Barcelona, La Ciutat Sense Temps

In de tweede helft van juli ging ik zoals gewoonlijk met mijn papa en broer op reis. Aangezien we daar momenteel een huis aan het bouwen zijn, was het logisch dat we, net als vorig jaar, naar Spanje gingen. De tocht verliep echter niet zoals verwacht…

Na ons korte bezoek aan Collioure begonnen de problemen. We waren net een klein half uurtje voorbij Barcelona toen onze auto opeens een raar geluid begon te maken, vermogen verloor en begon te beven. Natuurlijk zijn we meteen de eerstvolgende afrit van de snelweg af gereden. Er bleek inderdaad een probleem te zijn met één van de cilinders van de motor. Dat wist een lokale garagist in the middle of nowhere – een stadje genaamd Gelida – ons te vertellen.

//

Na bijna zes uur telefoneren, wachtend in de schaduw (en soms in de zon) zonder eten, kwam er eindelijk hulp. Onze wagen werd getakeld en in de luchthaven van Barcelona konden we een vervangwagen ophalen. (Er is nog veel meer gebeurd, maar ik zal jullie de hele uitleg besparen. Maar zo zie je maar dat het allemaal op korte tijd kan mislopen.)

“Barcelona, la ciutat sense temps” – Enrique Moriel (Barcelona, de tijdloze stad )

Eerst stelde men voor onze auto naar Terrassa te laten voeren, maar aangezien we even dicht bij Barcelona waren (ook al was dat dan in de tegengestelde richting van waar we naartoe moesten), heb ik ervoor gepleit daarheen te gaan. Het was zaterdagnamiddag – weekend dus – en niemand zou tot maandag iets aan onze wagen doen. Maar toch, waar kan je nu beter in panne vallen dan in Barcelona?

PicQTD42

Natuurlijk, Barcelona ligt nog altijd in Spanje. En iedereen kent de manier van werken van Spanjaarden (en hun heilige siësta bijvoorbeeld). Van de positieve kant bekeken, zes dagen zouden we uiteindelijk vastzitten in Barcelona. Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat ik hier in 2014 nog eens naartoe zou gaan na mijn Erasmus daar in het eerste semester van dit schooljaar!

Onze voormiddagen bestonden voornamelijk uit uitslapen (het is en blijft immers vakantie) en telefoneren om te horen hoe ver ze al zaten met de auto, zodat we wisten wat we die dag konden doen. We wilden immers niet aan de andere kant van Barcelona zitten als we dan eindelijk onze auto mochten gaan halen. Tegen de vroege namiddag wisten we dat dan en konden we eindelijk naar buiten.

PicQTD38

Natuurlijk was ik in mijn element. Ik kon van dingen vertellen wat ze waren en waar ze zich bevonden – ook al was dat wat moeilijker omdat we nooit met de metro gingen. Het hotel dat we hadden gekregen, Catalonia Catedral, bevond zich midden in het centrum, net tussen La Catedral en Portal d’Angel, die uitkomt op Plaza Cataluña. Alles lag min of meer op wandelafstand, dus dat is dan ook wat we hebben gedaan: wandelen.

Plotseling op concertjes botsen

Plotseling op concertjes botsen

Potje watermeloen van de Boqueria

Potje watermeloen van de Boqueria

Aangezien het historisch centrum van Barcelona dat ook echt is – historisch bedoel ik dan – is het telkens raar om uiteindelijk in modernere delen van de stad terecht te komen. Ik ken Barcelona ondertussen redelijk goed, maar elke keer word ik toch weer door haar diversiteit overrompeld.

We hebben onder andere een wandeling langs de kustlijn gemaakt, gegeten en gedronken in Bestial en de nieuwe, bijhorende bar Palmito (wat er gezelliger uitziet dan het lijkt). Bij het avondeten moesten we naar binnen spurten omdat het opeens vanuit het niets begon te regenen. Zo is gebleken dat het binnen in Bestial minstens even gezellig is als buiten. We brachten opnieuw een bezoekje aan CDLC (Carpe Diem Lounge Club) en aten in restaurants die prijs-kwaliteit echte aanraders bleken: Arcano, La Cañete en En Ville. Supergezellig en leuk personeel ook. Na al die tijd heb ik ook eens in het Hard Rock Café van Barcelona gegeten! Is het al dat aanschuiven in de zon waard? Misschien niet. Maar mijn broer en ik wilden er heel graag heen.

