ik heb haar niet gezien… Dat heeft ze uitgebreid in de les aan iedereen verteld, haha! Hieronder enkele foto’s van onze wandeltocht.

el born barcelona

el born barcelona

barri gotic barcelona

barri gotic barcelona

Zondag voorspelde men regen en bewolking in Barcelona, terwijl het in Sitges zonnig en warm zou worden, dus verplaatste ik me met mijn verplichte lectuur daar op het strand. Het was er een aangename dertig graden en ik was superblij dat ik dat besluit genoten toen ik hoorde dat het in Barcelona effectief geregend had!sitges

sitges

De week van 7 oktober tot 14 oktober was voor de eerste helft ook weer grotendeels gevuld met schoolwerk. Donderdagnamiddag vertrok ik dan met het vliegtuig naar San Pedro del Pinatar om samen met papa en buurvrouw Ann de aankleding voor ons toekomstig huisje te gaan kiezen. Dat weekend was het slecht weer in Barcelona en zoals je in de foto’s kan zien, was het daar net het tegenovergestelde! Ik kon eindelijk mijn shortjes nog eens aantrekken! De dagen dat ik in San Pedro was, moest ik eigenlijk niet veel meer doen. Papa en Ann waren al een dag eerder op de bestemming en hadden zowat alles al gekozen. Het enige dat ik nog hoefde te doen, was zeggen of ik ermee akkoord was en dat was ik, geloof ik, altijd. Elke dag was het vergadering, en als beloning was er lekker eten en gingen we wandelen in de zon. Ik ben moe van mijn weekendje teruggekomen.

san pedro del pinatar palmboom

Mar Menor

flamingo's zoutmijnen salinas mar menor

De dag van terugkeer moest ik ’s morgens al mee naar de luchthaven. Papa en Ann vertrokken in de voormiddag en ik in de namiddag. Tussen onze vluchten zat een gat van 6 of 7 uur, dus heb ik de bus naar Alicante genomen om de tijd op een leuke manier te overbruggen. Ik heb hier de dijk afgelopen, ben de berg op gegaan om het kasteel Santa Barbara te gaan bezoeken en heb geluncht op de Esplanda Espanyola. Eenmaal terug in de bus op de weg naar de luchthaven, had ik nog een gezellige babbel met een Vlaamse pilote die momenteel in Alicante woonde, zolang Ryanair dat wilde. Ze was echter niet mijn pilote, haha!

UItzicht Alicante

 

castello santa barbara alicante

Esplanada Espanyola alicante

De volgende maandag was het andere koek. De UA had twee van de vakken die ik ondertussen al een maand volgende aan de UB afgekeurd. Van één vak was ik daarmee enigszin blij. Het lijkt een beetje op Wijsbegeerte – iets waar ik eigenlijk heel slecht in ben – en ik zou de week erna hier een examen van hebben, meer specifiek op de maandag dat ik zou terugkeren uit Sevilla. De spanning of ik dit vak nu wel of niet zou moeten blijven volgen bleef tot vlak voor ik vertrok op donderdag. Het andere vak vond ik wel superleuk: US History and Culture. Dat vak moest ik eerst vervangen voor Russisch Formalisme en Structarlisme (ofzoiets). In ieder geval, ik snapte er geen bal van. Toen bleek echter dat ik mijn spaanstalig Wijsbegeerte-achtige vak toch moest blijven volgen. Structuralisme viel op dezelfde dagen en uren en de examens (het deelexamen en het eindexamen) ook. Ik heb daar opgewezen – ik kan immers niet op twee plaatsen tegelijk zijn – en toen kreeg ik drie andere opties voor Structuralisme. Ik koos voor Theorie van de Kritiek op Feministische Literatuur en Gender Studies. Jaja, ze geven hun vakken hier geweldig lange namen! In ieder geval, het vak is superinteressant, maar ondertussen zijn we anderhalve maand verder en aangezien ze hier geen cursussen hebben, zat ik wel met een probleem. Danku, UA! De hele berg werk die ik had proberen wegwerken, was nu net weer zo hoog als tervoren…

Dinsdag 15 oktober vond ik nog net even de tijd om met Steffen naar Tibidabo te gaan. Ik was daar al een keer met papa en Tristan geweest, maar die dag waren er twee mensen omgekomen in één van de attracties, waardoor het grootste deel van de bezienswaardigheid was afgesloten. De enige mensen die er op dat moment nog waren, waren enkele cameramannen en reporters. Toen was het superwarm, maar gelukkig was ik erop voorzien dat het die dinsdag dag fris zou zijn. De reden waarom ik weer naar Tibidabo ben geweest – ondanks al mijn schoolwerk – was dat Steffen aan het einde van de maand weer naar huis gaat, terug naar Denemarken, en ik nog wel een keer naar de top van deze bekende berg wilde. Bovendien is het dit jaar het 100ste jaar dat het pretpark bestaat, wat het net dat extra beetje speciaal maakt.

funicular barcelona tibidabo

Basílica Del Sagrat Cor De Jesús Del Tibidabo

tibidabo barcelona

Het uitzicht over Barcelona

Donderdag 17 oktober laadde ik dan mijn rugzak in met extra plaats voor mijn schoolgerief, zodat ik zou kunnen leren voor het onmogelijke examen van Filosofie. Ik zag het eigenlijk helemaal niet zitten. Na de les nog snel even een hapje gaan eten met mijn vriendinnetjes van Erasmus, rugzak maken en op naar de luchthaven. Ik was een beetje aan de late kant, maar geen stress… totdat de bus onderweg naar de luchthaven raar begon te doen. Opeens besefte ik dat we al een tijdje wel heel traag aan het rijden waren. Ja, er was inderdaad veel verkeer, maar voor ons op de rijstrook reed toch bijna niemand? En toen stonden we opeens in panne. En over drie kwartier moest ik in het vliegtuig zitten. En ik begon een beetje te stressen. Maar ik probeerde rustig te blijven en ging naar voor in de bus om te vragen wat het probleem was en inderdaad: panne. “Maar over vijf minuten is het opgelost, dus iedereen moet op de bus blijven.” Waarop ik zei dat ik geen vijf minuten had. Ik moest mijn vliegtuig halen. “Nee, blijf in de bus.” Mij niet gezien! Zodra de kerel zich omdraaide, sprong ik de bus uit en hield een taxi aan. Ik moest het dubbele van een allez-retour met de bus betalen, maar ik was tenminste op tijd. Met 10 minuten speling was ik aan mijn gate, waar de mensen al aan het instappen waren. Uiteindelijk vertrokken we te laat. Als je met Ryanair vliegt, dan neem je enkel handbagage mee. Gevolg: meer dan een kwart van de vlieger moest zijn kofferkes in het laadruim laten plaatsen. Lange discussies volgden omdat de mensen ten eerste hun valieske niet in het laadruim wilden laten opbergen(ook al duurde de vlucht maar een uur) en ten tweede ze hiervoor niet extra wilden betalen. Gelukkig was ik daar met mijn rugzak en was dat allemaal geen probleem. Helemaal achteraan in het vliegtuig was er nog een plekje vrij aan de venster en gedurende de halve vlucht vlogen we langs de kustlijn van Oost-Spanje, zodat ik een mooi uitzicht had bij de ondergaande zon. We kwamen ook nog eens een kwartier te vroeg aan.

ondergaande zon ryanair

Aangekomen in Sevilla, besefte ik pas echt dat ik voor de eerste keer alleen op reis was in een ander land. Mijn eerste compleet onafhankelijke reis naar een plaats waar ik niemand kende en nog nooit geweest was. Ik had ook niet veel voorbereidingen getroffen, omdat ik daarvoor tijdens de week geen tijd had met al mijn schoolwerk. Ik had enkel een verblijfplaats geregeld met AirBnB in de wijk La Macarena. De vrouw die mij een kamer verhuurde had me gezegd dat ik met de bus van de luchthaven naar het treinstation van Santa Justa moest gaan en daar een taxi nemen. Dat heb ik gedaan en om een uur of half tien ’s avonds had ik haar woonst gevonden. Snel even iedereen op de hoogte stellen dat ik goed was aangekomen en dan gaan slapen.

Dag één in Sevilla. Ik had via de website van Couchsurfing twee mensen leren kennen waarmee ik had afgesproken voor die dag. Eerst zou Maikel, een rasechte Seviliaan, me enkele belangrijke bezienswaardigheden laten zien: La Catedral met haar bekende toren: La Giralda (hiervoor moest ik 34 verdiepingen klimmen maar het uitzicht was geweldig). In deze kathedraal ligt tevens Cristobal Colon begraven, ons beter bekend als Christoffel Columbus. Daarna zijn we verder gewandeld naar Los Reales Alcazares, een koninklijk paleis met christelijke, moorse en joodse elementen. Ondertussen hebben Maikel en ik wat gepraat en toen hij over montaditos begon en bleek dat ik niet wist wat dat was, nam hij me gelijk mee naar 100 montaditos, een tapas bar waar je 100 verschillende mini-broodjes kan bestellen voor €1 (op maandag is alles €0,5!!). Dat vond ik zo’n geweldig concept en ze waren zo overheerlijk dat ik er later nog een keer ben teruggeweest. Maikel heeft me dan ook zijn favoriete drankje doen bestellen: tinto de verano. Het lijkt op sangria, maar het is veel lekkerder. Een mix van gekoelde rode wijn met fanta orange of lemon. Ik heb het thuis proberen na te maken, maar het smaakte jammer genoeg niet hetzelfde… Het was in ieder geval ook maar €1 dus daar heb ik ook van geprofiteerd! In de namiddag heb ik gestudeerd voor mijn examen en ’s avonds ben ik met Karen, haar roommate Giulia (uit Sicilië) en Antonia (uit Duitsland) naar het festival Prado de San Sebastian geweest. Dat was al bijna een maand aan de gang en bestond uit een hele groep kraampjes met eten, drank en voorwerpen uit landen van de hele wereld. Er was ook een podium waar om de zoveel tijd voorstellingen waren. Het was best leuk, maar ik was ook doodop, dus om half twee was ik terug op mijn kamer en ik viel direct in slaap, ondanks mijn bobbelige bed.

