5 favoriete momenten van afgelopen jaar

Om het vieren van één jaar Claudia Goes Abroad af te ronden, deel ik met jullie graag 5 momenten waar ik meteen aan denk ik als terugkijk op een jaar dat uit zoveel topmomenten bestaat dat het moeilijk is er slechts 5 uit te kiezen die er echt bovenuit steken. In een blogbericht uit de Erasmusserie  schreef ik over hoe het in de lessen aan de Universitat de Barcelona vaak ging over het idee dat je geheugen selectief is en dat wat je je herinnert iets meer zegt over jou. Wel, ik nodig je uit om tijdens het lezen uit mijn opsomming op te maken wat je wil!

5 topmomenten van de laatste 12 maanden

[Deze opsomming is opgesteld in willekeurige volgorde.]

1. Liften naar Parijs

Velen verklaarden me gek, maar liften wordt minder en minder een taboe. Ik heb afgelopen jaar heel wat mensen leren kennen – eerder mannen dan vrouwen, dat geef ik wel toe – die eens of meerdere keren gelift hebben naar verschillende locaties op verschillende afstanden. Als ik zo’n verhalen hoor, dan word ik vanzelfsprekend nieuwsgierig en wil ik dat ook eens proberen. Is dat naïef? Misschien. Voor mijn vertrek heb ik verschillende mensen om tips en waarschuwingen gevraagd, het internet uitgepluisd naar hulp en vooral veel gestrest over wat er allemaal zou kunnen mislopen. De opluchting toen onze eerste chauffeur een vriendelijke Hollander bleek te zijn, nam een groot deel van de stress weg! Toen het daarna ook steeds vlotter ging, kreeg ik er meer en meer plezier in. Het enige wat tegenviel, was het weer. Na een hele dag koukleumen, wil je het liefst alleen maar in een zetel kruipen met een grote tas warme chocolademelk en een leuke serie op tv. Eigenlijk moest de reis nog maar net beginnen. Parijs bezoeken vanuit het idee dat ik was komen liften – en zo ook terug naar huis zou gaan – maakte de ervaring heel anders. Ik heb dit nu geprobeerd en wil het zeker nog een keer doen! Het is spannend, omdat je niet weet in wiens wagen je terecht gaat komen en of het zal klikken met die persoon. Het is een avontuur, omdat je je eigenlijk volledig in het onbekende stort. Voor ik op Erasmus ben geweest, zou ik dit nooit gedurfd hebben!

Parijs

2. Voor de eerste keer Couchsurfen

Mijn reis naar Lissabon was in veel opzichten erg spannend. Ik was voor het eerst in Lissabon, maar ook voor het eerst in Portugal, een land waar ik de taal niet van sprak en eigenlijk bijna niets over wist. Ik was er bijvoorbeeld niet eens van op de hoogte dat er een uurverschil is! Maar goed. Wat nog voor een extra tikje spanning zorgde, was dat ik voor de eerste keer zou gaan couchsurfen. Wat houdt dat in? Op de website zocht ik tussen de profielen van beschikbare hosts in Lissabon naar een man of vrouw die een slaapplaats voor me had en met wie ik enkele interesses deelde. Wat me een gerust stelde, was dat mijn allereerste host een jonge vrouw was. Het was avond toen ik het centrum inwandelde op zoek naar de plek waar we hadden afgesproken en als ze niet kwam opdagen of me op straat zou zetten, had ik nergens om naartoe te gaan. Ik had geen adressen van hotels of hostels (die ik me trouwens ook niet kon veroorloven) en wist ook net precies waar ik was. Ik volgde gewoon blindelings de instructies die ik had gekregen. Slim? Niet echt, nee. Dat heb ik me toen ook bedacht. De opluchting toen mijn host de supertoffe en lieve Cilene was die ik ook had verwacht te ontmoeten na haar profiel gelezen te hebben, was overweldigend. De adrenaline stroomde nog de rest van de avond en nacht door mijn lijf. Na deze superervaring, ben ik opnieuw couchsurfend gaan rondreizen in de paasvakantie, met hosts in Dublin, Edinburgh en Glasgow.

