5 Geheime Bestemmingen die bijna niemand kent (maar jij nu wel!)

 

Ik zal je een geheimpje vertellen. Volgens mij zijn we nu wel op dat moment gekomen waarop ik jullie iets kan toevertrouwen. Mijn zwakke punten tijdens het reizen zijn off the beaten track bestemmingen. There. I said it. Ik heb een zwakke plek voor die verborgen plekjes die nog (relatief) onontdekt zijn door het grote publiek.

Geniet nu maar van de lijst, droom maar lekker weg en laat ons weten welke geheime plekjes jij met ons wil delen!

feather5 Geheime Bestemmingen Voor Jou

god-own-junkyard-walthamstow-londen

1. Walthamstow (Londen, Verenigd Koninkrijk)

In april was ik enkele dagen in Londen voor een conferentie. Ik heb daarbij natuurlijk ook een extra dagje sightseeing ingepland. Een collega stelde voor om naar Walthamstow te gaan, wat eigenlijk lijkt op een onafhankelijk dorpje binnenin Londen. Het is er echt geweldig en superschattig! De straatjes zijn gezellig, er zijn superleuke barretjes en restaurantjes. Het toppunt was toch wel God’s Own Junkyard, een waarhuis vol kunstige neonverlichting. My very own heaven!

 

geheime-bestemming

2. Ojo del Agua (Isla de Ometepe, Nicaragua)

Op het meer van Nicaragua ligt een eiland, Isla de Ometepe, dat gemerkt wordt door de twee vulkanische bergtoppen die je van veraf kan zien. Verstopt op het eiland ligt een natuurlijke zwemvijver, Ojo del Agua genaamd. Het water is superhelder en stroomt toe via een ondergronds riviertje dat van de vulkanen komt. Volgens de welkomstborden verleng je je leven met zeven jaar door even in het water te dobberen. Het plekje wordt steeds bekender, dus je kan het beter snel zelf gaan ontdekken voor het écht een toeristische trekpleister wordt! Ik schreef er eerder ook al dit artikel over.

 

frigliana-spanje-roadtrip

3. Frigliana (Andalusië, Spanje)

In de bergen van Andalusië, op enkele kilometers van Nerja en een half uurtje van Malaga, ligt het witgekalkte dorpje Frigliana. Twee zomers geleden namen vrienden ons mee en ik werd meteen verliefd op de rode dakpannen en pastelblauwe deuren. Ik ben ook dol op de nauwe, steile, geplaveide straatjes en de bloemen in hangpotten die zo leuk afsteken tegen de witte muren. Hou rekening met een stevige klim, maar bij The Garden kan je heerlijk eten en ondertussen genieten van een geweldig panorama!

 

srinagar-dal-lake-kashmir4. Srinagars Tulpentuin (Kashmir, India)

Afgelopen april kon je me terugvinden in Srinagar, de hoofdstad van de Indische staat Kashmir. De eerste dag moest ik echt wennen aan het koude weer en de bewolkte lucht. Maar ik werd na enkele uren enorm opgevrolijkt door de tulpentuin die onze gids voor het laatste had bewaard. Wie had dat ooit gedacht? Een tulpenweide in de bergen, aan de voet van de Himalaya! De weide is nog maar open sinds 2008 en wordt voornamelijk door Indische toeristen bezocht. Best lees je eerst het verslagje van mijn bezoek aan Kashmir voor enkele levensnoodzakelijke tips!

 

geheime-bestemming5. Vlaeykensgang (Antwerpen, België)

Drie zomers geleden vertelde ik jullie al over de geheime gangetjes die verscholen liggen achter een deur midden in de stad. Iemand zou je eigenlijk effectief de deur moeten wijzen of je loopt er gewoon langs. Het is net Narnia! Eens je binnen bent, lijk je wel in een andere tijd te zijn terecht gekomen. Al het lawaai van buiten wordt verstomd en je lijkt terug te zijn gezonden naar de 16de eeuw. Je kan er trouwens ook luxueus gaan eten! De toegang tot de gangetjes zelf is gratis. Om ze te vinden raad ik je aan hier te kijken.

 

 

Geniet van deze tips! En laten we het lekker tussen ons houden. 😉 Deel ook gerust jouw geheime plekjes met me door onderaan een berichtje na te laten, of stuur je tips via Contact. Ik kijk er alvast naar uit om jouw tips te gaan ontdekken!

Claudia Goes Abroad blaast drie kaarsjes uit!

Vandaag mag Claudia Goes Abroad drie kaarsjes uitblazen, want na…

36 maanden vol reizen en avonturen,
144 weken vol inspiratie en levenslessen,
1008 dagen van dromen, plannen en er op uit trekken,

is deze blog nu drie jaartjes oud!

ik-montpellier wenen-ik-budget ik-rotterdam-euromast
De laatste twaalf maanden legde ik duizenden kilometers af. Ik stapte niet alleen 19 keer op het vliegtuig, maar nam ook 17 keer de trein. Bovendien werden er ook nog eens duizenden kilometers afgelegd per bus, boot, motorfiets, scooter, auto, taxi en tuktuk.

Ik bezocht dit jaar ook 9 landen (België, Frankrijk, Groot-Brittannië, India, Nederland, Oostenrijk, Slowakije,  Spanje, USA) – een unieke ervaring die mede mogelijk gemaakt werd door het 3CMGM programma natuurlijk.

backwaters-kerala-kollam ik-Agra-fort balsamand-jodhpur-rajasthan-ik

Bedankt voor al jullie leuke berichtjes, steun en interesse de afgelopen jaren. Laten we er opnieuw een boeiend jaar van maken!

Check ook:

3CMGM-new-york

 

De bewogen reis van Lo Pagan, Spanje naar Bhubaneswar, India

36 uur, 5 connecties en 12.000km – hoe het mogelijk was dat ik alle connecties haalde en ook nog eens, zonder kleerscheuren, aankwam op mijn bestemming op het verwachtte uur weet ik niet… maar het is me gelukt! Ik vertel je alles over mijn bewogen reis en eerste indruk van India.

reis-india-3cmgm

Bron: Telegraph

Op 3 januari 2016 kwam ik aan in Bhubaneswar na een lange, eventvolle reis. Zaterdagochtend vroeg bracht mijn papa me van Villa Perla Azul met de auto naar het treinstation van Alicante. Daar nam ik voor het eerst een AVE trein (alta velocidad oftewel hogesnelheidstrein) naar Madrid. Vervolgens nam ik dan weer een lokale trein naar de luchthaven en aangezien ik in de verkeerde terminal aankwam, moest ik nog eens overstappen op een transfer bus om daar op het vliegtuig te stappen naar Istanbul. Het was een voorbode voor wat nog zou volgen.