La seta Plaza de la Encarnacion

La Catedral sevilla

Patio kathedraal sevilla

Binnenplein van de kathedraal in sevilla

sevilla ik

La Giralda sevilla

De klokkentoren la giralda sevilla

Uitzicht op de Sevilla

 

Typische andaluzische elementen sevilla

Maikel, mijn gids, en ik in sevilla

Festival Padro San Sebastian, bij volle maan, sevilla

Mojito's sevilla festival

Dag 2 in Sevilla. In de voormiddag liet ik Maikel mij weer rondleiden. Blijkbaar doet hij dat graag. Hij laat ook altijd de stad zien aan uitwisselings- en erasmusstudenten die naar Sevilla komen. Die dag zijn we naar Plaza de Espanya, Toro de Oro, Teatro de la Maestranza en de bekende stierengevechtenarena Plaza de Toros aan de Rio Guadalquivir gewandeld. Sevilla is echt een kleine stad in vergelijking met Barcelona. Je kan hier makkelijk alles te voet doen. Daarna bracht hij me weer op tijd terug naar de Kathedraal, waar ik met Antonia en Giulia had afgesproken om tapas te gaan eten in Giulia’s favoriete tapas bar. Ik heb lekkere tapas gegeten, maar ik was helemaal in de ban van de montaditos, haha! Ik ga die hier zeker zoeken in Barcelona als ik nog eens tijd heb! In de namiddag heb ik weer gestudeerd. ’s Avonds ben ik dan met Giulia naar een gratis flamencoshow gaan kijken dat heel populair is bij de locals. De danseres deed me een beetje aan Pili denken, een toffe vrouw met Spaanse roots die mij in België al eens helpt met mijn Spaans. Opa had me wel eens gezegd dat zij ook flamenco kan, kon of heeft leren dansen. In ieder geval, het is alsof Italianen elkaar kunnen ruiken, want al na een kwartier zaten Giulia en ik omringd door een tiental Italianen. Ik verstond er geen sikkepit van, maar Giulia vond het leuk om nog eens Italiaans te kunnen praten en twee van hen konden Engels, dus heb ik me niet verveeld omdat ik met hen kon praten. Na een nachtelijke wandeling ben ik weer als een blok in slaap gevallen toen ik terug op mijn kamer was.

Uitzicht op de Guadalquivir en Triana sevilla

Plaza de Espanya sevilla

plaza espana sevilla barcelona

sevilla

sevilla plaza espanya

Toro de Oro sevilla

Tapas sevilla

Flamenco show in La Carboneria sevilla

flamenco carboneria sevilla

Dag 3 in Sevilla. Ik had intussen bijna alles gezien in Sevilla, behalve de wijk Triana, aan de andere kant van de rivier. Sevilla is heel erg verdeeld op dat gebied, de mensen van Triana vinden de mensen aan de andere kant van de rivier niet leuk en omgekeerd. Wat daar gedeeltelijk ook mee te maken heeft, is het feit dat elke kant een eigen voetbalteam heeft, en meer hoef ik waarschijnlijk niet te zeggen, hé? In ieder geval, ik had gehoopt hier tapas te kunnen eten als lunch – ik heb volgens mij amper échte restaurants gezien in Sevilla, alleen maar tapas bars – maar het was ofwel te duur ofwel was er gewoon niks aan. Geef mij toch maar de andere kant van de rivier! Ik ben, zoals ik eerder al zei, dan maar weer montaditos gaan eten met een tinto de verano erbij. Daarna terug naar mijn kamer om nog te studeren. Ik geef toe dat ik mijn tripje naar Sevilla niet zo geslaagd vond als het had kunnen zijn, enkel en alleen omdat ik heel de tijd met mijn examen in mijn achterhoofd zat. Ik zag het echt niet zitten. Maar gelukkig is er mijn Batman – mijn klasgenoot, die ook wel bekend staat als Fran – die me continu geholpen heeft. Hij legde alles uit wat ik niet begreep en stuurde mij de afgelopen weken zijn notities en tijdens het studeren stuurde hij ook zijn samenvattingen. Dankzij hem denk ik dat er nu wel een kans is dat ik erdoor zal zijn. Natuurlijk heb ik zelf ook heel wat opzoekwerk gedaan, maar hij had zo’n medelijden met mijn gestress, terwijl ik plezier hoorde te maken in Sevilla, dat hij alles deed om me te helpen. Bovendien is hij heel erg geïnteresseerd in filosofie – dat was hij bijna gaan studeren in de plaats van Filologie – dus vond hij het nog leuk ook! Ik zal hem binnekort een keer moeten bedanken. Die nacht kon ik niet goed in slaap geraken, hoewel ik om 5u al moest opstaan. Ik was niet echt ongerust dat ik mijn vlucht zou missen en ik was al een pak zekerder dat ik mijn examen goed zou doen, maar ik denk dat ik onbewust toch wat aan het stressen was.

rivier sevilla

brug Isabel II sevilla

De volgende dag verliep alles in ieder geval goed. Ik stond op tijd op, wandelde zonder verloren te lopen naar het treinstation – een wandeling van een klein half uur – en moest lopen om de bus te halen, waarbij ik mijn enkel overbelastte waardoor ik de rest van de dag mank liep, maar dat was de volgende dag al weer bijna genezen. Ik was perfect op tijd op de luchthaven, ondanks dat we weer later vertrokken omdat er weer te weinig plaats was voor de handbagage. Ik, met mijn rugzak, mocht echter plaatsnemen op de tweede rij vooraan op voorwaarde dat ik mijn rugzak tussen mijn benen op de grond zou zetten – geen probleem, want dat doe ik altijd al! Met Ryanair hebben de eerste drie of vier rijen altijd meer ruimte, maar daar moet je extra voor betalen. Ik was dus best content! We kwamen desondanks stipt op tijd aan. Ik had nog genoeg tijd om te douchen, mijn rugzak op te ruimen en naar mijn examen te gaan. Die avond heb ik niet veel meer gedaan, want ik was weer supermoe.

De dagen daarna ben ik altijd naar de les geweest, heb mijn schoolwerk gedaan en Feminisme proberen in te halen tussendoor. Het kwam goed uit dat er donderdag een staking/protest was, want ik heb heel productief kunnen werken. Daarenboven kreeg ik, geloof het of niet, alweer heimwee naar mijn uitstapjes, denkende aan het feit dat ik dit weekend niets anders gepland had dan schoolwerk, dus heb ik woensdag een vlucht naar Lissabon geboekt voor eind november en donderdag heb ik een busticket naar Andorra gekocht voor het 8 en 9 november. Ik weet echter niet of ik nog wel tijd en geld heb voor in december nog naar Valencia te gaan… Maar dat is nog lang en ik ga ook al naar huis met Kerstmis. Dat lijkt al helemaal niet zo lang meer! We zien wel, hé.

Protest op de Plaza de la Universidad

Protest op de Plaza de la Universidad

Zoals verwacht is het weer een hele boterham geworden. Ik heb me nog een beetje proberen in te houden, maar ik denk dat je al wel een idee hebt van hoe mijn maand is verlopen, niet waar? Je kan je vast wel voorstellen dat ik nog een paar keer verloren ben gelopen, dat hoef ik niet eens meer te vermelden, toch? Ik ben in ieder geval blij dat ik dit weekend nog eens rustig in mijn eigen bed kan slapen, op mijn gemak voor het school kan werken, tussendoor een filmpje kijken, uitslapen, een blogbericht schrijven… En ondertussen kan ik al beginnen uitkijken naar mijn volgende uitstapjes na mijn deelexamens!

Ik hou mij aan mijn woord: jullie zullen niks missen!

Hasta luego!

Een maand Barcelona

De feestweek zit er intussen alweer even op. La Mercè was weer een groot succes dit jaar en dit keer heb ik er eens van kunnen meegenieten.

Zondag had ik met Steffen en Dani – twee vrienden van couchsurfing – afgesproken om te gaan pingpongen in Parque de Joan Miro, in de buurt van Plaça Espanya. We hebben heel het park rondgelopen voor we de pingpongtafels effectief hadden gevonden, maar ondertussen kon Steffen me nog vertellen welke Spaanse woorden hij had geleerd met het programma Duolingo, een app die ik intussen ook op mijn iPhone heb gezet. Hiermee kan je een taal leren tegen je vrienden. Het werkt met een puntensysteem, wat dus erg motiverend is.