Quote

3. Op Erasmus vertrekken

Sinds mijn zestiende heb ik mijn ouders lastig gevallen met de vraag of ik een jaar naar Amerika mocht om er naar school te gaan. Vier jaar lang hebben ze me gezegd dat ik maar moest wachten tot ik op Erasmus ging. Mijn dromen en plannen voor dat semester stapelden zich torenhoog op en de opwinding was bijna niet te houden. Kleine uitbarstinkjes van geluk ontstonden onder andere toen ik van de UA te horen kreeg dat ik naar Barcelona zou gaan en nogmaals toen de UB mij een officiële welkomstbrief stuurde. Het heeft enkele dagen geduurd, eenmaal gearriveerd, voor ik voldoende gekalmeerd was om nuttig met mijn tijd te beginnen omgaan. Ik hoop ooit nog eens met zoveel spanning en plezier naar iets te mogen uitkijken (ook al hoeft dat niet meer zó lang te duren)!

Quote

4. Vliegen met een luchtballon

Toen mijn mama voor mijn veertiende verjaardag een luchtballonvaart had verwisseld voor een rit in twee limousines naar een diner en de bioscoop, was ik heel even teleurgesteld. Toen ik echter het plezier van mijn vrienden zag – ik geef toe dat mijn hart ook wel sneller begon te slaan toen ik een zwarte en witte limo zag voorrijden (ik was destijds niet op de hoogte van wat er zou gebeuren) en dat dat nogmaals gebeurde toen de limo’s voorreden aan de trappen van de Kinepolis Antwerpen en iedereen nieuwsgierig naar ons keek – was dit echter het perfecte verjaardagsfeestje. Toen ik dit jaar hoorde dat ik een luchtballonvaart mocht maken, greep ik dan eindelijk mijn kans! Het is iets speciaals, vliegen in zo’n luchtballon. Het enige wat het nog leuker had kunnen maken, was als de vaart over mijn eigen stad had plaatsgevonden. Jammer genoeg mag er buiten bepaalde regio’s niet gevlogen worden. De stilte up in the air is drukkend, maar toch galmden mijn groeten naar de mensen beneden luid en duidelijk door de straten. Een beetje te luid – oeps!

BMW Balloon

5. Al reizend en studerend mijn Bachelor diploma halen

Tijdens mijn Erasmus ging ik zowat elk weekend wel ergens naartoe. Tussendoor had ik 5 deelexamens te maken, 19 boeken te lezen en 7 papers te schrijven. Dat combineren vergde veel discipline en het beste van mijn planningsvaardigheden, maar uiteindelijk slaagde ik voor al mijn vakken en ging daarbovenop maar liefst 42 dagen van de 150 op reis/uitstap. Ik had al wel verwacht dat, als ik terug in België naar school moest, ik deze combinatie van reizen en studeren niet vol zou kunnen houden. Ten eerste moest ik terug wat geld verdienen en ten tweede kosten vluchten vanuit België nu eenmaal een pak meer dan vanuit Spanje. Terwijl dat mijn verjaardag – en de paasvakantie – naderden, besefte ik dat ik juli niet zou halen zonder een reisje te maken. Oorspronkelijk zou ik slechts een week gaan, maar dat zijn uiteindelijk 11 dagen rondtrekken in Ierland en de UK geworden. De druk om mijn masterscriptie op tijd af te krijgen werd groter en groter. Uiteindelijk werd het zelfs even te veel. Na de examens is gebleken dat ik dat jaar uitstekende cijfers had gehaald. Misschien is studeren en reizen dan toch the way to go voor mij! Mij zal je niet horen klagen!

Bron: Telegraph

Wat volgens mij steeds terug keert, is dat de opgesomde momenten gebeurtenissen zijn waarop ik voelde dat ik leefde. Ik was alert, deed niets op automatische piloot, genoot van elk ogenblik en nam risico’s door uit mijn comfort zone te stappen. Ik sprong met beide voeten tegelijk in het diepe en vloog. Het zijn momenten waar ik reikhalzend naar uitkeek en die dan eindelijk plaatsvonden. Momenten waar ik trots op ben en met veel plezier naar terug kijk. Momenten die mij doen hopen dat er snel nog meer zullen volgen. Maar uiteindelijk is het altijd je eigen keuze. Jij beslist of ze plaatsvinden of niet. Dit jaar heb ik besloten, dat als ik iets wil het ook zal gebeuren. Mijn favoriete quote, las ik voor het eerst op een random houten kist: Happiness is not a destination, but a way of life. En daar ga ik helemaal mee akkoord!

