Those last few days before school starts…

Woensdag was zoals altijd een speciale dag in Barcelona. Niet omdat het woensdag was, maar vanwege de datum: 11 september. Toen ik twee jaar geleden in Barcelona was voor een maand, was ik hier ook op 11 september: de Catalaanse Onafhankelijkheidsdag. Maar dat is waarschijnlijk niet zo als je denkt. Als men spreekt van Independence Day in de VS, dan bedoelt men de dag dat Amerika zijn onafhankelijkheid verkreeg. Voor Catalonië is 11 september de dag waarop ze hun onafhankelijkheid verloren aan de Borbones en onder de macht van Felipe V terecht kwamen. Als je daarover meer wilt weten, kijk dan maar hier. Ik ben geen encyclopedie aan het schrijven hier!

In  Barcelona, things seem so different. For example, I know that it’s traditionally  the least Spanish city, but you’d never know they had a monarchy, coming here as  a tourist – as opposed to the U.K., where the Queen is probably the best-known  animal, vegetable and/or mineral going when it comes to overseas  visitors.
– Julie  Burchill

Een ding dat het extra speciaal maakt, is dat bijna iedereen deze datum beter kent als 9/11, de dag die sommigen destijds zagen als de start van W.O.III. Twee jaar geleden was deze combinatie van twee compleet verschillende historische feiten moeilijk te omvatten voor mij, maar deze keer misschien nog meer omdat ik nu twee amerikaantjes als gastzussen heb.

Bij het avondeten kwamen de verhalen natuurlijk naar boven. Angelica vertelde dat haar vader eigenlijk naar New York had moeten verhuizen die periode om er te gaan werken in de WTC torens. Hij wilde echter niet naar New York en hij en zijn gezin verhuisden naar Washington DC. De tante van Shannon had in een van de vliegtuigen moeten zitten dat overgenomen was, maar zij had zich overslapen en haar vlucht gemist. Niemand wist waar ze was omdat alle telefoon- en internetnetwerken overbelast waren. Twee dagen lang dacht haar familie dat ze dood was. De vader van Shannon is een militair. Shannon moest naar een militaire school als kind. Die fatale dag moesten alle leerlingen in haar school beveiligd door een hele stoet tanks naar huis worden gebracht. Interessante verhalen, zeker als je ze recht uit de bron te horen krijgt. Ze werden allebei heel emotioneel…

Die avond ben ik nog maar eens naar een couchsurfing meeting gegaan. Het was heel vreemd om op deze avond in Barcelona rond te lopen. In vergelijking met andere avonden zou je kunnen zeggen dat er niemand op straat was. Geen voetgangers, fietsers, brommers, auto’s… Maar de plek waar ik naartoe ging was nog drukker dan de week ervoor! Het was weer een gezellige avond, maar ik ben niet lang gebleven.

Donderdag ben ik naar Figueres gegaan. Ik had een lift gevonden en zou met de trein terugkomen. Patrick, mijn driver, ging die dag samen met zijn moeder naar Parijs voor een weekje. Hij is een Fransman die in Barcelona woont en werkt. Zijn moeder is een Argentijnse die als kind enkele jaren in Antwerpen heeft gewoond voor ze terug naar Argentinië is verhuisd met haar familie. Ik heb heel de weg lang – de volle 2,5u – Frans gepraat en ik heb er meer aan gehad dan tijdens mijn werk op de luchthaven! Patrick heeft voor mij een kleine omweg gedaan, zodat we niet de normale snelweg richting de Franse grens namen, maar de andere, door toeristen minder bekende route. Hierlangs passeer je verschillende landschappen (bergen, weiden, dorpjes, vulkanen…) en hij kon me overal dingen over vertellen, wat dus nog best interessant was. Hij heeft me aangeboden om me ook mee te nemen als hij volgende maand naar Andorra gaat met enkele andere mensen.

wijk in Barcelona

Eenmaal aangekomen in Figueres, de geboortestad van Salvador Dali, een van ’s werelds meest beroemde surrealistische schilders, had ik reuzehonger. Het was immers al bijna 15u. Ik vond een bakkerij dat nog open was tijdens de siësta en kocht twee koffiekoeken die ik op La Rambla heb opgegeten, zodat ik tegelijkertijd een eerste blik op Figueres kon werpen, dat wel een beetje een provençaalse-toscaanse look heeft, zoals je zal zien aan de foto’s die volgen.

