Why Our Weddings Are Nothing Compared to Indian Ones

Voor Nederlands, klik hier

After a 17-hour journey from West-Orissa to Mid-Bihar, I reached the city of Patna. This is the place my classmate Vidisha calls home. It is also the location of her brother’s wedding. The wedding of Aman, and his fiancé, Sushmita. If you were wondering if I was incredibly excited for this event, I can say: hell f***ing yeah! Who wouldn’t be? Whether I was prepared for it? That would have been absolutely impossible.



I didn’t sleep much on the train from Bargarh to Patna. Even though I wasn’t that well rested, the adrenaline kept me going. We were too early to go straight to the hotel, so we were all invited to Vidisha’s home for breakfast first. And of course we also participated in applying the mehendi!

Mehendi, also known as henna, is when they apply the brown stuff to your hands and arms. Because I arrived first, I was the first one to try it out. The family had hired two henna artists. After about twenty minutes the front and back of my hands and lower arms were adorned with the strong-smelling (although not necessarily bad-smelling) brown stuff they use. This had to soak into my skin for about half an hour. Then I had to add lemon juice with a small sponge. The purpose is to create a darker color that stays longer, which are the two important aspects of good henna application. After another half hour I could start scraping of the crusts from my arms and hands. Not so easy and quite an uncomfortable experience!



The drawings were supposed to stay for about 1 to 2 weeks, depending on how thoroughly I was going to wash my hands (which, by the way, I was not allowed to do for the next hour or two).

After I was done with this and had helped my classmates doing the same, we left in groups of two for the dance studio where a choreographer was supposed to teach us an “easy” routine. I was soooo not up for this. I only went to do Vidisha a favor. I hate dancing. I’m no good at it. And of course, the rehearsal was terrible. For me. We had a dancer in the group, so my strategy was to just do whatever she does.


After the dance class, there was a lunch buffet in Vidisha’s garden. After that we could finally go to the hotel. Not to get the rest I needed so badly, but to get ready for the first big night of the wedding week!!!

Weddings in India usually last 3 to 5 days, because the whole family from both the groom and bride’s sides come from all over India. Weddings in India are such big celebrations because this is one of the only times many family members get to see each other. Besides that, it’s about two whole families joining. Therefore, there are lots of “networking” opportunities for unmarried bachelors and bachelorettes (if you know what I’m saying).



That night would be all about performances to entertain the bride and groom. Our performance would be one of many, so I hoped it would soon be forgotten! Frankly, I did get me some Dutch courage first… That was the best idea, too! Our performance was so messed up. So messed up… But the whole crowd thought it was so amazing to see foreigners perform at this wedding that they loved it anyway. Haha!

The rest of the night I was enjoying myself examining the traditional Indian outfits, stuffing myself with delicious snacks and finally snatching some drinkable wine.




The next morning I was the only one at breakfast. The buffet thing wasn’t great, but it was sufficient. I enjoyed myself sitting in the sofa, taking food from the buffet, seeing my batchmates come and go, one hangover worse than the other… Lucky me for rarely having hangovers! By the way, a hangover could never keep me from having breakfast.

Sitting there, I also got to know some of the other hotel guests. They shared their life stories for my India story. This way, the mornings passed relatively quickly. By noon, we went over the Vidisha’s house again for another lunch buffet.

In the afternoon, we started getting ready for our favorite day of the whole week: the official wedding ceremony. This meant we finally got to take out the sarees that we bought the month before. With the help of some professional dressers we succeeded in draping the sarees around us in an elegant way. It’s quite impossible to do by yourself, you see. There’s so much fabric! When you have it on, you just need to figure out how to walk in it. So we practised until the car came to pick us up: forward, up the stairs, down the stairs…



The best part, of course, was to admire each other’s looks. Coincidentally, every girl choose a different color and every one looked beautiful in their own choice. I, too, felt like a princess. A queen even! What a great feeling it was… even if it only lasted for one night. My saree was a dark orange, almost red, with a golden border. My ‘cropped top’ was made completely out of white and golden pearls. Very bling bling. But it worked, especially in this setting. The top was kinda itchy though. But that wasn’t stopping me from wearing it till the end of the night! No way was I taking that saree off.

