Finish: 150 days!

DE EXAMENS ZITTEN EROP!

Elk semester opnieuw realiseer ik me niet dat ik toch wel stress over de examens, totdat ze erop zitten. Plots keert mijn eetlust weer terug bijvoorbeeld, en dan kan ik niet geloven dat het alweer drie weken geleden is sinds ik voor het laatst patatas bravas at. Van het enige examen waar ik voor vreesde, nl. het eerste: Spaans-Amerikaanse Literatuur, weet ik al dat ik er door ben. Ik denk dat ik dit semester heel tevreden zal kunnen afsluiten. Daar ben ik niet alleen blij, maar ook opgelucht om! Zoals opa er me ook vaak op heeft gewezen: als ik slechte resultaten zou halen, zouden al mijn reisjes een averechts effect kunnen hebben. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Daarom dat ik ook heel hard mijn best heb gedaan, zodat de reisjes mijn beloning zouden kunnen zijn en niet de oorzaak van herexamens.

Dit is en blijft natuurlijk een reisblog. Laten we het dus over leukere dingen hebben!

sitges

Zoals ik tijdens het afgelopen semester al heb aangetoond, studeer ik al eens graag op verplaatsing. Aangezien ik voor mijn laatste examen veel tijd had, besloot ik nog eens een laatste bezoekje aan Sitges te brengen, mijn favoriete badstadje buiten Barcelona. Misschien herinner je je het nog, maar deze plek staat bekend als dé gay beach town van de Costa Brava. De vorige twee keren zag ik er letterlijk geen één, maar de helft van de mensen die ik afgelopen vrijdag tegenkwam, toen ik in de winkelstraatjes rondstruinde en over de promenade kuierde, waren koppeltjes bestaande uit twee mannen. Opeens snapte ik waar de reputatie van Sitges vandaan kwam!

sitges

sitges

sitges

sitges

sitges

sitges

De bedoeling was eigenlijk dat ik de Amerikaantjes, mijn twee nieuwe gastzussen, zou meenemen. Ze waren de vorige dag echter laat uit geweest (en gedurende twee uur verloren gelopen) en geraakten de volgende ochtend niet uit hun bed. Met mijn cursus voor het volgende examen in mijn handtas vertrok ik dan maar op mijn eentje. Geloof het of niet, ik heb gestudeerd! Op de trein en later ook nog op een bankje en een terrasje (met patatas bravas) in de zon, met zicht op zee. Het nuttige aan het aangename koppelen, I love it! Het was een zonnige dag, T-shirt-weer (zolang je in de zon zat) en mijn wangen waren op het einde van de dag net ietsje roder dan normaal.

Wisdom found in a Buddhist store in Sitges

Wisdom found in a Buddhist store in Sitges

Nu wat meer over mijn nieuwe gastzussen: Molly 1 en Molly 2. Toen Cristina me zei dat er twee Molly’s van de zelfde school in Chicago zouden komen, was ik er van overtuigd dat ze dat verkeerd verstaan moest hebben. Ik bedoel, hoeveel kans is er nu dat zoiets gebeurd? In ieder geval, het is echt zo. Molly 1 is een kleinere, mollige brunette en Molly 2 is een struise, sportieve blondine. Molly 1 is nogal gereserveerd, maar met Molly 2 kan ik het heel goed vinden! Vorig weekend zijn we met z’n drieën naar de splinternieuwe cinema twee straten van het appartement gegaan om The Wolf of Wall Street, een 3u-tellende film met Leonardo DiCaprio, te gaan kijken. De drie uur zijn echter voorbij gevlogen! Daarvoor wilde ik met hen naar Belgious gaan voor een Belgische wafel, maar omdat dat gesloten was – ik was wéér vergeten dat het pas open gaat om 17u – heb ik hen in de plaats geïntroduceerd in de wereld van de churros.

Ik heb ook nog enkele keren afgesproken met mijn andere vrienden. Afgelopen zaterdag wilde ik met Anna, Johanna en Kerry naar de bekende shotjesbar Chupitos in Calle Aribau – een straat vol bars, pubs, cafés enz. – gaan, maar aangezien dat gesloten was eindigden we in de plaats in Espit, een andere zaak uit dezelfde familie. Daarna belandden we bij een andere klasgenoot van mijn vriendinnen waar we de verjaardag van Jake vierden.

