road-trip-spanje

Road trip in Spanje: Week 1

road-trip-spanje

Nooit eerder heb ik zo lang gereisd aan een stuk door als afgelopen maand. Maar liefst drie weken, exact 21 dagen, verbleef ik in Spanje en het heeft me geen enkel moment verveeld! Vanuit Catalonië trokken we via provincie Murcia helemaal richting het Zuiden, naar Nerja, waarna we via provincie Valencia weer omhoog reden, huiswaarts. Het was een heuse road trip langs de oostkust van Spanje. Vooral de laatste week legden we enorm veel kilometers af. En hoewel ik het vreselijk vind om uren aan een stuk stil te zitten in de auto, waren de tussenstops het meer dan waard.

Wat ik leuk vond aan deze reis, was dat we overal bekenden tegen kwamen – hoewel niet altijd toevallig. De afwisseling van gezelschap bracht ook een aangename variatie in sfeer en activiteiten. Om jullie een beeld te geven van hoe mijn vakantie verliep, zal ik week per week over mijn avonturen in Spanje vertellen.

Mijn vakantie begon echter niet vanzelf. De eerste week probeerde ik eerst en vooral die klik te maken in mijn hoofd dat het effectief vakantie is en dat ik niets hoefde te doen. Dus? De eerste paar dagen was ik continu alert en gespannen, 1) omdat ik me schuldig voelde omdat ik niets nuttigs deed en 2) omdat ik elk moment een opdracht verwachtte te krijgen. Zo ging dat namelijk dit jaar. Als ik niets te doen had, ging ik start-ups contacteren om mijn diensten aan te bieden (Campr was daar één van). En op de universiteit vonden ze niets leuker dan last-minute opdrachten onder onze neus te duwen terwijl we al zo’n grote berg werk hadden. “Niets doen” leek geen onderdeel meer uit te maken van mijn woordenboek.

Terwijl ik de eerste twee dagen op een luchtmatras lag rond te dobberen in het zwembad, kon ik het niet opbrengen om er rustig een boek bij te pakken. Ik lees doodgraag, maar ik kon me er niet toe brengen. Langzaamaan begon het dan toch door te dringen dat ik mocht relaxen. Ik heb geen herexamens, ik begin aan een volledig nieuwe opleiding in september en mijn studentenjob zou pas beginnen in augustus. Zodra die klik er was, kon mijn vakantie echt beginnen!

Mijn travel set is trouwens uitgebreid met een nieuwe camera: de Sony a6000. De kwaliteit van mijn foto’s is er dan ook – denk ik – erg op vooruit gegaan! Ik heb veel geëxperimenteerd, maar ik hoop dat je me kan vergeven als ik er compleet naast zit. Laat me weten wat je ervan vindt!

 

Week 1 – Road trip in Spanje

mechelen-llanca

Llança, Catalonië

Na een rit van 13 uur door België en Frankrijk – over de brug van Millau! – kwamen we aan in Llança. Dit stadje aan de Costa Brava ligt vlakbij Figueres, waar ik al eerder over schreef. We verbleven in hotel Gri-Mar, een beetje vergane glorie, maar heel goed verzorgd en opengehouden door erg vriendelijk personeel. Ik was verkouden toen ik vertrok, maar na de eerste nacht in het hotel had ik totaal geen stem meer, aaargh! Gewoon worden aan de airco… Maar dat hield me niet tegen om te winnen met pingpong en samen met mijn broer het zwembad onveilig te maken.

De eerste avond aten we in restaurant Garbet, net buiten Llança. De setting was perfect en het eten was overheerlijk! De tweede dag verkenden we Llança zelf, maar ontdekten dat er eigenlijk niet veel te doen of zien is. Er is een leuke viewpoint, een gezellige kleine kustlijn, maar algauw trokken we weer naar ons hotel waar we ons klaarmaakten voor een bezoekje aan Roses. In deze oorspronkelijk Griekse havenstad zouden we wat familieleden bezoeken en samen met hen in Sodemar aan de jachthaven een maaltijd nuttigen. We maakten een avondwandeling over de levendige dijk voor we terug naar ons hotel trokken.

We besloten een extra dag in Llança te verblijven. De dag brachten we grotendeels aan het zwembad door en onze laatste avond spendeerden we wandelend en knabbelend in het centrum van Llança. Een rustig begin van de vakantie. Exact wat ik nodig had.