Pingpongen met Steffen (links) en Dani (rechts)

lucht barcelona

Wanneer de lucht niet goed weet wat het wilt…

In de namiddag ben ik naar de Correfoc gegaan, waarbij ze met vuur door de straten lopen (correr betekent ‘rennen’ en foc is Catalaans voor ‘vuur’). Er wordt steeds aangeraden om je goed te beschermen tegen de vonken om brandwonden te voorkomen. Dat doe je door kleren met lange mouwen en pijpen aan te doen en eventueel een kap over je hoofd te trekken. Sommigen zetten zelfs een labo- of duikbril op als ze van plan zijn om echt onder de vuursproeiers door te gaan lopen. Hieronder enkele foto’s van mijn geweldige ervaring. Ik heb ook enkele filmpjes gemaakt, maar die kan ik jammer genoeg niet uploaden in mijn blog…

draak Correfoc barcelona

correfoc Barcelona

correfoc barcelona

bengalas barcelona Correfoc

Maandag was het weer school en dat verliep zoals gewoonlijk. Ik heb trouwens pas deze week maandag opgemerkt dat er een erg a(uthe)ntieke lift in een van de inkomhallen van het gebouw is. Je kan deze lift alleen openen en gebruiken met een speciale sleutel en alleen het personeel heeft er zo een. Donderdag – toen ik meeging naar het bureau van één van mijn professors omdat ze een document moest invullen i.v.m. Erasmus – hebben we die lift naar de tweede verdieping genomen. Het is slechts een lift – die volgens mijn professor uit de beginjaren ’90 dateert – maar het gaf toch een speciaal gevoel. Ik vind die lift om de één of andere reden heel fascinerend!

universitat de barcelona lift

Dinsdag was het feestdag. Nee, mijn faculteit besloot de brug jammer genoeg niet te maken. Ik heb ondertussen een Vlaams meisje leren kennen die een jaar Psychologie komt studeren aan de UB en zij had geen les op maandag. Dinsdag waren er echter veel activiteiten te doen. Ik ben onder andere een kwartiertje naar de Parada de Gigantes gaan kijken (zie ook filmpjes op Facebook). Hierbij werd er een hele geschiedenis verteld – ik weet echter niet precies waar het over ging – en dan dansten er reuzepoppen terwijl er een massa publiek, bijeengeperst als sardientjes in een blik en dit bij zessentwintig graden in de schaduw, toekeek en meezong op de Catalaanse volksmuziek. Dat soort muziek is leuk voor even, maar na een tijdje wordt het echt wel irritant. Geef mij maar Ierse volksmuziek!

fiesta de la merced gigantes

fiesta de la merced gigantes barcelona

fiesta de la merced barcelona gigantes

’s Avonds was er dan de grote afsluiter: de Piromusical. Er was ook al vuurwerk op zaterdag- en zondagavond geweest, maar dit was echt wel big. De volgende dag las ik in de krant dat er meer dan anderhalf miljoen mensen op af waren gekomen – dat is 200.000 man meer dan vorig jaar! Het was bovendien wel duidelijk dat de oudere Barcelonezen zich niet tussen de massa waagden. Ik ben daarnaartoe gegaan met Steffen en een vriend van hem, Augusto, een Braziliaanse homo waarmee het goed klikte. Ik had natuurlijk wel verwacht dat het na de vuurwerkshow moeilijk zou zijn om de metro te nemen, dus stelde ik voor om een halte verder te wandelen. Dat deden we, maar dat was natuurlijk de volgende halte op dezelfde lijn die we moesten nemen, dus hoewel we drie keer op een volgende trein wachtten, geraakten we er geen enkele keer bij, zo vol! Uiteindelijk moesten we nog een metrohalte verder lopen en daar konden we een andere metrolijn nemen. De opluchting toen elke wagon compleet leeg was! Toen ik eindelijk aan de L7 was, de rechtstreekse verbinding naar El Putxet, stapten Shannon en Angelica toevallig net op in mijn wagon! Zij hadden gewoon geduldig gewacht in Plaça Espanya en hadden de metro daar genomen. Uiteindelijk hadden zij er dus even lang over gedaan als ik, maar hoefden veel minder moeite te doen… Achja. Nu volgen er een heleboel foto’s van het vuurwerk. I love fireworks!

 

vuurwerk barcelona montjuic

vuurwerk barcelona montjuic

vuurwerk barcelona montjuicWoensdag en donderdag was het weer gewoon les, zoals altijd. Niks speciaals gebeurd. Ik ging naar school, las mijn boeken, deed mijn huiswerk enz.

De gangen in de UB

De gangen in de UB

Vandaag heb ik heel de dag huiswerk gedaan en ben enkel even naar de Ramblas gegaan om een frisse neus te halen en te genieten van het feit dat het er nu weer ‘normaal druk’ is. Tijdens de feestweek was het onmogelijk druk in heel Barcelona. Eindelijk is de rust gelukkig weer teruggekeerd!

Net alsof ik weer voor het eerst naar school moest

Het is niet moeilijk om dit blogbericht te beginnen. Iedereen weet al waar het over zal gaan: de eerste schoolweek! Ik had 20 dagen om te acclimatiseren in Barcelona voor het echte werk zou beginnen en ik heb heel blij dat ik over die tijd beschikte en ze naar behoren heb gebruikt. Sinds de eerste les is de goesting om rondjes te lopen in de stad al veel minder geworden. Ik heb nu wel andere dingen aan mijn hoofd… Zoals mij voorbereiden op de eerste schooldag/schoolweek!

Binnentuin in de Facultad de Filologia van de UB

Binnentuin in de Facultat de Filologia van de UB

De bibliotheek van de UB is lang niet zo modern als die van de UA, zoals je ziet!

De bibliotheek van de UB is lang niet zo modern als die van de UA, zoals je ziet!

Maandag was ik goed op tijd naar school vertrokken – om 12u, want ik begin op maandag pas om 13u – omdat ik mijn weg nog niet ken op de campus. Goed dat ik dat gedaan had, want blijkbaar is er een verschil tussen 203 en 2.03. Dat zijn namelijk twee verschillende gebouwen. Wist ik veel… Uiteindelijk was ik nog steeds 10 minuten op tijd. Desondanks vreesde ik dat ik toch aan het verkeerde lokaal stond, want er was nog niemand (op twee mensen na). Ondertussen heb ik echter geleerd dat het de moeite niet is van vroeger naar de les te komen, want de profs zijn zelf altijd minstens 10 minuten te laat! Maar het zit niet in mij om te laat te komen, dus ben ik toch nog steeds bij de eersten aan het lokaal… Voor de volgende twee lessen op mijn eerste maandag was ik in principe wel te laat. Voor de tweede, omdat ik snel terug naar huis moest om enkele formulieren op te halen die de professoren moeten invullen maar die ik was vergeten mee te nemen, en voor de derde omdat ik al enkele schoolboeken was gaan kopen, maar de winkel niet meteen had gevonden. Maar zoals ik al zei, veel maakte dat niet uit omdat de les toch nog niet was begonnen.

De straat van de boekenwinkel in de wijk El Raval

De straat van de boekenwinkel in de wijk El Raval

Voorbeeld van een leslokaal in het oude gebouw in de UB

Voorbeeld van een leslokaal in het oude gebouw in de UB

Na mijn eerste schooldag was ik mentaal volledig uitgeput. Al dat rondcrossen, me aanpassen, opletten, de spanning en opwinding… Het was best een vermoeiende dag. Maar ik zag het nog steeds helemaal zitten!

Dinsdag begin ik altijd vroeg, om 8u30 al! Dat is in Spanje blijkbaar inderdaad vroeg. En aangezien ik vorig semester aan de UA altijd pas om 10u begon (behalve op donderdag dan) is dat voor mij ook vroeg. Ja, het is waar dat ik tijdens de maand dat ik op de luchthaven werkte, ook vaak om 3u moest opstaan en om 5u beginnen, maar dat stak mij toen ook serieus tegen! Zeker als je een Spaans vak hebt zo vroeg en dan blijkt dat je er met je volle aandacht bij moet zijn om er iets van te verstaan. Nee, de lessen in het Spaans zijn niet simpel. De professoren houden hier niet zoveel rekening met de Erasmusstudenten. Ze praten relatief snel, gebruiken uitdrukkingen en woorden waarvan de profs in België weten dat wij ze toch niet verstaan, er is geen cursus die me kan helpen… Nope, helemaal niet simpel. De Engelse vakken zijn dan weer van een lager niveau dan thuis, maar dat vind ik helemaal niet erg. Dat zorgt ervoor dat ik wat meer tijd aan mijn Spaans kan besteden.

Woensdag en donderdag had ik weer dezelfde vakken als maandag en dinsdag, maar nu had ik écht les. De vorige twee dagen was het voornamelijk ‘kennismaking’ en ‘introductie’ enzovoort. Ik heb toen ingezien dat ik teveel hooi op mijn vork heb genomen. Daarom ga ik één vak laten vallen, omdat ik dat vorig jaar en het jaar daarvoor al eens op de UA heb gehad in het Nederlands en omdat ik er niks, maar dan ook niks van begrijp. Zelfs als ik dit vak laat vallen, dan heb ik nog steeds teveel studiepunten op het einde van het jaar – ik zal uiteindelijk voor 72 studiepunten aan vakken volgen, terwijl het maximum eigenlijk 64 studiepunten is. Ik volg nu dus 5 literatuur-/cultuurvakken.

