5 favoriete momenten van afgelopen jaar

Om het vieren van één jaar Claudia Goes Abroad af te ronden, deel ik met jullie graag 5 momenten waar ik meteen aan denk ik als terugkijk op een jaar dat uit zoveel topmomenten bestaat dat het moeilijk is er slechts 5 uit te kiezen die er echt bovenuit steken. In een blogbericht uit de Erasmusserie  schreef ik over hoe het in de lessen aan de Universitat de Barcelona vaak ging over het idee dat je geheugen selectief is en dat wat je je herinnert iets meer zegt over jou. Wel, ik nodig je uit om tijdens het lezen uit mijn opsomming op te maken wat je wil!

5 topmomenten van de laatste 12 maanden

[Deze opsomming is opgesteld in willekeurige volgorde.]

1. Liften naar Parijs

Velen verklaarden me gek, maar liften wordt minder en minder een taboe. Ik heb afgelopen jaar heel wat mensen leren kennen – eerder mannen dan vrouwen, dat geef ik wel toe – die eens of meerdere keren gelift hebben naar verschillende locaties op verschillende afstanden. Als ik zo’n verhalen hoor, dan word ik vanzelfsprekend nieuwsgierig en wil ik dat ook eens proberen. Is dat naïef? Misschien. Voor mijn vertrek heb ik verschillende mensen om tips en waarschuwingen gevraagd, het internet uitgepluisd naar hulp en vooral veel gestrest over wat er allemaal zou kunnen mislopen. De opluchting toen onze eerste chauffeur een vriendelijke Hollander bleek te zijn, nam een groot deel van de stress weg! Toen het daarna ook steeds vlotter ging, kreeg ik er meer en meer plezier in. Het enige wat tegenviel, was het weer. Na een hele dag koukleumen, wil je het liefst alleen maar in een zetel kruipen met een grote tas warme chocolademelk en een leuke serie op tv. Eigenlijk moest de reis nog maar net beginnen. Parijs bezoeken vanuit het idee dat ik was komen liften – en zo ook terug naar huis zou gaan – maakte de ervaring heel anders. Ik heb dit nu geprobeerd en wil het zeker nog een keer doen! Het is spannend, omdat je niet weet in wiens wagen je terecht gaat komen en of het zal klikken met die persoon. Het is een avontuur, omdat je je eigenlijk volledig in het onbekende stort. Voor ik op Erasmus ben geweest, zou ik dit nooit gedurfd hebben!

Parijs

2. Voor de eerste keer Couchsurfen

Mijn reis naar Lissabon was in veel opzichten erg spannend. Ik was voor het eerst in Lissabon, maar ook voor het eerst in Portugal, een land waar ik de taal niet van sprak en eigenlijk bijna niets over wist. Ik was er bijvoorbeeld niet eens van op de hoogte dat er een uurverschil is! Maar goed. Wat nog voor een extra tikje spanning zorgde, was dat ik voor de eerste keer zou gaan couchsurfen. Wat houdt dat in? Op de website zocht ik tussen de profielen van beschikbare hosts in Lissabon naar een man of vrouw die een slaapplaats voor me had en met wie ik enkele interesses deelde. Wat me een gerust stelde, was dat mijn allereerste host een jonge vrouw was. Het was avond toen ik het centrum inwandelde op zoek naar de plek waar we hadden afgesproken en als ze niet kwam opdagen of me op straat zou zetten, had ik nergens om naartoe te gaan. Ik had geen adressen van hotels of hostels (die ik me trouwens ook niet kon veroorloven) en wist ook net precies waar ik was. Ik volgde gewoon blindelings de instructies die ik had gekregen. Slim? Niet echt, nee. Dat heb ik me toen ook bedacht. De opluchting toen mijn host de supertoffe en lieve Cilene was die ik ook had verwacht te ontmoeten na haar profiel gelezen te hebben, was overweldigend. De adrenaline stroomde nog de rest van de avond en nacht door mijn lijf. Na deze superervaring, ben ik opnieuw couchsurfend gaan rondreizen in de paasvakantie, met hosts in Dublin, Edinburgh en Glasgow.