De volgende vraag was of ik wel naar Istanbul zou kunnen vertrekken. Sinds de dag voordien maakten ze daar de ergste sneeuwstorm in 26 jaar mee. Ik slaagde er echter in mijn stresslevels binnen de perken te houden – en terecht, want ik stapte ondanks alles op het vliegtuig en vertrok ook nog eens relatief op tijd. De aankomst dan weer liep wat stroever. We landden dan wel op tijd, maar door de felle sneeuw en bevroren grond moesten we lang aanschuiven voor het vliegtuig kon aankoppelen aan de terminal. De tijd tikte voor me, aangezien ik mijn vlucht naar Mumbai moest halen. Met een half uurtje respijt was me dat dan toch nog gelukt!

reis-india-3cmgm

Deze vlucht liep wat lichte vertraging op door diezelfde sneeuwstorm, maar de vlucht naar Mumbai zelf vloog voorbij in een waas. Ik keek Everest, had een boeiend gesprek met mijn buur, Indische student die in Dallas studeert maar op bezoek ging bij zijn familie, en slaagde er zelfs in wat te slapen (deels om van de praatzieke Indiër af te zijn). In Mumbai had ik een paar uurtjes voor ik mijn connectie naar Bhubaneswar moest halen. Nu moet je weten dat ik blij verrast met de soepelheid waarmee ik als blonde, blanke vrouw doorheen de luchthaven security manoeuvreerde.

Minder blij verrast was ik toen ik dringend een wc zocht na de lange vlucht en de deur opende naar een Indisch toilet (ook wel Frans toilet genoemd). Dat kon ik even niet aan na 30 uur zonder slaap. Ik besloot mijn plas dan maar op te houden. Maar na twintig minuten wandelen in een lange donkere gang moest ik toch opgeven. Gelukkig was er daar een vriendelijke wc-mevrouw die me het westerse toilet toonde. Ik kon wel huilen van geluk op dat moment!

Toen ik mijn transfer naar de domestic terminal van de Mumbai luchthaven moest halen, kreeg ik voor het eerst te maken met “Indische efficiëntie”. Ik moest maar liefst drie kwartier wachten voor ik op de transfer bus mocht. Ook al was ik als eerste daar. Hoe dan ook, ik heb mij dan toch vroeger dan strikt genomen toegelaten mijn weg op die bus gemanoeuvreerd. Ik wilde per se mijn ontbijt nog kunnen verorberen alvorens mijn laatste connectie te halen.

reis-3cmgm-india

De rit op de transfer bus was een eye-opener. Het was mijn eerste ervaring in het Indische verkeer, dus toen ik enkele zotten schijnbaar rustig doorheen het chaotische gewriemel van auto’s, tuktuks en bromfietsen zag zigzaggen om naar de overkant van de straat te geraken, was ik regelrecht van overtuigd dat ze hun leven beu waren. Maar toen realiseerde ik me: this is India. Uiteindelijk kwam ik zonder kleerscheuren aan in de domestic terminal. De problemen begonnen al toen ik mijn bagage moest inchecken. Blijkbaar mag je maar 15kg meenemen… €20 extra opleggen dus! Ach ja. Niets aan te doen. Mijn te zware rugzak heb ik toch succesvol kunnen verstoppen.

Na een ontbijtje in een koffiebar – wat later de alomtegenwoordige keten Cafe Coffee Day (CCD) bleek te zijn, ook wel de Indische Starbucks – voelde ik me alweer wat beter. Het slaapgebrek begon inmiddels ook wat door te wegen. Toen ik dan ook nog eens uitgebreid gefouilleerd werd en mijn zorgvuldig ineen gepuzzelde rugzak moest uitpakken op zoek naar het mini-zakmesje dat ik van mijn Secret Santa had gekregen, werd ik wel redelijk ambetant. Ik wist zelfs niet meer dat ik dat had meegenomen, maar was best wel een beetje triest dat ik het moest achterlaten…

Uiteindelijk haalde dan de andere kant van de bagagecontrole en kon op zoek gaan naar mijn gate. Hoe verder ik liep door de gang met wachtzalen, des te minder blanken zag ik. En inderdaad, het werd al snel duidelijk dat ik de enige buitenlander op de vlucht naar Bhubaneswar zou zijn. Aan de gate had ik bovendien mijn eerste celebrity ervaringen. Ik werd uitgebreid aangestaard en ging zelfs ongevraagd op een selfie met een random Indian. Graag gedaan, hoor! Een dankjewel kon er niet vanaf.

3cmgm-india-koeien

Na een twee-uur durende vlucht waarbij ik mijn ogen niet kon openhouden – ook al werd ik langs alle kanten aangestaard – maar waarbij ik even goed ook niet echt kon slapen door het jonge meisje dat voor mij continu haar zetel vooruit en achteruit deed, arriveerde ik uiteindelijk in het tropisch hete Bhubaneswar. Ik wachtte een dik halfuur op Krishna, mijn Indische klasgenoot die in Bhubaneswar woont en de stad op zijn duimpje kent, om me op te pikken en naar mijn nieuwe school (en thuis) te brengen. Hellen vergezelde ons na nog eens een dik halfuur en in een auto zonder gordels trotseerden we opnieuw het Indische verkeer.

Koeien, overal. Op de middenberm, naast de middenberm, middenin het verkeer, op de stoep… Echt. Overal. Ik moest mezelf inhouden om ze niet luidop te blijven aanduiden. Ze leidden me bijna af van mijn angst om me middenin het chaotische gewriemel van de schijnbaar nutteloos toeterende zwermen van auto’s te bevinden. Dan was er nog het feit dat alles er vuil uitzag. Krakkemikkige kraampjes langs de weg, straathonden tussen het afval… Ik kon me op dat moment alleen maar inbeelden hoe het daarbuiten moest ruiken.

Ik haalde heelhuids de campus. Zwetend en doodmoe, dat wel, en me afvragend waarom ik me in hemelsnaam had ingeschreven voor dit programma. Was drie maanden in India het echt waard? Hoe kon ik hier in hemelsnaam overleven zonder continu ziek en vuil te zijn?

Het mag wel duidelijk zijn dat ik een culture shock ervoer. Maar of mijn allereerste indruk een gevolg is van mijn vermoeidheid en oppervlakkige eerste indruk zal nu moeten blijken. Ik hou je alvast op de hoogte!

5 beste artikels van 2015 volgens jou

Kan je het geloven? Weer een jaar bloggen is voorbij gevlogen! Er is zoveel gebeurd dit jaar, dat ik het soms zelf niet meer kan bijhouden. Misschien jij ook niet? Ik heb in ieder geval jullie favoriete, meestgelezen artikels op een rijtje gezet. Daarbij wil ik graag van de gelegenheid gebruik maken om jullie te bedanken voor de steun en lieve berichtjes. Deze blog komt recht uit het hart en ik hoop dat jullie er evenveel van genieten om over mijn avonturen, ervaringen en ontwikkeling te lezen als ik ervan geniet om het mee te maken.

