Hoe hou je dat toch vol, een LAT-relatie?

Vandaag wil ik het even hebben over een thema waar ik bijna dagelijks vragen over krijg: LAT-relaties. Niet alleen is het moeilijk om er een te hebben, het is ook moeilijk om uit te leggen hoe het is. De dagen dat ik het internet afschuim op zoek naar interessante verhalen van mede-reizigers, kom ik al wel eens een artikel tegen over dit onderwerp. Het loopt bijna even vaak goed af als niet.

Ik heb het altijd als een te hoge drempel gezien om dit artikel te schrijven. Tot nu. Mijn verhaal loopt nu al bijna twee jaar, dus ben ik (denk ik) in staat om al een idee te geven van hoe ik mijn LAT-relatie ervaar.

Hoe kom je erop om aan zoiets te beginnen?

Na mijn studies aan de universiteit besloot ik nog een jaar management bij te studeren aan een business school in België. De master-na-master omvatte een studie verspreid over drie continenten in een groep internationale studenten.

We begonnen in Antwerpen, waar ik mijn vriend eigenlijk nooit heb gesproken. Erger nog, ik was degene die het hardste kloeg over de samenwerking met de Indische studenten in onze groep! Dat liep namelijk helemaal niet van een leien dakje.

Na vier maanden trokken we allemaal samen door naar India. Voor alle niet-Indische studenten viel er veel op z’n plek. We konden bepaalde Indische gewoontes en gedragingen beter plaatsen. Eigenlijk waren onze collega’s zo erg nog niet!

Mijn vriend heeft een motorfiets (voor de kenners: een Royal Enfield). Maar misschien wist je dat al als je mijn artikel over de roadtrip van Miami naar Key West al ontdekt hebt? Uiteraard moest ik er eens een ritje op gemaakt hebben! Nu, ik had nog nooit op een motorfiets gezeten en ik was ook best nerveus dat mijn eerste ritje in het chaotische verkeer van Bhubaneswar zou plaatsvinden.

LAT-relatie

Roadtrip Miami – Key West

LAT-relatie

Onze schaduw op de weg naar Puri (India)

Desondanks voelde ik me relatief veilig achterop bij mijn vriend. Hij is een Indiër, en rijdt al jaar en dag met motorbikes. Hoewel het de bedoeling was dat we gewoon van het restaurant, waar we net met de hele klas de verjaardag van een groepslid hadden gevierd, terug naar school zouden rijden, liet hij me de hele stad zien.

Je raadt het al… vanaf dat moment was ik min of meer verkocht.

Het is te zeggen, ik begon me af te vragen wat mijn gevoelens betekenden. Was het gewoon de adrenaline van de motorfietservaring? Waren het de lichtjes van de stad? Of was ik dan toch geïnteresseerd in hem? En hoe kan dat dan, wetende dat ik blijkbaar in geen honderd jaar met Indiërs kan samenwerken?

Twijfels toen, twijfels nu

Van in het begin had ik mijn twijfels. Op cultureel vlak waren we duidelijk tegenpolen én hebben we stereotiepen over elkaar. Daarnaast maken we natuurlijk deel uit van een hechte groep studenten, waar iedereen alles van elkaar weet en waar een kleine verandering onmiddellijk een grote impact kan hebben – wat zouden zij hiervan denken?! Bovendien wist ik niet eens of hij mij wel leuk vond…

Ondanks mijn twijfels ben ik dan toch op onderzoek uitgegaan. We zijn aan de praat geraakt en niet meer gestopt.

Natuurlijk liep het schooljaar op zijn einde in juni. We hadden een half jaar nauw samengewoond en gestudeerd, avonturen beleefd in India en New York, en waren nooit langer dan een maand uit elkaar geweest. Ik was eerlijk gezegd in dit verhaal gestapt wetende dat er een einde aan zou komen, maar ik was er nog niet klaar voor om afscheid te nemen!

Daarom ging ik in september terug naar India, terwijl mijn vriend zijn tweede managementjaar verderzette. Dat was een juiste beslissing. De drie maanden die ik moest overbruggen tussen juni en september waren moeilijk. Hij zat tussen de studentes, Indische meisjes die op veel vlakken een makkelijkere optie zouden zijn op langetermijn dan ik, en dat dan nog 7000km bij me vandaan. Ik kon onmogelijk zijn doen en laten controleren en kon er alleen maar van uitgaan dat ik in het voordeel was omdat ik blond, blank en slank was (erg stereotiep, hé?) en omdat hij wist dat er aan zijn wachten een einde zou komen.

De periode daarna dat we elkaar niet zagen tussen september en april was al iets makkelijker (op een bepaalde manier en in bepaalde mate word je toch aan de afstand gewoon), maar zolang hij op die school zat, had ik toch mijn onzekere momenten. Ik bedoel maar, we are only human…

Na april is hij zijn eigen zaak begonnen, en nu ben ik iets meer op mijn gemak. Hij is terug in zijn stad waar hij alle meisjes al kent en in niemand geïnteresseerd is, en daarnaast is hij de hele dag bezig met zijn werk. Anderzijds is het natuurlijk altijd een moeilijk gegeven dat hij zijn leven aan het opbouwen is in India en ik in België. We kunnen immers moeilijk ons leven on hold zetten voor een relatie.