Quote

3. Op Erasmus vertrekken

Sinds mijn zestiende heb ik mijn ouders lastig gevallen met de vraag of ik een jaar naar Amerika mocht om er naar school te gaan. Vier jaar lang hebben ze me gezegd dat ik maar moest wachten tot ik op Erasmus ging. Mijn dromen en plannen voor dat semester stapelden zich torenhoog op en de opwinding was bijna niet te houden. Kleine uitbarstinkjes van geluk ontstonden onder andere toen ik van de UA te horen kreeg dat ik naar Barcelona zou gaan en nogmaals toen de UB mij een officiële welkomstbrief stuurde. Het heeft enkele dagen geduurd, eenmaal gearriveerd, voor ik voldoende gekalmeerd was om nuttig met mijn tijd te beginnen omgaan. Ik hoop ooit nog eens met zoveel spanning en plezier naar iets te mogen uitkijken (ook al hoeft dat niet meer zó lang te duren)!

Quote

4. Vliegen met een luchtballon

Toen mijn mama voor mijn veertiende verjaardag een luchtballonvaart had verwisseld voor een rit in twee limousines naar een diner en de bioscoop, was ik heel even teleurgesteld. Toen ik echter het plezier van mijn vrienden zag – ik geef toe dat mijn hart ook wel sneller begon te slaan toen ik een zwarte en witte limo zag voorrijden (ik was destijds niet op de hoogte van wat er zou gebeuren) en dat dat nogmaals gebeurde toen de limo’s voorreden aan de trappen van de Kinepolis Antwerpen en iedereen nieuwsgierig naar ons keek – was dit echter het perfecte verjaardagsfeestje. Toen ik dit jaar hoorde dat ik een luchtballonvaart mocht maken, greep ik dan eindelijk mijn kans! Het is iets speciaals, vliegen in zo’n luchtballon. Het enige wat het nog leuker had kunnen maken, was als de vaart over mijn eigen stad had plaatsgevonden. Jammer genoeg mag er buiten bepaalde regio’s niet gevlogen worden. De stilte up in the air is drukkend, maar toch galmden mijn groeten naar de mensen beneden luid en duidelijk door de straten. Een beetje te luid – oeps!

BMW Balloon

5. Al reizend en studerend mijn Bachelor diploma halen

Tijdens mijn Erasmus ging ik zowat elk weekend wel ergens naartoe. Tussendoor had ik 5 deelexamens te maken, 19 boeken te lezen en 7 papers te schrijven. Dat combineren vergde veel discipline en het beste van mijn planningsvaardigheden, maar uiteindelijk slaagde ik voor al mijn vakken en ging daarbovenop maar liefst 42 dagen van de 150 op reis/uitstap. Ik had al wel verwacht dat, als ik terug in België naar school moest, ik deze combinatie van reizen en studeren niet vol zou kunnen houden. Ten eerste moest ik terug wat geld verdienen en ten tweede kosten vluchten vanuit België nu eenmaal een pak meer dan vanuit Spanje. Terwijl dat mijn verjaardag – en de paasvakantie – naderden, besefte ik dat ik juli niet zou halen zonder een reisje te maken. Oorspronkelijk zou ik slechts een week gaan, maar dat zijn uiteindelijk 11 dagen rondtrekken in Ierland en de UK geworden. De druk om mijn masterscriptie op tijd af te krijgen werd groter en groter. Uiteindelijk werd het zelfs even te veel. Na de examens is gebleken dat ik dat jaar uitstekende cijfers had gehaald. Misschien is studeren en reizen dan toch the way to go voor mij! Mij zal je niet horen klagen!

Bron: Telegraph

Wat volgens mij steeds terug keert, is dat de opgesomde momenten gebeurtenissen zijn waarop ik voelde dat ik leefde. Ik was alert, deed niets op automatische piloot, genoot van elk ogenblik en nam risico’s door uit mijn comfort zone te stappen. Ik sprong met beide voeten tegelijk in het diepe en vloog. Het zijn momenten waar ik reikhalzend naar uitkeek en die dan eindelijk plaatsvonden. Momenten waar ik trots op ben en met veel plezier naar terug kijk. Momenten die mij doen hopen dat er snel nog meer zullen volgen. Maar uiteindelijk is het altijd je eigen keuze. Jij beslist of ze plaatsvinden of niet. Dit jaar heb ik besloten, dat als ik iets wil het ook zal gebeuren. Mijn favoriete quote, las ik voor het eerst op een random houten kist: Happiness is not a destination, but a way of life. En daar ga ik helemaal mee akkoord!