 

llanca-sanpedrodelpinatar

San Pedro del Pinatar, Murcia

Iets vroeger dan gepland vertrokken we op een zes uur durende rit naar ons huis in Spanje – door mij Villa Perla Azul gedoopt. Onze Belgische buren huurden de villa op dat moment nog, maar ze hadden ons uitgenodigd om mee de verjaardag van onze buurvrouw te vieren. Wat vreemd om gast te zijn in je eigen huis!

In de kerstvakantie verbleven we voor het eerst in Villa Perla Azul, maar omdat het zwembadwater toen maar 10°C was, kon ik nog niet eerder een duikje nemen. Maar je kan het vast al raden: na nog geen half uur plonsde ik in onze witte, L-vormige oase. Ik kan veel superlatieven verzinnen om ons zwembad te beschrijven. Voor mij is het simpelweg het zaligste zwembad ter wereld… en ik heb er al veel getest! Misschien daarmee dat de lokale hangjongeren zo graag de zwembaden in onze straat komen crashen?

De eerste dagen ben ik niet buiten de muren van Villa Perla Azul geweest. Eerst moest ik nog wennen aan het warme klimaat van de Mar Menor – en eerlijk gezegd, het zwembad was té aanlokkelijk. De enige keren dat ik me naar buiten waagde, waren voor het marktje twee straten verder – en dan waren we verdorie nog te laat! – en om ’s avonds naar de Kleine Zee te wandelen voor een bezoekje aan de kermis en de barretjes. De villa ligt op nog geen 10 minuten wandelen van de zee en net buiten de drukte van de strandbezoekers. Ideaal!

Elke avond genoten we van de BBQ-kunsten van onze buurman – bedankt trouwens! Slechts één avond gingen we uit eten, naar de nieuwe locatie van een van onze favoriete restaurants in de buurt: Sal y Pimienta. Het is een typische, Spaanse familie uit de buurt die gallicisch vlees, paella en vis en zeevruchten uit de Mar Menor serveert. Nu Sal y Pimienta uitgebreid is, was het op sommige momenten niet meer zo gezellig als vroeger. Maar uiteindelijk maak je zelf de sfeer vind ik! Af en toe vond de kleine kitten die er ronddartelde het leuk om op onze schoten te springen en haar nieuwsgierige neusje in onze borden te duwen. Nu vind ik dat niet erg als we gedaan hebben met eten, maar verdorie wat een arrogantie in zo’n klein poesje!

Na het vertrek van onze buren ging onze tweede week in. Maar daarover later meer.

Geniet van jouw vakantie!

Heb jij een tweede verblijf? Of is het iets dat je zou willen? Of doe je niets liever dan telkens opnieuw andere plekken te ontdekken? 

Advertenties
Mar Menor

Mooi Mar Menor

Twee weken kerstvakantie doorbrengen in Spanje, in een splinternieuwe villa met een zwembad, elke dag zon – zalig, zeg je? De neiging om het hierbij te laten, is heel verleidelijk, maar dit is slechts een kant van het verhaal.

San Pedro del Pinatar

Credits: Ann Van den Eynde

Kerstvakantie voor studenten uit het hoger onderwijs betekent blokvakantie. Verblijven in een nieuw huis betekent elke dag werkmannen die binnen en buiten lopen om de laatste dingen af te werken. Het feit dat dit alles in zonnig Spanje plaatsvindt, betekent dat je de zon regelmatig moet laten voor wat ze is om bouwtermen enz. te gaan vertalen van het Nederlands of Engels naar het Spaans en terug. Studeren – ook wel zonnen, in mijn geval – komt er dan niet echt aan te pas. Ik schreef al eerder over het huis dat we aan het bouwen waren in Spanje.

Toegegeven, moest het huis in San Pedro del Pinatar helemaal af zijn geweest en had ik inderdaad op mijn gemak in de zon achter – of onder – mijn boeken kunnen kruipen, dan had ik een heel ander verhaal kunnen vertellen (denk ik). Het is stiekem ook best leuk om buiten te eten bij 20 graden terwijl het in je thuisland sneeuwt en vriest.

Maar genoeg geklaagd – een student in de examens moet al eens haar hart kunnen luchten! Laat ik het nu hebben over de momenten die jullie het meest boeien: de momenten waarop ik het huis uit ging om nieuwe dingen en plekken te ontdekken. Want ik ben natuurlijk geen machine – tenzij het op reizen aankomt misschien.