La Rambla in Figueres

Het geboortehuis van Salvador Dali

Hieronder enkele van de meest bekende, speciale, interessante werken van Dali:

 

IMG_1573

IMG_1576

IMG_1581

Hierna ben ik nog iets leuks tegengekomen onderweg naar de uitgang =)

Colaatje iemand?

Colaatje iemand?

Het enige echte Dali-esque drankautomaat

Het enige echte Dali-esque drankautomaat

Zoals ik al zei doet Figueres me een beetje denken aan de dorpjes in Provence en Toscane. Dat provençaalse zag ik eigenlijk steeds meer naarmate ik tijdens de rit vanaf Barcelona Figueres naderde. Het was trouwens ook heel duidelijk hoe catalaansgezind de mensen in de dorpjes in een straal van 70km van Olot – een bekender dorpje in de buurt van Barcelona – zijn.

Plein voor het gemeentehuis van Figueres

figueres

De treinrit naar huis was – om het zacht uit te drukken – onaangenaam. Ik was gekleed voor een warme dag, maar de trein was een frigo!! Toen ik een dikke twee uur later weer in Barcelona aankwam, ben ik nog nooit zo blij geweest dat het altijd stikkenswarm is op de metroperrons. De route naar huis duurde nog eens een half uur, maar tegen dat ik aankwam in El Puxtet was ik nog steeds niet volledig ontdooid. Die nacht heb ik denk ik voor de eerste keer met een dekentje geslapen. De twee nachten daarna trouwens ook. Eén van de laatste dagen zakte de temperatuur opeens met tien graden! Zomaar. Eén dag. Alle mensen die toen naar buiten zijn gegaan waren de volgende dag verkouden, haha!

Vrijdag ben ik nog wat documenten gaan afdrukken voor school. Onderweg ben ik de verrassend mooie kerk in mijn wijk tegengekomen. In de namiddag heb ik nog maar eens van de zon genoten op het strand van de Olympische haven. Er was bijna niemand!! ’s Avonds kon ik niet naar de CS meeting omdat de bussen staakten. Ik wilde niet het risico nemen dat de Nitbus ook niet reed en dan een schaarse taxi moeten zoeken… Dus ben ik die avond home alone gebleven. De amerikaantjes waren op hun uitstapjes en ook Cristina was weg van huis.

kerk in Barcelona

Gisteren heb ik nog maar eens van het goede weer genoten en ben in de Barri Gotic op zoek gegaan naar de leuke pleintjes die ik met mama een keer had gevonden twee jaar geleden. Ik heb ze niet herontdekt, haha. Op de een of andere manier kwam ik dan weer uit aan de Port Vell, waar ik een pizza ben gaan eten met een glas wijn erbij om het begin van het schooljaar te vieren.

wijn barcelona port vell

Daarna heb ik mijn benen over de rand gezwierd en ben nog wat op de pier aan de Mare Nostrum gaan zitten en uitwaaien – o jaaaa, er was véél wind en daar had ik natuurlijk weer de perfecte outfit voor aangetrokken… Zo één waarbij je de hele tijd met je handen je kleding op z’n plaats moet houden of het gaat vliegen.

Port Vell barcelona

barcelona ik

Vandaag, zondag, is het weer een druilerige dag. Het is perfect weer om te gaan lopen, zolang het niet regent. Maar eerlijk gezegd houden die zware heuvels me toch een beetje tegen… Misschien dat ik nog een keer naar de Barri Gotic ga straks om die pleintjes nog eens te zoeken, maar dat zie ik nog wel. Het is mijn laatste vrije dag voor de lessen beginnen en die wil ik – suprise surprise! – zo rustig mogelijk doorbrengen.

Barcelona  is a very old city in which you can feel the weight of history; it is haunted by  history. You cannot walk around it without perceiving it.
– Carlos  Ruiz Zafon