2015-favoriete-artikels

 

5. Een pleidooi voor internationale studies

In oktober schreef ik een artikeltje over hoe mijn internationale ervaringen me veranderd hebben. Dat begon al met taalstages in Parijs, Londen en Barcelona. Mijn eerste stapjes alleen in de wereld, gevolgd door mijn eerste reisjes alleen tijdens Erasmus in Barcelona en nu, met 3CMGM. Je leert echt zelfstandig zijn, voor jezelf op te komen. Je leert je eigen limieten kennen en je ontdekt waar je prioriteiten liggen. Ik vind dat iedereen een keer naar het buitenland zou moeten voor een taalcursus, een Erasmussemester of een stage of iets dergelijks. Het verandert je kijk op heel veel dingen. Ik heb van geen enkele internationale ervaring spijt gehad. Integendeel! Ik wil alleen maar meer! Meer, meer, meer!

3CMGM-2015

 

4. Surprise: ik ga naar India! (maar ik ben toch een beetje bang)

Zoals je weet is het nog maar twee keer slapen voor ik eindelijk vertrek naar Bhubaneswar, waar ik drie maanden zal studeren, wonen, werken en vervolgens drie weken zal rondreizen voor ik even terugkeer naar België. Er zullen natuurlijk veel verhalen volgen over mijn avonturen in India, maar ook nu is het al duidelijk dat ik misschien niet de enige ben die bang is om naar een land als India te trekken – en dan nog zeker als blonde vrouw (compleet met blauwe ogen en bleke huid!). Vooral voor mezelf, maar ook voor alle anderen die bang zijn om naar India te reizen, stelde ik een lijstje op van alle dingen die me afschrikken aan het land van duizend kleuren. Gelukkig hebben mijn Indische vrienden me al op veel vlakken gerustgesteld. Hopelijk zijn jullie benieuwd om ook mijn avonturen ter plekke te volgen! Ikzelf kijk er alvast naar uit om ze te gaan beleven! The good and the bad!

india-lonely-planet

 

3. Road trip in Spanje

Deze zomer schreef ik een reeksje over mijn road trip in Spanje. Ik vertelde over hoe we via Frankrijk naar Noord-Spanje reden en uiteindelijk arriveerden in onze villa in San Pedro del Pinatar. We verkenden er de buurt en bezochten opnieuw onze favoriete plekjes aan de Costa Calida en de Mar Menor. Voor we naar huis reden bezochten we eerst nog wat vrienden in Malaga – waar we ook een van mijn nieuwe favoriete dorpjes Frigliana bezochten – en in Benissa, wat vlakbij Calpe ligt. Blijkbaar heeft deze reeks jullie ook gesmaakt! Zelf kijk ik er ook naar uit om Spanje verder te verkennen en jullie te blijven vertellen over mijn ontdekkingen. Maar natuurlijk hoor ik graag jullie tips en meningen!

2015-spanje

 

2. Moet je eruit zien als een backpacker om een echte reiziger te zijn?

Deze vraag heeft jullie ook bezig gehouden blijkbaar. Tegenwoordig is er veel te doen om het verschil tussen traveler vs. tourist: wie is wat, hoe maak je het onderscheid en kan je niet het beste van beide werelden hebben? Het is een vraag die me al enkele jaren bezig houdt, maar vooral sinds die keer dat ik met een vriend naar Parijs liftte. Toen we vroegen waarom de chauffeur besloten had voor ons te stoppen, was het antwoord steeds “omdat jullie er zo normaal uitzien”. Daar was ik toen best trots op! Ik wil er helemaal niet haveloos bijlopen alsof ik me al een week niet gewassen heb. En hoewel ik niet op de hoogte ben van de laatste mode, doe ik altijd mijn best om er toch redelijk goed uit te zien. Kan dat wel als je op reis bent? En vooral als je gaat Couchsurfen: mag je dan wel een horloge en oorbellen dragen? Of merkkleding? Deze vragen en meer probeer ik te beantwoorden in dit artikel. Graag hoor ik ook jouw mening!

ik-montpellier

 

1. Mooi Mar Menor

Jullie favoriete artikel dit jaar was overduidelijk Mooi Mar Menor. Ergens maakt me dat zeer gelukkig! De streek van de Kleine Zee voelt voor mij toch steeds meer als thuis aan. Ik ga er tegenwoordig meerdere keren per jaar naartoe en vind het ook leuk om te schrijven over mijn ontdekkingen in de regio. Ik heb me tijdens de tijd van publicatie ook enorm geamuseerd met foto’s maken en ik vind het leuk dat het allemaal in de smaak is gevallen! Wil je graag meer lezen over Spanje of over deze streek specifiek? Ik hoor graag van je!

cava-spanje-villa

Ik kijk er naar uit om jullie te verwennen met nog veel meer verhalen, foto’s, avonturen – alle goede, tegenvallende, leuke, minder leuke, avontuurlijke, rustige momenten. Ik zeg altijd eerlijk mijn mening en alles wat ik schrijf is oprecht en comes straight from the heart. Hopelijk ben jij er ook weer bij in 2016!

Gelukkig nieuwjaar! Happy New Year! Feliz año nuevo!

roadtrip-spanje

Road trip in Spanje: Week 3

roadtrip-spanje

Onze hele road trip was meer dan 5000km lang. We begonnen begin juli in Mechelen, doorkruisten Frankrijk en arriveerden in een kuststadje in Catalonië, genaamd Llança. Hier hadden we drie dagen om te acclimatiseren aan het hete Spaanse klimaat. Vervolgens verbleven we een dikke week in ons huis onder de zon, Villa Perla Azul. Hier kwam ik volledig – eindelijk – tot rust. Deze rust was zeker nodig voor wat onze road trip verder nog in petto had. Eigenlijk begon de reis nu pas!

Deel drie van onze road trip in Spanje was het meest vernieuwend. Ik bezocht stadjes waar ik nog nooit eerder geweest was. Het wakkerde mijn liefde voor Spanje alleen maar aan. Mijn hart ging altijd eerder uit naar La Bella Italia, maar ik durf het land waar de zon nooit ondergaat nu gerust een van mijn favoriete bestemmingen noemen. Hoeveel ik ook van de authentieke straten en pleinen in Toscane hou, de witte dorpjes van Spanje doen me toch ook iets.

Maar eerlijk is eerlijk, de Italiaanse keuken zal het voor mij nog altijd winnen van de Spaanse (long live the Italian bruschetta’s!). Jammer genoeg heb ik geen gedetailleerde herinneringen of foto’s van mijn vakanties in Rome, Milaan en Toscane. Reden te meer om eens terug te gaan en jullie over mijn favoriete streek in Europe te vertellen niet?!

Gaat jouw voorkeur eerder uit naar Spanje of toch Italië?