Donderdagnamiddag was ik blij dat ik naar huis mocht. Ik had met Aaron afgesproken om gedurende de rest van de namiddag en avond een Disney Marathon te houden. We keken dus tegelijkertijd naar dezelfde films en hadden Skype aanstaan om ondertussen te kunnen praten. Heerlijke quality time! Dat gaan we zeker nog eens doen!

Vrijdag had ik een moeilijk momentje. Ik zag het even niet meer zitten met al dat Spaans. Tegen volgende donderdag moet ik enkele artikels gelezen hebben over filosofische onderwerpen en ik snap(te) er niks van. Van één artikel vond ik uiteindelijk een Engelstalige samenvatting en die heeft ervoor gezorgd dat ik tenminste één tekst volledig begreep. Over de rest heb ik nog enkele uren mijn hoofd gebroken, maar uiteindelijk heb ik gewoon nog een tijdje zitten zwelgen in zelfmedelijden – ik had gewoon in België moeten blijven… waarom wilde ik dit ooit doen? – en besloten het later nog eens te proberen met nieuwe moed. Ik was van heel de dag nog niet buiten geweest, hoewel het eindelijk nog eens supermooi weer was (en nog steeds is tot en met volgende week!), en die avond ben ik dan nog maar eens naar een CS meeting gegaan. Dat was alweer een week geleden en Miriam en Annalisa vroegen al waar ik bleef. Er was niet zo heel veel volk deze keer, omdat sinds vrijdag de Fiesta de la Merced is begonnen, het feest ter ere van de patroonheilige van de stad. Dan zijn er gedurende vijf dagen overal concerten, feesten, workshops, markten, optredens enz. in heel de stad. Na de CS meeting – waar ik een korte salsales heb gekregen – ben ik nog even naar het concert op de Plaça Catalunya gegaan. Steffen, een Deen die ik op een van de CS meetings heb ontmoet, had gevraagd of ik niet tot daar wilde komen, maar toen ik daar was, bleek hij alweer naar ergens anders te zijn. De muziek boeide me ook niet zo, dus daarna ben ik maar naar huis gegaan.

Vandaag is het zaterdag. Ik word al goed in uitslapen, haha! Tegen 11u zat ik aan de ontbijttafel. Het plan voor vandaag was mij een halve dag bezig te houden met notities in orde te brengen voor mijn Engelse vakken en mij dan met een boek, dat ik tegen volgende week moet lezen, op het strand te placeren. Maar ik wilde ook naar de Colles de falcons, de mensentorens, en dat begon al om 17u, dus heb ik uiteindelijk maar een half uurtje in de zon kunnen liggen.

strand barceloneta barcelona

Daarna heb ik dus enkele groepen gezien die in een parade door Barcelona liepen om torens te vormen. Zij trekken meerdere keren rond en één keer is er zelfs een wedstrijd: wie kan de hoogste, beste, spectaculairste toren vormen?

mensentorens barcelona

Barcelona fiesta de la merced

Vanavond wilde ik nog naar de Parade of Fire-Breathing Dragons and Beasts, maar dat begint om 21u en dan is het etenstijd bij Cristina. Ik wilde haar nog vragen of we niet weer om 20u konden eten, zoals gisteren, maar ze was niet thuis en de amerikaantjes waren ook weg. Uiteindelijk is gebleken dat zij besloten hebben niet thuis te eten, dus bleef ik alleen over. Ik wist dat zij ook naar die parade wilden, dus wilde ik met hen meegaan, maar zij hebben hun eigen avond georganiseerd. Achja, uiteindelijk maakte Cristina het eten alsnog ietsje rapper, maar dan voor mij alleen. Zij vond dat zeker niet erg, omdat zij daarna als vrijwilliger naar een bejaardentehuis in de buurt ging om de oudjes eten te geven. Tijdens de feestweek is er daar blijkbaar altijd een personeelstekort… Maar goed, uiteindelijk heb ik de parade gemist omdat de metro overbelast was. Normaal gaan de locals eerder met de bus, maar de stad raadde aan om de metro te nemen. Gevolg: de metro’s zitten stampvol en de bussen zijn halfleeg. Dan maar naar het vuurwerk! Ik ben naar daar gewandeld zodat ik langs de kermis kon passeren. Ik had zin in een suikerspin en wilde het reuzenrad eens van dichterbij bekijken. Uiteindelijk heb ik het geld voor de suikerspin – ze zagen er walgelijk uit – besteed aan de kamelenrace. Zowat iedereen weet dat ik niet kan waarstaan aan ‘met de ballekes rollen’! Ik heb echter geen één keer gewonnen. Stomme Spaanse kamelen… Normaal win ik altijd minstens 1 keer! En uiteindelijk hebben diezelfde kamelen ervoor gezorgd dat ik nog maar een minuutje van de vuurwerkshow kon genieten… Maar morgen is er nog één en vooral dinsdag is er een spectaculaire om de feestweek af te sluiten. Ik heb dus nog twee kansen.

Catedral op Pl. Sant Jaume

De volgende dagen ga ik nog wat meer van de Merced genieten tussen het schoolwerk door. Ik moet immers nog altijd 18 van de 19 boeken lezen die op de leeslijsten van mijn lessen staan. Ik hou jullie op de hoogte!

iHasta luego!

 

Those last few days before school starts…

Woensdag was zoals altijd een speciale dag in Barcelona. Niet omdat het woensdag was, maar vanwege de datum: 11 september. Toen ik twee jaar geleden in Barcelona was voor een maand, was ik hier ook op 11 september: de Catalaanse Onafhankelijkheidsdag. Maar dat is waarschijnlijk niet zo als je denkt. Als men spreekt van Independence Day in de VS, dan bedoelt men de dag dat Amerika zijn onafhankelijkheid verkreeg. Voor Catalonië is 11 september de dag waarop ze hun onafhankelijkheid verloren aan de Borbones en onder de macht van Felipe V terecht kwamen. Als je daarover meer wilt weten, kijk dan maar hier. Ik ben geen encyclopedie aan het schrijven hier!

In  Barcelona, things seem so different. For example, I know that it’s traditionally  the least Spanish city, but you’d never know they had a monarchy, coming here as  a tourist – as opposed to the U.K., where the Queen is probably the best-known  animal, vegetable and/or mineral going when it comes to overseas  visitors.
– Julie  Burchill

Een ding dat het extra speciaal maakt, is dat bijna iedereen deze datum beter kent als 9/11, de dag die sommigen destijds zagen als de start van W.O.III. Twee jaar geleden was deze combinatie van twee compleet verschillende historische feiten moeilijk te omvatten voor mij, maar deze keer misschien nog meer omdat ik nu twee amerikaantjes als gastzussen heb.

Bij het avondeten kwamen de verhalen natuurlijk naar boven. Angelica vertelde dat haar vader eigenlijk naar New York had moeten verhuizen die periode om er te gaan werken in de WTC torens. Hij wilde echter niet naar New York en hij en zijn gezin verhuisden naar Washington DC. De tante van Shannon had in een van de vliegtuigen moeten zitten dat overgenomen was, maar zij had zich overslapen en haar vlucht gemist. Niemand wist waar ze was omdat alle telefoon- en internetnetwerken overbelast waren. Twee dagen lang dacht haar familie dat ze dood was. De vader van Shannon is een militair. Shannon moest naar een militaire school als kind. Die fatale dag moesten alle leerlingen in haar school beveiligd door een hele stoet tanks naar huis worden gebracht. Interessante verhalen, zeker als je ze recht uit de bron te horen krijgt. Ze werden allebei heel emotioneel…

Die avond ben ik nog maar eens naar een couchsurfing meeting gegaan. Het was heel vreemd om op deze avond in Barcelona rond te lopen. In vergelijking met andere avonden zou je kunnen zeggen dat er niemand op straat was. Geen voetgangers, fietsers, brommers, auto’s… Maar de plek waar ik naartoe ging was nog drukker dan de week ervoor! Het was weer een gezellige avond, maar ik ben niet lang gebleven.

Donderdag ben ik naar Figueres gegaan. Ik had een lift gevonden en zou met de trein terugkomen. Patrick, mijn driver, ging die dag samen met zijn moeder naar Parijs voor een weekje. Hij is een Fransman die in Barcelona woont en werkt. Zijn moeder is een Argentijnse die als kind enkele jaren in Antwerpen heeft gewoond voor ze terug naar Argentinië is verhuisd met haar familie. Ik heb heel de weg lang – de volle 2,5u – Frans gepraat en ik heb er meer aan gehad dan tijdens mijn werk op de luchthaven! Patrick heeft voor mij een kleine omweg gedaan, zodat we niet de normale snelweg richting de Franse grens namen, maar de andere, door toeristen minder bekende route. Hierlangs passeer je verschillende landschappen (bergen, weiden, dorpjes, vulkanen…) en hij kon me overal dingen over vertellen, wat dus nog best interessant was. Hij heeft me aangeboden om me ook mee te nemen als hij volgende maand naar Andorra gaat met enkele andere mensen.

wijk in Barcelona

Eenmaal aangekomen in Figueres, de geboortestad van Salvador Dali, een van ’s werelds meest beroemde surrealistische schilders, had ik reuzehonger. Het was immers al bijna 15u. Ik vond een bakkerij dat nog open was tijdens de siësta en kocht twee koffiekoeken die ik op La Rambla heb opgegeten, zodat ik tegelijkertijd een eerste blik op Figueres kon werpen, dat wel een beetje een provençaalse-toscaanse look heeft, zoals je zal zien aan de foto’s die volgen.