Dinsdag nam ik afscheid van mijn Spaanse klasgenoten. Na het examen gingen Fran (aka BatFran), Marta, Frederico en ik naar Nostrum voor lunch, zoals we ook deden toen we ’s middags na de les iets wilden eten. Na het eten en het vrolijke afscheid, keerde ik op mijn voetstappen terug, want ik had met Anna en Kerry aan de UB afgesproken om een koffietje te gaan drinken. We bespraken onze examenpapers voor de Engelse vakken die we delen, we mijmerden over hoe het zou zijn als we terug moeten naar onze respectievelijke scholen en of we nog naar Barcelona zouden terugkomen.

Eenmaal thuis kon ik de drang niet langer onderdrukken en met veel plezier – nee, dit is niet sarcastisch bedoeld! – begon ik mijn koffer te maken. Al een geluk dat ik dat dinsdag al heb gedaan! Ik had helemaal geen plaats genoeg! Woensdag ben ik alleen naar buiten gegaan om een extra koffer te kopen: een Samsonite-lookalike maar véél goedkoper. Cristina kon me exact vertellen waar ik moest zijn! Zo’n informatie krijg je nu eenmaal niet door een studentenappartement te delen, haha!

Donderdagvoormiddag heb ik mij officieel laten uitschrijven aan de UB. Opeens voelt het veel echter allemaal. Ik kom hier nooit meer terug. Toch niet om te studeren in ieder geval. Of ik daar nu blij om moet zijn of niet is mij nog niet helemaal duidelijk. ’s Middags hadden ook Kerry en Anna gedaan met hun examens en konden we samen lunchen bij BuenAsmigas. Voor de laatste keer wandelde ik de Ramblas af richting de zee, waar we met ons drieën gezellig nog wat babbelden op de brug voor het Mare Magnum. Zalig! Ondergaande zon, zee en bijkletsen met vriendinnen. Dit was eigenlijk al de derde keer dat ik dacht dat ik voor altijd afscheid zou nemen, maar nee! Vanavond gaan we nog een laatste keer uit! Zo leuk, we blijven het afscheid vieren en het is geweldig!

barcelona port vell

barcelona port vell

Die middag had ik ook een verrassend bericht gekregen, een bericht waar ik al maanden op wachtte maar de hoop om het nog te ontvangen al had opgegeven: Esther had eindelijk tijd om een café con leche met me te gaan drinken! Om 17u ontmoette ik haar in Llibreria Laieeen enorme boekenwinkel met een gezellig café aan – voor de Mechelaars: vergelijkbaar met het concept van de Zondvloed – waar alleen Barcelonezen komen. Daar konden we eindelijk eens een goed, degelijk gesprek voeren. Even een opfrissing van het geheugen: Esther was 2,5 jaar geleden mijn gastmoeder gedurende een maand tijdens mijn taalstage in Barcelona. Het contact liep toen wat stroef omdat ik amper een woord Spaans sprak, maar daarom was ik dan ook in Barcelona: om de taal te leren. Anderhalf uur later namen we afscheid. Ik ging tevreden naar huis met een uitnodiging op zak dat ik altijd mag blijven logeren als ik nog eens naar Barcelona kom. Daarom, en omdat Esther me in contact heeft gebracht met Cristina, mijn huidige gastmoeder, ben ik haar ontzettend dankbaar!

Ondertussen ben ik ook een city tripje naar Parijs aan het plannen met Aaron voor de eerste week van februari. Ik ben in het verleden al enkele keren naar Parijs geweest: met de papa en broer naar Roland Garros, een dagje op-en-af met de mama voor een schaatstoernooi gesponsord door haar werkgever, twee weken taalstage Frans, een schooluitstap… Deze keer is het echter allemaal op eigen houtje, en nu pas besef ik wat men bedoelt als men zegt dat Parijs een dure stad is. Gelukkig heb ik al een garantie op een studentenjob tegen dat ik terug kom naar België!

PicQTD PARISMaar de belangrijkste boodschap die ik wil meegeven in deze blog…

HET ERASMUSSEMESTER IN BARCELONA ZIT EROP!