Mijn broer en ik in Beach Bar Palmito

Mijn broer en ik in Beach Bar Palmito

Het gezellige restaurant Arcano, verstopt in El Born

Het gezellige restaurant Arcano, verstopt in El Born

Genieten van een Cava Sangria

Genieten van een Cava Sangria

Overheerlijke tapas in Bar La Cañete, in een zijstraat van de Ramblas

Overheerlijke tapas in Bar La Cañete, in een zijstraat van de Ramblas

Verder heb ik het andere deel van Parque de la Ciudadela eindelijk eens bezocht en heb ik mijn vader mee genomen naar Sitges, terwijl mijn broer voor zijn herexamens studeerde.

Parque de la Ciutadella

Parque de la Ciutadella

Al bij al hebben we het beste gemaakt van ons verblijf in Barcelona, een verblijf van pure onzekerheid – onzekerheid over de staat van onze wagen en zo dus ook over onze verblijfsduur. Soms is positief blijven het enige wat je kan doen. En dat is net iets makkelijker in gevallen zoals dit, een geluk bij een ongeluk.

eleanor roosevelt

Waar zou jij wel eens willen stranden als je gedurende een week met je auto in panne valt?

Finish: 150 days!

DE EXAMENS ZITTEN EROP!

Elk semester opnieuw realiseer ik me niet dat ik toch wel stress over de examens, totdat ze erop zitten. Plots keert mijn eetlust weer terug bijvoorbeeld, en dan kan ik niet geloven dat het alweer drie weken geleden is sinds ik voor het laatst patatas bravas at. Van het enige examen waar ik voor vreesde, nl. het eerste: Spaans-Amerikaanse Literatuur, weet ik al dat ik er door ben. Ik denk dat ik dit semester heel tevreden zal kunnen afsluiten. Daar ben ik niet alleen blij, maar ook opgelucht om! Zoals opa er me ook vaak op heeft gewezen: als ik slechte resultaten zou halen, zouden al mijn reisjes een averechts effect kunnen hebben. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Daarom dat ik ook heel hard mijn best heb gedaan, zodat de reisjes mijn beloning zouden kunnen zijn en niet de oorzaak van herexamens.

Dit is en blijft natuurlijk een reisblog. Laten we het dus over leukere dingen hebben!

sitges

Zoals ik tijdens het afgelopen semester al heb aangetoond, studeer ik al eens graag op verplaatsing. Aangezien ik voor mijn laatste examen veel tijd had, besloot ik nog eens een laatste bezoekje aan Sitges te brengen, mijn favoriete badstadje buiten Barcelona. Misschien herinner je je het nog, maar deze plek staat bekend als dé gay beach town van de Costa Brava. De vorige twee keren zag ik er letterlijk geen één, maar de helft van de mensen die ik afgelopen vrijdag tegenkwam, toen ik in de winkelstraatjes rondstruinde en over de promenade kuierde, waren koppeltjes bestaande uit twee mannen. Opeens snapte ik waar de reputatie van Sitges vandaan kwam!

sitges

sitges

sitges

sitges

sitges

sitges

De bedoeling was eigenlijk dat ik de Amerikaantjes, mijn twee nieuwe gastzussen, zou meenemen. Ze waren de vorige dag echter laat uit geweest (en gedurende twee uur verloren gelopen) en geraakten de volgende ochtend niet uit hun bed. Met mijn cursus voor het volgende examen in mijn handtas vertrok ik dan maar op mijn eentje. Geloof het of niet, ik heb gestudeerd! Op de trein en later ook nog op een bankje en een terrasje (met patatas bravas) in de zon, met zicht op zee. Het nuttige aan het aangename koppelen, I love it! Het was een zonnige dag, T-shirt-weer (zolang je in de zon zat) en mijn wangen waren op het einde van de dag net ietsje roder dan normaal.

Wisdom found in a Buddhist store in Sitges

Wisdom found in a Buddhist store in Sitges

Nu wat meer over mijn nieuwe gastzussen: Molly 1 en Molly 2. Toen Cristina me zei dat er twee Molly’s van de zelfde school in Chicago zouden komen, was ik er van overtuigd dat ze dat verkeerd verstaan moest hebben. Ik bedoel, hoeveel kans is er nu dat zoiets gebeurd? In ieder geval, het is echt zo. Molly 1 is een kleinere, mollige brunette en Molly 2 is een struise, sportieve blondine. Molly 1 is nogal gereserveerd, maar met Molly 2 kan ik het heel goed vinden! Vorig weekend zijn we met z’n drieën naar de splinternieuwe cinema twee straten van het appartement gegaan om The Wolf of Wall Street, een 3u-tellende film met Leonardo DiCaprio, te gaan kijken. De drie uur zijn echter voorbij gevlogen! Daarvoor wilde ik met hen naar Belgious gaan voor een Belgische wafel, maar omdat dat gesloten was – ik was wéér vergeten dat het pas open gaat om 17u – heb ik hen in de plaats geïntroduceerd in de wereld van de churros.

