Mumbai is meer dan Slumdog Millionaire

Het voelde een beetje onwerkelijk, aankomen in Mumbai. Mumbai stond op dat moment niet gelijk aan metropolitan city, Slumdog Millionaire en Bollywood. Mumbai betekende het einde van mijn verblijf in India. En eerlijk is eerlijk, daar werd ik een beetje verdrietig van. Maar ik sloeg erin de onprettige gedachte dat ik India weldra zou verlaten opzij te zetten en het beste te maken van mijn drie dagen in de hoofdstad van India.

Met een Ola vertrokken we naar het appartement van Karan, een Indische vriend van me die ik had leren kennen op het trouwfeest in Patna een maand eerder. (Was dat echt nog maar een maand geleden?!) Hij had mijn vader en mij uitgenodigd om bij hem te komen logeren en ons de stad te laten zien.

Het was nog steeds mijn verjaardag nadat we Goa hadden verlaten. Daarom mocht ik kiezen hoe ik mijn verjaardag wou vieren en dat deden we uiteindelijk, na het genieten van (eindelijk!) échte goede champagne, op de beste rooftop van de stad, Aer, dat zich op de 36ste verdieping van het Four Seasons Hotel bevindt en een mooi uitzicht biedt op de twinkelende lichtjes van een modern deel van Mumbai. Daarna, om middernacht, dineerden we aan de zee in het leuke restaurant Corniche. Eenmaal terug in het appartement liet Karan nog wat frisse biertjes leveren en hadden we een aantal interessante gesprekken voor we uiteindelijk in onze nest kropen.

ik-mumbai-verjaardag

De volgende ochtend genoten we een klein ontbijtje en trokken de stad in. We reden wat rond met Karan en onze eerste stop was aan het “Mumbai” standbeeld aan het water. Nadat we een vriendin hadden opgepikt, stopten we bij een Starbucks voor een verfrissing. (Mag ik hierbij even vermelden dat dit de eerste keer was in 3,5 maanden dat ik in een Starbucks ben geweest? Echt waar.) Daarna deden we verder met onze rondrit en verkenden een grafittibuurt dat er uitziet zoals ik me een niet-toeristische wijk in Rio zou voorstellen. Zelfs vele inwoners van Mumbai weten niet eens dat deze buurt bestaat.

Onze lunchbreak ging door in Colaba Social, een populaire burgertent. En ja, ik heb er een echte, overheerlijke burger gegeten. Daarna wandelden we naar het bekende Taj Hotel dat in 2008 slachtoffer was van een reeks aanslagen door een terroristische groep. Er was veel materiële schade en 167 onschuldige burgers stierven. Tegenover het intussen heropgebouwde hotel bevindt zich de Gateway of India. De laatste Britse troepen verlieten door deze poort het land nadat India een onafhankelijke republiek werd. De poort is een van Mumbais meest populaire attracties, ook voor Indiërs zelf. Dus zodra ik gevraagd werd om een selfie te maken met een Indische toerist, ontstond er onmiddellijk een rij met anderen die een foto met mij wilden. Uiteindelijk moest mijn papa mij wegsleuren, want Karan had geregeld dat we een boottochtje konden maken en anders mistten we de boot.

starbucks-mumbai

mumbai-boot-gateway-india

Die avond mochten we Karan vergezellen naar een album launch party in Bonobo. Het is een uitgaansgelegenheid waar we anders nooit terecht zouden zijn gekomen. De muziek is niet echt mijn stijl – ik weet zelfs niet meer hoe het noemt, het leek wel trance ofzoiets – en tegen dat we daar vertrokken, was het al zo laat dat het (zelfs voor een stad als Mumbai in een land als India) moeilijk was om nog een plek te vinden dat eten serveerde. Dat vonden we uiteindelijk in het restaurant van het Sun-n-Sand Hotel.

De volgende dag bezochten we Mount Mary Church, een andere populaire toeristische atrtactie. Het is heel kleurrijk binnenin, voor een kerk. Dichtbij deze kerk is er een ander altaar waar je een wens kan doen. Maar, waarschuwde Karan me, be careful what you wish for because it always comes true. Ik wenste dat ik nog wat langer in India kon blijven, want ik was er écht nog niet klaar voor om die nacht aan de terugreis naar huis te beginnen…

Daarna vervolgden we de rit en gingen naar Bandra Sea Face. Hier is een park dat ook wel couple’s park wordt genoemd en al snel bleek waarom. Het leek wel alsof elk koppeltje op voorhand hun metertje ruimte had gereserveerd. Want letterlijk elke één à twee meter was bezet door verliefde koppeltjes. Het was een beetje ongemakkelijk allemaal. Het park ligt op een heuvel en onderaan kan je op de rotsen lopen langs de zee. Blijkbaar is het er echter niet zo veilig, want veel mensen zijn al uitgegleden en gestorven op deze plek.

couples-dog-mumbai-india

Onze lunch nuttigden we in Pali Village Café, opnieuw een aanrader dat we zonder Karan nooit zouden hebben gevonden. Bovendien ontdekte ik hier dat niet alle Californische wijn zoals Gallo is, de wijn die ik liet proeven aan shoppers in supermarkten tijdens mijn dagen als promo girl. De witte Californische wijn die we hier drinken was heerlijk!

In de namiddag maakten we een wandeltocht over de promenade van Marine Drive, waar op dat moment het Worli Festival doorging. Er stonden wat stalletjes waar ze indische producten verkochten en er was aan elk uiteinde een podium waar concerten doorgingen van artiesten waar ik nog nooit van gehoord had. Daarna eindigden we de dag in Doolally Taproom, dat me een beetje aan een alcoholische versie van Anti-Café in Parijs, en waar we Uno en Jenga speelden met een andere vriend van Karan die toevallig in de buurt was. We trokken ook even naar het appartement van deze vriend voor een hapje en een drankje.

mumbai-sign-ik-india

Al gauw begon het inpakken. Mijn papa zou vier uur eerder vliegen dan ik, dus hij vertrok al snel naar de luchthaven. Ik zou proberen nog twee à drie uurtjes te rusten alvorens zelf ook met een taxi naar de luchthaven te vertrekken.

Op de luchthaven begonnen de problemen echter al bij het inchecken van mijn koffer. Ik zal je het hele verhaal besparen, maar het komt erop neer dat een jonge vrouw die voor Turkish Airlines werkt ervoor gezorgd heeft dat ik het land niet mocht verlaten omdat ik een bepaald formulier niet had. Nu moet je weten dat ik wel drie keer achter dat papier heb gevraagd tijdens mijn tijd op XIMB en telkens is mij gezegd dat ik dat niet nodig zou hebben. Bovendien hadden mijn klasgenoten die dat formulier ook niet hadden zich er uit kunnen praten. Ik had dus de pech dat ik een bemoeizuchtige werknemer aan mijn been had. Ze scheurde mijn vliegticket doormidden en zette me midden in de nacht op straat in Mumbai. No guilt whatsoever.

Daar stond ik dan.

Gelukkig mocht ik van Karan terugkomen en van zijn appartement mijn crash location maken. Ik ging dan maar opnieuw slapen om de volgende dag fris mijn problemen op te kunnen lossen. De volgende ochtend ging ik dus inderdaad op weg naar de FRRO (Foreign Regional Registration Office) aan het politiebureau in Mumbai. Het heeft twee dagen geduurd (en een hoop bureaucratisch en administratief gezever gekost) om dat papier te kunnen bemachtigen. En dan moet je weten dat het al een uur heen en een uur terug duurt om tot daar te geraken. Mumbai is best groot en er is best druk verkeer…

Mumbai-victoria-terminal

Bron: Thousand Wonders

Na mijn eerste tocht lunchte ik dan maar bij Leopold Café, op aanraden van Karan. Je kan best op het eerste verdiep gaan zitten. Daar is het rustiger en is er airco. Dan wandelde ik wat rond en begon aan de rit terug naar Karans appartement. Daar praatten we wat bij, dronken we een biertje, luisterden naar muziek en keken naar de Amerikaanse versie van Loft. Daarna verhuisde ik naar een hotel dichter bij de luchthaven.

Ondertussen had ik ook een nieuw vliegtuigticket moeten boeken, want Turkish Airlines was niet van plan mij een nieuw ticket te gunnen of mijn geld terug te storten. (Je kan je vast wel voorstellen hoe ambetant ik was door die hele situatie.) De Antwerp Management School was zo vriendelijk om alle kosten die ik door XIMB had opgelopen te vergoeden tijdens de extra dagen dat ik in India moest blijven. (Maar weet je, misschien is dit allemaal ook mijn fout… Ik had immers gewenst dat ik wat langer in India kon blijven, toch?)

Omdat ik geen tijd meer had om langs huis te gaan (en mijn zomerkleren om te wisselen voor warmere, min of meer regenbestendige kleren), vloog ik dan maar rechtstreeks naar London. Daar zou ik de volgende dag immers de Crowdsourcing Week conferentie bijwonen. Na een koude nacht op het vliegtuig, kreeg ik te horen dat de lokale temperatuur in de Britse hoofdstad 4°C bedroeg… Dat was best een shock na de dagelijkse 40°C die ik die maand gewoon was beginnen worden!

Het was een goede keuze om naar London te gaan. Ik kreeg er de kans om te bekomen van mijn Indisch avontuur. Er is best een grote populatie daar aan Indiërs en de eerste mensen die me aanspraken bij aankomst op Heathrow waren toevallig ook Indiërs. Ik denk dat als ik meteen naar België was teruggekeerd, ik een veel grotere culture shock zou ervaren hebben.

Eerlijk is eerlijk, de eerste nacht heb ik me toch in slaap gehuild. Ik weet dat ik voornamelijk de goede kanten van India te zien heb gekregen, maar ik miste het land op dat moment al enorm. Ja, ook al was ik dan in London of all places! Het duurde dan ook amper twee dagen voor ik opnieuw een retourtje naar India had geboekt… Oeps.