First of all, we were taken to the starting point of the bharat. This is a parade that goes through the city. The family and friends, along with some ‘musicians’ lead the parade. The groom follows, in this case, in a horse carriage. He basically watches his family celebrating, singing, and dancing like crazy people. This is like the epitome of fun for Indians. They had so much fun!

Bharati symbolize the walk from the groom’s house to the bride’s home. He will pick her up and bring her to his home, her new home. Today, this is the way they do it, because families are spreading out all over India and obviously it is impossible to walk 1000kms both ways! So starting on a random point in the city, we walked to the hotel where the festivities and ceremony took place.



I didn’t see much of the ceremony itself though. Quite quickly, Vidisha guided our group to a separate room where the reception with alcohol was taking place. When I asked if they had wine also, they said no but that they’d get it for me. WTF?! I said that wasn’t necessary at all, but they insisted on it. That’s Indian hospitality for yah.

The food was amazing. I also had a lot of interesting talks with Vidisha’s friends. There were a lot of photo sessions in our sarees where we were all smiling like crazy. After the dinner I snuck into the “official ceremonial part” but, honestly, it was soooo long and boring. Everything is being said in a language that no one understands (maybe Sanskrit?). Only the priests who perform the ritual to seal the marriage may know. And no one could explain to me what the different steps were about. So, after a half hour or so I left and went home.



DAY 3 & 4

Day three was our day off. Most of my friends decided to already go home, because they had been traveling the first week of our off period and they really had to start on their homework (which I had already finished before I left for Bargarh). The four of us that were left in Patna were invited to Vidisha’s home for dinner. We had spent the day in the hotel because Patna is not really a safe city and there is not much to do either. We only visited a street food area in the afternoon.


The fourth day we didn’t do much either. We packed our stuff and prepared ourselves for our long 8-hour train journey to Kolkata that evening. In Kolkata we would be applying for our US visa.

Right before we headed over to the train station, we stopped by at the last wedding event: the reception. It was a humongous dinner buffet to celebrate the wedded couple one last time. This wedding was so big that even the mayor of Patna attended. We got to quickly take a pic with the new couple and devoured as much food as we could before we had to go. We half ran to the car and the driver took us to the train station as fast as he could. We really cut it close to be able to stay as long as possible at the reception, but we barely made the night train!


By then we were all super tired of all the parties, all the impressions… My dreams were very colorful during this week… Like you could expect anything else, right? My tummy was a little bit bigger from all the food.

I had never attended a wedding in Belgium before – or anywhere for that matter – but I can already say no wedding will be as breathtaking as an Indian one. I also learned that the arranged marriages system works quite well. India has a divorce rate of only 1%!

Sleeping on a train was no problem at all that night. Besides, I had something new to look forward to: we would be discovering a new city, and not just any city, but the former capital city of India!

Waarom onze trouwfeesten in het niet vallen bij een Indian Wedding

Na een rit van 17 uur in de trein van West-Orissa naar midden-Bihar bereikte ik de stad Patna, waar mijn klasgenote Vidisha haar thuisbasis heeft en waar de trouw van haar broer Aman en diens toekomstige vrouw Smytha zou plaatsvinden. Of ik er naar uit keek om een Indisch trouwfeest bij te wonen? Zeker! Wie niet? Of ik erop voorbereid was hoe het zou zijn? Onmogelijk.



Veel heb ik niet geslapen op de trein van Bargarh naar Patna, maar een paar uurtjes heb ik er toch uit kunnen persen. Ik was niet echt uitgerust, maar de adrenaline kept me going. Omdat we nog niet meteen naar het hotel konden wegens te vroeg, werd iedereen eerst uitgenodigd bij Vidisha thuis. Daar werden we door een deel van de familie verwelkomd met ontbijt en… mehendi.