Het is voorbij gevlogen, zoals verwacht, maar dat betekent niet dat het niet nog wat langer had mogen duren. Natuurlijk ben ik blij dat ik over een paar uurtjes thuis ben en weer in mijn eigen bed zal slapen, maar… Ik zal mijn leven in Barcelona wel missen. Niet het Spaans! Ik zal blij zijn als ik weer een tijdje lekker makkelijk in het Nederlands kan converseren. Anderzijds zal ik waarschijnlijk niet zo veel reisjes doen als ik de laatste tijd gedaan heb. Maar ik heb er dan ook verschrikkelijk hard van geprofiteerd hier! Het zal afkicken worden. Ik had gehoopt nog naar Valencia en Madrid – en misschien zelfs naar Valetta (in Malta) – te gaan, maar dat is er niet meer van gekomen. Aan de andere kant had ik niet verwacht naar Andorra te reizen! Of Lissabon! Nooit gedacht dat Sitges mij zo zou bevallen. Nooit gedacht dat ik vrienden zou maken via zoiets als Couchsurfing of dat zelfs een keer zou proberen! Natuurlijk had ik gehoopt niet bestolen te worden – wat eerder wel dan niet gebeurd in Barcelona – en dat is uitstekend gelukt! Ik moet wel toegeven dat de twee cijferslotjes, die ik altijd bij had om diefstal op reis tegen te gaan, ben kwijt gespeeld… Ironisch, niet? In de Sagrada Familia ben ik uiteindelijk nog altijd niet binnen geweest, noch in Casa Milá, noch in Casa Battló, en in Parque Guëll had ik verwacht nog wel eens een keer van het uitzicht op Barcelona te genieten, maar dat werd betalend. Geldwolven! Bovendien had ik nooit verwacht dat de kerstverlichting in Spanje niet alleen zo mooi en uitgebreid zou zijn, maar dat het ook nog eens mooier en uitgebreider zou zijn dan in een land waar er soms effectief sneeuw valt met Kerst, zoals in België! Veel van mijn plannen heb ik kunnen voltooien, maar er hebben ook veel verrassingen plaatsgevonden en soms heb ik mijn plannen zelfs overtroffen op een manier waarop ik nooit had durven hopen. En dat in 150 dagen!

More wisdom from that store in Sitges

More wisdom from that store in Sitges

See you soon!

Besos,

Claudia

Caminante no hay camino, se hace camino al andar

Zoals ik jullie al verklapt had in mijn vorige blogbericht, ben ik dinsdag naar Monserrat getrokken. Het duurde in totaal anderhalf uur om er te geraken (€19 voor treinticket), maar het was de moeite. De Catalanen zijn heel trots op deze berg, vertelde Cristina me. De hoogste piek bevindt zich op 1236m hoogte. Op de berg staat ook een basiliek met een veelbezocht Mariabeeld, meer bepaald in de Santa Cova. Jaarlijks trekken duizenden pelgrims en toeristen naar deze plek om het Mariabeeld te zien. Deze Maria wordt als beschermvrouwe van Catalonië gezien, omdat ze buitengedreven Catalanen beschermde tot vlak voor Catalonië onafhankelijk werd.

Nu, dat Mariabeeld interesseert mij natuurlijk niet zo. Het dorpje op zich was heel rustig met een aangename sfeer. Op twee uur had ik alles gezien. Ik heb vooral genoten van de uitzichten vanop de berg, het rondwandelen in de weinige kleine straatjes van het dorp en het bestuderen van de vreemde vormen van de bergtoppen.

Montserrat

Montserrat

montserrat

Dinsdagavond heb ik niets speciaals meer gedaan.

Woensdag wilde ik eindelijk eens de Sagrada Familia vanbinnen gaan bezichten. De vorige keer dat ik hier was had ik geen behoefte om de binnenkant te zien omdat ik al elke dag de buitenkant zag (i.e. toen ik bij Esther woonde). Maar nu had ik er dus mijn zinnen op gezet. Ik wilde vroeg gaan, maar omdat ik weer laat was gaan slapen de dag ervoor, geraakte ik niet op tijd mijn bed uit. Om 11u kwam ik uit de metro en kwam uit op een verschrikkelijk lange rij, voornamelijk in de blakke zon. Ik heb enkele toertjes rond de kerk gewandeld in de hoop me te kunnen aansluiten bij een schoolgroep of iets dergelijks, maar de lessen zijn pas of nog niet begonnen, dus dat bleek geen optie te zijn. Uiteindelijk ben ik dan maar weer naar huis gegaan en heb besloten om het in oktober nog eens te proberen.

In de namiddag ben ik naar het park hier in de wijk gegaan om een looproute uit te stippelen. Zoals je ondertussen al weet, woon ik hier op het begin van de berg Tibidabo. De weg alleen al ernaartoe was zwaar, zeker met deze temperaturen.