Hoewel het 3CMGM avontuur natuurlijk officieel eindigde in maart, had ik het gevoel dat het pas echt voorbij was toen ik in London aankwam. Mumbai was een leuke afsluiter van de rondreis in India. Het is er perfect mogelijk om er alleen als vrouw rond te lopen. Hoewel je, net als overal in de wereld eigenlijk, ’s avonds toch twee keer moet nadenken of je wel op straat zou willen komen.


Extra informatie over Mumbai:

Mumbai van A-Z door Bombay Jules


Wat je ook niet mag missen bij jouw bezoek aan Mumbai:

Elephanta Island: je kan met een “deluxe boot” (slechts €2) naar het eiland varen, waar je kan ronddwalen in de grotten en tempels. Pas wel op voor de apen die alles stelen of het nu los of vast zit. Het is er ook best wel toeristisch, wat ook de reden is dat ik het deze keer heb overgeslagen.

Sealink: Mumbai bestaat uit zeven eilanden. De Sealink verbind Bandra met Juhu en het is zeker de moeite om de toll te betalen om er een keer overheen te rijden.

Koli fisherfolk: de Koli stam bevindt zich op verschillende locaties in Mumbai. Ze zijn de oudste en oorspronkelijke inwoners van de stad. Je kan hen bezoeken in Sassoon Docks, Worli Fishing Village en Khar Danda Market.

De twee gezichten van party capital Goa

Als ik twee staten in India moet noemen die compleet van elkaar verschillen, dan zeg ik Kashmir vs. Goa. Het toerisme en klimaat, de natuur en activiteiten, de sfeer en geschiedenis zijn compléét verschillend – tegenovergesteld zelfs. Maar wij maakten de overstap van het ene extreme naar het andere. Van oorlogsgebied naar party capital.

Noord- en Zuid-Goa hebben verschillende dingen te bieden, zoals je zometeen zal merken. Wij trokken op aanraden van een Indische kameraad eerst naar het Zuiden.

Goa-Vaca-beach

Zuid-Goa

Hoe blij was ik om de warme zon opnieuw te voelen en de palmbomen te zien overal waar ik keek. Vooral na het koude, natte, grauwe Kashmir achter te hebben gelaten! Tegelijkertijd was het ook verschrikkelijk om opnieuw India te ervaren tussen honderden toeristen (vnl. Britten natuurlijk). Zoals ik al eerder beschreef, zag ik tijdens mijn studieperiode in Bhubaneswar amper blanken, omdat die niet zo vaak de oostkant van India bezoeken. Aan het toeristische India moest ik me dus altijd even mentaal aanpassen.

goa-zuri-ik

We verbleven in het Zuri White Sands Resort dat ons door dezelfde Indische kennis was aangeraden. Het was een wondermooi en modern hotel met ruime kamers. Overdag kon je me aan een van de zwembaden terugvinden – etend, lezend, zwemmend. Het werd me echter al snel duidelijk dat dit zo een van die hotels was waar gezinnen naartoe komen. Ik snapte al dat de Indische kameraad mijn vader een beetje verkeerd had ingeschat…

noord-goa-strand

Zuid-Goa is echt bedoeld om tot rust te komen. Je komt aan in je hotel en gaat er eigenlijk niet buiten tot je verblijf om is. We maakten een wandeling over het witte zand (dat kraakt alsof je in verse sneeuw aan het wandelen bent!) naar het Taj hotel. Daar kregen we een rondleiding. Maar ik was toch blij dat ik in Zuri zat dan – minder stijf.

Maar we zijn natuurlijk niet in India om in het hotel te blijven! Na twee dagen trokken we dan ook naar het Noorden van Goa, waar het veel levendiger is (en dat is eigenlijk nog een understatement).

noord-goa-strand

Noord-Goa

Het was ongeveer twee uurtjes rijden naar de volgende bestemming. We ontdekten een klein lokaal barretje op vijf minuten wandelen van het hotel de vorige avond. Daar leerden we een driver kennen met wie we iets konden regelen om ons naar Noord-Goa te voeren.

We verbleven nog twee nachten in hotel Acacia in Candolim. We hadden een mooie, ruime kamer. Het was opnieuw een modern hotel, in een O-vorm. Het gat van de O was open en liet elke ochtend om vijf uur het lawaai van de nabijgelegen moskee vlotjes binnen. Onderaan de O bevond zich het zwembad en een van de restaurants. Het hotel is heel goed gelegen aan de hoofdstraat, maar er is geen geluidsoverlast. Op het dak van het hotel is er ook een leuk restaurant met zeezicht. Het strand ligt op een dikke tien minuten wandelen van het hotel.

zuid-goa-candolim

Het zand in Noord-Goa is ruwer met meer schelpjes. Het is er drukker met meer barretjes en ambiance. Candolim is levendig maar niet overbevolkt. Voor drukte ga je meer noordelijk dan Candolim: Calangute, Baga, Anjuna en Vagator. Je kan langs het strand van dorpje naar dorpje lopen of een taxi nemen. Taxi’s (en tuktuks trouwens) zijn in Goa héél duur, maar de rest (eten en drinken bijvoorbeeld) is dan weer goedkoop.

birthday-goa

De avond dat ik 23 jaar werd

In Candolim kan ik je aanraden het fusion restaurant aan de overkant van hotel Acacia zeker te proberen! Calangute staat bekend om de feestjes. Baga wordt eerder afgeraden omdat vrouwen er vaker lastiggevallen worden en het er gewoon té druk is. Anjuna huist de populaire beach bar Curlies Beach Shack. In Vagator, het meest noordelijk in Noord-Goa, vindt het superbekende festival Sunburn elk jaar plaats rond de Nieuwjaars periode. Maar wat je zeker niet mag overslaan, is Thalassa. Dit is een van de mooiste en lekkerste restaurants in Goa. Zorg ervoor dat je reserveert en doe dat rond zonsondergang voor een wondermooie culinaire ervaring!

goa-sunset-thalassa

Wil je echt een exclusieve night out? Ga dan een keer naar Club Cubana. Gelegen tussen Baga en Anjuna neem je een van de jeeps naar boven op een heuvel. Sommige avonden mogen vrouwen gratis binnen, dus da’s misschien iets om rekening mee te houden. Drankprijzen vallen er ook best mee. De Club lijkt net een jungle waarin je af en toe een open ruimte ontdekt met weer een bar, een in-house disco en zelfs een open-air pool! Het is niet meteen “mijn scene”, maar ik vond het ongelofelijk om er een keer rond te lopen.

goa-zuri-ik

To do in Goa

Eet zeker eens de zeegerechtjes waarvoor Goa bekend staat. Maak ook van de gelegenheid gebruik om een keer van een massage te genieten of yogales bij te wonen; die mogelijkheid is er namelijk in overvloed! Ga ook eens naar de grootste vlooienmarkt van de stad in Anjuna (moeilijk te voet bereikbaar). Ben je een echte durver, huur dan een scooter. Het verkeer in Goa valt eigenlijk nog best mee. Er zijn ook een heleboel forten die je kan bezoeken die dateren vanuit de tijd dat Goa nog bij Portugal hoorde.

Je zal je zeker niet vervelen in Goa!

Ook handig om te weten, is dat Goa letterlijk zo toeristisch is dat je kan dragen wat je wil qua outfits. Enkel in de regio van Baga Beach is het op eigen risico.

goa-acacia-hotel-rooftop

Mijn laatste avond in Goa vierden we mijn 23ste verjaardag. De volgende dag zouden we dit verder zetten in Mumbai, onze volgende bestemming…

City trip in Rajasthan: twee dagen Jaipur

In de late voormiddag kwamen we aan in de hoofdstad van Rajasthan na een vijf uur durende treinrit vanuit Jodhpur. De aprilse hitte in Jaipur is als een slag in het gezicht. Je kan niet anders dan zweten. Bovendien was het alsof er tien treinen tegelijk waren aangekomen – het was er verschrikkelijk druk.

Gedurende de bijna twee uren dat we stonden te wachten op onze driver aan het station bleven we maar aanbiedingen naar ons hoofd geslingerd krijgen van mannen die ons wilden helpen met onze bagage, ons de weg naar hun tuktuk wilden wijzen of hun taxi services aanboden voor een “special price, only for you my friend”.

jaipur-rajasthan

Uiteindelijk vond Paras ons dan toch in de drukte. Paras is een werknemer van de ouders van Nipun, die ons verwelkomd hadden in hun huis in Delhi een week eerder. Paras zou met ons de stad verkennen en telkens een driver regelen die de hele dag met ons zou rondrijden. Hij was een kleine, enthousiaste kerel die best goed Engels sprak en overbezorgd om ons heen drentelde. Nog voor we onze bagage konden afzetten wou hij al aan onze tour beginnen, dus we beseften al snel dat we hem af en toe wat zouden moeten intomen.

Nadat we ons geïnstalleerd hadden in onze kamer in het moderne Metropolitan hotel (maar wifi was niet inbegrepen? fail!) begon de city tour. Tijdens de rit naar onze eerste bezienswaardigheid werd het duidelijk waarom Jaipur bekend staat als de Pink City: alle gebouwen hebben er een roestkleur. Met wat verbeelding dus roze, denk ik.

Jaipur-rajasthan Jaipur-rajasthan

We begonnen met een bezoek aan Hawa Mahal, ook bekend als het Paleis der Winden. De gevel is relatief bekend vanwege de 365 vensters die het kenmerken. De raampjes met kleurrijk glaswerk dienden om de koninklijke vrouwen die in het paleis wonen te verbergen van de buitenwereld. Zij mochten van hun religie en vanwege de koninklijke gewoontes niet op straat komen. Daarna wandelden we verder naar de City Palace, waar we een kleine snack verorberden en de sfeer opsnoven in de monarchistische omgeving. Jantar Mantar hebben we wegens tijdsgebrek overgeslagen.