Mar MenorEnkele dagen hadden we bezoek in Spanje en, nu ja, dan ben ik maar mee op een daguitstap geweest. Ik had al foto’s gezien van een natuurreservaat in de buurt en… let’s just say it took my breath away. Natuurlijk moest ik er mee naartoe!

Calblanque

Calblanque is een natuurpark met woenstijnachtige duinen, donkerblauw zeewater, ruige heuveltoppen en zoutmijnen. De kleuren combinatie van de zandstranden met het de donkere zee geeft een heel speciaal effect. Elke foto die ik maakte was mooi!

Een wandeling over kliffen was precies wat ik nodig had. Op de heenweg was de wind fel en koud, maar op de terugweg konden onze jassen uit. Jep, zelfs de mijne!

Hoewel iedereen me afraadde het te doen, zag ik niet meteen het gevaar in tot ik weer recht moest staan, maar ik wilde per se onderstaande foto op die klif. Gelukkig is ie goed gelukt. Toch?

Calblanque

Cabo de Palos

Vorig jaar zag ik de bekende vuurtoren van Cabo de Palos al eerder. Geloof het ook niet, maar op het uiterste puntje van dit vissersdorpje is het licht ook perfect voor mooie foto’s te maken. De vuurtoren staat er al sinds 1865 en werkt nog steeds!

Vanaf de voet van de vuurtoren heb je een mooi uitzicht op de achterkant van La Manga.

Cabo de Palos

La Manga

San Pedro del Pinatar ligt pal aan de Mar Menor, ook wel de Kleine Zee genoemd. Dat komt omdat het nét geen zee is. De lagune vormt een soort baai die net niet gesloten is en nog steeds een doorgang van een paar honderd meter heeft naar de zee. Daardoor zijn er geen getijden, is het water lekker warm en het oppervlak steeds rustig.

Vanuit San Pedro heb je steeds een uitzicht op La Manga, wat Spaans is voor “de mouw”. Het ziet eruit als de Strip in Las Vegas, maar dan omringd door zee in plaats van woestijn. Normaal zie ik altijd de de voorkant – of de kant die aan de Mar Menor grenst – maar vanaf Cabo de Palos zie ik de achterkant van de mouw.

La Manga

La Manga Mar MenorEigenlijk is het licht aan de Mar Menor overal wonderlijk. De ondergaande zon kleurt de lucht altijd fel oranje en roze. Als je me volgt op Instagram, heb je misschien al gemerkt dat ik enorm kan genieten van een mooie zonsop- en ondergang.

San Pedro del PinatarNu neem ik weer even afscheid om nog twee weken verder mijn hoofd te breken over de theorie van de Bedrijfscommunicatie, Marketing en Financiën. Als je je verveelt zonder mijn wekelijkse posts, kan je steeds het leesvoer ontdekken dat ik verschillende keren per week deel op de facebookpagina van Claudia Goes Abroad.

Veel succes aan mijn medekoppenbrekers! En hasta la proxima aan de rest!

1 jaar bloggen: een reis terug in de tijd

claudia goes abroad

Ik kan het bijna niet geloven! Ik heb

  1. dit project maar liefst een volledig jaar volgehouden en ik heb het me nog geen enkele keer beklaagd.
  2. zoveel gezien en gedaan de afgelopen twaalf maanden dat ik het zelf amper besef.
  3. de smaak goed te pakken en wil ik er graag nog een jaartje bij doen!

Voor mij is het heel leuk om alles eens op een rijtje te zetten. Terugkijken naar foto’s is iets waar ik me af en toe mee bezig hou en ik wil jullie graag een terugblik gunnen in de laatste twaalf maanden van mijn leven.

Laten we terug in de tijd gaan, naar 28 augustus 2013.

Augustus 2013

Tot de dag voor mijn vertrek heb ik gewerkt, maar daarna vertrok ik voor 5 maanden op Erasmus naar Barcelona! Hier had ik 4 jaar naar uitgekeken en nu was het moment eindelijk daar. In twee keer legden we de 1200km die zich tussen mijn thuis en Barcelona bevinden af. Ik kreeg nog enkele dagen de tijd om afscheid te nemen voor ik in trok bij mijn gastmoeder, Cristina. Die werden volop benut!

