Hoe hou je dat toch vol, een LAT-relatie?

Vandaag wil ik het even hebben over een thema waar ik bijna dagelijks vragen over krijg: LAT-relaties. Niet alleen is het moeilijk om er een te hebben, het is ook moeilijk om uit te leggen hoe het is. De dagen dat ik het internet afschuim op zoek naar interessante verhalen van mede-reizigers, kom ik al wel eens een artikel tegen over dit onderwerp. Het loopt bijna even vaak goed af als niet.

Ik heb het altijd als een te hoge drempel gezien om dit artikel te schrijven. Tot nu. Mijn verhaal loopt nu al bijna twee jaar, dus ben ik (denk ik) in staat om al een idee te geven van hoe ik mijn LAT-relatie ervaar.

Hoe kom je erop om aan zoiets te beginnen?

Na mijn studies aan de universiteit besloot ik nog een jaar management bij te studeren aan een business school in België. De master-na-master omvatte een studie verspreid over drie continenten in een groep internationale studenten.

We begonnen in Antwerpen, waar ik mijn vriend eigenlijk nooit heb gesproken. Erger nog, ik was degene die het hardste kloeg over de samenwerking met de Indische studenten in onze groep! Dat liep namelijk helemaal niet van een leien dakje.

Na vier maanden trokken we allemaal samen door naar India. Voor alle niet-Indische studenten viel er veel op z’n plek. We konden bepaalde Indische gewoontes en gedragingen beter plaatsen. Eigenlijk waren onze collega’s zo erg nog niet!

Mijn vriend heeft een motorfiets (voor de kenners: een Royal Enfield). Maar misschien wist je dat al als je mijn artikel over de roadtrip van Miami naar Key West al ontdekt hebt? Uiteraard moest ik er eens een ritje op gemaakt hebben! Nu, ik had nog nooit op een motorfiets gezeten en ik was ook best nerveus dat mijn eerste ritje in het chaotische verkeer van Bhubaneswar zou plaatsvinden.

LAT-relatie

Roadtrip Miami – Key West

LAT-relatie

Onze schaduw op de weg naar Puri (India)

Desondanks voelde ik me relatief veilig achterop bij mijn vriend. Hij is een Indiër, en rijdt al jaar en dag met motorbikes. Hoewel het de bedoeling was dat we gewoon van het restaurant, waar we net met de hele klas de verjaardag van een groepslid hadden gevierd, terug naar school zouden rijden, liet hij me de hele stad zien.

Je raadt het al… vanaf dat moment was ik min of meer verkocht.

Het is te zeggen, ik begon me af te vragen wat mijn gevoelens betekenden. Was het gewoon de adrenaline van de motorfietservaring? Waren het de lichtjes van de stad? Of was ik dan toch geïnteresseerd in hem? En hoe kan dat dan, wetende dat ik blijkbaar in geen honderd jaar met Indiërs kan samenwerken?

Twijfels toen, twijfels nu

Van in het begin had ik mijn twijfels. Op cultureel vlak waren we duidelijk tegenpolen én hebben we stereotiepen over elkaar. Daarnaast maken we natuurlijk deel uit van een hechte groep studenten, waar iedereen alles van elkaar weet en waar een kleine verandering onmiddellijk een grote impact kan hebben – wat zouden zij hiervan denken?! Bovendien wist ik niet eens of hij mij wel leuk vond…

Ondanks mijn twijfels ben ik dan toch op onderzoek uitgegaan. We zijn aan de praat geraakt en niet meer gestopt.

Natuurlijk liep het schooljaar op zijn einde in juni. We hadden een half jaar nauw samengewoond en gestudeerd, avonturen beleefd in India en New York, en waren nooit langer dan een maand uit elkaar geweest. Ik was eerlijk gezegd in dit verhaal gestapt wetende dat er een einde aan zou komen, maar ik was er nog niet klaar voor om afscheid te nemen!