Quote

 

Hitchhiking to Paris!

Als je al verschillende keren naar Parijs bent geweest, is het wel eens fijn als je een keer iets avontuurlijks en anders kan meemaken; iets dat zo’n uitstapje net dat tikkeltje interessanter maakt. In mijn geval ging het dan om liften.

Deze zomer heb ik wat mensen leren kennen die ervaring hebben met hitchhiking. In België is dit fenomeen niet zo sociaal geaccepteerd als in Frankrijk bijvoorbeeld. Het heeft dus ook enige overtuigingskracht gekost van deze mensen om mij te overhalen het ook eens te proberen.

Het feit dat ik momenteel een beetje krap bij kas zit na een half jaar rondreizen en studeren in Spanje heeft ertoe bijgedragen dat ik uiteindelijk overstag ben gegaan. Misschien had ik beter gewacht tot het wat warmer was buiten om voor de eerste keer met de duim in de lucht aan de op- of afrit van een snelweg te gaan staan?

Hoe ging dat nu? Wel, in het begin, niet zo vlotjes. We hebben een uur op dezelfde plek staan wachten, op een zondagvoormiddag, voor een Hollandse jongeman zo vriendelijk was om ons af te zetten in Brussel-Noord. Op den duur was het enige dat we wilden naar een andere plaats geraken dan die picknickplek naast de E19.

Daar namen we de metro naar Brussel-Zuid, waar een oprit naar een snelweg was die ons in de goede richting zou brengen. Daar hebben we nog eens een klein uur gewacht, maar daarna ging het een pak vlotter! Onderweg kwamen we een andere (ervaren) lifter tegen die ons niet alleen tips heeft gegeven, maar zelfs zijn lift met ons wilde delen.

Ik ben eerlijk gezegd alleen nog maar toffe, aangename lifters tegengekomen. Het zijn interessante mensen die je tijdens een lange rit hun avonturen van onderweg kunnen vertellen en je heel dankbaar zijn voor je gul- en behulpzaamheid – zeker als ze, zoals Aaron en ik, een uur stonden te verkleumen langs de weg.

Mechelen – Brussel – Tournai – Valenciennes – Paris Centre in exact 7 uur. Valt toch mee, niet?

Waarom neemt iemand nu lifters mee? Dat hebben we aan iedereen gevraagd. Als het niet de eerste keer was dat ze iemand meenamen, dan was het wel de tweede keer. “Omdat jullie er zo normaal uitzien” en “Omdat jullie een jongen en een meisje zijn” waren de voornaamste redenen om ons een lift aan te bieden. Hopelijk was het voor hen een even goede ervaring als voor mij en zullen toekomstige lifters er baat bij hebben!

What to look for in Paris

1. Shakespeare & Company

Ik heb het er in mijn vorige bericht al over gehad. Deze boekenwinkel vol Engelse literatuur is een plek waar elke boekenliefhebber van droomt. Buiten staan dozen met boeken die je voor €1 kan kopen. Binnen vind je alles wat je je maar kan bedenken. En als ze het niet hebben, bestellen ze het voor je. Superaardige eigenaars, leuke aankleding en sterk aanwezige geschiedenis. Thank you Sylvia Beach!

shakespeare & company parijs

shakespeare & company parijs

2. Muurtekeningen

Net als de stripmuren in Brussel-Centrum vind je in Parijs overal random tekeningen, prenten, cartoons etc. op de muren. Als je de volgende keer naar Parijs gaat, hou je ogen dan ook maar extra open!

3. Métropolitain

Zowat het meest gebruikte vervoersmiddel in Parijs is de metro. Bij deze wil ik meteen even aanraden om een carnet te kopen van telkens 10 ticketjes, en niet telkens eentje afzonderlijk, wat €2 per stuk kost. Cher, n’est-ce pas? Sommige stations in Parijs zijn heel speciaal en op zich al de moeite van een bezoek waard, zoals het station Louvre-Rivoli – duister verlicht, zodat de kunstwerken de er uitgestald staan extra in de kijker gezet worden. Maar ook de ingangen van de metrostations kunnen soms kunstwerken genoemd worden. Het negatieve van de metrostations is de indringende, continu aanwezige pipi-geur die er hangt. We moeten het zeggen zoals het is…

parijs metro

parijs metro

4. Nuit par la Seine

Parijs heeft niet voor niets als koosnaampje Ville Lumière gekregen. Ik heb al vaker gelezen dat je alles in deze stad twee keer moet zien: een keer overdag en een keer als het donker is – in die volgorde! Want vaak zijn de gebouwen en parken in Parijs nog prachtiger als ze verlicht zijn!