September 2013

Terwijl ik gewoon werd aan het beklimmen van de soms zeer steile heuvels in mijn buurt (San Gervasi) leerde ik mijn gastmoeder beter kennen, trok ik naar het strand (niet Barceloneta!) en verkende de buurten die ik al kende in de stad (inside of the comfort zone eigenlijk). Maar ik begon mezelf te leren niet bang te zijn om een straat in te gaan waar ik nog nooit geweest was en niet in paniek te raken als ik niet meer wist waar ik was (buiten de comfort zone).

Mijn reisjes begonnen al in de tweede week van mijn verblijf. Het begon met de spectaculaire uitzichten van Montserrat, de witte stranden van Sitges en de kunst in Figueres. Ondertussen verkende ik nog verder mijn nieuwe thuisstad, leerde mijn Amerikaanse gastzussen kennen en bereidde me mentaal voor op de eerste schoolweek aan de Universitat de Barcelona (want dat was immers de reden waarom ik überhaupt in Spanje was).

Montserrat

Montserrat

Eind september kreeg ik dan eindelijk – derde keer, goeie keer – de kans om Barcelona’s feestweek bij te wonen: Fiesta de la Merced, de (eigenlijke) verering van de stadsheilige. Daar leerde ik dat Barcelonezen iets hebben met vuur en vuurwerk. Elke gelegenheid is goed genoeg… O ja, en dat ik hun volksmuziek wel even leuk vind, maar er na enkele minuten wel hoofdpijn en genoeg van heb.

The correfoc during Fiesta de la Merced

De correfoc tijdens Fiesta de la Merced

Ten slotte leerde ik leuke en interessante mensen kennen via Couchsurfing meetings, een eye-opener.

Oktober 2013

In oktober leerde ik dat Spanjaarden altijd tien à vijftien minuten te laat komen en dat ik het daar heel moeilijk mee had (in het begin). Niet omdat ik me eraan ergerde – okeee, jawel – maar vooral omdat ik zélf niet te laat kan komen. Het enige waarin ik uiteindelijk veranderd ben, is dat ik nu op het uur aankom in plaats van een kwartier te vroeg.

Bovendien kan ik vanuit de bron bewijzen dat de lessen in Spanje niet makkelijker zijn dan in België. Het is te zeggen, als het over hun eigen taal en cultuur gaat tenminste. De Engelse vakken waren poepsimpel, maar dat wil niet zeggen dat de professoren met punten smeten. Je moest nog wel steeds je best doen.

Mijn time-management skills werden ook aangescherpt deze maand. Ik had veel lees- en huiswerk, deelexamens enz. Toch slaagde ik erin het te combineren met uitstapjes naar San Pedro del Pinatar, Alicante en Sevilla. Ik zag flamingo’s (in Europa!), woonde een flamencoshow bij, sprong in fonteinen en proefde voor het eerst tinto de verano en montaditos.

De Guadalquivir rivier in Sevilla

De Guadalquivir rivier in Sevilla

Had ik er genoeg van? Absoluut niet! Wetende dat ik beiden aankon – studeren en reizen – boekte ik meteen twee nieuwe uitstappen voor november.

November 2013

De kleerkastwissel – van zomer naar winter – kwam op een passend moment. Mijn eerste uitstap was naar het prinsdom dat Andorra heet. Het was er tien graden kouder dan in Barcelona en mijn dikste trui was niet dik genoeg! Het feit dat ik me er ook nog eens doodverveelde, zorgde ervoor dat ik niet snel genoeg terug naar ‘huis’ kon.

Lissabon was een pak leuker, maar ik heb hier beseft dat je een grootstad niet in 3 dagen kan bezoeken. Ik zal dus nog eens terug moeten… Is dat een goed excuus of niet?! In afwachting van mijn allereerste reis ooit naar Portugal, bezocht ik nog de nabij Barcelona gelegen stad Tarragona, waar de sporen van de bezettingen uit de Oudheid nog duidelijk zichtbaar zijn.

Het Monument of Discoveries, de Vasco da Gama brug en Cristo Redendor in Lissabon

Het Monument of Discoveries, de Vasco da Gama brug en Cristo Redendor in Lissabon

Eindelijk zette ik de stap om eens churros con chocolate te proeven en ik had gelijk: zonder chocolade vind ik ze veel lekkerder, maar ik wilde graag de echte Spaanse wijze beleven. Een andere belevenis was mijn eerste bezoek aan een Barcelonese discotheek, en dat viel absoluut tegen.