Daarom ging ik in september terug naar India, terwijl mijn vriend zijn tweede managementjaar verderzette. Dat was een juiste beslissing. De drie maanden die ik moest overbruggen tussen juni en september waren moeilijk. Hij zat tussen de studentes, Indische meisjes die op veel vlakken een makkelijkere optie zouden zijn op langetermijn dan ik, en dat dan nog 7000km bij me vandaan. Ik kon onmogelijk zijn doen en laten controleren en kon er alleen maar van uitgaan dat ik in het voordeel was omdat ik blond, blank en slank was (erg stereotiep, hé?) en omdat hij wist dat er aan zijn wachten een einde zou komen.

De periode daarna dat we elkaar niet zagen tussen september en april was al iets makkelijker (op een bepaalde manier en in bepaalde mate word je toch aan de afstand gewoon), maar zolang hij op die school zat, had ik toch mijn onzekere momenten. Ik bedoel maar, we are only human…

Na april is hij zijn eigen zaak begonnen, en nu ben ik iets meer op mijn gemak. Hij is terug in zijn stad waar hij alle meisjes al kent en in niemand geïnteresseerd is, en daarnaast is hij de hele dag bezig met zijn werk. Anderzijds is het natuurlijk altijd een moeilijk gegeven dat hij zijn leven aan het opbouwen is in India en ik in België. We kunnen immers moeilijk ons leven on hold zetten voor een relatie.

Weerstand elke dag, van overal

Een van de ergste momenten voor mij was toen ik aan mijn ouders moest vertellen dat ik verliefd was op een Indiër. Vanuit hun standpunt is het eerste waaraan ze denken natuurlijk het cultureel en religieus verschil. Maar ook de vragen van vrienden die ik krijg maken het me niet makkelijk: niet alleen waar gaan jullie trouwen, maar vooral wanneer. Ga je daarheen verhuizen of komt hij naar hier? Wat met de taalbarrière? Waar gaan je kinderen naar school gaan later? Wat vinden jullie ouders hiervan?

Heel confronterende vragen krijg ik soms in mijn schoot geworpen. Eerlijk gezegd had ik voor ik deze vraag kreeg nog nooit echt aan trouwen gedacht. Ja, in de zin van: ooit wil ik dat wel eens doen. Maar echt concreet was dat nog nooit door mijn hoofd geschoten. En hoewel ik ondertussen al in een stadium ben gekomen waarbij ik me de vragen van buitenaf ooit zelf al wel eens gesteld heb, kan ik niet altijd een “goed” antwoord geven. Omdat ik het zelf ook allemaal nog niet weet!

Het enige wat ik kan zeggen, is dat ik veel vertrouwen heb in mijn vriend. Dat hij het serieus met mij meent en dat hij (en ik ook trouwens) geen enkele reden zien waarom we onze relatie zouden stopzetten. En waarom ook? Gewoon omdat hij van een andere cultuur is, of omdat we zo ver uit elkaar wonen? Voor mij zijn die redenen vandaag onvoldoende.

LAT-relatie

Tijdens een Indisch trouwfeest in Patna

Maar toch, hoe hou je dat toch in godsnaam vol, zo’n LAT-relatie?

Zoals ik al zei: trust is key. En transparantie ook. Ik vertel mijn vriend alles. En hij ook… al is het soms met vertraging (maar dat is typisch voor mannen, toch?).

De tijdzone is ook geen groot probleem: in de zomertijd is er een verschil van 3,5 uur en in de winter is het een uur meer. Maar mijn vriend is een nachtraaf, dus vaak gaan we tegelijk slapen. Ons vaste ritueel is dat we elkaar bellen voor het slapengaan en over elkaars dag vertellen.

De taal is ook geen probleem: we spreken allebei vloeiend Engels. Om vlotter met zijn ouders te communiceren, leer ik momenteel Hindi. Mein hindi seekh rahee hun. 

Wat je wel leert als je een relatie hebt met iemand die je minder dan de helft van de tijd in levende lijve hebt gezien, is om te genieten van kleine dingen. Een korte (video) call ’s morgens om snel even Goodmorning! te zeggen, doet al wonderen. En de momenten dat we wél samen zijn, beleven we ze veel intenser. Dankzij het internet (hoera!) sturen we elkaar ook de hele dag door berichtjes, foto’s, video’s… Ja, ook van elke maaltijd dus. I am not ashamed.