Mehendi, ook wel beter bekend als henna, is wanneer ze henna aanbrengen op je handen. Omdat ik er als eerste was, kwam ik ook als eerste aan de beurt. Na een dikke twintig minuten waren de voor- en achterkant van mijn handen versierd met een sterk (maar daarom niet slecht!) ruikend goedje. Dat moest een half uur intrekken en vervolgens ingesmeerd worden met citroensap om de kleuren beter te laten uitkomen. Het sap moest ook nog eens een half uurtje intrekken en ten slotte moest ik met een mes de opgedroogde korsten van mijn armen en handen schrapen. Niet zo makkelijk! Uiteindelijk zouden de tekeningen 1 à 2 weken blijven, naargelang hoe vaak en grondig je je handen wast.

henna-mehendi-3CMGM henna-mehendi-3CMGM

Zodra ik daarmee klaar was en mijn andere aanwezige klasgenoten had geholpen met de procedure, trokken we in twee groepen naar een dansstudio om op een klein halfuurtje een choreo te leren. Ik had er helemaal geen zin in, maar ging toch om Vidisha een plezier te doen. Natuurlijk bakte ik er niets van, maar er zat een danser in mijn groepje, dus hoopte ik haar te kunnen volgen als puntje bij paaltje kwam.

Na de dansles en een lunchbuffet in de tuin van Vidisha’s huis konden we eindelijk naar het hotel om ons klaar te maken voor de eerste avond van de trouwweek. Trouwfeesten duren in India meerdere dagen en de gehele families van beiden kanten zijn er op aanwezig. India is een enorm land en veel familieleden zien elkaar alleen op blije gebeurtenissen als trouwfeesten van andere familieleden.

Die avond zou in het teken staan van allerlei optredens ter ere van de bruid en bruidegom. Ons optreden zou één van de vele zijn en ik hoopte dat het snel vergeten zou worden. Eerlijk is eerlijk, ik heb me eerst wat moed in gedronken. En maar goed ook, want ons dansje liep volledig in het honderd! Gelukkig waren de Indische familieleden zo vereerd dat er buitenlanders op het trouwfeest aanwezig waren dat, wat we ook deden, ze alles geweldig vonden.

De rest van de avond amuseerde ik me met de outfits van de Indiërs te bewonderen, lekkere hapjes naar binnen te steken en eindelijk drinkbare wijn te drinken.

3CMGM-sarees-indian wedding


De volgende ochtend was ik de enige bij het ontbijt. Het buffet was niet geweldig, maar voldoende vullend. Ik amuseerde me met in de zetel plaats te nemen en mijn medestudenten met katers te zien komen en gaan. Zelf heb ik zelden of nooit last van katers (gelukkig) en ik zou nooit mijn ontbijt overslaan. Ook leerde ik enkele andere hotelgasten kennen die me hun levensverhalen vertelden in ruil voor het mijne. En zo ging de ochtend snel voorbij. ’s Middags gingen we opnieuw naar het huis van de bruidegom voor een lunchbuffet.

In de namiddag maakten we ons klaar voor het leukste deel van de trouw: the official wedding ceremony. Nu mochten we de sarees die we vorige maand gekocht hadden uitpakken en – met de hulp van professionele kleedsters – aantrekken. Een saree draperen (want dat is het uiteindelijk) is dus niet zo simpel en je kan het niet bij jezelf doen. Eerst vouwen ze enkele stukken bij elkaar. Dat moet je dan vasthouden terwijl je één of twee keer rondraait in de stof. De kleedster zorgt ervoor dat alles goed hangt en vast zit met veiligheidsspelden die ze handig weet te verstoppen in al die meters stof. Ten slotte hangt ze het laatste deel over je schouder en maakt ook dat slim vast zodat het steeds als een scepter hangt en niet van je schouder kan vallen.

Dan moet je er alleen nog mee leren stappen. Rechtdoor, op de trap, af de trap…

Het leukste was natuurlijk om elkaars sarees te bewonderen. Alle meisjes hadden toevallig een andere kleur gekozen en iedereen stond prachtig met haar keuze. Ikzelf voelde me ook net een prinses. Een queen zelfs. En dat was een geweldig gevoel, ook al duurde het maar voor één avond. Mijn saree was donkeroranje, bijna rood, met een gouden rand. De cropped top was volledig versierd met gouden en witte parels. Heel bling bling, maar het werkte. Het jeukte wel een beetje en dat was ongemakkelijk, maar met plezier verbeet ik dat. Voor geen geld zou ik de saree uittrekken voor de avond om was!