December 2013

Na een verkenning van het doolhof in het Parque d’Horta en een weekend in Malaga, waar ik een beginnende bronchitis opliep ondanks dat het 28°C was, bracht ik Kerstmis door thuis in België.

El Muello Uno, de nieuwe wandelboulevard aan de haven van Malaga

El Muello Uno, de nieuwe wandelboulevard aan de haven van Malaga

Januari 2014

De week van Nieuwjaar bracht ik door in Granada en San Pedro del Pinatar met mijn papa… om af te sluiten in Barcelona met een voetbalmatch van FC Barcelona in Camp Nou! Eenmaal terug bij Cristina, mocht ik met haar familie en beste vriendinnen Drie Koningen vieren, wat in Spanje zowat gelijk staat aan Sinterklaas en Kerstmis samen. En de volgende dag begon het studeren voor de examens… Dat moet natuurlijk ook gebeuren.

Zonsondergang tijdens de match van FC Barcelona.

Zonsondergang tijdens de match van FC Barcelona.

En dan was het tijd om afscheid te nemen. In tegenstelling tot de anderen ging ik niet mijn favoriete plekjes in Barcelona bezoeken (ik ga er de volgende keer nog wel eens naar toe!). Ik liep wel nog eens de kustlijn af, omdat ik in België nu eenmaal niet zo vaak naar de zee ga, en bezocht een laatste keer Sitges. Het afscheid met mijn Erasmus-vriendinnen vond maar liefst 3 keer plaats, maar jah… zo gaat dat nu eenmaal… Ik kan je vertellen dat ik de nacht voor ik voorgoed naar huis terugkeerde niet geslapen heb.

De boulevard in Sitges

De boulevard in Sitges

Februari 2014

Niet alleen voor mij zaten de examens erop. Om dat (en natuurlijk mijn terugkeer) te vieren, liftte ik (voor de eerste keer!) met mijn beste vriend naar Parijs. Dit was niet alleen de eerste keer dat ik met een vriend op reis was (en ja, onze vriendschap heeft stand gehouden), maar ook de eerste keer dat ik bestolen werd. Als ik eerlijk ben, vond ik het erger dat ze mijn iPhone hadden gestolen dan als het mijn portemonnee was geweest. Maar goed, moving on!

Op de trappen voor de Scaré Coeur in Parijs

Op de trappen voor de Scaré Coeur in Parijs

April 2014

Mijn verjaardagsmaand wilde ik spenderen… in het buitenland! Verrassing! April is natuurlijk de maand van de paasvakantie. Ik had de vorige twee maanden mijn werk goed bijgehouden, zodat ik eropuit zou kunnen trekken. En dat heb ik gedaan! Met city trips naar Dublin (in Ierland), Edinburgh en Glasgow (in Schotland) en London (in Engeland) kon ik weer wat hoofdsteden aan mijn lijstje toevoegen. Hoewel het couchsurfen absoluut de beste manier was om de eerste drie steden te ontdekken, was ik toch blij dat ik mijn ‘familie’ in London kon bezoeken. Het kost me heel veel moeite om wat uiteindelijk vreemde mensen zijn te vertrouwen (een goede oefening, hoe dan ook), maar het is altijd leuk om vertrouwde gezichten te zien en goede banden nog extra te verstevigen.

Bezoek aan The Elephant House, waar J.K. Rowling het grootste deel van het eerste boek over Harry Potter schreef

Bezoek aan The Elephant House in Edinburgh, waar J.K. Rowling het grootste deel van het eerste boek over Harry Potter schreef

Juni 2014

Eind juni maakte ik eindelijk eens een echte toeristische wandeling door mijn studentenstad: Antwerpen. Ik hou van Antwerpen, maar hoe geloofwaardig klinkt dat als ik er niet eens deftig mijn weg kan vinden. Daar heb ik na de examens maar eens verandering in gebracht.