De Spaanse Trappen zijn er niets tegen... 

roltrap barcelona

 

Eenmaal boven, zag ik dat het allemaal veel makkelijker had gekund. Eigenlijk had ik het moeten weten, want in Barcelona zijn roltrappen talrijk aanwezig…Tot nu toe heb ik echter nog nooit spijt gehad van de lange en/of zware omwegen die ik mezelf heb aangedaan, want telkens werd ik beloond. Deze keer was het cadeau een prachtig uitzicht over Barcelona en de Middelandse Zee…

Parque Jardins Turo del Putget Tibidabo Barcelona

Ik had kunnen verwachten dat er geen gras was. Waar in Spanje heb je gras? Op niet veel plaatsen in ieder geval. En gras én vlaktes heb je al zeker niet op een berg! Dus heb ik me met mijn strandhanddoek op een bankje geïnstalleerd. Het was er heel rustig. Het park heeft aparte ‘compartimentjes’ met banken, zodat voorbijgangers (joggers, skateboarders, honden en hun baasjes) je niet kunnen storen. Ik had veel last van vliegen, maar de twaalf muggenbeten ontdekte ik pas de volgende dag…

’s Avonds ben ik naar een couchsurfmeeting gegaan die elke woensdag in de Palau del Mar in de wijk Barceloneta wordt gehouden. De bedoeling was dat je er mensen kon ontmoeten die host zijn of zelf surfen om al converserend hun taal te oefenen. Bijvoorbeeld, als ik mijn Russisch wilde oefenen, had ik met een Rus kunnen spreken. Als iemand Nederlands wilde oefenen, konden ze naar mij toe komen. Uiteindelijk heb ik aan deze language exchange niet meegedaan, omdat ik wat later was. Cristina had al een uur eerder het eten klaargemaakt op mijn vraag, dus was ik om 21u op de meeting die om 20u begon. Ik heb dan wat met andere laatkomers gesproken: een koppel bestaande uit een Deense IT’er met Libanese roots en zijn Mexicaanse vriendin die Geschiedenis studeert en die nu allebei al enkele jaren in Barcelona wonen. Daarna kwam Annalisa erbij, een 30-jarige Italiaanse die reeds 6 jaar in Barcelona woont en werkt. Wat een geweldige vrouw is zij! Ik kon het vanaf haar eerste vraag goed met haar vinden: Does anyone of you watch True Blood? Ik had net een aflevering gekeken voor ik vertrok naar de meeting, dus ons gesprek kon meteen van start gaan. De rest van de avond bijna alleen nog maar met haar gepraat en de mensen die ze aan me voorstelde. Het was heel leuk!

Het terug naar huis geraken was andere koek. Ik vertrok samen met Annalisa van het feestje om iets na half twaalf om de laatste metro nog te halen. Ik moest drie verschillende lijnen nemen om thuis te geraken en tegen dat ik aan mijn laatste overstap was, was het vijf na twaalf en sloot de metro. Probleem! Nee toch niet, hoor. Want er bestaat in Barcelona zoiets als een nachtbus, de Nitbus in het Catalaans. Die rijdt enkele trajecten de hele nacht lang. Cristina had me een keer uitgelegd welke bus ik overdag moest nemen en welke ’s nachts, maar veel moeite om dat te onthouden deed ik niet, want ik ben al niet zo goed in de bus pakken en in Barcelona weet ik al zeker niet hoe-wat-en-waar. Ik was helemaal niet van plan om ooit de bus te nemen. Nu had ik echter geen andere keus (want ik wilde niet de taxi nemen). Ik heb zeker drie toertjes rond de Plaça Catalunya gelopen voor ik iemand vond die me kon zeggen waar de N5 vertrok. Ondertussen had ik immers ontdekt dat ik de N5 moest nemen, dankzij een app die Xarli (de Catalaanse versie van Charlie) – iemand die ik op de CS meeting heb ontmoet – me had aangeraden. Heeft die meeting toch nog voor iets nuttigs gezorgd! Hoe dan ook, de heenweg had een half uur geduurd, de terugweg drie keer zolang. Ergens na één uur was ik thuis en kon ik gaan slapen.