Ik heb ook nog enkele keren afgesproken met mijn andere vrienden. Afgelopen zaterdag wilde ik met Anna, Johanna en Kerry naar de bekende shotjesbar Chupitos in Calle Aribau – een straat vol bars, pubs, cafés enz. – gaan, maar aangezien dat gesloten was eindigden we in de plaats in Espit, een andere zaak uit dezelfde familie. Daarna belandden we bij een andere klasgenoot van mijn vriendinnen waar we de verjaardag van Jake vierden.

Dinsdag nam ik afscheid van mijn Spaanse klasgenoten. Na het examen gingen Fran (aka BatFran), Marta, Frederico en ik naar Nostrum voor lunch, zoals we ook deden toen we ’s middags na de les iets wilden eten. Na het eten en het vrolijke afscheid, keerde ik op mijn voetstappen terug, want ik had met Anna en Kerry aan de UB afgesproken om een koffietje te gaan drinken. We bespraken onze examenpapers voor de Engelse vakken die we delen, we mijmerden over hoe het zou zijn als we terug moeten naar onze respectievelijke scholen en of we nog naar Barcelona zouden terugkomen.

Eenmaal thuis kon ik de drang niet langer onderdrukken en met veel plezier – nee, dit is niet sarcastisch bedoeld! – begon ik mijn koffer te maken. Al een geluk dat ik dat dinsdag al heb gedaan! Ik had helemaal geen plaats genoeg! Woensdag ben ik alleen naar buiten gegaan om een extra koffer te kopen: een Samsonite-lookalike maar véél goedkoper. Cristina kon me exact vertellen waar ik moest zijn! Zo’n informatie krijg je nu eenmaal niet door een studentenappartement te delen, haha!

Donderdagvoormiddag heb ik mij officieel laten uitschrijven aan de UB. Opeens voelt het veel echter allemaal. Ik kom hier nooit meer terug. Toch niet om te studeren in ieder geval. Of ik daar nu blij om moet zijn of niet is mij nog niet helemaal duidelijk. ’s Middags hadden ook Kerry en Anna gedaan met hun examens en konden we samen lunchen bij BuenAsmigas. Voor de laatste keer wandelde ik de Ramblas af richting de zee, waar we met ons drieën gezellig nog wat babbelden op de brug voor het Mare Magnum. Zalig! Ondergaande zon, zee en bijkletsen met vriendinnen. Dit was eigenlijk al de derde keer dat ik dacht dat ik voor altijd afscheid zou nemen, maar nee! Vanavond gaan we nog een laatste keer uit! Zo leuk, we blijven het afscheid vieren en het is geweldig!

barcelona port vell

barcelona port vell

Die middag had ik ook een verrassend bericht gekregen, een bericht waar ik al maanden op wachtte maar de hoop om het nog te ontvangen al had opgegeven: Esther had eindelijk tijd om een café con leche met me te gaan drinken! Om 17u ontmoette ik haar in Llibreria Laieeen enorme boekenwinkel met een gezellig café aan – voor de Mechelaars: vergelijkbaar met het concept van de Zondvloed – waar alleen Barcelonezen komen. Daar konden we eindelijk eens een goed, degelijk gesprek voeren. Even een opfrissing van het geheugen: Esther was 2,5 jaar geleden mijn gastmoeder gedurende een maand tijdens mijn taalstage in Barcelona. Het contact liep toen wat stroef omdat ik amper een woord Spaans sprak, maar daarom was ik dan ook in Barcelona: om de taal te leren. Anderhalf uur later namen we afscheid. Ik ging tevreden naar huis met een uitnodiging op zak dat ik altijd mag blijven logeren als ik nog eens naar Barcelona kom. Daarom, en omdat Esther me in contact heeft gebracht met Cristina, mijn huidige gastmoeder, ben ik haar ontzettend dankbaar!