In de namiddag gingen we verder naar Jal Mahal en Fort Amer, het meest bekende fort van de stad. Jal Mahal is een privédomein met een groot, geel, “verzonken” paleis midden op een meer. Je kan het bekijken vanop een gezellige boulevard waar veel kramers prulletjes verkopen. Na het bezoek aan Fort Amer en een verfrissend drankje in het Mayfair hotel kwamen we terug om de lichtjes van het paleis te zien blikkeren over het water.

Amber fort is opnieuw anders dan alle andere forten die we al bezochten en nog zouden bezoeken. Het is amberkleurig (surprise!) en wordt “bewaakt” door een hele familie aapjes. Ik denk dat we wel twintig minuten naar de speelse beestjes hebben staan kijken, gewoon omdat ze zo’n grappige streken bleven uithalen.

Volgens mij kan je wel een halve dag in Fort Amer doorbrengen. Het is énorm groot en je raakt zo verdwaald. Er is zelfs een Starbucks aan de uitgang! Trouwens, als iemand je aanbiedt om je een rondleiding te geven, wordt er natuurlijk van je verwacht een fooi te geven. Niemand doet dit uit pure goedheid in toeristische trekpleisters natuurlijk… (Ja, ik had me laten vangen.) ’s Avonds gingen we lekker eten in een restaurant dat we hadden gevonden op TripAdvisor.

De volgende dag voelde mijn vader zich opnieuw ziek. Het was al snel duidelijk waarom dat zo was ondanks de medicijnencocktail die hij aan het innemen was en die onmiddellijk had lijken te helpen. De vorige dag terwijl hij op mij aan de uitgang van Fort Amer stond te wachten had hij een typisch Indisch drankje gedronken aan een streetfood stalletje. Indiërs vinden het geweldig (en mijn papa blijkbaar ook, want hij had nog een tweede besteld); ik vind het verschrikkelijk. Het is water met zout en citroen, maar het is lauw want je kan niet zomaar een koelkast zetten in India natuurlijk. Het is heel waarschijnlijk dat dat water bovendien niet gezuiverd is. Vandaar dat mijn vader waarschijnlijk opnieuw ziek werd – u zijt bij deze gewaarschuwd!

Jaipur-rajasthan-jal-mahal Jaipur-rajasthan-jal-mahal

De meeste zaken dat we de volgende dag bezochten heb ik dus alleen gedaan. In het gezelschap van Paras weliswaar, die bovendien zijn jongere zus mee op sleeptouw had genomen. We bezochten nog twee forten: Jaigarh Fort, dat over Amer Fort uitkijkt en bovendien het grootste ooit in gebruiken genomen kanon plek geeft, en Nahargarh Fort, een enorm gangencomplex dat vanop het dak een mooi panoramisch uitzicht biedt over Jaipur.

De namiddag bracht ik door aan het dakzwembad van ons hotel terwijl mijn papa wat ging uitrusten op de kamer. ’s Avonds bezochten we eerst de ouders van Paras, die ons “op de chai gevraagd hadden”, en proefden we huisgemaakte Indische zoetigheden.

Daarna bezochten we het Disney-achtige dorpje (maar dan op zijn Indisch natuurlijk) Choki Dhani. Het is een geweldig mooi verlicht artificieel stadje waar je de geschiedenis van de staat kan verkennen, typische gerechtjes kan proeven en naar allerlei performances kan gaan kijken. Ook deed ik er, op vraag van Paras’ zusje, mee een olifantenritje. Het is een leuke manier om de cultuur en geschiedenis van Rajasthan te bewaren, ook voor de locals.

Lang zijn we er niet kunnen blijven, omdat ik moe was van een hele dag rond te lopen in die ongelofelijk hitte en omdat mijn papa zich nog steeds niet goed voelde. Maar Choki Dhani was absoluut een hoogtepunt van ons bezoek aan Jaipur!

De volgende ochtend heel vroeg vertrokken we naar de luchthaven, op weg naar de bestemming die het hoogtepunt van onze reis zou moeten worden: Kashmir.

Het Indische sprookje in Rajasthan (Jodhpur)

Eén ding was zeker toen ik naar India kwam: Rajasthan mocht niet overgeslagen worden. Waarom? Omdat het beschreven wordt als het land waar de sprookjes van duizend-en-een-nacht zich afspeelden, omdat je er een kamelentour in de woestijn kan meemaken, en omdat de prinsentraditie zich nergens zo duidelijk uitdrukt als hier.

Nu, die kamelentour is er niet van gekomen. Gelukkig had ik de kans al eerder gegrepen om een keer met een kameel te rijden in Puri. Udaipur is de plek waar je dit gewoonlijk kan doen, maar daar was het ondraaglijk warm in maart/april en ook door tijdsgebrek dus uitgesloten. Ga je in de kerstvakantie naar India of een andere koelere periode, moet je dit zeker bij je programma toevoegen!

Na een lange treinrit kwamen we aan in Jodhpur. Papa en ik moesten in verschillende klassen reizen. Om een lang verhaal kort te maken: we hadden te laat geboekt en stonden op de wachtlijst. Dit is blijkbaar een populair traject. Op het moment van vertrek hadden we eigenlijk maar één officieel ticket, dat in eerste klasse. In ons compartimentje (met vier bedden in plaats van de gewoonlijke acht) had één van de passagiers echter een ticket voor derde klasse op overschot dat hij niet zou gebruiken. Dat heeft hij aan ons geschonken. Hoeveel geluk kan je hebben?! En hoe gul kan je zijn?

Aangezien ik al wel vaker in derde klasse heb gereisd en mijn papa niet zo op zijn gemak was tijdens zijn eerste Indische treinrit bood ik aan om dat ticket te nemen, maar uiteindelijk ben ik dan toch maar in eerste klasse gebleven. Het is immers minder gepast dat een meisje alleen reist. En aangezien de mannen in dit compartiment duidelijk vriendelijk en behulpzaam waren, was dat de beste oplossing. Ik heb nog nooit zo goed geslapen op een trein!

In Jodhpur moesten we onze plan trekken. Ik regelde een Ola en bestelde chai terwijl we wachtten. Ik blijf het grappig vinden om de chaiwalla’s (iemand die thee serveert) hun stomverbaasde gezichten te zien als ik het drankje ga bestellen dat eigenlijk bestemd is voor de armen. Maar wat kan ik eraan doen dat het zo lekker is?

Balsamand-Lake-Palace-Jodhpur-Rajasthan

Onze Ola chauffeur bracht ons naar het hotel. Balsamand Lake Palace is een voormalig paleis. Alleen al in het hotel zelf kan je een halve dag doorbrengen gewoon door alle hoekjes en kantjes van de bijhorende gronden te verkennen. We kregen opnieuw wat chai terwijl we wachtten om naar onze kamer gebracht te worden met een soort van uit de kluiten gewassen golfkarretje.

De kamer zelf is toch wel een korte beschrijving waard. Na een wandeling door de marmeren inkomhal, stopten we voor een deur die evengoed een kerkerdeur kan zijn. Deze deuren leidden naar een zaal. De zaal moest onze kamer voorstellen. Het plafond bevond zich méters boven ons. Er waren twee super zachte bedden, een woonkamergedeelte, twee bureaus, een schommelbed en de ramen waren helemaal uit gekleurd glaswerk. Aan elke kant van de kamer was er bovendien een badkamer volledig uit marmer.

Dit zou de presidential suite zijn in eender welk ander hotel. En toch betaalden we niet meer dan een kamer in de Ibis tijdens hoogseizoen. Sprookjes uit duizend-en-een-nacht? Hell yeah!

DSC02447 Balsamand-Lake-Palace-Jodhpur-Rajasthan

Het was meer dan veertig graden in Jodhpur, dus kozen we ervoor eerst een frisse duik te nemen in het paleislijke zwembad en te wachten tot zonsondergang – al om vijf uur in India – voor we de stad introkken. Aangezien we de enigen waren die ons om dit uur aan het zwembad waagden, was het net alsof ik aan mijn eigen oase lag. Zalig!

Jodhpur wordt ook wel de Blue City genoemd, maar dat wordt pas duidelijk als je de hoogte ingaat. We verkenden de Old Town en trotseerden de enorme drukte op de markt om de armbanden, saree stoffen, kruiden en meer te bewonderen.

Ik liet mijn papa ook zijn eerste pani puri proeven, maar hij was al ziek van het Indische eten van de vorige dagen – het zal niemand verbazen, ik had tegen dan al permanent maagproblemen – dus hij proefde er slechts één. Pani puri is typische streetfood uit Rajasthan. Het is een soort krokant rijstbolletje waar men een gat induwt en vult in een pot met gekruid water (pani = water). Het is een beetje pikant.

blue-city-jodhpur-rajasthan

Maar opgelet! Standaard regel in India: als je streetfood wil proberen, ga dan waar de Indiërs gaan. Grote kans dat het er net iets hygiënischer is. Pani puri op straat proberen is ook altijd een beetje een risico: het biedt een hoge kans op ziek worden. Hoe weet je immers of ze gezuiverd water gebruiken? Gelukkig had ik een goed stalletje gekozen!

Daarna bestelde ik opnieuw een Ola om ons naar On the Rocks te brengen, dat ons was aangeraden door een van mijn treingenoten. Eigenlijk vormt het een complex met meerdere restaurants, cafés en winkeltjes. Het is zo gestyled dat het net is alsof je in een grottenstelsel rondloopt. We zouden er de volgende middag terugkeren om het Italiaanse restaurant uit te proberen. Je kan zowel binnen als buiten heel gezellig zitten. Die avond aten we op de patio met kiezelsteentjes onder romantische verlichting en een sterrenhemel.