5. Montmartre, Sacré Coeur en Place du Tertre

Een wandeling door Montmartre, gevolgd door een lekkere crêpe om kracht op te doen voor de wandeling opwaarts richting de Sacré Coeur. Of omgekeerd, als je van plan bent om in de goedkope winkeltjes je slag te slaan en de zakken niet mee naar boven wil sleuren. Net zoals ik gehoopt had, waren Aaron en ik boven bij zonsondergang. Net zoals ik gehoopt had, ging het uitzicht en gekeuvel van toeristen vergezeld van muziek. Reggae en, wat verder richting Place du Tertre, Jazz, parfait!

6. Raar volk

Het moet gezegd worden: er loopt raar volk rond in Parijs. Dat is natuurlijk typisch voor een grootstad. Ik heb in Barcelona ook my fair share of weird people gezien. Af en toe is Aaron erin geslaagd om deze mensen ook op foto te zetten.

IMG_0438      IMG_0325

IMG_0402      IMG_0431

IMG_0413      IMG_0448

7. Bar & Restaurant

Georges

Voor een drankje en/of hapje met een mooi uitzicht over Parijs, maar dat binnen ook nog eens een staaltje architecturale kunst is, stel ik hier voor: Georges, op het dak van het Centre Pompidou.

Anti-café

Met enige tegenzin vertel ik jullie over mijn nieuwe hemel op aarde: Anti-café. Het zit elke dag vol met studenten en jonge werkers die hier voor een goedkoop tarief a volonté kunnen eten, drinken, internetten, spelletjes spelen, boeken lezen enzovoort. Twee verdiepingen zijn gerenoveerd en gevuld met aangenaam geroezemoes. Bij aankomst krijg je een check-in kaart die meet hoelang je binnen zit. Het eerste uur betaal je €4, daarna nog €3 per uur. Hiervoor krijg je zoveel koffie, thee, chocomelk, water, grenadine, fruitsap als je kan drinken; zoveel cake, koekjes, nootjes, chips, appels, toast, choco, confituur als je kan eten; zoveel wifi, boeken, spelletjes als je nodig hebt. Bovendien mag je ook je eigen eten en drinken meenemen. Er zijn twee kantoren waar nieuwe bedrijfjes een ruimte aan betaalbaar tarief kunnen huren tot ze genoeg verdienen om een echt kantoor te huren. Zoals ik zei, de hemel op aarde. Het zit goed verstopt in de Beaubourg en ondanks het feit dat niemand ons de weg ernaartoe kon vertellen omdat ze er nog nooit van gehoord hadden, was het zoeken naar een vrije stoel. Wij hadden geluk!

IMG_0722

8. Abercrombie & Fitch en Arc De Triomph

De laatste dag zijn Aaron en ik vertrokken aan de Arc de Triomph en zo heel het commerciële gedeelte van de Champs-Elysees afgewandeld, op zoek naar de A&F. Hoeveel controversiële dingen ook over dit merk gezegd mogen worden – je hebt er vast al wel eens een keer iets van gehoord – voor mij blijft het een geweldig merk. Ik hou van de kleren en de winkels waarin ze te koop zijn. De winkel in Parijs is pas nieuw en open sinds 2011. Eind november heeft er een grote brand gewoed, maar daar was in februari al niets meer van te merken. Natuurlijk heb ik mijn foto aan de ingang met de A&F-hottie laten nemen. Het enige dat ik jammer vond, was dat er op alle vier verdiepingen geen enkel typisch A&F vestje te vinden was. En laat dat nu net mijn favoriete stuk uit hun collectie zijn…

Arc de Triomph parijs ik

Grand Palais parijs

Inkom Abercrombie & Fitch parijs ik

Parijs blijft natuurlijk een stad waar je nieuwe aanraders kan blijven ontdekken. Daarom blijven niet alleen ik, maar duizenden mensen er naar terugkeren. Ik heb Parijs nog nooit op deze manier bezocht en heb dus ook een heleboel dingen meegemaakt, gezien en gedaan waarvan ik tevoren niet eens wist dat het bestond of mogelijk was. Ik wil geen officieel einde aan deze lijst breien. Als jullie nog aanraders hebben, kan je altijd een berichtje plaatsen. Niet alleen ik, maar ook toekomstige bezoekers van Parijs zullen jullie dankbaar zijn!