 

Week 3 – Road trip in Spanje

roadtrip-spanje

Nerja, Costa del Sol

Na vier uur rijden kwamen we aan in het drukkend warme Nerja. Dit kuststadje is net iets minder bekend dan Malaga, dat maar 60km verderop ligt. Nu, ik dacht toch dat het niet zo bekend was bij buitenlanders… tot ik achter elke hoek een horde Britten tegenkwam! Jeezes, bijna geen Spanjaard gezien daar!

In Nerja verbleven we in een prachtig, hogerop gelegen appartement van vrienden. Ze vertelden ons dat het in zomers Nerja vreselijk is qua toeristen, maar dat die zich eerder beperken tot het centrum. Deze toeristen kennen ook alleen de typische kleine “verborgen” strandjes die Nerja typeren – “Nerja heeft geen echt strand”, zeggen ze dan. Dat komt alleen omdat ze niet verder kijken dan hun neus lang is. (Of omdat ze te lui zijn om de steile afdaling te doen die er naartoe leidt. I don’t blame them, though…) Playa Burriana is echter een strand zoals je dat in België aan de Noordzee ook zou kunnen tegenkomen. Maar dan met continu goed weer. En blauw, mediterrane water. En strooien parasollen.

Ik kan me best voorstellen dat Nerja tijdens het laagseizoen een ideale plek is om te ontsnappen aan het koude Belgische weer. De enige keren dat de zon zich verborg, was toen de mist vanuit de zee het binnenland introk; zo erg soms, dat we de verdieping onder het appartement niet meer konden zien! Net zo plots als de mist opdook, trok ze ook weer weg. En dan was het weer zweten geblazen.

Ik denk niet dat ik ooit al zoveel gezweet aan een stuk door heb als in Nerja. Als je nog maar met je ogen knipperde, liepen de druppels al langs je slapen. De helling beklimmen om het centrum van Nerja te bezoeken, was dan ook net als een berg beklimmen in een sauna. Heet! Zweet!

Onderweg langs de kust wandelde ik langs al die typische strandjes die ik al bestudeerd heb op foto’s. Prachtig gewoon! Maar ook hier moet je steeds een hele trap af om er te geraken en de dag er te kunnen doorbrengen. (Het probleem zit ‘em natuurlijk vooral in het feit je op het einde van de dag deze helling ook weer op moet. Good luck!)

Nerja heeft van die leuke smalle straatjes. Ik heb altijd geweten dat ik niet goed de smalheid in een foto kan vatten (kijk maar naar mijn foto’s van Sitges bijvoorbeeld). Voor het warme zomerweer – het kan er makkelijk boven de 40°C worden! – hebben ze leuke driehoekige zeildoeken opgehangen om een beetje schaduw te creëren.

Zoals ik al zei, is Nerja heel druk in de zomer. En omdat er hier en daar toch wat zigeuners rondlopen, was ik extra aandachtig op mijn spullen. In Andalusië moet je daar steeds voor oppassen. In Spanje ben ik gelukkig nog nooit bestolen, maar de Roma’s in Parijs slaagden er toch in mijn iPhone te stelen. *snif*

Nerja heeft een heleboel toeristische restaurants – Little Italy is niet alleen de beste pizzeria die je er zal tegenkomen, het is ook de goedkoopste en elke dag staat er een ellenlange rij aan te schuiven om een hapje te mogen proeven – maar ook een heleboel restaurants voor de fijnproevers. Ik ben helemaal geen foodie – je hebt waarschijnlijk nog nooit een moeilijkere eter ontmoet dan ik, vraag maar aan mijn vader – maar als het lekker is, zeggen we het ook. Een moeilijke eter zijn als je op reis bent, is een van de grootste moeilijkheden waar je mee te maken krijgt als reiziger (en couchsurfer), maar dat is een onderwerp voor een andere keer.

In Nerja maakten we een reservatie in restaurant Bakus, maar jammer genoeg bleken we een fout nummer gebeld te hebben. Nee, het was niet een blond moment van mij! (Maar geloof me, er zijn er genoeg andere geweest.) Andere opties waren Restaurante 34 en een Italiaans restaurant waarbij we binnen in de patio zouden moeten zitten (en we wilden heel graag zicht op zee). Uiteindelijk zijn we in een visrestaurant beland – hierbij draaide mijn maag zich al om, want ik lust niets dat uit de zee komt – genaamd Puerta del Mar. Mijn verrassing was groot toen ik ontdekte ze er ook superlekker vlees serveerden. We aten ook een keer op het strand, in “de Playa y Sol”. Ook een aanrader voor een lekker vleesje! En laat zeker een plaatsje – een groot plaatsje – vrij voor een van de enorme coupes ijskreem dat ze hier hebben. Je hebt waarschijnlijk nog nooit zo’n grote coupe gezien. Geloof me. (Als je enkel een ijsje wil, kan je zulke coupes ook bestellen in Tropy Sol. Je krijgt hier trouwens een mini-ijsje bij je koffie!)

roadtrip-spanje-nerja-frigliana

Frigliana, Costa del Sol

Op een paar kilometer van Nerja ligt het schattige bergdorpje Frigliana – de naam alleen al is zo mooi! Na een kronkelige rit door de bergen – op een Vespa. Een rode. Iiiiiih! – kwamen we aan in een van de witte dorpjes die ik zo geweldig vind. Frigliana lijkt enorm op Santorini en daar wil ik al heel lang eens naartoe! Ik was er niet alleen geobsedeerd door de smalle straatjes met witte muren en mozaïeken kinderkopjes, maar ook door de wondermooie, schattige, hartverwarmende blauwe deuren. (Het zou ook kunnen dat het hete weer mijn hart verwarmde, but who cares?)

Met ons tweetjes verkenden we het dorp. De straten waren leeg – welke zotten gaan er ook met zulk weer trappen op en af klimmen? – dus ik kon op mijn gemak foto’s maken. Hieronder zie je een “selectie”.

Maro, Cerro Gordo, La Herradura, Punta de la Mona

Op de tweede en laatste volledige dag aan de Costa del Sol maakten we een mini road trip langs Maro (waar de Zweedse koning zijn buitenverblijf heeft), Cerro Gordo (waar enkele prachtige villa’s staan), La Herradura (een mooi, levendig badstadje) en Punta de la Mona (een surfers paradijs met een geweldige haven).