De volgende ochtend bracht een Ola ons naar het 600 jaar oude Mehrangarh Fort, ook wel bekend als de Petra van Rajasthan omdat het net uit een rots lijkt uitgehouwen. Het is enorm vermoeiend om te bezoeken in zulke hitte (het was opnieuw +40°C) omdat het veel bergop en –af is. Maar het is wel de moeite, al is het maar om te zien waar de naam Blue City vandaan komt! Binnenin heb je een aantal musea die we bezochten om toch maar wat verkoeling te krijgen. Wat verder ligt er nog een andere mooie tempel, Jaswant Thada, die je makkelijk van hieruit kan bezoeken. Een bekende maharaja (of Indische koning) ligt hier begraven.

Jaswant-thada-jodhpur-rajasthan Jaswant-thada-jodhpur-rajasthan

’s Middags wilden we in het meest indrukwekkende hotel van Jodhpur gaan lunchen (Umaid Palace), maar je moest er minstens 10,000 rupees spenderen (of €140, wat een klein fortuin is in India). Dus dan zijn we maar teruggekeerd naar het grottencomplex van de vorige avond. Onderweg stopten we nog aan drie verschillende apothekers om medicijnen voor mijn papa te verzamelen, die zich almaar slechter begon te voelen. De warmte deed hem ook geen goed, dus besloten we de namiddag opnieuw aan het zwembad door te brengen voor wat noodzakelijke verkoeling.

Balsamand-Lake-Palace-Jodhpur-Rajasthan Balsamand-Lake-Palace-Jodhpur-Rajasthan

Die avond gingen we eten in een ander restaurant dat ons was aangeraden: Hanwant Mahal. Het ligt bovenop een bergtop en bood een schitterend uitzicht op de lichtjes van de stad en Umaid Palace. Het eten was bovendien overheerlijk en overvloedig.

De volgende ochtend vroeg vertrokken we opnieuw naar het treinstation om onze verkenning van Rajasthan verder te zetten. Op weg naar Rajasthans hoofdstad: Jaipur.

Op verkenning in India: Delhi & Agra

Hoewel ik eerder al schreef dat een reis naar India eigenlijk best zou beginnen in Kolkata begon onze reis net zoals de meeste andere reizen naar India – in Delhi. Nadat het semester in Bhubaneswar was afgelopen, vertrok ik vanuit de hoofdstad van Orissa naar de hoofdstad van India om aan een rondreis te beginnen in het land van de curries.

Delhi komt vaak negatief in het nieuws: er zijn grote verkeers- en smogproblemen, er wonen te veel mensen dicht op elkaar, er is veel criminaliteit en de ergste verkrachtingszaak van India speelde zich af in deze stad. Toch komt iedereen naar Delhi.

Mijn klasgenoot Nipun woont in een hogere klasse wijk en het was bij hem dat mijn papa en ik de eerste dagen logeerden. We werden opgehaald aan de luchthaven door de persoonlijke driver van de familie en werden in thuis ontvangen door de broer en schoonzus en het personeel. Later zou nog snel blijken dat het zowel in mijn eigen voordeel als in dat van mijn vader – nog onervaren op het gebied “India” – zou spelen dat we zoveel hulp kregen.

In mijn eerdere verhalen over India heb je al kunnen lezen dat ik nooit alleen rondreisde in India. Altijd waren er wel een of meerdere Indiërs aanwezig die me konden helpen, al was het maar om te vertalen of wat extra tientjes af te dingen voor een tuktuk. Het is eigenlijk best moeilijk om in Delhi rond te geraken zonder wat hulp. Het verkeer is inderdaad vreselijk, de tuktuk drivers in deze stad zijn de ergste afzetters en iedereen lijkt er je in het zak te willen zetten.

Delhi-Chandni-Chowk-India

Delhi

Natuurlijk is er ook veel goeds te vertellen over Delhi! Waarom zou iedereen deze stad anders bezoeken? Delhi heeft enorm veel bezienswaardigheden. India Gate is een populaire plek voor een picknick en het is er altijd enorm druk. Het memorial herdenkt de 82.000 Indische soldaten die stierven tijdens de eerste wereldoorlog. Het Red Fort, dat gebouwd werd in de 17de eeuw en gedurende 200 jaar de woning was van het Mogolrijk, huist vandaag verschillende museums. Tegenover het fort ligt de grootste moskee van India, Jama Mashid genaamd. De bekende Lotus Tempel ligt wat verder van andere bezienswaardigheden en we hadden geen tijd om er een omweg voor te maken.

Wat deden we verder nog in Delhi? In het oude stadsdeel waagden we ons op Chandni Chowk, een van de oudste en drukste markten van India. Het Red Fort ligt op wandelafstand. Ook Janpath, een tibetaanse market, bezochten we kort. Moet het nog gezegd worden dat je op alle markten goed je spullen in de gaten moet houden?

Verder vond ik Khan Market een heel leuke buurt. Je hebt er een heleboel leuke winkeltjes en boetiekjes. Bovendien vond ik er ook mijn eerste westerse maaltijd sinds mijn bezoek aan Kolkata. Mijn burger bij Smokehouse Deli – een moderne hamburgertent in de stijl van een Frans café – was er dan wel een met buffalovlees, maar hij was ongelofelijk lekker. Wat een opluchting om nog eens iets anders te eten dan kip!

Een van onze avonden brachten we door in Hauz Khas, een soort dorpje vol restaurants en bars dat ’s avonds drukbezocht is en altijd levendig. Een andere avond gingen we naar Gurgaon. Deze stad net buiten Delhi wordt thuis genoemd door een andere klasgenoot van mij, Aman. Hij nam ons mee naar een van zijn favoriete bars, Downtown, dat bekend staat om zijn zelfgebrouwen Wheat Beer. Een aanrader!

taj-mahal-agra-india

Agra

De laatste dag gingen we naar Agra om een van de zeven wereldwonderen te bezoeken. De Taj Mahal is natuurlijk onmisbaar tijdens een reis naar India. De driver reed met ons twee uur lang via de expressway van Delhi naar Agra. Hij parkeerde op de Oostparking van de Taj Mahal en nadat ik mijn vader overtuigd had om zijn eerste échte chai te proberen en we ons ticket gekocht hadden (vergeet je gratis flesje water en schoenbescherming niet te gaan ophalen!), stapten we in het busje dat ons naar de effectieve ingang van de Taj zelf bracht.

De Taj Mahal is een mausoleum dat werd gebouwd in opdracht van Shah Jahan, nadat zijn vrouw, Mumtaz Mahal, gestorven was na de geboorte van haar veertiende kind. Het duurde 22 jaar om de tombe en omliggende tuinen te bouwen. De Taj Mahal bestaat volledig uit marmer en het is bijna onmogelijk om je in te beelden hoe men erin geslaagd is zo’n gedetailleerde versieringen en tekeningen in de steen aan te brengen. Het marmeren bouwwerk komt pas volledig tot zijn recht bij zonsopgang en – ondergang. Maar ’s morgens is er vaak mist en bewolking waardoor ik je zou aanraden om in de avond de Taj te bezoeken.

Tussen alle drukte (en ongevraagde fotosessies met andere bezoekers) door, viel het me ook op hoe klein de Taj is. Echt waar. Ik keek continu van het schermpje van mijn fototoestel, waarop de tombe reuzachtig lijkt, naar de echte versie, die dan een beetje teleurstellend klein was. Niet dat dat me tegen hield om een vijftigtal foto’s van het bouwwerk te maken natuurlijk! De Taj is namelijk heel fotogeniek.

Na dit bezoek gingen we lunchen in een familierestaurant dat heel toeristvriendelijk was. Dat betekent dat het eten niet 100% Indisch smaakte en niet al te pikant was, maar wel heel lekker. Aangepast aan onze Westerse smaakpillen dus.

Het was ondertussen verschrikkelijk warm geworden. In het Agra Fort, het volgende bouwwerk dat we bezochten, waren de streepjes schaduw onze beste vrienden. Nadat Shah Jahan de bouw van de Taj Mahal had afgerond, werd hij door zijn zoon opgelicht en in gevangenschap geplaatst… in het Agra Fort. Vandaaruit kon de Shah zijn meesterwerk tot zijn dood bewonderen.

ik-Agra-fort

Het Agra Fort bestaat, net als het Red Fort, uit verschillende delen en een roestachtige rode kleur, maar vooral binnenin het ziet er helemaal anders uit! Dat komt onder andere doordat Shah Jahan meer hield van marmeren bouwwerken en daarom een deel van het Agra fort liet ombouwen naar zijn smaak.

Qua drukte viel het eigenlijk best mee. Zeker ook een bezoekje waard, zeker als je toch al helemaal naar Agra bent gekomen. Hierna keerden we terug naar Delhi.

Na een klein avondmaal namen we afscheid van Nipun’s broer en zijn vrouw, en vroegen om ook onze groeten en dankbaarheid over te brengen aan de ouders. We bedankten het personeel ook voor de goede zorgen en natuurlijk de driver die ons ondanks de taalbarrière zo van dienst was geweest. Ik denk niet dat je Delhi en Agra op drie dagen kan doen, zoals wij deden, zonder zo’n driver als wij hadden. Tenzij met een georganiseerde tour misschien, maar dat is niet zo mijn ding. Hoewel dat in India toch wel het overwegen waard is eigenlijk…

Om tien uur ’s avonds stonden we in het treinstation te wachten op onze nachttrein naar Rajasthan. Een heel andere staat en niet te missen tijdens een reis naar India, zo was mij verteld. De staat van prinsen en de sprookjes van duizend-en-een-nacht. Spannend!

 

March 2016: The Third Month in India Still Feels Like the First

Voor Nederlands, klik hier

Is it really March already? It just seems like two weeks ago that I arrived in India, although at the same time it seems like I have experienced enough to fill a year! Time runs at an extremely weird pace here. On the one hand, you hardly ever feel in a hurry, because “the result is always more important than the due date”. On the other hand, it seems like I’m always short on time to do all the things I wanna do.

March started in a relatively relaxed way. We got a few weeks of to arrange our US visa for the New York trimester and attend the Indian wedding in Patna. During the first week of March, I succeeded in finishing all my schoolwork and most of my part of the master project. I planned it this way, so that I wouldn’t have anything left to do when I went on my trips.