Ondertussen ben ik ook een city tripje naar Parijs aan het plannen met Aaron voor de eerste week van februari. Ik ben in het verleden al enkele keren naar Parijs geweest: met de papa en broer naar Roland Garros, een dagje op-en-af met de mama voor een schaatstoernooi gesponsord door haar werkgever, twee weken taalstage Frans, een schooluitstap… Deze keer is het echter allemaal op eigen houtje, en nu pas besef ik wat men bedoelt als men zegt dat Parijs een dure stad is. Gelukkig heb ik al een garantie op een studentenjob tegen dat ik terug kom naar België!

PicQTD PARISMaar de belangrijkste boodschap die ik wil meegeven in deze blog…

HET ERASMUSSEMESTER IN BARCELONA ZIT EROP!

Het is voorbij gevlogen, zoals verwacht, maar dat betekent niet dat het niet nog wat langer had mogen duren. Natuurlijk ben ik blij dat ik over een paar uurtjes thuis ben en weer in mijn eigen bed zal slapen, maar… Ik zal mijn leven in Barcelona wel missen. Niet het Spaans! Ik zal blij zijn als ik weer een tijdje lekker makkelijk in het Nederlands kan converseren. Anderzijds zal ik waarschijnlijk niet zo veel reisjes doen als ik de laatste tijd gedaan heb. Maar ik heb er dan ook verschrikkelijk hard van geprofiteerd hier! Het zal afkicken worden. Ik had gehoopt nog naar Valencia en Madrid – en misschien zelfs naar Valetta (in Malta) – te gaan, maar dat is er niet meer van gekomen. Aan de andere kant had ik niet verwacht naar Andorra te reizen! Of Lissabon! Nooit gedacht dat Sitges mij zo zou bevallen. Nooit gedacht dat ik vrienden zou maken via zoiets als Couchsurfing of dat zelfs een keer zou proberen! Natuurlijk had ik gehoopt niet bestolen te worden – wat eerder wel dan niet gebeurd in Barcelona – en dat is uitstekend gelukt! Ik moet wel toegeven dat de twee cijferslotjes, die ik altijd bij had om diefstal op reis tegen te gaan, ben kwijt gespeeld… Ironisch, niet? In de Sagrada Familia ben ik uiteindelijk nog altijd niet binnen geweest, noch in Casa Milá, noch in Casa Battló, en in Parque Guëll had ik verwacht nog wel eens een keer van het uitzicht op Barcelona te genieten, maar dat werd betalend. Geldwolven! Bovendien had ik nooit verwacht dat de kerstverlichting in Spanje niet alleen zo mooi en uitgebreid zou zijn, maar dat het ook nog eens mooier en uitgebreider zou zijn dan in een land waar er soms effectief sneeuw valt met Kerst, zoals in België! Veel van mijn plannen heb ik kunnen voltooien, maar er hebben ook veel verrassingen plaatsgevonden en soms heb ik mijn plannen zelfs overtroffen op een manier waarop ik nooit had durven hopen. En dat in 150 dagen!

More wisdom from that store in Sitges

More wisdom from that store in Sitges

See you soon!

Besos,

Claudia

Een maand Barcelona

De feestweek zit er intussen alweer even op. La Mercè was weer een groot succes dit jaar en dit keer heb ik er eens van kunnen meegenieten.

Zondag had ik met Steffen en Dani – twee vrienden van couchsurfing – afgesproken om te gaan pingpongen in Parque de Joan Miro, in de buurt van Plaça Espanya. We hebben heel het park rondgelopen voor we de pingpongtafels effectief hadden gevonden, maar ondertussen kon Steffen me nog vertellen welke Spaanse woorden hij had geleerd met het programma Duolingo, een app die ik intussen ook op mijn iPhone heb gezet. Hiermee kan je een taal leren tegen je vrienden. Het werkt met een puntensysteem, wat dus erg motiverend is.