Quote

 

Ierland: 48 uur in Dublin

Mijn verjaardag is voorbij, de 21ste lente alweer. Dat moest op een gepaste manier gevierd worden. Ik kocht een vliegtuigticket naar Dublin, de hoofdstad van de Ierse Republiek. Dat was al in maart, dus had ik nog genoeg tijd om te beslissen of ik zou rondreizen in Dublin of zou overvliegen naar het Verenigd Koninkrijk. Ook moest ik nog  inschatten hoelang ik zou wegblijven, want de paasvakantie is immers blokvakantie. Uiteindelijk zou ik op 8 april (mijn verjaardag) ’s avonds aankomen in Dublin en 10 april ’s ochtends weer doorvliegen naar Edinburgh, Schotland.

Uiteindelijk was ik dus 48 uur in Dublin. Tijdens mijn vorige reisjes had ik niet bijzonder veel voorbereidingen getroffen, maar aangezien ik nu onder tijdsdruk zat, had ik toch een lijstje opgesteld met dingen die ik wilde doen en ook heb gedaan.

5 Things To Do in Dublin

1. Saint Patrick’s Cathedral

Ik was ruim te laat voor  Saint Patrick’s Day dat op 17 maart wordt gevierd. De feestdag is genoemd naar deze kathedraal. Wat houdt dat feest voornamelijk in? Zuipen, onnozel doen, zuipen, feesten, en nog meer zuipen. O ja, en de straten zien dan niet zwart, maar groen van het volk.

Hoewel ik niet binnen ben geweest – er was een mis bezig op dat moment – is de kathedraal vanbuiten ook al de moeite waard om te zien.

Saint Patrick's Cathedral

2. Molly Malone

Op Grafton Street staat het beeld van Molly Malone, dat haar naam te danken heeft aan het liedje dat je hier kan beluisteren. Sommigen kennen het misschien als Cockles and Mussels of In Dublin’s Fair City. Het beeld staat er sinds 1988. Molly kreeg niet alleen een plekje op een van de drukst bezochte kruispunten in Dublin, maar ze werd ook geëerd met haar eigen feestdag: 13 juni is sindsdien Molly Malone Day.Molly Malone Dublin

Traveler

3. Trinity College

De universiteit van Dublin is gebouwd in 1592, waardoor het de oudste universiteit van Ierland is. Dat wil zeggen dat dit gebouw nog dateert uit de tijd van Elizabeth I! Verschillende delen van Trinity College zijn opengesteld voor bezoekers, zoals de bibliotheek waar je The Book of Kells kan bekijken. Dit boek bevat o.a. vier evangeliën in het Latijn uit de Bijbel. Mede dankzij The Book of Kells is Trinity College de tweede meest bezochte attractie van Ierland!

Natuurlijk had ik geen tijd om binnen te gaan, maar ik heb het wel langs buiten gezien. Eerlijk gezegd had ik ook de tip gekregen dat ik, als ik dan toch maar twee dagen in Dublin was, mijn tijd daar niet aan hoefde te verspillen. Er zijn nog zoveel andere dingen te doen die minder tijd vergen!

Trinity College - Ingang aan College Green

4. Kilmainham Gaol

Ten eerste, ‘gaol’ is de Ierse schrijfwijze voor ‘jail’, wat ‘gevangenis’ betekent. Eerlijk is eerlijk, de voornaamste redenen waarom ik hier wel een toegangsticket voor nam en niet naar Trinity College zijn 1) ik wilde altijd al eens een gevangenis binnenin zien en 2) de toegangsprijs voor studenten is €2. De busrit vanaf College Green duurt een kwartier en ik raad een bezoek aan deze gevangenis zeker aan (ook al was het binnen op een bepaalde manier nog kouder dan buiten).

Kilmainham Gaol werd gebouwd in 1792 en is bekend omdat er zoveel Ierse politieke leiders opgesloten werden door de Britten. De cellen waren bedoeld voor 1 à 2 personen, maar zaten propvol met 8 à 9 mannen. Vrouwen en kinderen bleven op de gangen, die wel de gaten voor ramen hadden, maar dan zonder de vensters erin. De bouwers dachten dat de hallen zo goed verlucht werden, zodat ziektes zouden vermeden worden. Natuurlijk was net eerder het omgekeerde van toepassing: toen ik door de gangen liep, waren er wel vensters, maar was het nog steeds steenkoud.