3CMGM-India-group-March

Off the Beaten Track in Bargarh

That Sunday, I left for the small town of Bargarh, where my batchmate Abhisek is from. I met his family – and half the village – while getting a feel of the atmosphere in one of India’s many villages yet to be discovered by tourists. It was a nice and unique experience. Also, I can now confirm that also in India home-cooked meals are the best! Being here during an important festival in honor of the god Shiva, also gave me the possibility to celebrate Shivratri with the locals. During that evening, I visited a Shiva temple and was politely invited to try the strange green goo everybody was having.

3CMGM-India-Bargarh

3CMGM-India-Bargarh-Shivratri

Indian Wedding in Patna

After two days in Bargarh, we took the train to Patna, where the wedding would take place. The journey took 17h (jikes!), but I was exhausted from all the impressions in Bargarh and was able to sleep for a few hours. It definitely required a significant amount of energy to 1) socialize all day long (as an introvert) 2) in my best Inglish. The whole story on attending an Indian wedding and why it’s totally spectacular you can read in this post.

3CMGM-India-Wedding-Patna

The Visa Procedure in Kolkata

On the 13th of March, we arrived in Kolkata. Here, we would attempt to get our US visas for the last trimester at Fordham University in New York. I had been looking forward to coming here, because everyone who had visited the former capital city of India before was really excited about it. The only recurring doubt was that it is even hotter here than in Bhubaneswar! And even though it seemed impossible that this could be the case… it was definitely true! My tips for must-dos in Kolkata you can read in this post from last month.

3CMGM-India-Kolkata-Victoria

The Last Few Days at XIMB

After a long ride on the night bus, we arrived back in Bhubaneswar on a Thursday. The next few days were calmer again. We finished the master project and attended the last few classes of GHRM, for which I also passed an exam.

The last class was canceled because we were too distracted by the explosions that were taking place at Brussels airport and Maalbeek’s subway station. Yes, even in India we heard about it! We watched the Belgian news with the projector on the big screen in the classroom. It was very weird. It was hard to grasp just how tragic these terrorist attacks were, because it was happening so, so far away. We stayed in touch with our homebase while watching the news. Only seeing how affected the news anchor was, gave us an idea of the gravity of the situation. (Note: it is only now that I am home that I can feel how emotional these events still make every single Belgian citizen, and now also myself. Especially because it happened right in front of my former workplace.)

The evening after the exam we had a farewell dinner (we also had one in Antwerp, but this one was obviously with Indian food!) and through all of this I also started packing my suitcase and struggled – but succeeded! – in getting my evening gown and saree in there! Halleluja!

3CMGM-India-XIMB-group

Celebrating the Original Holi Festival

My last full day in Bhubaneswar revolved almost entirely around the Holi festival, which took place on the 24th that year. It started already early in the morning. As soon (and as fast) as we could we poured coconut oil over our hair and body parts that weren’t covered with clothes. Unfortunately, we didn’t take the advice of the students from the previous year seriously enough. They suggested wearing a swimming cap over our hair, because it is super hard to get the paint out (and no, the coconut oil didn’t seem to have helped all that much…

During the first moments of this color war, it is common to have this drink called bhaang. I don’t exactly know what is in it, but afterwards I heard there is some cannabis in it! So that is why I felt so high! Apparently it is a very indian thing, so I had to try it even though I didn’t know what it was. Such a strange experience it was…

When we finished the bhaang, we took all our powder paint to the cricket field to start throwing holi colors at the other XIMB students. People were also throwing water around, students were being dragged over the muddy ground and at a certain moment – apparently this is also a tradition, but specifically from Orissa – the boys literally started ripping each other’s shirts off!

Holi was kinda fun, although you get very filthy and my hair still looked bright yellow and pink after a whole month…. Even my skin kept looking bright pink and green for days, no matter how often I scrubbed and washed my skin. At first I considered it to be a good conversation starter while traveling with my dad, but soon it was just a bit annoying that I would have yellow hair in all the pictures… The clothes I wore I had to throw away, obviously, but I was prepared for that.

3CMGM-Holi-festival-XIMB

3CMGM-India-XIMB-Holi-colors

That evening, when the effects of the bhaang were gone, I got a bit sad. How could the second trimester already be over?? My stay in India had been impressive, unique, life changing, exhausting, educational and so many more things! And now, all of the sudden, it is over… In the blink of an eye. So what a relief it is to know I will be discovering more of this country for three more weeks!

Maart: De derde maand in India die de eerste lijkt

Is het echt al maart? Het lijkt alsof ik nog maar twee weken in India ben en tegelijk lijken die eerste twee weken al een jaar geleden. De tijd loopt heel raar in dit land. Aan de ene kant voel je nooit haast, want “het resultaat is altijd belangrijk dan de due date”. Aan de andere kant lijk ik nooit genoeg tijd te hebben om alles te doen dat ik wil doen.

Maart begon (relatief) heel relaxt. We hadden enkele weken vrij gekregen om ons visum voor de US in orde te krijgen en naar het Indische trouwfeest te kunnen gaan. Tijdens de eerste week van maart slaagde ik erin al mijn taken en mijn aandeel van het master project af te werken, zodat ik zonder zorgen kon vertrekken.

3CMGM-India

Off the beaten track in Bargarh

Die zondag trok ik naar het kleine dorp Bargarh, waar mijn klasgenoot Abhisek woont. Ik ontmoette er zijn familie – en het halve dorp – en snoof de sfeer op in een typisch stadje in India. Het was een leuke en unieke ervaring. Ik kan nu bevestigen dat homecooked meals het beste zijn, ook in India. Ook kreeg ik er de kans om met de lokale bevolking Shivratri te vieren; dat is een feestdag ter ere van de god Shiva. Tijdens deze avond bezocht ik een shiva tempel en at er een vreemd goedje om mijn vrienden te plezieren (het was eetbaar (het smaakte naar niet veel) maar zag er wel een beetje ranzig uit).

Indisch trouwfeest in Patna

Na twee dagen in Bargarh namen we de trein naar Patna, waar het trouwfeest de volgende dag al zou plaatsvinden. De treinrit duurde 17 uur, maar tijdens mijn verblijf in Bargarh was ik erg uitgeput. Gedurende 24 uur continu sociaal zijn in je beste Indisch-Engels (de lokale bevolking van kleine dorpen spreekt niet zo goed Engels) is vermoeiend, zeker voor een introvert! Een geluk eigenlijk dat ik zo moe was, want zo slaagde ik erin een groot stuk van de reis slapend door te brengen, zodat de rit eigenlijk niet zo lang leek. Hoe het was om een Indisch trouwfeest bij te wonen lees je in mijn post van twee weken geleden.

3CMGM-India-wedding

De visa procedure in Kolkata

Op dertien maart kwamen we aan in Kolkata waar we zouden proberen ons US visa te bemachtigen. Ik had er erg naar uitgekeken om naar de voormalige hoofdstad van India te gaan, omdat iedereen me er alleen maar goede dingen over had verteld (behalve dan dat het er nog warmer zou zijn dan in Bhubaneswar, en dat leek me op dat moment eerst nog onmogelijk). Mijn aanraders voor Kolkata lees je in het lijstje dat ik postte vorige week.

3CMGM-India-Kolkata

De laatste dagen op XIMB

Na een nachtrit op de bus kwamen we op donderdag weer aan in Bhubaneswar. De volgende dagen waren redelijk rustig. We werkten het master project verder af, tot in de details, woonden de laatste lessen GHRM bij en legden hierover een examen af.

De allerlaatste les werd geschrapt omdat we te afgeleid waren door de explosies in de luchthaven van Zaventem. Ja, ook in India hebben we hierover gehoord. Op het grote scherm in de klas projecteerden we het Journaal, zodat we mee alles konden volgen. We konden ons niet echt voorstellen hoe erg de situatie was, behalve op basis van wat onze thuisbasis ons vertelde en hoe de nieuwslezer eraan toe was. Iedereen was zo emotioneel…

De avond na het examen hadden we ook nog het afscheidsdiner (Indisch natuurlijk) en tussen al dit alles ben ik er ook nog in geslaagd om mijn valies te pakken. Zelfs mijn avondkleed en saree zijn erin geraakt! Wat een wonder!

3CMGM-India

Het originele Holi festival vieren

Mijn laatste volledige dag in Bhubaneswar was gefocust op het Holi festival, dat op 24 maart plaatsvond. Dat begon al van ’s morgens vroeg. Zo snel mogelijk goten we ons zelf onder de kokosnootolie: over alle niet met kleding bedekte huid en vooral in ons haar. We kregen deze tip van de studenten van vorig jaar, die de kleuren van Holi maar moeilijk uit hun haar kregen, hoe vaak ze het ook wasten. Pas daarna kregen de anderen toestemming, van ons meisjes, om ons onder de kleuren te gooien, kloppen, wrijven enz.

Tijdens de eerste momenten van de kleurenoorlog is het ook de gewoonte om bhaang te drinken. Ik weet niet precies wat erin zit – achteraf hoorde ik dat er onder andere cannabisblaadjes inzitten, en dat was dus waarom ik high was achteraf… – maar het is iets typisch van India, dus natuurlijk zou ik dat proberen! Wat een rare ervaring is het om high te zijn!

Toen de bhaang (zo goed als) op was, trokken we naar het cricketterrein om ook kleuren naar andere studenten van XIMB te gooien. Er werd ook met water gegooid, studenten werden door het modderige gras gesleurd en op een bepaald moment scheurden de jongens traditiegetrouw de t-shirts van elkaars lijf (dat is trouwens alleen in Orissa de gewoonte).