De volgende dag – voor wie niet meer kan volgen, dat is donderdag – wilde ik naar Sitges, een kuststadje 20 of 30km buiten Barcelona dat me al vaak en veel is aangeraden. De enige die er iets ‘negatiefs’ op aan te merken had, was Xarli, die me waarschuwde dat er heel veel homo’s rondlopen. In ieder geval, ik had instructies gevonden op het internet over hoe er te geraken en uurregelingen van de trein. Om 11u was ik alweer op pad. Ik moest naar het metrostation van Passeig de Gracia en volgens de instructies dan de C2-trein nemen, wat ik al raar vond. Deze trein bestond dus helemaal niet!! Er was ook niemand om hulp aan te vragen, dus wilde ik naar een ander station waarvan ik wist dat er ook een trein richting Sitges vertrekt. Stapte ik toch wel in de verkeerde metro zeker… In Parijs heb ik dat twee keer voorgehad, maar in Londen en Barcelona nog nooit. Volgens mij komt dat omdat ik best wel moe ben, wat deels mijn eigen schuld is. Ik ga laat slapen, ben vroeg wakker (omdat Cristina vroeg wakker is in de kamer naast mij), ik ben continu onderweg, het is heel de tijd warm (ook ’s nachts) en gewoon het alleen in een ander land zijn is ook zwaar. Logisch dat er eens iets mis loopt. Maar ik maakte me niet druk. Het was intussen te laat geworden om nog naar Sitges te gaan, want de laatste trein terug richting Barcelona was al rond 16.30u. Goed, de uitstap naar Sitges is verplaatst naar volgende week. In het weekend is het er te druk en bovendien geven ze regen en onweer dit weekend. Dan kan ik beter thuisblijven en eens aan mijn bachelorproef beginnen. In de plaats ben ik opnieuw naar Bogatell gegaan en ben daar gebleven tot ik op het nippertje van verbrand was. Ja, ik heb mij wel ingesmeerd, mama. Daarna weer naar huis gegaan.

Port Olimpic Barcelona

Bogatell beach Barcelona

Bogatell

Ik moet wel bekennen dat ik sinds mama vertrokken is geen Starbucks meer gaan halen ben. Tot vandaag. Mijn favoriete drankje dat ik heb leren kennen tijdens mijn studentenjob in de Starbucks in de luchthaven kost hier maar liefst anderhalve euro minder en ik had zo’n dorst en zin!

Barcelona beach life

Vlak voor ik ’s morgens vertrok, is op hetzelfde moment mijn eerste gastzus gearriveerd. Ze heet Angelica, is van Virginia en is een klein zwart meisje dat hier een bussiness program volgt tot vlak voor de kerstvakantie. Mijn andere gastzus – ben haar naam vergeten te vragen – is van Arkansas en zit bij Angelica in de klas. Blijkbaar moeten ze verplicht een jaar abroad voor hun studie en Spanje bleek voor hen beiden het meest interessant (na Australië, maar dat was te duur). ‘De andere gastzus’ is heel Amerikaans qua uiterlijk, qua gedrag… Je zal je er wel iets bij kunnen voorstellen. Zij spreekt en verstaat niks van Spaans; een beetje zoals ik dus toen ik hier twee jaar geleden aankwam. Angelica verstaat wel wat ze bedoelen in het Spaans, maar vindt het moeilijk om antwoord te geven. Ik vergelijking met hen ben ik momenteel een vergevorderde. Ze waren beiden heel moe natuurlijk van hun lange reis en zijn na het avondeten meteen gaan slapen. Ik heb nog wat aan mijn blog gewerkt, zodat ik hem nu kon posten.

* Hier kan je het liedje luisteren met het vers dat me heeft geïnspireerd tot de titel van dit blogbericht. Ubarri heeft ons dit vorig jaar in de les laten horen en deze zin is eentje dat me is bijgebleven: Caminante no hay camino, se hace camino al andar. Het is moeilijk om dit letterlijk te vertalen en tegelijk de volledige betekenis in de vertaling te omvatten. Al wandelend, is er geen weg. Je maakt de weg door hem te wandelen. Met andere woorden, er is pas een pad omdat jij het gemaakt hebt; net zoals er pas een voetspoor in het zand achterblijft als je er gewandeld hebt, zo ontstaat er een pad. Zo zie ik mijn verblijf hier ook: er zal niks gebeuren, totdat ik in gang schiet en eraan begin. Ja, ik zal misschien veel moeten wandelen – en waarschijnlijk ook een keer de weg moeten zoeken of zelfs terugkeren – maar uiteindelijk zal het het allemaal waard zijn en niet voor niets zijn gebleken.