Eerst en vooral werden we naar het startpunt van de bharat gebracht. Dat is een soort parade die door de stad trekt, waarbij de bruidegom in een paardenkoets werd voorgegaan door alle familie en vrienden die uitbundig dansten op de typische muziek dat daarbij hoort. Hoewel ze dansten als wilden leken ze ongelofelijk veel plezier te hebben. Ondanks de hitte – zelfs ’s avonds in de donker – was het een genot om te zien. Bharati symboliseren de wandeling vanaf het huis van de bruidegom – door de bruidegom en zijn dierbaren – naar het huis van de bruid. Dezer dagen wonen koppels vaak heel ver uit elkaar en is de effectieve wandeling dus onmogelijk. Daarom liepen we vanaf een random punt in de stad naar een hotel waar de ceremonie zou plaatsvinden.

De ceremonie zelf, daar heb ik niet veel van gezien. Al snel leidde Vidisha ons naar een aparte receptieruimte waar we konden eten én drinken. Veel interessanter voor ons zei ze. Ik vroeg of ze ook wijn hadden en ze zijn dat speciaal voor mij gaan halen! Indische gastvrijheid. Dat had natuurlijk helemaal niet gehoeven voor mij, maar voor hen wel.

Het eten was suuuper lekker en ik had leuke gesprekken met de Indische vrienden van Vidisha. En mijn eigen klasgenoten natuurlijk. Er volgde veel fotosessies met onze sarees waar we allemaal breed glimlachend opstaan. Na het dinner waagde ik het er nog even op de ceremonie te bezichten, maar – eerlijk is eerlijk – die duurt drie uur en is ongelofelijk saai. Alles wordt gezegd in een taal die niemand verstaat, enkel de priesters die de trouw bezegelen, en niemand weet waarom al die handelingen nodig zijn. Na een half uurtje heb ik het opgegeven en ben naar huis gegaan.


DAG 3 & 4

Dag drie was onze “vrije dag”. De meeste van mijn klasgenoten gingen vandaag al naar huis, want zij hadden de eerste week al veel gereisd en moesten aan het schoolwerk beginnen dat ik dan al had afgemaakt. Met ons vieren werden we uitgenodigd bij Vidisha voor het avondeten. De dag hadden we gewoon in het hotel doorgebracht omdat Patna niet echt een veilige stad is en er is ook niet zoveel te doen. We bezochten enkel nog een streetfood gebied in de namiddag.

Ook de vierde dag deden we niet zoveel. We pakten onze spullen in en bereidden ons voor op de 8 uur durende rit van Patna naar Kolkata, waar we met ons vieren ons visum zouden proberen te krijgen. Vlak voor we naar het station gingen, passeerden we nog even langs het laatste evenement van de trouw: het diner om te vieren dat het koppel nu effectief getrouwd was. Het was enorm! Zelfs de burgemeester van Patna was aanwezig. We gingen snel met het bruidskoppel op de foto, verorberden het eerste eten dat klaar was aan het buffet en sprongen in de auto met driver die ons met de snelheid van het licht naar het station bracht, zodat we nog net de nachttrein haalden.


We waren allemaal doodmoe van al het gefeest, alle indrukken… Mijn dromen deze week waren heel kleurrijk – hoe zou dat nu komen? – en mijn buik was alweer een beetje dikker van al dat lekkere eten dat we er hadden voorgeschoteld gekregen. Ik heb nog nooit een trouwfeest in België bijgewoond – of eender waar – maar ik kan nu al zegegn dat ze allemaal in het niet gaan vallen bij de Indian wedding van Aman en Smytha. Bovendien heb ik er geleerd dat, zeker voor de Indiërs zelf, het gearrangeerde huwelijk vaak best goed uitpakt. India heeft een divorce rate van slechts 1%!

Slapen was die nacht geen probleem. En bovendien was er iets nieuws om naar uit te kijken: we zouden een nieuwe stad (en de voormalige hoofdstad van India) gaan bezoeken!