Pingpongen met Steffen (links) en Dani (rechts)

lucht barcelona

Wanneer de lucht niet goed weet wat het wilt…

In de namiddag ben ik naar de Correfoc gegaan, waarbij ze met vuur door de straten lopen (correr betekent ‘rennen’ en foc is Catalaans voor ‘vuur’). Er wordt steeds aangeraden om je goed te beschermen tegen de vonken om brandwonden te voorkomen. Dat doe je door kleren met lange mouwen en pijpen aan te doen en eventueel een kap over je hoofd te trekken. Sommigen zetten zelfs een labo- of duikbril op als ze van plan zijn om echt onder de vuursproeiers door te gaan lopen. Hieronder enkele foto’s van mijn geweldige ervaring. Ik heb ook enkele filmpjes gemaakt, maar die kan ik jammer genoeg niet uploaden in mijn blog…

draak Correfoc barcelona

correfoc Barcelona

correfoc barcelona

bengalas barcelona Correfoc

Maandag was het weer school en dat verliep zoals gewoonlijk. Ik heb trouwens pas deze week maandag opgemerkt dat er een erg a(uthe)ntieke lift in een van de inkomhallen van het gebouw is. Je kan deze lift alleen openen en gebruiken met een speciale sleutel en alleen het personeel heeft er zo een. Donderdag – toen ik meeging naar het bureau van één van mijn professors omdat ze een document moest invullen i.v.m. Erasmus – hebben we die lift naar de tweede verdieping genomen. Het is slechts een lift – die volgens mijn professor uit de beginjaren ’90 dateert – maar het gaf toch een speciaal gevoel. Ik vind die lift om de één of andere reden heel fascinerend!

universitat de barcelona lift

Dinsdag was het feestdag. Nee, mijn faculteit besloot de brug jammer genoeg niet te maken. Ik heb ondertussen een Vlaams meisje leren kennen die een jaar Psychologie komt studeren aan de UB en zij had geen les op maandag. Dinsdag waren er echter veel activiteiten te doen. Ik ben onder andere een kwartiertje naar de Parada de Gigantes gaan kijken (zie ook filmpjes op Facebook). Hierbij werd er een hele geschiedenis verteld – ik weet echter niet precies waar het over ging – en dan dansten er reuzepoppen terwijl er een massa publiek, bijeengeperst als sardientjes in een blik en dit bij zessentwintig graden in de schaduw, toekeek en meezong op de Catalaanse volksmuziek. Dat soort muziek is leuk voor even, maar na een tijdje wordt het echt wel irritant. Geef mij maar Ierse volksmuziek!

fiesta de la merced gigantes

fiesta de la merced gigantes barcelona

fiesta de la merced barcelona gigantes

’s Avonds was er dan de grote afsluiter: de Piromusical. Er was ook al vuurwerk op zaterdag- en zondagavond geweest, maar dit was echt wel big. De volgende dag las ik in de krant dat er meer dan anderhalf miljoen mensen op af waren gekomen – dat is 200.000 man meer dan vorig jaar! Het was bovendien wel duidelijk dat de oudere Barcelonezen zich niet tussen de massa waagden. Ik ben daarnaartoe gegaan met Steffen en een vriend van hem, Augusto, een Braziliaanse homo waarmee het goed klikte. Ik had natuurlijk wel verwacht dat het na de vuurwerkshow moeilijk zou zijn om de metro te nemen, dus stelde ik voor om een halte verder te wandelen. Dat deden we, maar dat was natuurlijk de volgende halte op dezelfde lijn die we moesten nemen, dus hoewel we drie keer op een volgende trein wachtten, geraakten we er geen enkele keer bij, zo vol! Uiteindelijk moesten we nog een metrohalte verder lopen en daar konden we een andere metrolijn nemen. De opluchting toen elke wagon compleet leeg was! Toen ik eindelijk aan de L7 was, de rechtstreekse verbinding naar El Putxet, stapten Shannon en Angelica toevallig net op in mijn wagon! Zij hadden gewoon geduldig gewacht in Plaça Espanya en hadden de metro daar genomen. Uiteindelijk hadden zij er dus even lang over gedaan als ik, maar hoefden veel minder moeite te doen… Achja. Nu volgen er een heleboel foto’s van het vuurwerk. I love fireworks!

 

vuurwerk barcelona montjuic

vuurwerk barcelona montjuic

vuurwerk barcelona montjuicWoensdag en donderdag was het weer gewoon les, zoals altijd. Niks speciaals gebeurd. Ik ging naar school, las mijn boeken, deed mijn huiswerk enz.

De gangen in de UB

De gangen in de UB

Vandaag heb ik heel de dag huiswerk gedaan en ben enkel even naar de Ramblas gegaan om een frisse neus te halen en te genieten van het feit dat het er nu weer ‘normaal druk’ is. Tijdens de feestweek was het onmogelijk druk in heel Barcelona. Eindelijk is de rust gelukkig weer teruggekeerd!