Het uitzicht op Linkeroever van aan t' Steen

Het uitzicht op Linkeroever van aan t’ Steen in Antwerpen

Juli 2014

Na bijna drie volledige maanden in België te zijn gebleven, was de nood om te reizen hoog. Ik had heel erg mijn best gedaan alle promoties in mijn mailbox te negeren en zelf geen reisje meer te boeken. Om mij af te leiden, ben ik voor het eerst in mijn leven met een luchtballon gaan varen. Iedereen zou dat eens moeten doen! Half juli trokken mijn papa, broer en ik richting Spanje. Na een tussenstop in Collioure kregen we problemen met de auto en de dagen dat we onverwacht in Barcelona “moesten” verblijven, bleven maar oplopen. Het was geluk bij een ongeluk dat het toch nog in mijn geliefde Barcelona was! Nadat we onze wagen terug hadden, reden we naar San Pedro del Pinatar, Alicante, Murcia en eindigden in Moraira, nabij Calpe.

Met een luchtballon over België varen

Met een luchtballon over België varen

Augustus 2014

Nu is de cirkel weer rond. Net als vorig jaar in augustus werkte ik deze maand in de Starbucks op de luchthaven van Brussel. Ik kan dan misschien niet op reis gaan, maar dan kan ik me nog steeds in tussen de reizigers begeven om de sfeer op te snuiven, niet waar? Ik trok er ook een weekendje op uit om Brussel, Ieper en Kortrijk te verkennen, op uitnodiging van mijn vriend Bart die ik via Couchsurfing in Malaga leerde kennen. Dat kwam goed uit in verband met mijn plan om niet buiten België te reizen deze maand en het was nog leuk ook! Op 28 augustus vorig jaar kwam ik aan in Barcelona en dat is zowat het begin van Claudia Goes Abroad. Ik heb mijn blog zien groeien, maar ik heb ook mijn aantal vriendschappen zien groeien tijdens mijn reizen en de vraag naar Engelse versies van mijn blogposts wordt groter. Daarom start ik in september met Blonde Gone Travel, in de hoop dat ik met mijn verhalen een grotere groep mensen kan bereiken die iets aan mijn verhalen hebben.

Een wandeling over de stadsmuren van Ieper

Een wandeling over de stadsmuren van Ieper

Dus, ter conclusie:

  • ik bezocht dit jaar 7 verschillende landen
  • ik ging ca. 20 keer alleen op reis
  • ik woonde 5 maanden in Barcelona
  • ik liftte naar Parijs met mijn beste vriend
  • én ik haalde mijn Bachelor diploma.

Hoeveel beter kan het nog worden?! Ik ben al benieuwd naar volgend jaar!

Mijn mening over Murcia

Tijdens mijn rondreis door Spanje afgelopen maand passeerde ik ook even in Murcia. Ik keek er niet echt naar uit en de tussenstop was dan ook zeker niet mijn keuze. Uiteindelijk besloot ik de stad toch nog een kans te geven. Alle blogs en websites die Murcia bespreken en die ik tijdens een korte zoektocht op Google tegenkwam, hebben het alleen over de positieve kanten van Murcia. Zelf ben ik het daar maar weinig mee eens.

Murcia

1. Vanuit Murcia stad kan je perfect de provincie verkennen

Als centraal punt is Murcia de perfecte plek om de gelijknamige provincie te verkennen. De ligging is één van de enige positieve punten die ik kan bedenken. Op een half uur tijd sta je aan de kust van de Mar Menor of in de veel aangenamere grote stad Cartagena.

2. Murcia stinkt, net als Brussel en ik hou niet van Brussel

Er hangt zo’n grote-stad-geur in Murcia, en het is niet eens zo groot. Tel daar nog eens de verschrikkelijke zomerwarmte bij op – die overigens helemaal niet comfortabel is, zeker als je je in een stad bevindt – en het wordt gewoon onaangenaam. En wie wilt zich nu onaangenaam voelen op vakantie?

3. De zomerse hitte die té heet is

In de winter kan het klimaat van Murcia misschien ideaal zijn, maar de zomerse hitte is dat allesbehalve. Het koelt nooit echt af. ’s Avonds is het nog 30°C en als je ’s ochtends op staat, stijgt de temperatuur daar nog eens onmiddellijk boven. Er is geen zeebriesje om je af te koelen in de smalle straten van de historische stad, die samen met de autogassen van de grote wegen de warmte binnen houden. Je moet er maar tegen kunnen.