Hoewel er niets speciaals gebeurd is op deze mini road trip in onze grotere road trip, hoefde dat ook niet. Ik had een leuke tijd met mijn papa en zijn vrienden – misschien ook wel mijn vrienden nu – en meer had ik eigenlijk niet nodig op deze reis. Dit was geen reis van grote avonturen, maar een reis om tot rust te komen. Soms denk ik dat, omdat ik een blog heb, elke trip een uitdaging moet zijn. Maar soms kan je ook gewoon op reis gaan om te relaxen. Vroeger kon ik een hele dag aan het zwembad hangen zonder aan iets of iemand te denken, zonder iets te doen, en deze zomer heb ik opnieuw ervaren hoe dat is. Het hoeft nog steeds niet te lang te duren – ik ben nog steeds dol op het ontdekken van nieuwe stadjes en locaties – maar dit heeft me zeker deugd gedaan.

roadtrip-spanje-moraira-denia

Moraira, Cabo de Nao, Javea, Denia 

Na drie dagen in Nerja, vertrokken we naar andere vrienden die in Moraira verbleven. Dit is nu het derde jaar dat we onderweg terug naar België nog enkele dagen bij hen doorbrengen. De vorige jaren bezochten we onder andere Guadalest, Benidorm, Calpe en Moraira zelf. Deze keer maakten we onderweg naar Javea (waar ik niets aan vond) een tussenstop in Cabo de Nao, waar een leuke vuurtoren staat, en dan reden we door naar Denia. Jammer genoeg zijn we hier door de regen niet zo lang gebleven – ja regen, nog nooit gezien in deze regio in deze tijd van het jaar! Ik heb toch een klein stukje van het centrum van Denia kunnen zien. Hier stopt trouwens ook een ferryboot die je in slechts 45min. tot in Ibiza brengt.

Mijn road trip langs de oostkust van Spanje is veel beter meegevallen dan verwacht! Zoals ik twee weken geleden al schreef, hou ik er niet van om uren aan een stuk in de wagen te zitten. Maar de tussenstops waren het meer dan waard.

Ben jij wel eens op een road trip geweest? Waar? Hoe was het? Laat het me weten!

Mar Menor

Mooi Mar Menor

Twee weken kerstvakantie doorbrengen in Spanje, in een splinternieuwe villa met een zwembad, elke dag zon – zalig, zeg je? De neiging om het hierbij te laten, is heel verleidelijk, maar dit is slechts een kant van het verhaal.

San Pedro del Pinatar

Credits: Ann Van den Eynde

Kerstvakantie voor studenten uit het hoger onderwijs betekent blokvakantie. Verblijven in een nieuw huis betekent elke dag werkmannen die binnen en buiten lopen om de laatste dingen af te werken. Het feit dat dit alles in zonnig Spanje plaatsvindt, betekent dat je de zon regelmatig moet laten voor wat ze is om bouwtermen enz. te gaan vertalen van het Nederlands of Engels naar het Spaans en terug. Studeren – ook wel zonnen, in mijn geval – komt er dan niet echt aan te pas. Ik schreef al eerder over het huis dat we aan het bouwen waren in Spanje.

Toegegeven, moest het huis in San Pedro del Pinatar helemaal af zijn geweest en had ik inderdaad op mijn gemak in de zon achter – of onder – mijn boeken kunnen kruipen, dan had ik een heel ander verhaal kunnen vertellen (denk ik). Het is stiekem ook best leuk om buiten te eten bij 20 graden terwijl het in je thuisland sneeuwt en vriest.

Maar genoeg geklaagd – een student in de examens moet al eens haar hart kunnen luchten! Laat ik het nu hebben over de momenten die jullie het meest boeien: de momenten waarop ik het huis uit ging om nieuwe dingen en plekken te ontdekken. Want ik ben natuurlijk geen machine – tenzij het op reizen aankomt misschien.

Mar MenorEnkele dagen hadden we bezoek in Spanje en, nu ja, dan ben ik maar mee op een daguitstap geweest. Ik had al foto’s gezien van een natuurreservaat in de buurt en… let’s just say it took my breath away. Natuurlijk moest ik er mee naartoe!

Calblanque

Calblanque is een natuurpark met woenstijnachtige duinen, donkerblauw zeewater, ruige heuveltoppen en zoutmijnen. De kleuren combinatie van de zandstranden met het de donkere zee geeft een heel speciaal effect. Elke foto die ik maakte was mooi!

Een wandeling over kliffen was precies wat ik nodig had. Op de heenweg was de wind fel en koud, maar op de terugweg konden onze jassen uit. Jep, zelfs de mijne!

Hoewel iedereen me afraadde het te doen, zag ik niet meteen het gevaar in tot ik weer recht moest staan, maar ik wilde per se onderstaande foto op die klif. Gelukkig is ie goed gelukt. Toch?

Calblanque

Cabo de Palos

Vorig jaar zag ik de bekende vuurtoren van Cabo de Palos al eerder. Geloof het ook niet, maar op het uiterste puntje van dit vissersdorpje is het licht ook perfect voor mooie foto’s te maken. De vuurtoren staat er al sinds 1865 en werkt nog steeds!

Vanaf de voet van de vuurtoren heb je een mooi uitzicht op de achterkant van La Manga.

Cabo de Palos

La Manga

San Pedro del Pinatar ligt pal aan de Mar Menor, ook wel de Kleine Zee genoemd. Dat komt omdat het nét geen zee is. De lagune vormt een soort baai die net niet gesloten is en nog steeds een doorgang van een paar honderd meter heeft naar de zee. Daardoor zijn er geen getijden, is het water lekker warm en het oppervlak steeds rustig.

Vanuit San Pedro heb je steeds een uitzicht op La Manga, wat Spaans is voor “de mouw”. Het ziet eruit als de Strip in Las Vegas, maar dan omringd door zee in plaats van woestijn. Normaal zie ik altijd de de voorkant – of de kant die aan de Mar Menor grenst – maar vanaf Cabo de Palos zie ik de achterkant van de mouw.

La Manga

La Manga Mar MenorEigenlijk is het licht aan de Mar Menor overal wonderlijk. De ondergaande zon kleurt de lucht altijd fel oranje en roze. Als je me volgt op Instagram, heb je misschien al gemerkt dat ik enorm kan genieten van een mooie zonsop- en ondergang.

San Pedro del PinatarNu neem ik weer even afscheid om nog twee weken verder mijn hoofd te breken over de theorie van de Bedrijfscommunicatie, Marketing en Financiën. Als je je verveelt zonder mijn wekelijkse posts, kan je steeds het leesvoer ontdekken dat ik verschillende keren per week deel op de facebookpagina van Claudia Goes Abroad.

Veel succes aan mijn medekoppenbrekers! En hasta la proxima aan de rest!

Budget + Luxury Travel = Onmogelijk? Dacht het niet!

Beste medebloggers die menen dat je niet én over luxueus én over budget reizen kan bloggen of dat je ze niet allebei even leuk kan vinden – U Heeft Het Mis. Het is helemaal niet onmogelijk om over Budget en Luxury Travel te bloggen – zelfs als student.