Now it’s up to you. Paris awaits!

 

 

[Copyright Pictures Aaron Swartjes]

Paris – City of Lights and Gypsies

paris 3

A walk about Paris will provide lessons in history, beauty, and in the point of Life. -Thomas Jefferson

Deze quote is zo relevant voor mijn city trip naar Parijs dat ik het niet kon laten om hem hier te vermelden. In dit blogbericht zullen jammer genoeg geen foto’s te zien zijn – sorry, het wordt geen prentenboek zoals anders. Als je nog niet kan raden waarom (cf. de titel, hint hint) dan kom je dat zo meteen wel te weten.

1. Lessons in History

Veel Amerikaanse schrijvers zijn al in Parijs gaan wonen. Denk maar aan Gertrude Stein en Ernest Hemingway. Waarom? Dat legt Owen Wilson een pak beter uit dan ik in de film Midnight in Paris. Het komt er gewoon op neer dat elke straat in Parijs geschiedenis uitademt. Samen met de geur van verse baguetten en macarons.

Gil: This is unbelievable! Look at this! There’s no city like this in the world. There never was.
Inez: You act like you’ve never been here before.
Gil: I don’t get here often enough, that’s the problem. Can you picture how drop dead gorgeous this city is in the rain? Imagine this town in the ’20s. Paris in the ’20s, in the rain. The artists and writers!
Inez: Why does every city have to be in the rain? What’s wonderful about getting wet?

Dit zijn de openingszinnen van de film Midnight in Paris, geschreven en geregisseerd door Woody Allen en een must-see voor iedereen die van Engelse literatuur houdt. En van Owen Wilson en Rachel Adams. En van Parijs natuurlijk! Hier krijg je nog een leuke blik op Parijs, waarvan je de helft van de scènes vast wel herkent en dat vergezeld gaat van een leuke melodietje.

Maar deze trip naar Parijs ging natuurlijk niet om de Amerikaanse schrijvers die naar de lichtstad kwamen om er in elk hoekje en gaatje inspiratie voor hun meesterwerken te vinden. Aaron, mijn beste vriend, en ik misten deze stad en wilden graag nog eens terug. De plekjes die ik noodzakelijk nog eens opnieuw wilde zien omdat ik er zo graag ging toen ik twee weken op taalstage was, waren het Quartier Latin, waar je een driegangenmenu kan eten voor €10, waar je in kleine theaterzaaltjes naar absurd toneel kan gaan kijken (zoals wij op schoolreis deden) en waar het elke dag van de week gezellig druk is.

Quote by Ernest Hemingway

Quote by Ernest Hemingway

Hier bevindt zich ook één van de meest bekende boekenwinkels ter wereld: Shakespeare & Company. De eerste keer vond ik deze winkel per ongeluk en was me niet bewust van de historische belangrijkheid ervan. Het was gewoon een leuke librairie stampensvol Engelstalige boeken. Rijen kasten sieren de muren met drie achter elkaar – telkens wanneer ze de ene kast opzij schoven kwam er een andere tevoorschijn. Bergen boeken op tafels waarvan de poten krombogen van het gewicht, waarnaast nog meer stapels boeken lagen. Als je hier niet vind wat je zoekt… Dan bestellen ze het voor je! How awesome is that?!

Verder wilde ik nog rondkuieren op de Place du Tertre en hoopte ik de zon te zien ondergaan over Parijs, zittend op de trappen voor de Sacré Coeur terwijl iemand voor achtergrondmuziek zorgde. Lucky me, I got all of my wishes!