Maar uiteraard heb je niet altijd voldoende aan een lief berichtje of een video chat. Op de momenten dat je even een knuffel nodig hebt, doet het soms echt pijn. Er zijn ook momenten waarop ik liever even geen contact zou hebben, maar je bouwt daarvoor een soort tolerantie op. Want het is niet omdat ik niet in de mood ben om te bellen dat hij dat niet is. Dan zeg ik gewoon onmiddellijk dat ik in een slechte bui ben en dan weet hij dat hij bepaalde onderwerpen niet moet aansnijden (en omgekeerd doe ik hetzelfde).

Daarnaast zijn er ook belangrijke momenten in elkaars leven die je niet kan bijwonen: het starten van mijn eerste job, zijn graduation, mijn eerste ontslag, het opstarten van zijn zaak… Enerzijds is het vreselijk dat je er op die belangrijke momenten niet bent, maar het doet je ook weer beseffen hoe snel de tijd gaat (alweer een maand samen!) en dat dat betekent dat ook de datum van het weerzien steeds weer dichterbij komt… Door die countdowns ben ik weer beter geworden in hoofdrekenen (haha!).

LAT-relatie

Blue Lagoon, Goa, India (en met matching shirts lol)

LAT-relatie

Graduation in New York

Ups-and-downs

Ja, het is echt niet makkelijk, een LAT-relatie. Soms voel ik me echt alone, terwijl je wel met iemand together bent. Maar je beleeft je relatie wel op een intensere manier. De pieken en dalen kunnen heel extreem zijn.

Ik ga er geen doekjes om winden: ik vind het nu eigenlijk wel oké zo. Ik heb voldoende tijd voor mezelf, al zou ik wel willen dat ik mijn vriend ietsje vaker kon zien dan twee-drie keer per jaar. Ik besef heel goed dat, om dit te laten blijven duren, we op termijn keuzes zullen moeten maken. En daar bereid ik me nu op voor. Al maar goed ik dat ik alles kan zeggen en vragen!

Ik blijf erbij dat vertrouwen, transparantie en commitment de sleutels zijn naar een succesvolle LAT-relatie. En countdowns. I can’t wait to see him again!

 

Hotels in Barcelona om even bij weg te dromen

In Barcelona is het een uitdaging om op een budget-vriendelijke manier de tijd van je leven te hebben, maar het kan. Het tegenovergestelde is net iets makkelijker denk ik. Luxe en exclusiviteit kom je overal tegen. Ik lijst enkele tophotels op om je vingers bij af te likken. Want even wegdromen kan geen kwaad, toch?

 

hotels-barcelonaW Hotel

Plaça de las Rosas dels Vents 1 (Barceloneta)
http://www.w-barcelona.com

Zelfs als je het niet kent, heb je het sowieso al eens gezien. Aan de stranden van Barcelona kan je niet om het W Hotel heen. Alles hier schreeuwt XXL als je binnenkomt. De enorme ingang, de indrukwekkende lounge bar… De kamers zijn heel contrasterend minimalistisch. De dresscode wordt strikt opgevolgd. Het lijkt me toch leuk om het hotel ooit eens te testen!

hotels-barcelona

Bron: Architecture Revived

 

barcelona-hotelsHotel Arts

Carrer de la Marina 19-21 (Barceloneta)
http://www.hotelartsbarcelona.com/en

Met zijn vierenveertig verdiepingen en opvallende architectuur is het Hotel Arts een andere blikvanger in Barcelona. Het interieur ziet het er net zo futuristisch uit als de buitenkant. Binnenin vind je twee uitstekende restaurants; het uitzicht moet er echt fantastisch zijn, zo vlak aan de zee. Wil je helemaal over de top gaan, boek dan een van de meest exclusieve penthouses die Barcelona te bieden heeft.

barcelona-Hotels

Bron: Spanish Guides

 

hotel-barcelonaHotel Brummell
Nou de la Rambla 174 (Poble Sec)
https://www.hotelbrummell.com/