Welkom in Kilmainham Gaol

Aan dit kruis werd een verrader geëxecuteerd. Aan de andere kant staat er ook zo'n kruis waar 11 anderen hetzelfde lot ondergingen.

Aan dit kruis werd een verrader geëxecuteerd. Aan de andere kant staat er ook zo’n kruis waar 11 anderen hetzelfde lot ondergingen.

Een van de kille gangen in Kilmainham Gaol

De nieuwe vleugel werd als locatie gebruikt voor zeven verschillende films, waarvan The Italian Job en Indiana Jones er slechts een paar zijn. Vijf andere films spelen zich af in andere delen van de gevangenis.

Traveler

Traveler

IMG_3573

5. Jameson Distillery

Meest bezocht is waarschijnlijk de Guinness Brewery & Storehouse, maar ik had een goede reden om toch voor Jameson te kiezen: gratis toegang. De prijs om beiden te bezoeken is niet goedkoop, in tegenstelling tot vele andere musea die je bijvoorbeeld kan bezoeken. Mijn host bij wie ik verbleef in Dublin had echter nog een uitnodiging gevonden bij zijn fles Jameson whiskey, die hij een keer cadeau had gekregen. Aangezien zo een bezoek hem helemaal niet interesseerde, mocht ik de oude Jameson Distillery een bezoekje brengen.

Persoonlijk vind ik de rondleiding zijn prijs niet waard. Wat ik wel leuk vond – hoewel ik er niet aan mocht deelnemen – was de whiskeyproeverij, waarbij Schotse, Amerikaanse en Ierse whiskey vergeleken werden. Acht mensen – of moet ik zeggen: mannen – mochten deze tasting uitvoeren en kregen achteraf aan ‘officieel Jameson diploma’ dat aantoonde dat ze nu professionele whiskey-proevers waren.

Traveler

IMG_3579

IMG_3585

Nog enkele andere dingen zijn een korte vermelding waard:

Henry en Mary Street lopen op elkaar verder en zijn eigenlijk een ouderwetse winkelstraat gevolgd door een straat arbeidershuisjes.

De Smithfield Chimney Tower in Smithfield Village. Eerlijk gezegd is de enige reden waarom ik er niet ben geweest dat ik de ingang niet kon vinden. Anders had ik wel van een uitzicht over Dublin willen genieten. (Toegang €3,5)

Ik liep elke ochtend en avond onderweg naar mijn verblijfplaats langs Christ Church Cathedral. Net zoals bij de Sagrada Familia in Barcelona voelde ik dan ook de behoefte niet om er ook effectief naar binnen te gaan.

Hoewel ik er zelf niet geweest ben, heb ik vaak gelezen over The Celt, de bekendste Irish pub waar ’s avonds live music gespeeld wordt en dat zowel voor locals als toeristen een geliefde plek is. Zelf ben ik naar The Temple Bar in de uitgaanswijk Temple Bar geweest. Dit is de beroemde rode pub van op de postkaartjes die een van de hoeken van een kruispunt in deze wijk vormt. Het is enorm binnenin en er wordt eveneens live music gespeeld.

Nog een laatste tip: zorg ervoor dat je steeds genoeg klein geld bij hebt als je gebruik wil maken van het openbaar vervoer. De Ieren hebben immers een slimme manier gevonden om wat extra geld uit de zakken van toeristen te slaan: ze geven geen wisselgeld! Een busrit kost €2,35 en wie heeft dat nu steeds exact op zak? Ik niet in ieder geval. Als je niet gepast kan betalen, krijg je een ticketje dat je het resterende bedrag ‘ergens’ kan gaan ophalen. Ten eerste moet je die plek dan nog zien te vinden en ten tweede gaat een toerist die maar 48 uur in Dublin is zich daar niet mee bezighouden. Zoals gezegd, een uitstekende manier voor de Ieren om een centje bij te verdienen!

Ben ik nog iets belangrijk vergeten te vermelden? Ken jij nog leuke plekjes in Dublin of heb je nog iets leuks te vertellen over de bezienswaardigheden die hier opgelijst staan? Laat het dan maar weten in een berichtje achter hieronder!

Pin voor later!

48 uur dublin
48 uur dublin

Vandaag vieren we 1000 bezoekers! (spoiler in aantocht)

Sinds maart zijn er meer dan 1000 bezoekers op mijn blog geweest en daar ben ik best trots op! Hoe ga ik ervoor zorgen dat dat er nog eens 1000 meer worden? Door blijven op reis te gaan en jullie daarover te vertellen. Klinkt leuk, al zeg ik het zelf!