Bron: indianajo

Beste medestudentjes, deze blogpost is voornamelijk gericht aan jullie. Ik heb jullie al verteld dat je zelf moet kiezen hoeveel luxe je bereidt bent om op te geven om je je reisjes te kunnen veroorloven. Het is ook al herhaaldelijk aan bod gekomen dat je zelf moet uitmaken welke soort(en) reizen iets voor jou is/zijn en of je vaak, maar goedkoper wil reizen of net minder, maar met iets meer comfort. Als reizende medestudent wil ik jullie aantonen hoe ik mijn avonturen mogelijk maak.

Ik heb heel mijn leven al in verschillende omstandigheden gereisd. De stap zetten om alleen te reizen, was moeilijk – net als voor iedereen – en ik heb hem daarom zeker niet sneller gezet. Het effectieve doen, daarentegen, ging misschien ietsje makkelijker: waarschijnlijk heb ik minder beginnersfouten gemaakt dan de gemiddelde first timer, maar mijn reeds opgedane ervaring is niet de enige factor die hierin meespeelt. Je goed informeren – door bijvoorbeeld reisblogs te lezen – is een hele belangrijke stap.

Bron: redcranetravel

Let op, ik zeg wel degelijk informeren en niet plannen. Hoewel je veel kan uitsparen door te plannen, kan het ook net omgekeerd uitdraaien. Flexibiliteit heeft zijn prijs, maar dan loop je tenminste niet het risico spijt te krijgen van je investering omdat je nog altijd je plannen kan aanpassen zonder je zorgen te moeten maken over annuleringskosten.

Maar ik dwaal af. Hieronder som ik redenen en voorbeelden op die aantonen dat de combinatie van luxury en budget reizen niet onmogelijk is.

quote

 

Afwisseling

Voor mezelf vind ik het een leuke afwisseling om nu eens in ‘luxe’ en dan weer in basiscomfort te reizen. Met luxe bedoel ik een hotel en met basiscomfort bedoel ik couchsurfing. In een hotel is de kans dat je nieuwe mensen leert kennen toch wel een pak kleiner dan wanneer je voor een paar dagen bij een local gaat logeren.

Maar zelfs in één en dezelfde reis slaag ik erin luxe en low cost te combineren. Hoe? Door bijvoorbeeld in een vier- of vijfsterrenhotel te verblijven en tijdens de dag gratis activiteiten te doen en goedkoop te eten. Eerlijk gezegd ga ik momenteel het geld uit mijn magere portemonneetje niet aan hotels uitgeven, maar ik zou het zeker overwegen als ik vast werk heb. Ik kan het wel smaken!

Bron: gold-holidays

Net zoals ik van verschillende soorten accommodatie hou – maar niet te veel van hetzelfde na elkaar – ga ik even vaak toeristische attracties bezoeken als in minder dichtbevolkte straten rondstruinen. Het hangt er vanaf of het een stad is waar ik al vaker ben geweest en gewoon wil genieten van het zijn of dat het nieuw is en ik alles nog moet ervaren en dan begin ik waar iedereen begint.

Ik kan best een paar dagen aan het zwembad liggen met een leuk boek, mijn laptop en mijn gsm en muziek. Met andere woorden, ik kan wel eens genieten van niks doen en, basically, “veilig zijn”. Maar de uitdaging van er alleen op uit te trekken, niet te weten wat er zal gebeuren en wie ik zal tegenkomen, geeft me een kick. Alleen reizen als vrouw komt natuurlijk altijd met iets grotere risico’s, maar als je die steeds op de voorgrond plaats in plaats van op een waakvuurtje, dan ga je nooit de deur uit. Het is goed alert te zijn, maar niet om je constant zorgen te maken.

Ik hou van afwisseling op al deze gebieden en ik ben er zeker van dat je al deze elementen moeiteloos met elkaar kan combineren.

Bron: travel on any budget

 

Flexibiliteit / Budget-managing

Ik heb flexibiliteit nodig op reis. Daarom plan ik zo weinig mogelijk en ga ik de laatste tijd vaak alleen op stap. Ik heb graag de mogelijkheid om te kiezen om met mensen op te trekken of alleen te zijn en om te kiezen wat ik nu weer zal gaan doen.

Maar flexibiliteit gaat verder dan dat. Je kan je flexibiliteit ook afstemmen op je budget. Heb je een groot budget beschikbaar, dan zal je reis er anders uitzien dan wanneer je niet veel te spenderen hebt. Je kan kiezen of je een groot budget spreidt over meerdere kleine reisjes, meerdere kleine luxueuze reisjes, één grote reis… You get the picture. Daarbij hangt het er dus niet alleen van af waar je voorkeur naar uit gaat, maar ook van het feit of je het moet doen met alleen zakgeld, het loon van je studentenjob of het vakantiegeld van je vaste werk.

Je kan je aanpassen aan de duur van je reis: hou je meer van stedentrips (veraf of dichtbij) of ga je graag langere tijd rondtrekken (met de auto, de bus, de trein…) of kamperen? Ook de activiteiten die je wil gaan doen kunnen al dan niet een grote hap uit je budget nemen. Het kan een keuze zijn tussen een skydive en vijf dagen fastfood of een paar uur kajakken en deftig eten. It’s all up to you. Alle combinaties zijn mogelijk. Je moet je niets van de anderen aantrekken: als jij in een hostel verblijft en in een Michelin-restaurant wil gaan eten, dan moet je dat vooral doen!

Bron: travelworth.com

 

Mogelijkheden

Welke combinaties je kan maken, hangt jammer genoeg ook af van dingen als je budget en dat hangt dan vaak weer samen met je leeftijd. Enerzijds ben een 21-jarige studente die af en toe eens gaat babysitten en af en toe eens wat bijverdient met studentenjobs. Bovendien krijg ik momenteel nog zakgeld en woon ik nog thuis. Anderzijds heb ik dan weer een eigen wagen die veel centjes opslorpt.

Bron: the guardian

Eerlijk is eerlijk, ik ben nog maar één keer op eigen kosten in een hotel geweest en dat is dik tegen gevallen. Verder heb ik al in enkele wondermooie (en wondergrote) hotels verbleven. Op eigen kosten ben ik nog nooit buiten Europa geweest (Marokko binnenkort zal de eerste keer zijn), maar met mijn vader ging ik toch al naar drie andere continenten. Dat is de waarheid, beste medestudentjes: als je het zelf niet kan veroorloven en je wil echt echt echt eens naar Amerika, ga dan gewoon met je ouders mee! Zij vinden het leuk dat je tijd met hen wil doorbrengen en jij krijgt je wens!

Ik denk dat ik veel geluk heb dat ik het beste van beide werelden al heb mogen smaken. Daarom denk ik dat ik recht van spreken heb als ik zeg dat je beide types van reizen oprecht evenveel kan appreciëren. Reizen met mijn vader is zowat het enige waarbij we niet naast elkaar leven en de tijd nemen om een goed gesprek te voeren. Maar als we dan een keer weg zijn geweest, dan kan ik niet wachten om opnieuw ergens alleen naartoe te gaan. Het zal dan wel al slapend op een zetel zijn en niet de avonden doorbrengend in de beste restaurants, maar who cares?