Dit boetiek hotel met minimalistisch design lijkt me ook een leuke plek om te verblijven in Barcelona. Het is gelegen in Poble Sec, een opkomende buurt waar er een goede balans is tussen “levendig, maar niet te druk”. Het zonneterras met design zwembad, maar ook het lichte en hipsterachtige interieur… Dit alles geeft me echt zin om zo weer naar Barcelona te vertrekken!

barcelona-hotel

 


hotel-barcelonaHotel
Barcelo Raval

Rambla del Raval 17-21 (El Raval)
https://www.barcelo.com/en-gb/hotels/spain/barcelona/barcelo-raval/

Gelegen in de alternatieve wijk El Raval, is dit hotel opnieuw alternatief ten opzichte van al het ander dat je hier tegenkomt. Kleurrijk, flashy, anders. De inkom kan je niet anders omschrijven dan glamoureus en overdadig. Je weet niet wat je overkomt. Het dakterras is een niet te missen ervaring op zich: het geeft je een 360° uitzicht over de wijk.

barcelona-hotel

Disclaimer: Dit is geen gesponsorde post. De hotels vermeld in dit artikel zijn vrijwillig gekozen.

Toeristendingen die je niet mag missen in Porto

De afgelopen weken heb ik zowat alle must do tips voor een bezoek aan Porto met jullie gedeeld. Zowel tips van locals, als leuke (en gratis!) viewpoints die ik ontdekte, als urban hot spots die ik je echt kan aanraden. Vandaag deel ik een laatste keer welke echte “toeristendingen” je niet mag missen in Porto.

Must dos in Porto

livraria lello me portugal porto

Livraria Lello e Irmao

Het is een van de oudste boekenwinkels in Portugal en diende als inspiratie voor J.K. Rowling toen ze Engelse les gaf in Porto (en geloof me, je ziet echt de invloeden terug in de Harry Potter verhalen!). Het gebouw ziet er langs buiten uit als een Disney-attractie, inclusief de lange wachtrij, en binnenin krioelt het van de toeristen. Je vindt er twee verdiepen met rijen en rijen boeken terug, maar de meeste zijn wel in het Portugees. Toch heb ik er natuurlijk wel mijn slag kunnen slaan! Dit is een echte must do voor de boekenverslinders en J.K. Rowling fans onder ons. Een kaartje kost hier slechts enkele euros en je kan ze recuperen als je een boek koopt.

mercado bolhao porto portugal

Mercado do Bolhao

Hoewel mijn verwachtingen misschien iets te hoog lagen, is de markthal van Porto toch een bezoekje waard. Stel je zeker geen Boqueria-achtige toestanden voor: de markthal van Porto is zeker niet overbevolkt en vele kraampjes staan leeg. Toch heb je het gevoel tussen de échte locals rond te lopen en een glimp te kunnen opvangen van hoe Porto ooit was. Je vindt er ook een winkeltje dat overspoelt wordt door leuke portoflessen.

porto-locals-tips

Ponte de Dom Luis & Téléferic

Deze brug is een echte blikvanger is de stad. Het verbindt het oude stadscentrum van Porto met de portoproeverijen van Vila Nova. Ik raad je aan de brug langs onder over te steken richting Vila Nova, daar de téléferic naar boven te nemen, en langs het bovenste wandelpad naar de Ingreja Sé te lopen voor de optimale beleving!

cais ribeira porto portugal

 

Cais de Ribeira

Het ziet er supergezellig uit en iedereen is het daarmee eens. Dit superdrukke plein/boulevard ligt langs de Duoro rivier. Niet alleen wordt het gekenmerkt door levendige terrasjes, maar ook door de kleurrijke gevels die vele postkaartjes van Porto sieren. Hoewel de locals er de prijs van een drankje niet waard vinden, kost een goedgevuld glas wijn nog steeds maar een luttele €3,5. Ik vond het er zalig!

Urban Porto: de leukste food spots & concept stores

Wie had ooit gedacht dat Porto ondanks haar historische uiterlijk ook zo urban en hip was? Vandaag toon ik je vijf leuke locaties die ik tijdens mijn city trip in februari heb gespot en die ik je oprecht kan aanbevelen.