La Rambla in Figueres

Het geboortehuis van Salvador Dali

Hieronder enkele van de meest bekende, speciale, interessante werken van Dali:

 

IMG_1573

IMG_1576

IMG_1581

Hierna ben ik nog iets leuks tegengekomen onderweg naar de uitgang =)

Colaatje iemand?

Colaatje iemand?

Het enige echte Dali-esque drankautomaat

Het enige echte Dali-esque drankautomaat

Zoals ik al zei doet Figueres me een beetje denken aan de dorpjes in Provence en Toscane. Dat provençaalse zag ik eigenlijk steeds meer naarmate ik tijdens de rit vanaf Barcelona Figueres naderde. Het was trouwens ook heel duidelijk hoe catalaansgezind de mensen in de dorpjes in een straal van 70km van Olot – een bekender dorpje in de buurt van Barcelona – zijn.

Plein voor het gemeentehuis van Figueres

figueres

De treinrit naar huis was – om het zacht uit te drukken – onaangenaam. Ik was gekleed voor een warme dag, maar de trein was een frigo!! Toen ik een dikke twee uur later weer in Barcelona aankwam, ben ik nog nooit zo blij geweest dat het altijd stikkenswarm is op de metroperrons. De route naar huis duurde nog eens een half uur, maar tegen dat ik aankwam in El Puxtet was ik nog steeds niet volledig ontdooid. Die nacht heb ik denk ik voor de eerste keer met een dekentje geslapen. De twee nachten daarna trouwens ook. Eén van de laatste dagen zakte de temperatuur opeens met tien graden! Zomaar. Eén dag. Alle mensen die toen naar buiten zijn gegaan waren de volgende dag verkouden, haha!

Vrijdag ben ik nog wat documenten gaan afdrukken voor school. Onderweg ben ik de verrassend mooie kerk in mijn wijk tegengekomen. In de namiddag heb ik nog maar eens van de zon genoten op het strand van de Olympische haven. Er was bijna niemand!! ’s Avonds kon ik niet naar de CS meeting omdat de bussen staakten. Ik wilde niet het risico nemen dat de Nitbus ook niet reed en dan een schaarse taxi moeten zoeken… Dus ben ik die avond home alone gebleven. De amerikaantjes waren op hun uitstapjes en ook Cristina was weg van huis.

kerk in Barcelona

Gisteren heb ik nog maar eens van het goede weer genoten en ben in de Barri Gotic op zoek gegaan naar de leuke pleintjes die ik met mama een keer had gevonden twee jaar geleden. Ik heb ze niet herontdekt, haha. Op de een of andere manier kwam ik dan weer uit aan de Port Vell, waar ik een pizza ben gaan eten met een glas wijn erbij om het begin van het schooljaar te vieren.

wijn barcelona port vell

Daarna heb ik mijn benen over de rand gezwierd en ben nog wat op de pier aan de Mare Nostrum gaan zitten en uitwaaien – o jaaaa, er was véél wind en daar had ik natuurlijk weer de perfecte outfit voor aangetrokken… Zo één waarbij je de hele tijd met je handen je kleding op z’n plaats moet houden of het gaat vliegen.

Port Vell barcelona

barcelona ik

Vandaag, zondag, is het weer een druilerige dag. Het is perfect weer om te gaan lopen, zolang het niet regent. Maar eerlijk gezegd houden die zware heuvels me toch een beetje tegen… Misschien dat ik nog een keer naar de Barri Gotic ga straks om die pleintjes nog eens te zoeken, maar dat zie ik nog wel. Het is mijn laatste vrije dag voor de lessen beginnen en die wil ik – suprise surprise! – zo rustig mogelijk doorbrengen.

Barcelona  is a very old city in which you can feel the weight of history; it is haunted by  history. You cannot walk around it without perceiving it.
– Carlos  Ruiz Zafon

 

Caminante no hay camino, se hace camino al andar

Zoals ik jullie al verklapt had in mijn vorige blogbericht, ben ik dinsdag naar Monserrat getrokken. Het duurde in totaal anderhalf uur om er te geraken (€19 voor treinticket), maar het was de moeite. De Catalanen zijn heel trots op deze berg, vertelde Cristina me. De hoogste piek bevindt zich op 1236m hoogte. Op de berg staat ook een basiliek met een veelbezocht Mariabeeld, meer bepaald in de Santa Cova. Jaarlijks trekken duizenden pelgrims en toeristen naar deze plek om het Mariabeeld te zien. Deze Maria wordt als beschermvrouwe van Catalonië gezien, omdat ze buitengedreven Catalanen beschermde tot vlak voor Catalonië onafhankelijk werd.

Nu, dat Mariabeeld interesseert mij natuurlijk niet zo. Het dorpje op zich was heel rustig met een aangename sfeer. Op twee uur had ik alles gezien. Ik heb vooral genoten van de uitzichten vanop de berg, het rondwandelen in de weinige kleine straatjes van het dorp en het bestuderen van de vreemde vormen van de bergtoppen.

Montserrat

Montserrat

montserrat

Dinsdagavond heb ik niets speciaals meer gedaan.

Woensdag wilde ik eindelijk eens de Sagrada Familia vanbinnen gaan bezichten. De vorige keer dat ik hier was had ik geen behoefte om de binnenkant te zien omdat ik al elke dag de buitenkant zag (i.e. toen ik bij Esther woonde). Maar nu had ik er dus mijn zinnen op gezet. Ik wilde vroeg gaan, maar omdat ik weer laat was gaan slapen de dag ervoor, geraakte ik niet op tijd mijn bed uit. Om 11u kwam ik uit de metro en kwam uit op een verschrikkelijk lange rij, voornamelijk in de blakke zon. Ik heb enkele toertjes rond de kerk gewandeld in de hoop me te kunnen aansluiten bij een schoolgroep of iets dergelijks, maar de lessen zijn pas of nog niet begonnen, dus dat bleek geen optie te zijn. Uiteindelijk ben ik dan maar weer naar huis gegaan en heb besloten om het in oktober nog eens te proberen.

In de namiddag ben ik naar het park hier in de wijk gegaan om een looproute uit te stippelen. Zoals je ondertussen al weet, woon ik hier op het begin van de berg Tibidabo. De weg alleen al ernaartoe was zwaar, zeker met deze temperaturen.

De Spaanse Trappen zijn er niets tegen... 

roltrap barcelona

 

Eenmaal boven, zag ik dat het allemaal veel makkelijker had gekund. Eigenlijk had ik het moeten weten, want in Barcelona zijn roltrappen talrijk aanwezig…Tot nu toe heb ik echter nog nooit spijt gehad van de lange en/of zware omwegen die ik mezelf heb aangedaan, want telkens werd ik beloond. Deze keer was het cadeau een prachtig uitzicht over Barcelona en de Middelandse Zee…

Parque Jardins Turo del Putget Tibidabo Barcelona

Ik had kunnen verwachten dat er geen gras was. Waar in Spanje heb je gras? Op niet veel plaatsen in ieder geval. En gras én vlaktes heb je al zeker niet op een berg! Dus heb ik me met mijn strandhanddoek op een bankje geïnstalleerd. Het was er heel rustig. Het park heeft aparte ‘compartimentjes’ met banken, zodat voorbijgangers (joggers, skateboarders, honden en hun baasjes) je niet kunnen storen. Ik had veel last van vliegen, maar de twaalf muggenbeten ontdekte ik pas de volgende dag…

’s Avonds ben ik naar een couchsurfmeeting gegaan die elke woensdag in de Palau del Mar in de wijk Barceloneta wordt gehouden. De bedoeling was dat je er mensen kon ontmoeten die host zijn of zelf surfen om al converserend hun taal te oefenen. Bijvoorbeeld, als ik mijn Russisch wilde oefenen, had ik met een Rus kunnen spreken. Als iemand Nederlands wilde oefenen, konden ze naar mij toe komen. Uiteindelijk heb ik aan deze language exchange niet meegedaan, omdat ik wat later was. Cristina had al een uur eerder het eten klaargemaakt op mijn vraag, dus was ik om 21u op de meeting die om 20u begon. Ik heb dan wat met andere laatkomers gesproken: een koppel bestaande uit een Deense IT’er met Libanese roots en zijn Mexicaanse vriendin die Geschiedenis studeert en die nu allebei al enkele jaren in Barcelona wonen. Daarna kwam Annalisa erbij, een 30-jarige Italiaanse die reeds 6 jaar in Barcelona woont en werkt. Wat een geweldige vrouw is zij! Ik kon het vanaf haar eerste vraag goed met haar vinden: Does anyone of you watch True Blood? Ik had net een aflevering gekeken voor ik vertrok naar de meeting, dus ons gesprek kon meteen van start gaan. De rest van de avond bijna alleen nog maar met haar gepraat en de mensen die ze aan me voorstelde. Het was heel leuk!