Weerstand elke dag, van overal

Een van de ergste momenten voor mij was toen ik aan mijn ouders moest vertellen dat ik verliefd was op een Indiër. Vanuit hun standpunt is het eerste waaraan ze denken natuurlijk het cultureel en religieus verschil. Maar ook de vragen van vrienden die ik krijg maken het me niet makkelijk: niet alleen waar gaan jullie trouwen, maar vooral wanneer. Ga je daarheen verhuizen of komt hij naar hier? Wat met de taalbarrière? Waar gaan je kinderen naar school gaan later? Wat vinden jullie ouders hiervan?

Heel confronterende vragen krijg ik soms in mijn schoot geworpen. Eerlijk gezegd had ik voor ik deze vraag kreeg nog nooit echt aan trouwen gedacht. Ja, in de zin van: ooit wil ik dat wel eens doen. Maar echt concreet was dat nog nooit door mijn hoofd geschoten. En hoewel ik ondertussen al in een stadium ben gekomen waarbij ik me de vragen van buitenaf ooit zelf al wel eens gesteld heb, kan ik niet altijd een “goed” antwoord geven. Omdat ik het zelf ook allemaal nog niet weet!

Het enige wat ik kan zeggen, is dat ik veel vertrouwen heb in mijn vriend. Dat hij het serieus met mij meent en dat hij (en ik ook trouwens) geen enkele reden zien waarom we onze relatie zouden stopzetten. En waarom ook? Gewoon omdat hij van een andere cultuur is, of omdat we zo ver uit elkaar wonen? Voor mij zijn die redenen vandaag onvoldoende.

LAT-relatie

Tijdens een Indisch trouwfeest in Patna

Maar toch, hoe hou je dat toch in godsnaam vol, zo’n LAT-relatie?

Zoals ik al zei: trust is key. En transparantie ook. Ik vertel mijn vriend alles. En hij ook… al is het soms met vertraging (maar dat is typisch voor mannen, toch?).

De tijdzone is ook geen groot probleem: in de zomertijd is er een verschil van 3,5 uur en in de winter is het een uur meer. Maar mijn vriend is een nachtraaf, dus vaak gaan we tegelijk slapen. Ons vaste ritueel is dat we elkaar bellen voor het slapengaan en over elkaars dag vertellen.

De taal is ook geen probleem: we spreken allebei vloeiend Engels. Om vlotter met zijn ouders te communiceren, leer ik momenteel Hindi. Mein hindi seekh rahee hun. 

Wat je wel leert als je een relatie hebt met iemand die je minder dan de helft van de tijd in levende lijve hebt gezien, is om te genieten van kleine dingen. Een korte (video) call ’s morgens om snel even Goodmorning! te zeggen, doet al wonderen. En de momenten dat we wél samen zijn, beleven we ze veel intenser. Dankzij het internet (hoera!) sturen we elkaar ook de hele dag door berichtjes, foto’s, video’s… Ja, ook van elke maaltijd dus. I am not ashamed.

Maar uiteraard heb je niet altijd voldoende aan een lief berichtje of een video chat. Op de momenten dat je even een knuffel nodig hebt, doet het soms echt pijn. Er zijn ook momenten waarop ik liever even geen contact zou hebben, maar je bouwt daarvoor een soort tolerantie op. Want het is niet omdat ik niet in de mood ben om te bellen dat hij dat niet is. Dan zeg ik gewoon onmiddellijk dat ik in een slechte bui ben en dan weet hij dat hij bepaalde onderwerpen niet moet aansnijden (en omgekeerd doe ik hetzelfde).

Daarnaast zijn er ook belangrijke momenten in elkaars leven die je niet kan bijwonen: het starten van mijn eerste job, zijn graduation, mijn eerste ontslag, het opstarten van zijn zaak… Enerzijds is het vreselijk dat je er op die belangrijke momenten niet bent, maar het doet je ook weer beseffen hoe snel de tijd gaat (alweer een maand samen!) en dat dat betekent dat ook de datum van het weerzien steeds weer dichterbij komt… Door die countdowns ben ik weer beter geworden in hoofdrekenen (haha!).

LAT-relatie

Blue Lagoon, Goa, India (en met matching shirts lol)

LAT-relatie

Graduation in New York

Ups-and-downs

Ja, het is echt niet makkelijk, een LAT-relatie. Soms voel ik me echt alone, terwijl je wel met iemand together bent. Maar je beleeft je relatie wel op een intensere manier. De pieken en dalen kunnen heel extreem zijn.

Ik ga er geen doekjes om winden: ik vind het nu eigenlijk wel oké zo. Ik heb voldoende tijd voor mezelf, al zou ik wel willen dat ik mijn vriend ietsje vaker kon zien dan twee-drie keer per jaar. Ik besef heel goed dat, om dit te laten blijven duren, we op termijn keuzes zullen moeten maken. En daar bereid ik me nu op voor. Al maar goed ik dat ik alles kan zeggen en vragen!

Ik blijf erbij dat vertrouwen, transparantie en commitment de sleutels zijn naar een succesvolle LAT-relatie. En countdowns. I can’t wait to see him again!