1. Cantina 32

cantina 32 food spot

Hoewel het geen lunchtijd meer was en ik al een kleine snack had binnengespeeld, trok het interieur van Cantina 32 meteen mijn aandacht. Nadat ik uit nieuwsgierigheid ook even het menu had bekeken, kon ik niet aan de drang weerstaan. Ik moest hier gewoon iets nuttigen. Helemaal achteraan kreeg ik een tafeltje. Het moderne industriële interieur wordt verzacht door het gulle gebruik van planten. De traditionele menu wordt in de praktijk volledig gemoderniseerd en eigenzinnig opgediend. Een onverwachte, maar leuke verrassing!

Adres: Rua das Flores, Porto

 

2. Antiga Leitaria

Aanbevolen door locals op Yelp, vond ik op een halve kilometer van mijn Airbnb een leuke ontbijtbar en tapaslocatie. Ik bestelde hier een brunch als ontbijt… en de gerechtjes bleven maar komen! Een vers eitje, een soepje, vers brood met zelfgemaakte confituur, een toast met portugese garnituur, versgeperst fruitsap, koffie… Het interieur is heel gezellig binnen, met covers van Boyce Avenue die zachtjes spelen op de achtergrond. Het terras buiten wordt ’s winters verwarmd met warmtelampen en er zijn fleecedekentjes en er groeit een boom door het dak. (Like whaaaat?!)

Adres: Rua de Passos Manuel

 

3. Almada em Branca

Er hangen fietsen aan het plafond en je kan er een helemaal handgemaakte, inheemse producten terugvinden… Almada em Branca is een kleine, maar leuke concept store waar van alles terugvindt (decoratie, food, juwelen, fashion…) en die modern en hip is aangekleed. Gewoon eens binnenspringen zou ik zeggen. Het is net voorbij het Hard Rock Café om je een idee te geven. Breng wel contant geld mee, want kaarten aanvaarden ze hier niet. Er is een ATM verderop in de straat.

Adres: Rua do Almada

 

4. Miss Pavlova

Ik dacht dat het gewoon een fashion & lifestyle store was, maar als je achterin rechts de hoek om gaat, kom je in een koffie & cake bar terecht. Miss Pavlova werd opgestart door een architecte en een designer die nichtjes van elkaar zijn. De winkel heb ik tot in het detail gecheckt en kon me zeker bekoren. Tijd voor de koffiebar had ik jammer genoeg niet meer. Neem zeker een kijkje op hun website. Die is ook al de moeite waard!

Adres: Rua da Almada

 

5. The Feeting Room / The Coffee Room

Ik was heel geïntrigeerd door naam en architectuur van deze concept store. De gelijkvloers van The Feeting Room is het vrouwendepartment. Je vindt er internationale fashion brands in kleding, schoenen, accessoires en stationary. De eigenaars zijn jonge mensen die heel goed Engels spreken en graag een babbeltje met je doen. Ga je naar boven, dan zie je de mannenafdeling rechts en The Coffee Room links. Ik heb een klein uurtje in de koffiebar gespendeerd, genietend van mijn verse latte (die wel lang duurde om klaar te maken, maar ja, bij Starbucks verdienen ze net door snelle service hé). Dankzij de gratis wifi kon ik mijn ervaring live delen in de vorm van snaps op Snapchat (trouwens: volg je me al via iClaudia?).

Adres: Largo do Loios

 

Heb je al honger gekregen? Wat zijn volgens jou de must do adresjes in Porto?

5 Geheime Bestemmingen die bijna niemand kent (maar jij nu wel!)

 

Ik zal je een geheimpje vertellen. Volgens mij zijn we nu wel op dat moment gekomen waarop ik jullie iets kan toevertrouwen. Mijn zwakke punten tijdens het reizen zijn off the beaten track bestemmingen. There. I said it. Ik heb een zwakke plek voor die verborgen plekjes die nog (relatief) onontdekt zijn door het grote publiek.