Het terug naar huis geraken was andere koek. Ik vertrok samen met Annalisa van het feestje om iets na half twaalf om de laatste metro nog te halen. Ik moest drie verschillende lijnen nemen om thuis te geraken en tegen dat ik aan mijn laatste overstap was, was het vijf na twaalf en sloot de metro. Probleem! Nee toch niet, hoor. Want er bestaat in Barcelona zoiets als een nachtbus, de Nitbus in het Catalaans. Die rijdt enkele trajecten de hele nacht lang. Cristina had me een keer uitgelegd welke bus ik overdag moest nemen en welke ’s nachts, maar veel moeite om dat te onthouden deed ik niet, want ik ben al niet zo goed in de bus pakken en in Barcelona weet ik al zeker niet hoe-wat-en-waar. Ik was helemaal niet van plan om ooit de bus te nemen. Nu had ik echter geen andere keus (want ik wilde niet de taxi nemen). Ik heb zeker drie toertjes rond de Plaça Catalunya gelopen voor ik iemand vond die me kon zeggen waar de N5 vertrok. Ondertussen had ik immers ontdekt dat ik de N5 moest nemen, dankzij een app die Xarli (de Catalaanse versie van Charlie) – iemand die ik op de CS meeting heb ontmoet – me had aangeraden. Heeft die meeting toch nog voor iets nuttigs gezorgd! Hoe dan ook, de heenweg had een half uur geduurd, de terugweg drie keer zolang. Ergens na één uur was ik thuis en kon ik gaan slapen.

De volgende dag – voor wie niet meer kan volgen, dat is donderdag – wilde ik naar Sitges, een kuststadje 20 of 30km buiten Barcelona dat me al vaak en veel is aangeraden. De enige die er iets ‘negatiefs’ op aan te merken had, was Xarli, die me waarschuwde dat er heel veel homo’s rondlopen. In ieder geval, ik had instructies gevonden op het internet over hoe er te geraken en uurregelingen van de trein. Om 11u was ik alweer op pad. Ik moest naar het metrostation van Passeig de Gracia en volgens de instructies dan de C2-trein nemen, wat ik al raar vond. Deze trein bestond dus helemaal niet!! Er was ook niemand om hulp aan te vragen, dus wilde ik naar een ander station waarvan ik wist dat er ook een trein richting Sitges vertrekt. Stapte ik toch wel in de verkeerde metro zeker… In Parijs heb ik dat twee keer voorgehad, maar in Londen en Barcelona nog nooit. Volgens mij komt dat omdat ik best wel moe ben, wat deels mijn eigen schuld is. Ik ga laat slapen, ben vroeg wakker (omdat Cristina vroeg wakker is in de kamer naast mij), ik ben continu onderweg, het is heel de tijd warm (ook ’s nachts) en gewoon het alleen in een ander land zijn is ook zwaar. Logisch dat er eens iets mis loopt. Maar ik maakte me niet druk. Het was intussen te laat geworden om nog naar Sitges te gaan, want de laatste trein terug richting Barcelona was al rond 16.30u. Goed, de uitstap naar Sitges is verplaatst naar volgende week. In het weekend is het er te druk en bovendien geven ze regen en onweer dit weekend. Dan kan ik beter thuisblijven en eens aan mijn bachelorproef beginnen. In de plaats ben ik opnieuw naar Bogatell gegaan en ben daar gebleven tot ik op het nippertje van verbrand was. Ja, ik heb mij wel ingesmeerd, mama. Daarna weer naar huis gegaan.

Port Olimpic Barcelona

Bogatell beach Barcelona

Bogatell

Ik moet wel bekennen dat ik sinds mama vertrokken is geen Starbucks meer gaan halen ben. Tot vandaag. Mijn favoriete drankje dat ik heb leren kennen tijdens mijn studentenjob in de Starbucks in de luchthaven kost hier maar liefst anderhalve euro minder en ik had zo’n dorst en zin!

Barcelona beach life

Vlak voor ik ’s morgens vertrok, is op hetzelfde moment mijn eerste gastzus gearriveerd. Ze heet Angelica, is van Virginia en is een klein zwart meisje dat hier een bussiness program volgt tot vlak voor de kerstvakantie. Mijn andere gastzus – ben haar naam vergeten te vragen – is van Arkansas en zit bij Angelica in de klas. Blijkbaar moeten ze verplicht een jaar abroad voor hun studie en Spanje bleek voor hen beiden het meest interessant (na Australië, maar dat was te duur). ‘De andere gastzus’ is heel Amerikaans qua uiterlijk, qua gedrag… Je zal je er wel iets bij kunnen voorstellen. Zij spreekt en verstaat niks van Spaans; een beetje zoals ik dus toen ik hier twee jaar geleden aankwam. Angelica verstaat wel wat ze bedoelen in het Spaans, maar vindt het moeilijk om antwoord te geven. Ik vergelijking met hen ben ik momenteel een vergevorderde. Ze waren beiden heel moe natuurlijk van hun lange reis en zijn na het avondeten meteen gaan slapen. Ik heb nog wat aan mijn blog gewerkt, zodat ik hem nu kon posten.

* Hier kan je het liedje luisteren met het vers dat me heeft geïnspireerd tot de titel van dit blogbericht. Ubarri heeft ons dit vorig jaar in de les laten horen en deze zin is eentje dat me is bijgebleven: Caminante no hay camino, se hace camino al andar. Het is moeilijk om dit letterlijk te vertalen en tegelijk de volledige betekenis in de vertaling te omvatten. Al wandelend, is er geen weg. Je maakt de weg door hem te wandelen. Met andere woorden, er is pas een pad omdat jij het gemaakt hebt; net zoals er pas een voetspoor in het zand achterblijft als je er gewandeld hebt, zo ontstaat er een pad. Zo zie ik mijn verblijf hier ook: er zal niks gebeuren, totdat ik in gang schiet en eraan begin. Ja, ik zal misschien veel moeten wandelen – en waarschijnlijk ook een keer de weg moeten zoeken of zelfs terugkeren – maar uiteindelijk zal het het allemaal waard zijn en niet voor niets zijn gebleken.

And I will walk 500 miles…

Hopelijk zitten jullie intussen vol spanning te wachten hoe het mij bevalt bij Cristina. Sommigen konden niet wachten en belden mij al op, maar alle details kreeg ik dan niet gezegd. Hierbij dus een uitgebreider verslagje.

Cristina is een weduwe sinds 4 jaar – haar leeftijd ken ik niet, maar ik schat het eind de 50 – maar is nog steeds een kwieke dame die niet bang is van een bergwandeling nu en dan. De dag voor ik toekwam in haar appartement bij metrostation El Puxtet in de wijk Sant-Gervasi was ze zelf teruggekomen van een reisje naar Girona. Zodra ik afscheid had genomen van mama, Etienne en Pebbles heeft ze me even de tijd gegeven om mijn spullen uit te pakken en me in mijn kamer te installeren voor ze me enkele nuttige plekjes (parkjes, tapas barretjes, bakkerijtjes, een supermarkt…) liet zien in de buurt.

Het is veel bergop en -af. Misschien kan je je er iets bij voorstellen als ik zeg dat ik op één metrohalte van Tibidabo zit? In ieder geval, tijdens het warmste moment van de dag hier gaan rondwandelen is niet iedereen gegeven. Zelfs niet een ervaren wandelaar als Cristina.

wonen in barcelona

Natuurlijk komt er nu een vergelijking met Esther, mijn vorige gastmoeder. Cristina heeft voornamelijk amerikaanse, vrouwelijke studenten die via een bepaald uitwisselingsprogramma hun master (of manama, ik weet het niet zeker) of thesis in Spanje komen doen om de taal te leren. Volgende week wordt de tweepersoonskamer, die nu nog leeg is, bewoond door twee meiden van Wyoming en Viriginia. Ze hebben wel één pech: ik heb nog goede wifi tot aan mijn bureau, maar aan de muur waar mijn bed tegen staat, valt de wifi al vaak weg. Die meiden zullen voorlopig dus niet op de wifi kunnen… Cristina is er echter vollop mee bezig om dat op te lossen. Vanmorgen stond er al een informaticus in de kamer naast mij te brommen/grommen/mopperen om het computerprobleem van mijn gastmoeder op te lossen. Aangezien ik gisteren laat gaan slapen was, vond ik dat niet zo leuk. Maar ze had me gewaarschuwd!

Mijn bed, dat érg hard veert, maar verder prima in orde is.