Mijn laatste trip is alweer geleden sinds begin februari, toen ik naar Parijs heen en terug liftte. Sindsdien heb ik me op mijn schoolwerk en studentenjob in de Starbucks gestort, zodat ik weer wat centjes en tijd zou hebben om goed van de paasvakantie te kunnen genieten. Dat ik van plan ben om te genieten, dat kan je wel zeggen. Wat staat er op de planning deze twee weken:

8-10 april: Dublin
10-12 april: Edinburgh
12-14 april: Glasgow
15-19 april: Londen

Wat ga ik daar doen? Dat zal je achteraf te weten komen. Ik neem immers geen laptop mee. (Digital detox, ja ja!)

Als je al eens naar één van deze locaties geweest bent en tips hebt, laat dan maar je suggesties achter in een berichtje onderaan. Het is zeer welkom!

Voor de laatste keer dat ik in Londen was, moeten we terug naar augustus 2011. Ik verbleef destijds bij een Nigeriaanse gastfamilie in Zuid-Oost Londen en had echt geluk met hen. De week dat ik aankwam, waren de riots bezig. Voor wie zich dat niet goed meer herinnert: de gebroken etalageruiten en leeggeroofde winkels, de in brand gestoken auto’s, de aangevallen voorbijgangers… Dat was toen. De school waar ik mijn taalstage deed, raadde ons ten zeerste aan om na school zo snel mogelijk naar huis te gaan. Ook vele supermarkten sloten hun deuren al om 14u. Tijdens die week vond ook de Pukkelpopramp plaats, maar dat verscheen slechts 1 minuutje op het nieuws. Heel de namiddag (en vooral avond) lang werden alle beelden getoond van brandende voertuigen en ingeslagen ruiten. Op Twitter werden hulpactie’s georganiseerd. Eén van de ochtenden dat ik onderweg was naar de les kreeg ik een Metro-krant in mijn handen geduwd. De voorpagina werd gesierd door een foto van een menigte mensen met bezemstelen en borstels in de hand: vrijwilligers die mee zouden helpen de ravage op te ruimen.

Bron: boston.com

Waarom rakel ik dit allemaal op? Omdat ik mijn gastgezin opnieuw ga bezoeken als ik in Londen ben. Ik heb hen toen onvermijdelijk heel goed leren kennen, aangezien ik elke avond in de zetel zat, toen zij van hun werk thuiskwamen, omdat ik nergens naartoe kon. Eén van die namiddagen dat ik met mijn laptop in hun woonkamer zat, ontdekte ik dat ik de vraag kreeg van De Standaard om over mijn ervaringen en belevenissen in Londen te vertellen, zodat ze dat op hun website konden plaatsen. Aangezien ik niet beters te doen had – en dat natuurlijk ook wel super vond dat er ‘een artikel van mij gepubliceerd zou worden’ – heb ik daar meteen werk van gemaakt. De volgende tekst is ook effectief op de website van De Standaard verschenen, echter niet zoals mijn (onbewerkte) versie die je hieronder kan lezen:

Zondagmiddag ben ik aangekomen met de Eurostar, wetende dat er ‘iets’ gaande was in Londen, maar niet precies wat. Ik had – voor ik vertrok – niet veel tijd om het nieuws te volgen en wist alleen dat er niet genoeg mis liep om níet te moeten vertrekken. Diezelfde avond stond – zoals hier altijd het geval is – skyNEWS op, een soort FOX van Groot-Brittannië dat je kan bekijken met je skybox (soort digibox). Er werden live beelden getoond van rellen in Zuid-Londen, gebieden waarvan ik toen nog nooit gehoord had. Eerlijk gezegd had ik er toen niet zoveel aandacht voor…
De volgende dag had ik voor de eerste keer school. ’s Morgens vertrok in met de metro naar the city en zag dezelfde beelden als de vorige avond op de voorpagina’s van alle kranten: brandende gebouwen en winkels. Die avond werd mij aangeraden na school meteen naar huis te gaan, voor de veiligheid. Het mag ook wel duidelijk zijn dat dit het meest besproken onderwerp is op school. Volgens mij is het nooit eerder nodig geweest om buitenlandse studenten nieuwe woordenschat aan te leren als ‘riot’, ‘smash and steal’, ‘looting’…
Toen de tweede avond weer ‘riots’ getoond werden op het nieuws, keek ik wat aandachtiger mee. Brixton, Hackney, Clapham, Ealing, Islington, Lewisham… Elke plek zocht ik meteen op op Google Maps om te kijken hoe ver deze plaatsen verwijderd waren van mijn huis – ik verblijf bij een gastfamilie – of school. De meeste plaatsen zijn op z’n minst ongeveer 20 minuten verwijderd – ca. 10km. Het dichtstbijzijnde was Ilford, 5 minuten – of ca. 2.5km – van mijn verblijfplaats. Ikzelf heb er niets van gemerkt.
Dinsdag wilde ik na school nog snel even naar de supermarkt, maar deze was al gesloten om 14u, net als vele andere winkels buiten the city center.
Ook vandaag (10/08) is het weer groot nieuws. Weer staan de eerste 10 pagina’s van de metrokrant vol met foto’s, verhalen, getuigenissen, opinies over de riots. Er wordt nu ook voor het eerst gevraagd of je iemand op de foto’s herkent. Je moet dat dan zo snel mogelijk melden aan de politie. De inwoners van Londen dringen aan op een curfew – een avondklok – want het zijn vooral kinderen die het nodig vinden om de politie te bekogelen met afval en bakstenen en om gebouwen en winkels plat te branden na ze te hebben leeggeroofd. Zo kunnen ouders controleren dat hun kids er niet bij betrokken zijn. Mijn gastmoeder bijvoorbeeld, belt constant met haar petekind om te controleren of hij nog thuis is en of zijn gsm is uitgeschakeld, zodat hij niet eventueel onder druk zou kunnen worden gezet door zijn vrienden.
Gisteren zijn er in de buurt een paar autoalarmen geactiveerd, maar verder is er niets bizars in mijn buurt gebeurd. Ik juich natuurlijk nog niet te luid, want je weet maar nooit. Mijn hoop komt van het idee dat er geen winkels zijn in een straal van 2km.
Het is denk ik wel duidelijk dat de Londenaars helemaal ondersteboven zijn van de gebeurtenissen van de laatste vijf dagen. Niemand kan het geloven. Ik zit in een klas met mensen vanuit heel de wereld en zij leven mee met de bevolking van de stad, indien zij zoiets al hebben meegemaakt (een jongen afkomstig uit Bangkok bijvoorbeeld). In mijn klas woonde er een meisje dichtbij een tankstation dat ze in brand hebben willen steken, maar uiteindelijk hebben ze het gewoon geplunderd. Een andere jongen werd benaderd door een groep kerels die zijn rugzak eisten en ermee wegliepen. Deze klasgenoot zit momenteel zonder identiteitsbewijs…
Mijn familie weet dat ze zich geen zorgen moeten maken. Ik houd ze goed op de hoogte en ga niet ronddwalen waar ik beter niet kan komen. Al zullen de highlights in Londen moeten wachten tot dit weekend. Dat het eerst maar wat rustiger wordt! En nu huiswerk maken…

The Brooms Brigade           Bron: The Guardian

Dat gezegd zijnde, wil ik ook graag nog iets anders met jullie delen. De laatste weken dacht ik vaak aan mijn blog en dat er nu maar weinig op zou gebeuren aangezien ik tijdens de lesweken niet zoveel tijd heb om op reis te gaan. Ik zal je heel mijn gedachtegang besparen, maar het komt erop neer dat ik tot de conclusie kwam dat er in België ook veel leuke steden zijn. Antwerpen bijvoorbeeld. Als studente kom ik daar bijna elke dag en dat is gewoon veel dichterbij en bereikbaarder is dan Malaga bijvoorbeeld. Dus waarom niet eens iets over Antwerpen? Daarom heb ik besloten af en toe ook iets over Belgische plekjes te schrijven, zodat niet alleen ik maar ook jullie aanraders aan elkaar kunnen doorgeven.

Aan al die mensen die mee hebben gezorgd voor die 1000 bezoekers: ik hoop dat jullie van mijn blogberichten genieten en ze zullen blijven volgen en in ruil beloof ik dat ik mijn best zal doen om voor jullie enkele minuten leesplezier te bezorgen, zo once in a while.

Tot over twee weken!