Geniet nu maar van de lijst, droom maar lekker weg en laat ons weten welke geheime plekjes jij met ons wil delen!

feather5 Geheime Bestemmingen Voor Jou

god-own-junkyard-walthamstow-londen

1. Walthamstow (Londen, Verenigd Koninkrijk)

In april was ik enkele dagen in Londen voor een conferentie. Ik heb daarbij natuurlijk ook een extra dagje sightseeing ingepland. Een collega stelde voor om naar Walthamstow te gaan, wat eigenlijk lijkt op een onafhankelijk dorpje binnenin Londen. Het is er echt geweldig en superschattig! De straatjes zijn gezellig, er zijn superleuke barretjes en restaurantjes. Het toppunt was toch wel God’s Own Junkyard, een waarhuis vol kunstige neonverlichting. My very own heaven!

 

geheime-bestemming

2. Ojo del Agua (Isla de Ometepe, Nicaragua)

Op het meer van Nicaragua ligt een eiland, Isla de Ometepe, dat gemerkt wordt door de twee vulkanische bergtoppen die je van veraf kan zien. Verstopt op het eiland ligt een natuurlijke zwemvijver, Ojo del Agua genaamd. Het water is superhelder en stroomt toe via een ondergronds riviertje dat van de vulkanen komt. Volgens de welkomstborden verleng je je leven met zeven jaar door even in het water te dobberen. Het plekje wordt steeds bekender, dus je kan het beter snel zelf gaan ontdekken voor het écht een toeristische trekpleister wordt! Ik schreef er eerder ook al dit artikel over.

 

frigliana-spanje-roadtrip

3. Frigliana (Andalusië, Spanje)

In de bergen van Andalusië, op enkele kilometers van Nerja en een half uurtje van Malaga, ligt het witgekalkte dorpje Frigliana. Twee zomers geleden namen vrienden ons mee en ik werd meteen verliefd op de rode dakpannen en pastelblauwe deuren. Ik ben ook dol op de nauwe, steile, geplaveide straatjes en de bloemen in hangpotten die zo leuk afsteken tegen de witte muren. Hou rekening met een stevige klim, maar bij The Garden kan je heerlijk eten en ondertussen genieten van een geweldig panorama!

 

srinagar-dal-lake-kashmir4. Srinagars Tulpentuin (Kashmir, India)

Afgelopen april kon je me terugvinden in Srinagar, de hoofdstad van de Indische staat Kashmir. De eerste dag moest ik echt wennen aan het koude weer en de bewolkte lucht. Maar ik werd na enkele uren enorm opgevrolijkt door de tulpentuin die onze gids voor het laatste had bewaard. Wie had dat ooit gedacht? Een tulpenweide in de bergen, aan de voet van de Himalaya! De weide is nog maar open sinds 2008 en wordt voornamelijk door Indische toeristen bezocht. Best lees je eerst het verslagje van mijn bezoek aan Kashmir voor enkele levensnoodzakelijke tips!

 

geheime-bestemming5. Vlaeykensgang (Antwerpen, België)

Drie zomers geleden vertelde ik jullie al over de geheime gangetjes die verscholen liggen achter een deur midden in de stad. Iemand zou je eigenlijk effectief de deur moeten wijzen of je loopt er gewoon langs. Het is net Narnia! Eens je binnen bent, lijk je wel in een andere tijd te zijn terecht gekomen. Al het lawaai van buiten wordt verstomd en je lijkt terug te zijn gezonden naar de 16de eeuw. Je kan er trouwens ook luxueus gaan eten! De toegang tot de gangetjes zelf is gratis. Om ze te vinden raad ik je aan hier te kijken.

 

 

Geniet van deze tips! En laten we het lekker tussen ons houden. 😉 Deel ook gerust jouw geheime plekjes met me door onderaan een berichtje na te laten, of stuur je tips via Contact. Ik kijk er alvast naar uit om jouw tips te gaan ontdekken!

Claudia Goes Abroad blaast drie kaarsjes uit!

Vandaag mag Claudia Goes Abroad drie kaarsjes uitblazen, want na…

36 maanden vol reizen en avonturen,
144 weken vol inspiratie en levenslessen,
1008 dagen van dromen, plannen en er op uit trekken,

is deze blog nu drie jaartjes oud!

ik-montpellier wenen-ik-budget ik-rotterdam-euromast
De laatste twaalf maanden legde ik duizenden kilometers af. Ik stapte niet alleen 19 keer op het vliegtuig, maar nam ook 17 keer de trein. Bovendien werden er ook nog eens duizenden kilometers afgelegd per bus, boot, motorfiets, scooter, auto, taxi en tuktuk.