Mijn bureau en terras(je)

In de namiddag was ik van plan naar het strand te gaan, maar omdat ik met zoveel mensen nog moest Skypen ben ik maar gewoon op mijn kamertje gebleven. Ik ben zelf nog even in de buurt gaan rondlopen, maar in die warmte en al die bergop en bergaf was dat niet te doen. Bovendien was alles toe omdat het zondag was. ’s Avonds heb ik lekker gegeten en het was zeker genoeg. Daarna had ik nog geen zin om al te gaan slapen en ben ik naar de Ramblas getrokken. Ik vind de sfeer daar ’s avonds heel aangenaam en ga daarom altijd op vrijdag- en of zaterdagavond naar daar. Traditioneel ga ik eerst naar de Starbucks tot ze toegaan en wandel dan weer verder. Deze keer sloeg ik de Via Ferran in, raakte lichtelijk verdwaald, belandde in Barri Gotic en kwam uiteindelijk uit aan de Kathedraal. Vanaf daar wist ik de weg weer, maar ik ben nog even op de trappen blijven zitten omdat er twee gasten muziek aan het maken waren en dat klonkt nog best goed.

Vanmorgen kreeg ik een uitgebreid ontbijt: cornflakes, een minicroissantje en toastjes met daarbij choco en aardbeienconfituur. En koffie natuurlijk. Na het ontbijt ben ik op de metro gestapt om eindelijk eens de faculteit van Filologie van binnen te bezichten. Eerst had ik een verkeerde ingang genomen en was ik op de Wiskunde-afdeling terecht gekomen. Maar al snel had ik door dat ik één deur te ver was gelopen. Er waren enkel Duitsers voor mij in de rij om zich in te schrijven. Het ging trouwens supervlot en na een kwartiertje stond ik al weer buiten met een informatiemap (hoofdzakelijk in het Catalaans jammer genoeg). Nu enkel nog mijn Learning Agreement afsluiten en dan is alles in orde voorlopig.

In de namiddag – om een uur of 15u – was het eindelijk zonnig. De hele dag al was het drukkend warm, maar bewolkt. Niet bepaald weer om naar het strand te gaan dus. Toen de typische stralende blauwe hemel dan eindelijk toch tevoorschijn kwam, ben ik in mijn bikini gesprongen, heb mijn strandgerief bijeen gesprokkeld en de metro ingestapt. En toen was ik een uur – een uur, ja, bijna 60 minuten – onderweg, omdat ik niet naar Barceloneta wilde. Ik had geen zin om tussen honderden andere mensen een plekje voor mijn handdoek te zoeken, dus wilde ik naar Bogatell. Blijkbaar heb ik een hele omweg gemaakt, want de terugweg duurde niet eens half zo lang. Maar het bleek achteraf zeker de moeite!!

 Port Olimpic

strand Barcelona

Boulevard Port Olimpic Barcelona

Vanavond kijk ik nog een filmpje en morgen sta ik op tijd op om naar Montserrat te gaan, een van de meest geapprecieerde uitzichten in Barcelona. Dat wordt mijn eerste uitstapje en ik kijk er al een hele tijd naar uit om deze voormalige kandidaat voor de zeven wereldwonderen eens in het echt te bezichtigen.

Zo. Dat was het weer voorlopig. Wees gerust, binnekort horen jullie wel weer van me! ;-)

Besos!

Tu querida Claudia

Mi mama me mima mucho

Fijn dat je hier weer bent om mijn toeristische avonturen in Barcelona te volgen! Morgen trek ik in bij Cristina en zal het ‘ik-ben-een-buitenlander’ gevoel snel verdwijnen. Ik trek intussen goed mijn plan in Barcelona en heb zowat alle activiteiten waar toeristen op af komen als bijen op een pot honing al enkele keren gedaan. Despite that, it never gets old! Zodra oktober over de stad neerdwaalt en het toeristische seizoen een beetje voorbij is, zal ik nog wel een keer verdwalen in Parc Guëll en misschien eindelijk eens binnengaan in de Sagrada Familia.

De dag dat we aankwamen in ons huurappartementje in Barcelona – dat gewoonweg perfect was voor ons verblijf – zijn we ’s avonds gaan eten in Ciutat Comtal, een populaire tapasbar op de Rambla de Cantalunya. We hebben een beetje voorgedrongen, want er was een lange rij, maar de anderen stonden zomaar wat rond te kijken dus hebben we een ober aangeklampt die ons meteen naar een van de zeldzame vrije tafeltjes heeft geloodst. Mijn eerste patatas bravas binnengespeeld! Onderweg terug naar het appartement heb ik nog een Starbucks gehaald, die véél goedkoper was dan op de luchthaven. Een Latte Grande was anderhalve euro goedkoper! Mama is vanaf dan elke ochtend voor mij een koffie gaan halen om de hoek, waar ook een Starbucks zit. Mi mama me mima mucho! Ik moet zeggen, sinds ik hier de laatste keer was, is het aantal Starbucksen volgens mij verdrievoudigd. Nog moe van de rit zijn we redelijk vroeg gaan slapen.

Dag twee brak aan en na het ontbijt hebben we ons een metroticket aangeschaft om makkelijk in de stad rond te geraken. Mama en Etienne namen een driedagenpas en ik een T-Joven (drie maanden geldig en bedoeld voor studenten). We zijn dan meteen naar Paralel gegaan om de funicular bergop te nemen. Bestemming: Montjuic. Er is veel te doen in dit reuzachtige park (dat maar liefst 2 miljoen m² meet).

museum-montjuic-barcelona

Museo Nacional de Arte Contemporani

Hetgene dat ik vooral leuk vond (en absoluut €7,5 inkom waard), was het kunstmatig aangelegde dorpje Poble Español. Het werd speciaal ineengestoken voor de wereldtentoonstelling van 1929. Alle regio’s in Spanje zijn hier vertegenwoordigd d.m.v. een restaurant, winkeltje e.d. Heel leuk om de namiddag door te brengen en ’s middags of ’s avonds iets te eten. ’s Avonds betaalt iedereen nog slechts €6,5 inkom, maar dan zijn de winkeltjes toe en enkel de twee discotheken en horecazaken nog geopend.

Poble Español Barcelona

Die avond hebben we nog wat rondgekuierd in de smalle, donkere straatjes van Barri Gotic, één van de wijken in Barcelona, en meer specifiek in de Joodse buurt. Er staat hier een zwaarbeveiligde synagoge. Je kan de metaaldetectors en veiligheidscamera’s van ver al zien!

Daarna namen we de metro naar Barceloneta en in de Tapas Club at ik mijn allereerste paella ooit! Ze hadden hier mojito’s aan een goed prijsje, maar ik kan je vertellen dat het totaal niet bij mijn eten paste. Bah! Ik denk nu wel twee keer na voor ik nog eens een mojito bij mijn eten bestel.

Paella Maritim Barcelona

Dag drie brak aan. We namen de metro naar de Port Olimpic, één van Barcelona’s drie jachthavens. Er zijn hier veel eet- en uitgaansgelegenheden met zicht op zee. Het valt vooral hier trouwens erg op dat het strand is aangelegd. ’s Middags aten we in Bestial, dat aangeraden werd in het programma “Checklist: Barcelona”. De reviews zeiden dat het personeel niet al te vriendelijk was – ze waren inderdaad niet de behulpzaamste kelners ooit – maar het eten was super, net als het terras en de algemene ligging. Een echte aanrader! Vooral ’s avonds is het echt wel nodig om te reserveren, maar als je voor een lunch gewoon bij de opening daar bent (om 13u begint de middagshift), zal je nog wel een tafeltje op het terras kunnen versieren.

jachthaven Port Olimpic Barcelona

In de vroege avond bezochten we de voormalige arena voor stierengevechten op de Plaça Espanya. Stierenvechten is al wel even verboden in Cataluña, maar ik geef toe dat deze arena te mooi was om af te breken. Misschien nog niet zo’n slecht idee van er een Centro Comercial van te maken, een shopping center. Het was leuk om er eens in rond te wandelen, maar als ik er niet per se meer naartoe hoef, ga ik er niet vaak meer naartoe gaan denk ik. We hebben niet alle verdiepingen gedaan, want om 21u begon de fonteinenshow van de Font Magica, de Magische Fonteinen. Dit moet je toch wel gezien hebben als je naar Barcelona komt. De show van verlichte fonteinen met luide muziek duurt iets van een 15 à 20 minuten en lokt elke dag – telkens vier tot zes voorstellingen per avond, naar gelang welk seizoen – honderden toeschouwers. Ik zal zelf ook nog wel enkele keren gaan kijken, het blijft gewoon geweldig mooi.

Om de massa voor te zijn, gingen we enkele minuten vroeger terug richting de metro. We stapten uit in Drassanes, de metrohalte het dichtst bij de zee, maar aan de kant van Barri Gotic. Waarom hier? We hadden een doel: Belgious. Dit is een ijskraamketen van Belgen die momenteel Spanje aan het veroveren is. Hoe doen ze dat? Door de Belgische wafels en chocolade in de kijker te zetten, maar ook door ijssmaken als cannabis en mojito aan te bieden. Dit plekje hebben we ook ontdekt dankzij “Checklist: Barcelona”. Het kraam zat goed verborgen en de muziek was een beetje raar, maar de wafel was super!

Uiteindelijk was er de laatste volledige dag dat mama en Etienne mee Barcelona konden verkennen. We trokken naar Parc Guëll met de taxi (ongeveer €10 vanaf Plaza Cataluña). Ik raad niet aan met de metro te gaan (Lesseps), tenzij je in de herfst of lente het hele eind wil stappen. Als je dat toch wil doen, koop dan zo snel mogelijk na het verlaten van de metrohalte een fris flesje drank, want hoe dichter je bij de ingang van het park komt, hoe duurder alles wordt. En geloof me, je bent uitgedroogd als je boven aankomt. Je kan ook bus 24 nemen, dan ben je een kwartiertje onderweg vanaf Plaza Cataluña. Aangezien de bussen hier dik inorde zijn, is dit de beste en goedkoopste oplossing, want met je metrokaart kan je normaal gezien ook de bus nemen.