Het is moeilijk, maar ik merk dat het werkt.

 

Ik denk dat je het wel snapt. De eigenlijke boodschap is: reis zoals je wil. Als je ook daarbij al met het oordeel van anderen moet gaan rekening houden, dan kan je even goed in je bed kruipen en nooit meer buiten komen. Reizen doe je om te ontspannen en aan je routine en drukke leven te ontsnappen – de woorden lijken niet voor niets zo op elkaar. Je gaat net weg om niet aan andere dingen te hoeven denken. Waarom zou je je zorgen maken over je reisstijl? Natuurlijk zijn we mensen en natuurlijk trekken we ons aan wat anderen denken. Ik wil dat mijn familie trots op me is, maar toch weet ik dat ze niet bepaald voor couchsurfing zijn. Toch niet als ik het doe. Maar uiteindelijk is het mijn keuze en ik vind het leuk. Voilà.

Heb jij een voorkeur voor luxury of budget travel? Of wil je het allebei wel een kans geven?

Student Budget Travel: 48 uur in Keulen

Ik had het al een keer laten vallen: het laatste weekend van oktober ben ik een paar dagen naar Keulen gegaan. Mijn eerste keer in Duitsland was het. Echt waar. In totaal was ik 48 uur in de karnavalsstad en spendeerde er niet meer dan een studentenbudget.

Van woensdag 22 tot vrijdag 24 oktober was ik op driedaagse met de opleiding Meertalige Professionele Communicatie. Mijn medestudenten van de Universiteit Antwerpen en ik trokken naar mijn buurstad Willebroek om er te luisteren naar enkele “mensen uit het vak”. Het was veel interessanter dan het klinkt – en dan ik had verwacht, eerlijk gezegd – maar deze driedaagse zorgde er ook voor dat ik voor het eerst een weekend had waarin ik geen deadlines – nu ja, maar één deadline –  moest halen…

Oftewel, ik zag de kans om er nog eens op uit te gaan. En ik greep ze.

 Vrijdagnamiddag carpoolde ik naar Keulen met BlaBlaCar – een rit van maar €12, in tof gezelschap. Ik werd afgezet aan de rand van de stad en nam de tram (kaartje €1,9) naar het station, waar ik nog een keer moest overstappen. Mijn Couchsurfing hosts, een jong Duits koppel, woont in de buurt Hansaring. Ik had er een eigen kamer met zetelbed en leuk gezelschap dat graag de tijd nam om met me op café te gaan de avond dat ik aankwam om het Kölsche bier te proberen in een typisch café (nee, geen Brauhaus!). Nee, het bier is helemaal niet speciaal: gewoon 20cl bier in een tubevormig glas. Ik trakteerde!

Kölsche bier

De volgende dag deden we op het gemak. We ontbeten laat, deden onze jassen aan en trokken erop uit. Onze verkenning van Keulen begon met een wandeling langs de Rijn. Er was een vlooienmarktachtig iets, met interessant uitziende spullen. We kwamen dichterbij de liefdesbrug met een pak meer slotjes aan dan de equivalente brug in Parijs. Aan de overkant gingen we naar boven in de Triangel toren voor een panoramisch uitzicht over de karnavalsstad.

Eenmaal terug langs de andere kant van de brug der slotjes verkenden we de Altstad. We aten een superlekkere versgemaakte pizza in een tentje waar ik zelf nooit zou zijn binnengegaan en eindigden onze wandeling in de supermarkt waar we ingedriënten voor het avondmaal insloegen. Toen we terug thuis waren, was het tijd voor een late siësta – oftewel: ik werkte aan die ene deadline – tot een vriendin van mijn gastvrouw arriveerde. Change of plans: we zouden uit eten gaan.

KeulenToen het eenmaal tijd was om de stad weer in te trekken, was het al laat. Hansaring is ook bekend om zijn Turkse cultuur: het zit er vol Turkse families, Turkse (fastfood) restaurants, Turkse supermarkten en kledingwinkels etc. Dus, raad eens waar we naartoe gingen?

Keulen

Het was een splinternieuw restaurant en zag er heel leuk en modern uit. Het eten was ook nog eens lekker en dat voor een redelijke prijs – en om 23u ’s avonds! Na ons avondmaal leerde ik mijn nieuwe Duitse vrienden nog een nieuw woordje: “een slaapmutsje”. Dat was namelijk wat we nog gingen drinken… in een homobar. Mijn eerste ooit. Ik had er al heel wat verhalen over gehoord – over de homobars in Keulen, bedoel ik – blijkbaar is dat daar een echte… cultuur.

In ieder geval, de volgende ochtend sliepen we allemaal uit voordat mijn hosts, mijn rugzak en ik opnieuw de stad introkken. Ik had namelijk een rit terug naar Brussel geregeld en de afspreekplaats was aan het station in het centrum. Jammer genoeg was er een betoging bezig: de anti-islam nazi’s tegen de pro-allochtonen.

KeulenAangezien de afspreekplaats nu onbereikbaar was, trokken we wat dieper het centrum in om een koffietje te gaan drinken terwijl we wachtten tot ik een nieuwe afspreekplaats had geregeld. Het centrum binnengeraken bleek niet makkelijk, eruit geraken gelukkig wel. Nog geen half uur nadat we op de snelweg reden, kreeg ik een sms van mijn host dat het serieus uit de hand aan het lopen was in Keulen. Er waren echte rellen uitgebroken en dingen kapotgemaakt.

Ik zweer je, ik had er niks mee te maken!

KeulenEenmaal terug thuis, moest ik nog met de metro en trein om terug naar huis te raken, maar dankzij de nieuwe vriend die ik op de heenweg gemaakt had – en die ik heb meegesleurd op de terugweg – vloog de tijd voorbij. Er zijn al plannen voor een reisje binnen een paar maand. Ik kan al niet wachten om jullie erover te vertellen!

Ik zal nu even in categorieën opdelen hoeveel ik heb uitgegeven, zodat je een idee krijgt van hoe reizen helemaal niet duur hoeft te zijn zonder aan luxe in te boeten:

  • Eten & drinken: €24,8
  • Vervoer: €45
  • Souvenir: €1,1
  • Giften & traktaties: €10,79

Totaal: €81,69

Zoals je ziet: geen verblijfskosten en alle vervoer (metro, trein, tram, carpool) aan een redelijke prijs. Dat is eigenlijk hoe het meestal gaat: ik geef veel uit aan vervoer en voeding en krijg een verblijfplaats, vrienden en een onbetaalbare ervaring in de plaats. Ik ben relatief verwend geweest en ik kan best wel een beetje comfort verdragen. Ik heb aan niet veel luxe moeten inboeten om aan dit bedrag te komen. Met een beetje vindingrijkheid kan je meer uit je reis halen dan je erin steekt. Probeer het gewoon een keer!