Ik bezocht dit jaar ook 9 landen (België, Frankrijk, Groot-Brittannië, India, Nederland, Oostenrijk, Slowakije,  Spanje, USA) – een unieke ervaring die mede mogelijk gemaakt werd door het 3CMGM programma natuurlijk.

backwaters-kerala-kollam ik-Agra-fort balsamand-jodhpur-rajasthan-ik

Bedankt voor al jullie leuke berichtjes, steun en interesse de afgelopen jaren. Laten we er opnieuw een boeiend jaar van maken!

Check ook:

3CMGM-new-york

 

De bewogen reis van Lo Pagan, Spanje naar Bhubaneswar, India

36 uur, 5 connecties en 12.000km – hoe het mogelijk was dat ik alle connecties haalde en ook nog eens, zonder kleerscheuren, aankwam op mijn bestemming op het verwachtte uur weet ik niet… maar het is me gelukt! Ik vertel je alles over mijn bewogen reis en eerste indruk van India.

reis-india-3cmgm

Bron: Telegraph

Op 3 januari 2016 kwam ik aan in Bhubaneswar na een lange, eventvolle reis. Zaterdagochtend vroeg bracht mijn papa me van Villa Perla Azul met de auto naar het treinstation van Alicante. Daar nam ik voor het eerst een AVE trein (alta velocidad oftewel hogesnelheidstrein) naar Madrid. Vervolgens nam ik dan weer een lokale trein naar de luchthaven en aangezien ik in de verkeerde terminal aankwam, moest ik nog eens overstappen op een transfer bus om daar op het vliegtuig te stappen naar Istanbul. Het was een voorbode voor wat nog zou volgen.

De volgende vraag was of ik wel naar Istanbul zou kunnen vertrekken. Sinds de dag voordien maakten ze daar de ergste sneeuwstorm in 26 jaar mee. Ik slaagde er echter in mijn stresslevels binnen de perken te houden – en terecht, want ik stapte ondanks alles op het vliegtuig en vertrok ook nog eens relatief op tijd. De aankomst dan weer liep wat stroever. We landden dan wel op tijd, maar door de felle sneeuw en bevroren grond moesten we lang aanschuiven voor het vliegtuig kon aankoppelen aan de terminal. De tijd tikte voor me, aangezien ik mijn vlucht naar Mumbai moest halen. Met een half uurtje respijt was me dat dan toch nog gelukt!

reis-india-3cmgm

Deze vlucht liep wat lichte vertraging op door diezelfde sneeuwstorm, maar de vlucht naar Mumbai zelf vloog voorbij in een waas. Ik keek Everest, had een boeiend gesprek met mijn buur, Indische student die in Dallas studeert maar op bezoek ging bij zijn familie, en slaagde er zelfs in wat te slapen (deels om van de praatzieke Indiër af te zijn). In Mumbai had ik een paar uurtjes voor ik mijn connectie naar Bhubaneswar moest halen. Nu moet je weten dat ik blij verrast met de soepelheid waarmee ik als blonde, blanke vrouw doorheen de luchthaven security manoeuvreerde.

Minder blij verrast was ik toen ik dringend een wc zocht na de lange vlucht en de deur opende naar een Indisch toilet (ook wel Frans toilet genoemd). Dat kon ik even niet aan na 30 uur zonder slaap. Ik besloot mijn plas dan maar op te houden. Maar na twintig minuten wandelen in een lange donkere gang moest ik toch opgeven. Gelukkig was er daar een vriendelijke wc-mevrouw die me het westerse toilet toonde. Ik kon wel huilen van geluk op dat moment!