Holi was best leuk, ook al ben je daarna natuurlijk zo smerig als wat. En hoe vaak ik me ook waste, twee dagen later had mijn huid nog steeds een roze schijn en was mijn haar nog steeds kanariegeel met fuschiaroze en gifgroene plekken. Ik bedacht me dan maar dat het een leuke conversatie starter zou zijn tijdens de reis met mijn papa de volgende weken. Mijn kleren heb ik kunnen weggooien, maar dat was ook voorspeld en voorzien.

Die avond was ik, toen de bhaang uitgewerkt was, best wat droevig. Hoe kon het nu al voorbij zijn? Mijn verblijf in India was indrukwekkend, uniek, life changing, vermoeiend, leerrijk en nog veel meer geweest. En nu, schijnbaar zo plots, was het alweer voorbij…

Gelukkig kan ik nu nog wat verder India gaan ontdekken!

 

10 dingen om te doen in Kolkata

Eind maart, na vier dagen feesten op het trouwfeest in Patna waar ik je vorige week over vertelde, trokken we met de nachttrein naar Kolkata. Daar kwamen we vroeg in de ochtend aan. Ik had al veel goede dingen gehoord over de voormalige hoofdstad van India en keek er naar uit om dat nu zelf eens te gaan uitzoeken.

Ik geef je alvast een lijstje mee van de tien dingen die ik zou aanraden aan een first-timer in de hoofdstad van West Bengal.

3CMGM-kolkata-india

Bron: Travel Marvel

10 dingen om te doen in Kolkata

1. Bezoek South Park Cemetery

Een kerkhof bezoeken hoeft helemaal niet morbide te zijn. South Park Cemetery wordt gedacht het grootste christelijke kerkhof buiten Europa te zijn en lijkt volgens kennissen bijna meer op een park dan op een begraafplaats. Zoals de naam ook al zegt, bevindt het kerkhof zich in Park Street. Hoewel ik zelf geen tijd heb gehad om er een bezoekje te brengen, is alleen deze plek al een reden waarom ik zou teruggaan naar Kolkata.

2. Ontdek de Flower Market

De bloemenmarkt van Kolkata bevindt zich aan de voet van de Howrah brug en is een kleurrijk, druk gebeuren. De markt gaat praktisch 24/7 door, maar het beste moment om een bezoekje te brengen is natuurlijk ’s morgens als de nieuwe leveringen gebracht worden (en het nog niet te warm is buiten). Ook hiervoor heb ik jammer genoeg geen tijd gehad – deels omdat ik in Kolkata de nachtraaf aan het uithangen was en je voor de bloemenmarkt dus best vroeg uit de veren gaat.

3CMGM-flower-market-kolkata

Bron: Corbin Stree House

3. Slenter wat rond in de Park Street area

Park Street is net zo levendig als het centrum van London en het feit dat Kolkata vol rijdt met British cabs over de met bomen omzoomde lanen verstrekt dat beeld nog meer. Je vindt er een heleboel Westerse en moderne Indische restaurants, bars en uitgaansgelegenheden. Ook de eerder vermelde South Park Cemetery is hier te vinden. Als je niet weet wat te doen, kan je gewoon altijd hierheen komen.

4. Maak een wandeling naast de Howrah River

Zelf heb ik een wandeling gemaakt over de boulevard bij zonsondergang (probeer de spoorweg over te steken om er te geraken, maar wees voorzichtig!). Zodra de avond valt, zit het er wel vol muggen – wat minder leuk is – maar het is desondanks mooi genoeg om te zien hoe de lichtjes van de Howrah brug worden aangestoken terwijl de ferry’s naar de overkant van de rivier varen.

kolkata-howrah-3CMGM

Bron: Facts ’n Info

5. Chill in het park rond Victoria Memorial

Het gebouw zelf is mooi en binnenin kan je een museum bezoeken. Het was af in 1921, na 15 jaar werk, en werd gebouwd ter ere van Queen Victoria van het Verenigd Koninkrijk. De tuinen omheen de Memorial zijn op zich een wandeling waard. Ikzelf was er opnieuw met zonsondergang, want overdag is het in Kolkata ondraaglijk warm. De Memorial wordt ’s avonds erg mooi verlicht en reflecteert mooi in de vijver erachter.

3CMGM-victoria-memorial-kolkata

6. Neem een kijkje in Quest Mall

De Quest Mall als gebouw is een prachtig staaltje architectuur en ook vanbinnen is het een kijkje waard. De meeste winkels liggen wat buiten mijn prijsbudget maar je vindt er ook bijvoorbeeld een Vero Moda en de Inox cinema.

kolkata-quest

Source: questads

7. Ga eten in One Step Up en Eat Good Food

Een restaurant dat ons door een local werd aangeraden, is One Step Up in Park Street. We zijn er twee keer op rij geweest omdat we (degelijk) westers eten verschrikkelijk misten. Een ander plekje dat ik zelf ontdekte, maar jammer genoeg net te laat zodat we er niet meer konden gaan, is Eat Good Food dat zich vlakbij Quest Mall bevindt en erg originele gerechtjes aanbiedt aan een schappelijke prijs.

8. Geef toe aan de boekenwurm in je zelf

Bijna overal waar je komt in Kolkata worden er boeken verkocht – of het nu op straat is of in een winkel. Op straat kan je zowel de nieuwste als tweedehands boeken aanschaffen aan de beste prijzen. In de winkels kan je meteen met je boek in een zetel kruipen en bij een kop verse koffie of thee beginnen lezen; net zoals in de Britse Waterstones eigenlijk!

9. Kies voor een “boat ride by night”

Jammer genoeg is het er deze keer niet van gekomen, omdat we te laat waren, maar een rondvaart op de Howrah rivier is me aangeraden door vrienden die wel vaker in Kolkata zijn geweest. Je kan op een boot stappen vanaf Princep Gath.

10. Leef je uit in Nicco Park

Ja, ook in India hebben ze pretparken! Natuurlijk moet je je niet bij alle attractieparken een Six Flags voorstellen (maar naar het schijnt zijn die er ook), maar eerder een uit de kluiten gewassen kermis. Deze dag diende vooral als opvulling omdat we ’s avonds pas een bus konden reserveren om terug te keren naar Bhubaneswar en een keer de oververhitte stad uitwilden.

Budget tip: Wij kozen ervoor het dagticket te nemen (250 rupees) in plaats van het all-in pack (500 rupees). Het verschil is dat je met een all-in niet voor aparte attracties moet betalen. Er zitten een aantal gratis attracties inbegrepen (maar die stellen niet zoveel voor) en voor de indrukwekkendere attracties moet je telkens bijbetalen. Maar wij besloten, terecht in ons geval, enkel extra te betalen voor de attracties die de moeite waren. En dat waren er maar drie. Dus het dagticket was nog steeds voordeliger.

Nicco-park-kolkata

Kolkata is een stad waar ik best zou kunnen wonen – voor enkele jaren, maar niet voor altijd. Raad ik je aan om er naar toe te gaan? Zeker weten! Eerder dan Delhi is Kolkata een goede introductie tot India: het is een grote stad, maar niet zo druk als Delhi of Mumbai. Bovendien kost het ook niet zoveel moeite om ergens te geraken. Maar als er ergens een staking is, hoef je er niet op te rekenen dat een taxichauffeur je naar locaties in de buurt wil brengen… (Ja, hier spreek ik uit ervaring.)

Deze lijst van dingen om te doen in Kolkata is natuurlijk maar kort. Ik kan niet alles vermelden en ik heb ook niet de tijd gehad om zelf alles te ontdekken tijdens de drie/vier dagen dat ik daar was. Aan jou om ook zelf op verkenning te gaan!

Zou jij wel eens naar India willen? Staat Kolkata dan op jouw lijstje?

Waarom onze trouwfeesten in het niet vallen bij een Indian Wedding

Na een rit van 17 uur in de trein van West-Orissa naar midden-Bihar bereikte ik de stad Patna, waar mijn klasgenote Vidisha haar thuisbasis heeft en waar de trouw van haar broer Aman en diens toekomstige vrouw Smytha zou plaatsvinden. Of ik er naar uit keek om een Indisch trouwfeest bij te wonen? Zeker! Wie niet? Of ik erop voorbereid was hoe het zou zijn? Onmogelijk.

henna-3CMGM-India-wedding

DAG 1

Veel heb ik niet geslapen op de trein van Bargarh naar Patna, maar een paar uurtjes heb ik er toch uit kunnen persen. Ik was niet echt uitgerust, maar de adrenaline kept me going. Omdat we nog niet meteen naar het hotel konden wegens te vroeg, werd iedereen eerst uitgenodigd bij Vidisha thuis. Daar werden we door een deel van de familie verwelkomd met ontbijt en… mehendi.

Mehendi, ook wel beter bekend als henna, is wanneer ze henna aanbrengen op je handen. Omdat ik er als eerste was, kwam ik ook als eerste aan de beurt. Na een dikke twintig minuten waren de voor- en achterkant van mijn handen versierd met een sterk (maar daarom niet slecht!) ruikend goedje. Dat moest een half uur intrekken en vervolgens ingesmeerd worden met citroensap om de kleuren beter te laten uitkomen. Het sap moest ook nog eens een half uurtje intrekken en ten slotte moest ik met een mes de opgedroogde korsten van mijn armen en handen schrapen. Niet zo makkelijk! Uiteindelijk zouden de tekeningen 1 à 2 weken blijven, naargelang hoe vaak en grondig je je handen wast.

henna-mehendi-3CMGM henna-mehendi-3CMGM

Zodra ik daarmee klaar was en mijn andere aanwezige klasgenoten had geholpen met de procedure, trokken we in twee groepen naar een dansstudio om op een klein halfuurtje een choreo te leren. Ik had er helemaal geen zin in, maar ging toch om Vidisha een plezier te doen. Natuurlijk bakte ik er niets van, maar er zat een danser in mijn groepje, dus hoopte ik haar te kunnen volgen als puntje bij paaltje kwam.