4. Het is er té kalm

Misschien is het anders tijdens het schooljaar, maar in de maand juli is er geen ambiance in Murcia. ’s Avonds zijn de restaurants gevuld met dagjestoeristen, maar de clubs blijven leeg. Ook overdag zijn er niet zoveel mensen die de hitte willen trotseren. De enige plaats waar ik tot nu toe veel volk zag, was binnenin het winkelcentrum – dat natuurlijke artificieel gekoeld was – overdag en op de Plaza de las Flores in de avond. Hoewel ik steeds de andere richting uitga als ik een toeristische plek zie, heb ik toch graag op z’n minst de locals om me heen.

5. Het is historisch, maar het boeit niet

Oké, toegegeven, er is heel wat geschiedenis dat nog steeds zichtbaar is in Murcia. Dat in combinatie met de plazas zou het tot een plek moeten maken waar ik uren kan rondzwerven… Maar niet in die verdomde hitte! Geen idee waarom, maar ik heb er niet datzelfde gevoel dat ik in Barcelona steeds heb: dat ik er dagen in de straten kan verdwalen. Het is eerder zoals met Brussel: ik heb er gewoon niets mee…

Murcia

6. Spaans leren in Murcia? Bullshit.

Murcia wordt aangeraden als een toplocatie om Spaans te leren. Who the hell came up with that? Ken je een beetje Spaans? Heb je wel eens Murciaans Spaans gehoord? Ik wel en het is bijna even erg als Andalusisch Spaans, helemaal beïnvloed door het seseo-fenomeen. Ik heb mij door een Murciaan laten vertellen dat je het kan vergelijken met onze dialecten. Kan een Limburger een West-Vlaming verstaan als ze in hun plat dialect met elkaar converseren? Amper. Murciaans Spaans wordt door de Murcianen zelf “boeren-Spaans” genoemd. Op zich heb ik niets tegen dialecten, soms is het zelfs charmant, maar hebben degenen die Murcia aanraden als kuuroord voor taalacquisitie daar wel eens goed over nagedacht?

Ik denk dat ik dus wel kan concluderen dat Murcia een bezoek waard is – van één of twee dagen – maar eerder tijdens het jaar, wanneer het minder warm en vermoedelijk wat levendiger is als de studenten de straten weer een beetje leven inblazen. Misschien dat, als het minder warm is, de straten ook minder stinken. In ieder geval, wanneer je ook naar Murcia gaat, is de kans veel groter dat het niet regent dan wel. Tot nu toe heb ik nog nooit een plaats absoluut afgewezen en dat is nu ook niet zo. Ik denk dat Murcia gewoon mijn ding niet is, maar misschien wel dat van jou. Laat het me weten!

Zijn er steden waar jij een haat-liefde-relatie mee hebt? 

//

Op reis naar huis

Allereerst hoop ik dat iedereen een Feliz Navidad heeft gehad, wens ik iedereen een gelukkig/succesvol/gezond Año Nuevo en… O, nee – in België krijgen de kinderen geen bergen cadeautjes met Drie Koningen (Reyes Magos in het Spaans). Wel, de studenten van het hoger onderwijs wens ik dan alvast goede examens toe!

IMG_3542

De kerstvakantie zit er sinds gisteren ook op voor mij. Wat heb ik uitgespookt de laatste twee weken? Het begon allemaal met een weekje thuis in België, de toerist uithangen. Ik had heel wat dingen gepland, maar zeker de helft is niet doorgegaan. Normaal gezien zou ik daar enorm door geïrriteerd zijn geweest, maar dat toont maar weer eens aan dat ik toch wel veranderd ben de laatste vijf maanden.

Ik heb volgens mij nog nooit zo genoten van een vrijdagavond in de zetel als die vrijdag dat ik thuiskwam. Een beetje bijkletsen met de mama en Etienne en dan… Belgische frietjes, echte chocomelk en Vlaamse tv-programma’s! Pebbles was met geen stokken bij me weg te slaan in het begin. Zodra ik neerzat, sprong hij onmiddellijk om m’n schoot. Daarbij kreeg ik afwisselend beschuldigende – Waar heb jij al die tijd gezeten? – en aanhankelijke – Het kindje is terug! – blikken.

Zaterdagavond was ik met mijn vrienden eerst in de Boesj te vinden, maar uiteindelijk zijn we heel de stad rondgelopen op zoek naar andere cafés die open (en niet vol) waren. Als je uit Barcelona komt, een stad waar elke avond van de week alles open is, dan is dat toch wel even aanpassen. Het was in ieder geval geweldig leuk om dit nog eens te doen.