Toen ik mijn transfer naar de domestic terminal van de Mumbai luchthaven moest halen, kreeg ik voor het eerst te maken met “Indische efficiëntie”. Ik moest maar liefst drie kwartier wachten voor ik op de transfer bus mocht. Ook al was ik als eerste daar. Hoe dan ook, ik heb mij dan toch vroeger dan strikt genomen toegelaten mijn weg op die bus gemanoeuvreerd. Ik wilde per se mijn ontbijt nog kunnen verorberen alvorens mijn laatste connectie te halen.

reis-3cmgm-india

De rit op de transfer bus was een eye-opener. Het was mijn eerste ervaring in het Indische verkeer, dus toen ik enkele zotten schijnbaar rustig doorheen het chaotische gewriemel van auto’s, tuktuks en bromfietsen zag zigzaggen om naar de overkant van de straat te geraken, was ik regelrecht van overtuigd dat ze hun leven beu waren. Maar toen realiseerde ik me: this is India. Uiteindelijk kwam ik zonder kleerscheuren aan in de domestic terminal. De problemen begonnen al toen ik mijn bagage moest inchecken. Blijkbaar mag je maar 15kg meenemen… €20 extra opleggen dus! Ach ja. Niets aan te doen. Mijn te zware rugzak heb ik toch succesvol kunnen verstoppen.

Na een ontbijtje in een koffiebar – wat later de alomtegenwoordige keten Cafe Coffee Day (CCD) bleek te zijn, ook wel de Indische Starbucks – voelde ik me alweer wat beter. Het slaapgebrek begon inmiddels ook wat door te wegen. Toen ik dan ook nog eens uitgebreid gefouilleerd werd en mijn zorgvuldig ineen gepuzzelde rugzak moest uitpakken op zoek naar het mini-zakmesje dat ik van mijn Secret Santa had gekregen, werd ik wel redelijk ambetant. Ik wist zelfs niet meer dat ik dat had meegenomen, maar was best wel een beetje triest dat ik het moest achterlaten…

Uiteindelijk haalde dan de andere kant van de bagagecontrole en kon op zoek gaan naar mijn gate. Hoe verder ik liep door de gang met wachtzalen, des te minder blanken zag ik. En inderdaad, het werd al snel duidelijk dat ik de enige buitenlander op de vlucht naar Bhubaneswar zou zijn. Aan de gate had ik bovendien mijn eerste celebrity ervaringen. Ik werd uitgebreid aangestaard en ging zelfs ongevraagd op een selfie met een random Indian. Graag gedaan, hoor! Een dankjewel kon er niet vanaf.

3cmgm-india-koeien

Na een twee-uur durende vlucht waarbij ik mijn ogen niet kon openhouden – ook al werd ik langs alle kanten aangestaard – maar waarbij ik even goed ook niet echt kon slapen door het jonge meisje dat voor mij continu haar zetel vooruit en achteruit deed, arriveerde ik uiteindelijk in het tropisch hete Bhubaneswar. Ik wachtte een dik halfuur op Krishna, mijn Indische klasgenoot die in Bhubaneswar woont en de stad op zijn duimpje kent, om me op te pikken en naar mijn nieuwe school (en thuis) te brengen. Hellen vergezelde ons na nog eens een dik halfuur en in een auto zonder gordels trotseerden we opnieuw het Indische verkeer.

Koeien, overal. Op de middenberm, naast de middenberm, middenin het verkeer, op de stoep… Echt. Overal. Ik moest mezelf inhouden om ze niet luidop te blijven aanduiden. Ze leidden me bijna af van mijn angst om me middenin het chaotische gewriemel van de schijnbaar nutteloos toeterende zwermen van auto’s te bevinden. Dan was er nog het feit dat alles er vuil uitzag. Krakkemikkige kraampjes langs de weg, straathonden tussen het afval… Ik kon me op dat moment alleen maar inbeelden hoe het daarbuiten moest ruiken.

Ik haalde heelhuids de campus. Zwetend en doodmoe, dat wel, en me afvragend waarom ik me in hemelsnaam had ingeschreven voor dit programma. Was drie maanden in India het echt waard? Hoe kon ik hier in hemelsnaam overleven zonder continu ziek en vuil te zijn?

Het mag wel duidelijk zijn dat ik een culture shock ervoer. Maar of mijn allereerste indruk een gevolg is van mijn vermoeidheid en oppervlakkige eerste indruk zal nu moeten blijken. Ik hou je alvast op de hoogte!