Na de dansles en een lunchbuffet in de tuin van Vidisha’s huis konden we eindelijk naar het hotel om ons klaar te maken voor de eerste avond van de trouwweek. Trouwfeesten duren in India meerdere dagen en de gehele families van beiden kanten zijn er op aanwezig. India is een enorm land en veel familieleden zien elkaar alleen op blije gebeurtenissen als trouwfeesten van andere familieleden.

Die avond zou in het teken staan van allerlei optredens ter ere van de bruid en bruidegom. Ons optreden zou één van de vele zijn en ik hoopte dat het snel vergeten zou worden. Eerlijk is eerlijk, ik heb me eerst wat moed in gedronken. En maar goed ook, want ons dansje liep volledig in het honderd! Gelukkig waren de Indische familieleden zo vereerd dat er buitenlanders op het trouwfeest aanwezig waren dat, wat we ook deden, ze alles geweldig vonden.

De rest van de avond amuseerde ik me met de outfits van de Indiërs te bewonderen, lekkere hapjes naar binnen te steken en eindelijk drinkbare wijn te drinken.

3CMGM-sarees-indian wedding

DAG 2

De volgende ochtend was ik de enige bij het ontbijt. Het buffet was niet geweldig, maar voldoende vullend. Ik amuseerde me met in de zetel plaats te nemen en mijn medestudenten met katers te zien komen en gaan. Zelf heb ik zelden of nooit last van katers (gelukkig) en ik zou nooit mijn ontbijt overslaan. Ook leerde ik enkele andere hotelgasten kennen die me hun levensverhalen vertelden in ruil voor het mijne. En zo ging de ochtend snel voorbij. ’s Middags gingen we opnieuw naar het huis van de bruidegom voor een lunchbuffet.

In de namiddag maakten we ons klaar voor het leukste deel van de trouw: the official wedding ceremony. Nu mochten we de sarees die we vorige maand gekocht hadden uitpakken en – met de hulp van professionele kleedsters – aantrekken. Een saree draperen (want dat is het uiteindelijk) is dus niet zo simpel en je kan het niet bij jezelf doen. Eerst vouwen ze enkele stukken bij elkaar. Dat moet je dan vasthouden terwijl je één of twee keer rondraait in de stof. De kleedster zorgt ervoor dat alles goed hangt en vast zit met veiligheidsspelden die ze handig weet te verstoppen in al die meters stof. Ten slotte hangt ze het laatste deel over je schouder en maakt ook dat slim vast zodat het steeds als een scepter hangt en niet van je schouder kan vallen.

Dan moet je er alleen nog mee leren stappen. Rechtdoor, op de trap, af de trap…

Het leukste was natuurlijk om elkaars sarees te bewonderen. Alle meisjes hadden toevallig een andere kleur gekozen en iedereen stond prachtig met haar keuze. Ikzelf voelde me ook net een prinses. Een queen zelfs. En dat was een geweldig gevoel, ook al duurde het maar voor één avond. Mijn saree was donkeroranje, bijna rood, met een gouden rand. De cropped top was volledig versierd met gouden en witte parels. Heel bling bling, maar het werkte. Het jeukte wel een beetje en dat was ongemakkelijk, maar met plezier verbeet ik dat. Voor geen geld zou ik de saree uittrekken voor de avond om was!

Eerst en vooral werden we naar het startpunt van de bharat gebracht. Dat is een soort parade die door de stad trekt, waarbij de bruidegom in een paardenkoets werd voorgegaan door alle familie en vrienden die uitbundig dansten op de typische muziek dat daarbij hoort. Hoewel ze dansten als wilden leken ze ongelofelijk veel plezier te hebben. Ondanks de hitte – zelfs ’s avonds in de donker – was het een genot om te zien. Bharati symboliseren de wandeling vanaf het huis van de bruidegom – door de bruidegom en zijn dierbaren – naar het huis van de bruid. Dezer dagen wonen koppels vaak heel ver uit elkaar en is de effectieve wandeling dus onmogelijk. Daarom liepen we vanaf een random punt in de stad naar een hotel waar de ceremonie zou plaatsvinden.

De ceremonie zelf, daar heb ik niet veel van gezien. Al snel leidde Vidisha ons naar een aparte receptieruimte waar we konden eten én drinken. Veel interessanter voor ons zei ze. Ik vroeg of ze ook wijn hadden en ze zijn dat speciaal voor mij gaan halen! Indische gastvrijheid. Dat had natuurlijk helemaal niet gehoeven voor mij, maar voor hen wel.

Het eten was suuuper lekker en ik had leuke gesprekken met de Indische vrienden van Vidisha. En mijn eigen klasgenoten natuurlijk. Er volgde veel fotosessies met onze sarees waar we allemaal breed glimlachend opstaan. Na het dinner waagde ik het er nog even op de ceremonie te bezichten, maar – eerlijk is eerlijk – die duurt drie uur en is ongelofelijk saai. Alles wordt gezegd in een taal die niemand verstaat, enkel de priesters die de trouw bezegelen, en niemand weet waarom al die handelingen nodig zijn. Na een half uurtje heb ik het opgegeven en ben naar huis gegaan.

3CMGM-indian-wedding

DAG 3 & 4

Dag drie was onze “vrije dag”. De meeste van mijn klasgenoten gingen vandaag al naar huis, want zij hadden de eerste week al veel gereisd en moesten aan het schoolwerk beginnen dat ik dan al had afgemaakt. Met ons vieren werden we uitgenodigd bij Vidisha voor het avondeten. De dag hadden we gewoon in het hotel doorgebracht omdat Patna niet echt een veilige stad is en er is ook niet zoveel te doen. We bezochten enkel nog een streetfood gebied in de namiddag.
3CMGM-india-wedding

Ook de vierde dag deden we niet zoveel. We pakten onze spullen in en bereidden ons voor op de 8 uur durende rit van Patna naar Kolkata, waar we met ons vieren ons visum zouden proberen te krijgen. Vlak voor we naar het station gingen, passeerden we nog even langs het laatste evenement van de trouw: het diner om te vieren dat het koppel nu effectief getrouwd was. Het was enorm! Zelfs de burgemeester van Patna was aanwezig. We gingen snel met het bruidskoppel op de foto, verorberden het eerste eten dat klaar was aan het buffet en sprongen in de auto met driver die ons met de snelheid van het licht naar het station bracht, zodat we nog net de nachttrein haalden.

IMG_9856

We waren allemaal doodmoe van al het gefeest, alle indrukken… Mijn dromen deze week waren heel kleurrijk – hoe zou dat nu komen? – en mijn buik was alweer een beetje dikker van al dat lekkere eten dat we er hadden voorgeschoteld gekregen. Ik heb nog nooit een trouwfeest in België bijgewoond – of eender waar – maar ik kan nu al zegegn dat ze allemaal in het niet gaan vallen bij de Indian wedding van Aman en Smytha. Bovendien heb ik er geleerd dat, zeker voor de Indiërs zelf, het gearrangeerde huwelijk vaak best goed uitpakt. India heeft een divorce rate van slechts 1%!

Slapen was die nacht geen probleem. En bovendien was er iets nieuws om naar uit te kijken: we zouden een nieuwe stad (en de voormalige hoofdstad van India) gaan bezoeken!

Kerala, de paradijselijke tropen van Zuid-India

Vorig semester ging ik tijdens de lesvrije periode naar Bratislava en Wenen, twee nieuwe hoofdsteden op mijn lijstje van Europese metropolen. Gedurende mijn verblijf in India besloot ik naar Kerala te gaan. Compleet anders, en dus dubbel zo leuk! In februari is het daar nog best te doen qua zomerse, tropische temperaturen. Tijdens mijn rondreis in april, als de lessen volledig afgelopen zijn, zou ik er niet meer naartoe kunnen gaan wegens te heet.

Dus, op naar het Zuiden!

Kerala-sunset

Kerala is een populaire staat in India bij zowel Indische als buitenlandse toeristen, maar het staat vooral bekend om de hoogste ratio geletterheid van India (99% van de populatie kan lezen), maar ook om het hoogste aantal alcoholisten. Kerala is heel lang een alcoholvrije staat geweest, maar enkele jaren geleden werd alcohol weer toegestaan en toen liep het natuurlijk mis. Op de backwaters, de kanaaltjes die vanaf de zee en meren hun weg in het binnenland hebben gewriemeld, is alcoholconsumptie nog altijd verboden.

In Kerala moet je ook zijn voor de paradijselijke stranden, voor de tropische uitzichten vanop de houseboats en om gouden juwelen aan te schaffen. Je gaat er ook heen om de typische Ayurvedic massage te testen, kooklessen te volgen, een martial arts show bij te wonen en te slapen in tree houses terwijl je nipt aan de thee van een van de vele theeplantages die zich over de staat uitspreiden.

Ik geef je nu een overzicht van hoe mijn reis eruit zag.

Kerala-theeplantage-Munnar

DAG 1: Bhubaneswar-Trivandrum

’s Morgensvroeg vertrok ik naar de luchthaven van Bhubaneswar via Mumbai naar Trivandrum (nu eigenlijk bekend als Thiruvananthapuram maar wie kan dat nu uitspreken). De vluchten verliepen vlot en in de namiddag kwamen we aan in de hoofdstad van Kerala. We installeerden ons in het tweede beste hotel van de stad, Hycinth by Sparsa, waarvoor we slechts €17/pp betaalden. Kan je niet voor sukkelen, toch?

We besloten om de zonsondergang nog mee te pikken aan een van de vele stranden en kozen voor Kovalam beach, omdat dat het dichtstbij was. Na een lange rit in de tuktuk moesten we nog een smal straatje met tientallen toeristenwinkeltjes door voor we op een wit zandstrand omringd met palmbomen terecht kwamen.

Ik schrok even dat ik zoveel vrouwen in bikini’s, shorten en korte kleedjes zag… maar Kovalam is heel toeristisch en blijkbaar is het dan min of meer toegelaten om blote schouders en knieën te laten zien.