Parc Guëll Barcelona

Persoonlijk vind ik Parc Guëll het meesterwerk van Gaudi. Het park is een doolhof aan paadjes en je vind elk weggetje pas als je er recht tegenover staat. Daardoor ontdek je elke keer dat je hier komt wel een nieuwe route, waarlangs dan weer enkele bouwwerken van Gaudi staan. Als je de weg kwijt moest raken (wat onmogelijk is ondanks het doolhofgevoel dat je hier krijgt), kan je nog altijd hulp vragen aan de tientallen verkopers van Gaudi-geïnspireerde beeldjes die de rand van de weg inpalmen. Vergeet ook niet af en toe van het uitzicht op de stad en de Middellandse Zee te genieten. Hoe hoger je gaat op de heuvel, hoe mooier het uitzicht wordt. Zet een foto zoals de mijne hieronder ook maar op je to-do list, want de regel is dat je niet in Barcelona bent geweest als je zo’n foto niet als bewijs hebt!

terras van Parc Guëll Barcelona

Na onze wandeling door dit prachtige, sprookjesachtige park namen we de taxi richting El Born. Deze wijk is best bereikbaar via metrohalte Jaume I (geen enkele toerist weet hoe de naam uit te spreken). Ik spreek het altijd uit op z’n Spaans (Chajmee Oenoo), maar dan weet ik nog steeds niet 100% zeker dat het juist is. Hier aten we Italiaans geïnspireerde tapas bij Gravin in de Passeig del Born. Naar het schijnt is het hier ’s avonds supergezellig, maar dat zal ik zelf nog moeten ondervinden.

Vanavond zijn we gaan aperitieven in de rooftop bar van het Pulitzer Hotel dat vlak bij ons appartementje ligt. Zeker de moeite van eens te bezoeken. Cocktails aan schappelijke prijzen: het is duurder dan de meeste plekjes in Barcelona, maar ongeveer hetzelfde als in België (rooftop bars niet meegerekend, want dan zijn deze cocktails nog steeds goedkoop). Ik raad het eerder aan als het al donker is. Volgens mij is het dan nog gezelliger, maar dan is de kans kleiner dat je nog plaats vindt.

Daarna zijn we de wijk El Raval gaan verkennen, bekend om zijn alternatieve en vintagewinkeltjes. Ik vergelijk het een beetje met SoHo in Londen. Onderweg kwamen we dan toevallig bij En Ville terecht. Ab-so-lute aanrader! Best wel reserveren als je in de prachtige binnentuin wil zitten, anders krijg je een tafeltje dat miezerig en minderwaardig is tegenover de rest van het enorme, gezellige, mooi ingerichte restaurant. Je mag je Spaanse bruschettas – de typische gebakken broodjes met uitgesmeerde tomaat, look en olijfolie – hier zelf klaarmaken, leuk! Ik heb het zelf bij een enkele tapa gehouden, want ik had niet veel eerder ‘mijn dessert’ al gegeten: brownie met vanilleijs. Jummie!

Morgen begint het Erasmus-avontuur pas echt. Ik zal jullie laten weten hoe dat verloopt!

Zonnige groetjes uit Barcelona!

* Voor het geval je je afvroeg ‘Wat is ze nu weer aan het mompelen?’, maar de moeite niet wou doen om de zin in een vertaalmachine te steken, is hier de vertaling van ‘mi mama me mima mucho’: Mijn mama verwent me erg. En dat is iets dat ik zeker zal missen de komende maanden…

Barcelona, get ready!

Na 1.400km hebben we eindelijk Barcelona bereikt. Halverwege maakten we – mama, Etienne, Pebbles en ik – een tussenstop in Clermont-Ferrand (Centraal-Frankrijk). Het was hier koud en nat, maar dat maakte de goesting om eindelijk op de eindbestemming aan te komen alleen maar groter! Op hetzelfde moment was het daar immers 26°C met zon.

Vanaf 1 september trek ik in bij Cristina, mijn gastmoeder, maar tot dan is het nog puur vakantie: Barcelona verder verkennen zoals echte toeristen. Mama en ik hebben natuurlijk al een heel wat dingen gezien en gedaan de vorige keer dat ze mij hier kwam afzetten, maar er is oneindig veel te doen in deze stad. Trouwens, het is zeker geen straf om nog een keer naar Park Guëll te gaan, of naar de Sagrada Familia, Port Olimpic, Barri Gottic of één van de andere must sees in Barça. Als je meer wil weten over Barcelona, ga dan gewoon even piepen op Wikipedia of op de toeristische website van de stad zelf. Hier las ik ook een leuke samenvatting van een meisje dat naar Barcelona is geweest:

Things I’ve Learned in Barcelona

1) Babies can have moustaches. Every baby in Barcelona looks like Pubert from the Addams Family.
2) Gaudi is their god. They literally don’t care about anything else.
3) People really love naps. I knew about ciestas, but damn if they don’t get annoying. Go to work!
4) There are a lot of old people. Barcelona seems to be home to the living dead.
5) They really will pick-pocket anyone. I saw someone run off with a stolen baguette.

Zelf was ik de enige van de klas – tijdens mijn maand taalstage in Barcelona twee jaar geleden – die geen enkele keer bestolen was. Camera gepikt, geld uit de hand gegrist… Wat ik allemaal gehoord heb! Ik wil niet te luid juichen, maar ik hoop dat ik deze keer ook met al mijn bezittingen weer naar huis kan.

Eén van de komende dagen zal ik me ook moeten aanmelden op de UB. Ben benieuwd hoe ‘spaans’ het naar school gaan hier gaat zijn en hoeveel het zal verschillen met thuis. Het lijkt me nog steeds raar om hier naar school te gaan, lessen te volgen en examens af te leggen. Ik versprak me ook vaak als ik het had over op Erasmus gaan; ik zei namelijk altijd ‘wanneer ik op vakantie ga’… Jah, tot de lessen echt beginnen, zal ik waarschijnlijk in vakantiestemming blijven. Bovendien is het moeilijk om niet aan vakantie te denken wanneer het strand zich op 2 metrohaltes van de campus bevindt.

Wat kan ik jullie voorlopig al vertellen over mijn nieuw gastinstituut? Het is opgericht in 1450 door Alfonso V van Aragon en met de jaren uitgegroeid tot één van de 150 beste scholen van het hoger onderwijs in de wereld. Het was de eerste universiteit van Spanje (en de enige in heel Cataluña totdat in 1971 de Universitat Politècnica de Barcelona werd opgericht) en wordt nog steeds beschouwd als de beste van het land. Dit zeg ik niet om op te scheppen. Als ik wel wilde opscheppen zou ik zeggen dat volgens de URAP (University Ranking by Academic Performance) de UB zelfs de 83e is in de wereld. Maar dat deed ik niet. Ik heb het gewoon net speciaal voor jullie opgezocht. Zo ontdekte ik ook dat de UB meer dan 90.000 studenten telt, terwijl er in totaal op de UA vorig jaar slechts 12.000 studenten ingeschreven waren (volgend jaar verwacht men er een totaal van +-15.000). Zou ik daar iets van merken? Laat ons hopen niet in negatieve zin dan. Zowel in de UB als in de UA bedoel ik dan.

Andere dingen die op mijn to-do-lijstje staan, zijn het aanvragen van een Spaans gsmnummer, het opzoeken van Esther (vorige gastmoeder) en Albert. De laatste is een ex-student Geneeskunde die in mijn klas in Londen zat en een inwoner van Barcelona is. Toen ik daar twee weken later zelf ook een maand naartoe ging om mijn eerste Spaans te leren, heeft hij me onder andere enkele plekjes getoond die enkel locals kennen. In ruil heb ik hem gedurende een half uurtje ‘toerist in eigen stad’ laten voelen door hem mee te nemen naar de fonteinenshow van de Font Magica. Dat had hij grappig/vreemd genoeg nog nooit gezien. Dat doet me afvragen hoeveel Mechelaars nog nooit de Sint-Romboutstoren hebben beklommen of een boottochtje op de Dijle hebben gedaan. Misschien is het dus toch niet zo vreemd.

Als laatste wil ik nog even melden dat reacties zeer welkom zijn en dat ik jullie persoonlijk zal antwoorden (je moet immers je e-mailadres invullen!). Je kan je ook subscriben/abonneren op mijn blog zodat je hier niet onnodig op bezoek moet komen, want het voordeel van abonneren is dat je een mail krijgt zodra er enige activiteit is, m.a.w. telkens wanneer ik iets nieuws post (een blogbericht, een foto,…).

Dan rest mij niets meer behalve de middelbare schoolstudenten alvast een goed schooljaar toe te wensen, de andere studenten nog veel succes met de herexamens (als ze die hebben en dan zouden ze niet hier mijn blog moeten lezen, maar moeten studeren!) en tegen de rest zeg ik ¡hasta la proxima!

//