2. Lessons in Beauty

Op vraag van Aaron gingen we de eerste dag naar Centre Pompidou, waar ik al wel enkele keren langsgelopen was, maar nog nooit binnen was geweest. Blijkbaar zijn enkele verdiepingen gratis voor EU-studenten (nl. die met de vaste collectie, die 2 verdiepingen beslaat), dus hebben we binnen een kijkje genomen. Ik ben geen museumpersoon en ik weet niet of het daardoor komt, maar ik kreeg zo’n verschrikkelijke hoofdpijn toen we bijna de eerste verdieping gedaan hadden, dat ik niet veel van de tweede verdieping gezien heb. Desondanks vind ik Centre Pompidou zeker een aanrader. Het gaat hier allemaal om moderne kunst en is zeker interessant om naar te kijken, ook voor een museumleek als ik. Hoe recenter de kunst, hoe mooier ik het vond. Ook het restaurant op het dak, Georges, is de moeite waard om eens een kijkje te nemen, hoewel de prijzen om iets te consumeren niet bepaald in mijn budget pasten.

Na een wandeling in de Beaubourg, de buurt waarin het museum gesitueerd is, liepen we alle trappen op naar de Sacré Coeur, keken er naar de zonsondergang, trokken tientallen foto’s en trokken naar Place du Tertre. In de winter is het hier heel wat minder druk dan in de zomer. Dan zijn staat het er vol met artiesten die hun schilderijen verkopen. Toen wij er rondliepen, waren enkel de portrettekenaars nog steeds prominent aanwezig.

De tweede dag zagen we de Notre Dame bij daglicht. We hebben lang gezocht naar de ingang om naar boven te mogen, maar toen we die eenmaal vonden stond er een lange rij. Bovendien was de gevoelstemperatuur in Parijs heel laag, dus hadden we niet veel zin om in de kou te wachten.

Een wandeling langs de Seine is heel aangenaam. De bruggen, het snelstromende water, de restaurantboten… In de zomer is het heel leuk om naar beneden te wandelen en vlak aan het water te picknicken. Deze tijd van het jaar staat er een koude wind, maar de kraampjes die vintage posters, kaarten, boeken, platen enz. verkopen, leiden je daar makkelijk van af. ’s Avonds zijn de bruggen en gebouwen in Parijs mooi verlicht, vandaar de nickname Ville Lumière.

Aaron wilde graag naar het Parc de la Villette. Hij had daarover geleerd in zijn architectuurlessen en ik wilde hem deze kans niet ontnemen. Ik moet bekennen dat ik nog nooit van dit park had gehoord en vond dat eigenlijk vreemd toen ik er eenmaal een bezoekje aan had gebracht. Het is zeker de moeite van een visite waard, zowel overdag als ’s avonds, want ook dit park is dan mooi verlicht.

Wat minder mooi genoemd kon worden, was het appartement waar we verbleven en dat ik gevonden had via AirBnB. Dit was de derde keer dat ik met deze organisatie een verblijf boekte, maar het was de eerste keer dat het eerder tegenviel. Gelukkig moesten we niet veel betalen en kregen we een korting omdat het appartement niet goed onderhouden was. Het kan niet altijd meevallen…

3. Lessons in the Point of Life

Dankzij Aaron heb ik heel wat bijgeleerd over dingen waar ik nooit eerder op gelet had, zoals de folies die strategisch gepositioneerd staan in Parc de la Villette en enkele architecturale kunstwerken die in Centre Pompidou staan. Maar ik heb ook enkele andere dingen moeten ondervinden.

Paris

Mijn iPhone is één van mijn dierbaarste bezittingen. Ik draag er goed zorg voor, want ik gebruik het heel de dag door. En een stuk van de nacht als ik heel eerlijk ben. Het is een verlengstuk van mij. Het bevat mijn herinneringen, ideeën en foto’s. Het zorgt voor mijn communicatie met de buitenwereld. Ik was voor de allereerste keer in mijn leven op stap zonder horloge, een grote stap voor mij. Mijn iPhone was mijn klok. Ik ben iemand die altijd moet weten hoe laat het is, hoeveel tijd ze nog heeft om dingen te doen. Toen enkele zigeuners in Parijs mijn iPhone van me roofden, heb ik me dan ook onbewust verzet. De twee allochtone meisjes die deden alsof ze niet konden praten en met hun klipborden en pennen zwaaiden begonnen opeens tegen ons te duwen en te trekken. Zulke meisjes staan letterlijk overal in Parijs en Aaron en ik hadden al eerder gemerkt dat de meisjes wel degelijk een stem hebben. Het was echter de eerste keer dat we ze zo agressief zagen. Op een bepaald moment waren de meisjes met z’n tweeën tegen mij aan het stompen en porren, maar ik liet me niet doen en duwde gewoon terug, ervoor zorgend dat mijn iPhone die in mijn jaszak zat steeds bedekt was door mijn handtas, die ik stevig tegen mij aanklemde, zoals ik altijd doe. Enkele seconden later, toen ik besefte dat ze toch mijn gsm hadden meegegrabbeld, stortte mijn wereld dan ook even in elkaar. Alles weg – mijn foto’s, mijn contact met thuis, mijn klok, mijn notities, mijn nieuwe hoesje, mijn foto’s, mijn foto’s, mijn foto’s…