 

Hoeveel geef jij uit op een citytripje zoals dit? Ben jij wel eens naar Keulen geweest?

Ik wil naar… Venetië!

Dit is de laatste post waarin ik met jullie deel waar ik doodgraag naartoe zou willen als ik kon. Ik zal heel hard mijn best doen om dit niet te melig te maken. Ik bedoel maar, welk meisje droomt er nu niet van om met haar vriendje naar Venetië te gaan? Als ik aan Venetië denk, komen de volgende dingen in me op: gondels, San Marcoplein, rozen, helderblauw water, carnaval, Casino Royal, Las Vegas…

Wat ik me nu afvraag: ziet het water in Venetië er echt zo blauw uit als op de foto’s op Instagram en Trover? Is het aangenaam om in zo’n gondel te varen en is het zijn prijs waard (ik heb gehoord dat een vaartochtje €50 kost)? Lijkt het San Marcoplein waar ik wél al geweest ben, namelijk de replica in het Venice Hotel in Las Vegas, erg op de originele versie en kosten de koffies er nog altijd €12? Doen de beelden uit de James Bond-film Casino Royal het uitzicht van Venetië recht aan? En laat me niet over carnaval beginnen!

Het lijkt alsof iedereen die ik ken al wel een keer naar de stad op het water is geweest. Ik hoop dat het snel een keer mijn beurt is! En dan nog liefst tijdens een romantische uitje met mijn toekomstig vriendje dat ik nog moet gaan zoeken…

Waarom ik naar Venetië wil

1. Rialto brug

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van deze brug gehoord, maar het is een van de dingen die in zowat alle to-do lists voor Venetië terugkomt en de foto’s maken duidelijk waarom. Het ziet er best wel fancy uit. De Rialto brug zorgt ervoor dat twee stukken Venetië die door de Canal Grande zijn weer met elkaar verbonden worden. De Canal Grande is namelijk het grootste kanaal van Venetië. De Rialto brug staat op de UNESCO werelderfgoedlijst en dat kan ik alleen maar toejuichen!

Source: bezienswaardigheden.be

 

2. Gondeltour

Is het niet de droom van elk meisje om samen haar vriendje in een gondel door de venetiaanse kanalen te varen onder begeleiding van een serenade door de gondelier terwijl je geliefde een roos aan je schenkt? Oké, laat dat laatste van die roos maar vallen. Ik heb niet echt iets met bloemen. In ieder geval, het zou eigenlijk iets voor mijn bucket list zijn.

3. Murano, Torcello, Burano

Had jij al van deze drie plekjes gehoord? Ik niet in ieder geval. Maar nu ik weet dat ze bestaan, wil ik ze zeker niet missen als ik naar Venetië ga! Deze kleurrijke eilandjes zijn rustiger dan het drukbezochte Venetië en kan je op een hele of halve dag bezoeken per boot.

Source: crocedimalta

 

4. San Marcoplein by night

Het is een van de enige pleinen van Venetië, maar tegelijk ook een van de bekendste pleinen ter wereld: het San Marcoplein. Er iets gaan consumeren op de terrasjes moet je er dus niet doen, maar het ook by night bezoeken zeker wel. Blijkbaar is het dan supermooi verlicht! Toen ik klein was, wilde ik altijd maar naar Venetië omdat het de stad is waar duiven uit je hand komen eten en op je komen zitten. Dat vond ik toen geweldig. Nu iets minder, haha.

Source: Tripadvisor

 

5. Verdwaal

Ik hou ervan om in historische centra rond te lopen en blijkbaar is Venetië zo’n echte stad waarin je wil verdwalen. Perfect!

Source: somekindofwanderlust

Wat vind jij van de menslievende duifjes in Venetië? Hou jij er ook van om in de straten van een nieuwe stad te verdwalen? Heb jij nog tips over Venetië? Je weet waar je een reactie kan achterlaten!

PS. Vergeet ook niet op de poll te stemmen: bepaal mee wat jij in de toekomst graag zou op de blog zou terugvinden!

Ik wil naar… Wenen!

Hoewel ik al meer dan één keer in Oostenrijk ben geweest, was de reden altijd: wintersport. Meer dan de Alpen heb ik nog niet gezien. Oostenrijk klinkt op zich ook niet als een land waar ik uit mezelf naartoe zou reizen, maar de dingen die ik over Wenen heb gehoord (en gezien) maken me nieuwsgierig. En, let’s cut the crap, het zou nog een extra toevoeging aan mijn lijstje met hoofdsteden van Europa zijn!

Waarom ik naar Wenen wil

  1. Prachtig historisch centrum

Zo klassiek, zo proper, zo historisch. I love it! Er zijn geen woorden voor nodig. Kijk gewoon naar enkele foto’s en dan snap je waarom ik het centrum van Wenen graag persoonlijk zou gaan ontdekken!

  1. Schloss Schönebrunn

Welk meisje heeft vroeger niet naar prinses Sissi gekeken op TV? Ik wel! Bovendien heb ik gehoord dat, zelfs als je niet van musea houdt (en Wenen is bijna één groot museum) dit kasteel en de tuinen die daarbij horen echt wel de moeite zijn.

 

  1. The Vienna Philharmonic

Ik heb een keer een concert van het weense philharmonische orkest gezien op de TV en het was overweldigend mooi. Het kan alleen maar beter zijn in het echt.

  1. Rondfietsen op het Donauinsel

Als ik naar Wenen zou gaan en het is mooi weer, dan zou ik een fiets huren en het eiland op de Donau rondfietsen en onderweg ergens stoppen om van het uitzicht te genieten, een boek te lezen, te picknicken…

  1. Koffietje drinken in Alt Wien of Dachboden

Er worden veel koffiehuizen aangeraden in Wenen, maar Alt Wien en Dachboden leken mij qua inrichting het leukst. En naar het schijnt is de koffie er ook niet slecht!

Alt Wien

DachbodenJa het is

  1. Panoramisch uitzicht vanaf Kahlenberg

Ik probeer in al mijn reisjes een panoramisch uitzicht van de stad te hebben. Aangezien ik niet zo zot ben van reuzenradden, zijn heuvels en torens meer mijn ding. Vanaf de Kahlenberg zou je gedurende enkele minuten een mooi uitzicht over Wenen hebben – inderdaad, enkele minuten, want door de harde wind wil je er vaak niet langer blijven staan.

Meer tips over Wenen zijn altijd welkom! Wat mag ik zeker niet missen? Zijn er dingen die ik beter kan overslagen? Hoeveel dagen zijn ideaal om Wenen te bezoeken? Zijn er nabijgelegen stadjes die ook de moeite van een daguitstap waard zijn? Laat het me weten!