We wandelden langs het water en kwamen uit bij een travel agent waar we de houseboat voor de volgende dag boekten. Twee nachten, drie dagen op een privé-houseboat voor twee kost 18.000 rupees, of €243 all-in. Duur, maar wel de moeite!

’s Avonds aten we op een terrasje met zicht op zee. We wandelden over het strand terug naar de tuktuk staanplaats en ik deed mijn best om onderweg terug naar het hotel niet in slaap te vallen. Dat zou ik veel liever doen in het zachte kingsize bed dat op me stond te wachten! (Wat een luxe na de harde matrassen van XIMB!)

DAG 2: Trivandrum-Kollam

De volgende ochtend, na een heerlijk ontbijt met cereal en pannekoeken (!!), trokken we naar het station om de trein te nemen naar Kollam. Daar zou onze houseboat op ons liggen wachten. Aangezien we niet gereserveerd hadden, moesten we in de general sleeper class. Gelukkig was het niet zo druk op de trein en hadden we een hele sectie voor ons alleen.

Bij aankomst in Kollam was er een pick-up geregeld. We waren net te vroeg om op de boot te mogen, dus gingen we eerst nog op zoek naar bier voor op de boot. Alcohol is dus niet toegestaan in de backwaters, dus wilden we op voorhand al een geheim voorraadje inslaan. Maar… nergens alcohol te vinden. Ze zijn zo dom nog niet, die Indiërs!

Op de boot kregen we eerst een korte tour van het dek vooraan, de slaapkamer met badkamer en de keuken. Toen we plaatsnamen op het dek vooraan, de woonkamer als het ware, kregen we elk een kokosnoot als welkomstdrink. Ik heb nog nooit kokosnootmelksap gedronken en vond het best lekker en passend bij de omgeving.

Toen we dan effectief gingen varen, keken we onze ogen uit. Hoe tropisch en paradijselijk kan een plek eruit zien? Het feit dat de boot zo weinig lawaai maakte en dat we een minder populaire locatie voor houseboats hadden gekozen, zorgde voor een erg rustige en relaxte sfeer. Ik ging wat zonnen vooraan de boot en na een half uurtje stond mijn short er al in gebrand.

In de namiddag meerden we op een willekeurige plaats aan en bereidden ons voor op het avondeten. ’s Avonds keken we Narcos op de laptop, bij een fris biertje dat het bootpersoneel voor ons ergens gaan opvissen was. Alcohol mag dan wel verboden zijn, maar regels in India zijn vaker suggesties eigenlijk.

DAG 3: Kollam Backwaters

Zo’n dagen doorbrengen op een houseboat verplicht je echt om te relaxen. Veel is er niet te doen en goeie ontvangst is er ook niet. De tweede dag werd de bootrit opgeleukt door een uitstapje met een gondola-achtige kano die ons in de diepste backwaters bracht. We moesten ons vaak platleggen om onder brugjes die de verborgen dorpjes met elkaar verbinden heen te kunnen.

We zijn ook gestopt in een van die dorpjes, waar de gids zelf woonde, en hij nam ons mee naar het plaatselijke café waar we een heerlijke chai dronken en ontdekten hoe ze scheepstouwen maakten.

Die avond vond ik een enorme kakkerlak in bed en liepen er ratten van het vaste land de boot op. Best wel even schrikken! Het personeel deed erg hun best om ze bij ons (en uit de keuken) weg te houden.

Het personeel bestond trouwens uit de kapitein, die geen Engels sprak, en de kok. Die laatste was een heel vriendelijke man die zijn uiterste best deed om Engels met me te praten en die op onze vraag eten maakte alsof het voor zijn familie was. Zo heb ik dus de traditionele Zuid-Indische, Keralaase keuken kunnen proeven! De kok had voordien als traiteur op evenementen gewerkt. Het eten was dus ook geweldig lekker geweest! 

DAG 4: Kollam-Munnar

Dit was een van de zwaarste dagen van de week. Het duurde bijna twaalf uur om van de backwaters tot in de bergstad Munnar te komen. Twee treinritten en een laaaaange busrit. De busrit was… een avontuur. Zonder airco, zonder ramen (enkel tralies) en volgepropt met lokale bevolking reden we aan hoge snelheden over de smalle kronkelwegen door de bergen. Ik zat aan de venster en heb toch een paar keer moeten wegkijken als we toch wel héél dicht bij de afgrond kwamen om een andere bus te laten passeren in de bocht. Eenmaal aangekomen in het centrum van Munnar sloegen we opnieuw wat drank in voor later en vervolgden dan onze rit gedurende een dik half uur in een tuktuk over wegen vol diepe putten. Aangenaam is anders…

Die avond aten we in het hotel. We hadden het gekozen vanwege de prijs €19/pp en omdat het hetzelfde uitzicht zou bieden als een treehouse (alles aan een redelijke prijs was al volzet, het nadeel van last-minute boeken), maar… we zagen letterlijk door de bomen het bos niet. Jammer. De kamer was wel de moeite en het balkon was gezellig en groot. Het hotel had ook zijn eigen theeplantage waar we zowel ’s avonds als overdag in hebben rondgelopen.

Kerala-Munnar-theeplantage Kerala-Munnar

DAG 5: Munnar

We hadden niet voorspeld dat het zo lang zou duren om naar Munnar te geraken, dus besloten we onze dag strand op te geven om een dag langer uit te rusten. Omdat we onze hotels boekten via MakeMyTrip en maar één nacht hadden geboekt, moesten we de volgende dag van hotel verhuizen. Gelukkig was er een hotel in de buurt waar we voor €16/pp terecht konden. Het was een bamboo resort – Bamboo Dale – waar alles uit bamboo was gemaakt. En het was geweldig. We hadden een enorm terras met een geweldig uitzicht en een schommelbank waar je op een aangename manier van dat uitzicht kon genieten. We maakten een wandeling rondom het terrein, bekeken het “natuurlijke zwembad” aan de waterval, liepen langs de rivier en klommen op de rotsen terug omhoog – dat konden we nu immers na onze training tijdens het survival kamp – en bestelden supergoedkope en superlekkere roomservice.

Om twee uur in de namiddag moesten we een skype call doen met onze leadership coach in België voor een update en daarna rustten we lekker uit en genoten van het uitzicht.

Als je je afvraagt waarom ik niks ben gaan bezoeken in Munnar is het antwoord simpel: we hadden al een theeplantage gezien in ons vorige hotel, een museum bezoeken doe ik niet graag, de dammen waren te ver weg en we hadden even genoeg gereisd en een kruidenplantage sprak ons ook niet echt aan. Bovendien wilden we ons hotel ten volle benutten!

Kerala-Munnar-theeplantage Kerala-Munnar

DAG 6: Munnar-Trivandrum

Onze voorlaatste dag was opnieuw een lange reis. Na twee lange busritten (waarbij we een zijspiegel kwijtraakten en net wél in aanraking kwamen met een tegenliggende bus en zo een kleine file veroorzaakten), moesten we nog eens vier uur in de general class van de trein zitten en er was geen zitplaats gedurende de eerste helft van de rit. Een hele dag zonder airco en dan nog zo lang onderweg… ik was doodop aan het einde van de dag. Een driver had aangenamer geweest, maar als je op een budget bent, kan je niet zomaar €50 neerleggen als je ook een €12 manier als alternatief hebt. Achteraf bekeken is het natuurlijk een beter verhaal, maar op de moment zelf had ik er echt genoeg van… Ik was al lang blij dat ik niet alleen op reis was deze keer!

Die avond konden we jammer genoeg niet opnieuw in het Hycinth slapen, maar Hotel Keys was zeker evenwaardig! In de lobby stond een biljarttafel waar we gebruik van maakten terwijl ons avondeten werd klaargemaakt. Eenmaal terug op de kamer heb ik nog een poging gedaan om verder Narcos te kijken, maar al snel viel ik als een blok in slaap.

bus-munnar

DAG 7: Trivandrum-Bhubaneswar

Ook de terugreis via Mumbai naar Bhubaneswar was vlot verlopen. We vlogen opnieuw met Indigo, een nationale maatschappij van India die ik zeker kan aanraden. Maar let op: je mag maar 7kg handbagage en 15kg in je valies meenemen!

backwaters-kollam

Ten slotte nog een woordje uitleg bij MakeMyTrip. Deze website, waarvan ook een app bestaat, biedt de mogelijkheid om alles te boeken via één platform: treinen, bussen, vluchten, hotels… Als je je vlucht bij hen boekt, krijg je automatisch ook 70% korting op je volgende hotelboeking met je booking code. Ik heb voor mezelf altijd alles via MakeMyTrip geboekt, zodat ik bij élke hotelbooking 60-70% korting kreeg. Daarom kon ik in de beste hotels verblijven voor een prikje. De prijzen voor vluchten zijn niet altijd het goedkoopst via deze website (zelfs niet via de app, waar je nog eens extra korting krijgt), maar de kortingen die je krijgt voor de hotels door je vlucht bij hen te boeken maken dan wel weer een significant verschil op het totaalbedrag van je reis!

Kerala is een unieke, prachtige en indrukwekkende reis geweest. In totaal heb ik €520 op mijn eentje uitgegeven aan deze trip, alles inbegrepen. Best een leuk prijsje voor een week, zeker als je weet dat 4/5 van de prijs de houseboat en de vluchten bedraagt. Verder kan je erg zuinig leven in Kerala.

Een overzichtje:
Hotels + houseboat: €215, 78
Eten + drinken: € 61,16
Vervoer (bus, trein, tuktuk): €18,05
Vluchten: €223,92
Extra’s: €2,7
Totaal: €521,61

Moet je Kerala incalculeren bij jouw reis naar India? Als je tijdens de kerstvakantie gaat, zeker weten! De periode november-maart is er ideaal. Anders zou ik er vanwege het weer toch maar eens goed bekijken en opzoeken wat reviewers over hun ervaringen vertellen. Ik wens je alvast veel plezier!