Al snel had ik echter door dat er niets meer aan te doen was. Ik liet mijn gsm-nummer blokkeren en probeerde mij erbij neer te leggen. Natuurlijk was het een grote domper op de rest van mijn dag, maar ik was vooral verbaasd dat ik er zo goed mee om ging. Ik denk dat dat iets is dat ik geleerd heb de laatste maanden. Er zijn belangrijkere dingen in de wereld. Ze hebben mij geen pijn gedaan, ik heb mijn identiteitsbewijs en portemonnee nog. Het was niet alsof ik in the middle of nowhere zat, helemaal alleen, zonder enige uitweg. Uiteindelijk vond ik het naast spijtig vooral irritant. Hoe vaak ik wel niet op automatische piloot naar mijn iPhone heb willen grijpen om dan te beseffen dat die er niet meer was. En dan zeggen ze dat we afhankelijk worden van technologie. Mijn nieuwe doel was te bewijzen dat dat niet zo was! Bovendien kon ik zo nog extra genieten van mijn omgeving, in plaats van altijd van alles een foto te willen maken, in plaats van altijd te willen in checken op Foursquare. Het lastige is dat ik alles wat we gedaan hebben zelf moet herinneren, omdat ik geen chronologische lijst van foto’s heb en een lijst met namen om de plaatsen te benoemen.

Misschien vraag je je ook af hoe ik eigenlijk naar Parijs ben gegaan – zeker als je weet dat ik niet met de trein of het vliegtuig ben gegaan. Ik zal het maar gewoon zeggen: ik heb gelift! En het meest verrassende van al: ik ben geen enkele keer mijn geduld verloren! Het duurde dan wel zeven uur, maar het was een avontuur en de spanning hield het leuk. Zou er iemand stoppen? Zouden ze de juiste richting uitgaan? Is het een life lesson? Nee. Maar het is wel een les die ik de afgelopen maanden heb geleerd. Zoals wij dat zeggen: “Geduld is een schone zaak.”

In ieder geval zou ik er nog graag op willen wijzen dat pickpocketting niet alleen in Barcelona, maar ook in Parijs erg veelvoorkomend aan het worden is. Bovendien heb ik gehoord van een Parijzenaar dat er de laatste weken opvallend meer underground activity is. Ik ben nog nooit bestolen – behalve van mijn fiets, maar daar was zelf ik niet bij. Het moest ooit eens gebeuren, denk ik dan. Ik heb al veel te veel geluk gehad.

Behalve de vals-stomme zigeunermeisjes is er nog een andere techniek waar we mee in aanraking zijn gekomen. In Montmartre, beneden aan de funiculair en de trappen om naar de Sacré Coeur te gaan, staan er enkele zwarte mannen met touwtjes die ze rond je vinger willen strikken zodat je niet meer weg kan. Daar hebben ze Aaron zelfs bij zijn jas gegrepen om hem tegen te houden, maar gelukkig zijn we er ook dan weer heelhuids en met al ons gerief vanaf gekomen.

Mijn bedoeling is niet om mijn lezers schrik aan te jagen, maar om hen bewust te maken. In drie jaar tijd zijn de dieven niet alleen slimmer geworden, maar is ook hun aantal vermeerderd. Ik ben heel voorzichtig met mijn spullen en heb steeds slotjes aan mijn rugzak hangen zodat niemand er in kan zitten als ik even niet kijk. Maar je mag dit je beeld van Parijs niet laten verpesten. Het is nog steeds één van mijn favoriete steden waar ik al geweest ben. Ik raad het nog steeds aan als city trip. De boodschap waar ik de nadruk nog eens op wil leggen, ook al ken je deze ongetwijfeld al, is: be aware of pickpockets, because they are everywhere!

Paris

//