YES! Mijn Kriekske!

Zondag zag ik Aaron, mijn beste vriend, eindelijk weer! We hadden veel bij te praten, ik dronk mijn tweede chocomelk van de week, we speelden Trivial Pursuit (ik was aan het winnen, maar Aaron haalde me op spectaculaire wijze in). Dit alles deden we in Sister Bean. Vervolgens kon ik eindelijk de nieuwe Media Markt eens bezoeken. Die avond ben ik naar de Burgerij geweest voor een lekker avondmaal met Ben & Jerry’s als dessert natuurlijk!

Ik en Aaron in de Sister Bean

Chocommmmmelk

Maandag zou ik normaal naar de kerstmarkt gaan in Gent, maar de personen met wie ik wilde gaan, cancelden één voor één. Dan maar naar de cinema in Antwerpen – en dat niet voor één, maar twee films. Ik hou van cinema’s! Er gaat niets boven een grote zaal vol met afwachtende mensen, met comfy stoelen, verse popcorn en de allernieuwste films op groot scherm. De films die we keken zijn zeker twee aanraders: Het Vonnis (regisseur: Jan Verheyen) en Last Vegas (met o.a. Robert de Niro en Morgan Freeman in de hoofdrollen).

Dinsdagavond vierde ik Kerstmis met mijn grootouders, papa en broer en met kerstdag was ik bij mijn mama te vinden. Ook woensdagavond was ik weer in de Kinepolis te vinden. Dit keer gebruikten Kaj en ik onze gratis tickets voor de film Gravity met Sandra Bullock en George Clooney in de hoofdrollen. Het was een heel speciale film die me zo actief deed meeleven dat ik er achteraf zelf uitgeput van was. Ik heb nooit eerder zoiets gezien en heb gemerkt dat de 3D-technologie er toch op vooruit is gegaan de laatste paar jaar.

Ik denk dat ik al wel eens verteld had dat er een schaatspiste is aangelegd op Plaça Catalunya, maar ik was niet echt van plan om daar gebruik van te maken. Wie weet hoe vaak wordt dat ijs glad gemaakt? Ik ben al niet de meest elegante schaatsster van de wereld, maar daar zou ik gegarandeerd mezelf voor schut zetten. Op het aanbod om donderdagavond te gaan schaatsen in Leest zei ik echter wel toe. De schaatspiste in Barcelona is er natuurlijk maar tijdelijk, dus daar heb je niet die leuke muziek en discolichten die het allemaal wat dynamischer maken.

Vrijdag ging ik naar de kapper, ergerde ik me aan het bussysteem van Mechelen – dat heb je als je zo’n geweldig metronetwerk ter beschikking hebt in Barcelona, waar de metro nooit meer dan twee minuten te laat is – en genoot ik gewoon van het thuis-zijn. Ik heb gedurende deze week ook reeds mijn twee examenpapers voor mijn Engelse vakken geschreven en mijn notities in orde gebracht. Dat zeg ik er maar even bij, want ik heb hier en daar iets opgevangen over dat het toch wel heel makkelijk moet zijn daar in Spanje als ik aan zoveel activiteiten kan deelnemen, reisjes kan doen en vooral heel weinig met school bezig moet zijn en toch kan slagen. Om even duidelijkheid daarin te scheppen: ik heb nog nooit zoveel voor school gewerkt als dit semester. Voor en na school, in de luchthaven, op het vliegtuig, in de bus… Zodra ik een minuutje vrij was, werkte ik en studeerde ik. Bovendien kan ik even makkelijk mijn boeken voor school lezen op het strand in Sitges of op de bus naar Andorra als thuis op mijn kamer of in de Starbucks tussen de lessen door. Voor zover ik heb ontdekt is het allemaal een kwestie van planning en discipline. Ik heb heel vroeg al half-en-half besloten dat ik uitstapjes wilde doen en heb volgens dat idee mijn time management geregeld. Daar ben ik redelijk goed – maar helaas niet perfect – in geslaagd.

Zaterdagavond vloog ik voor één nacht terug naar Barcelona. Toen ik aankwam bij Cristina, maakte ik mijn rugzak opnieuw klaar voor mijn volgende tripjes: Granada, San Pedro del Pinatar en Barcelona. Geen vragen stellen! Het wordt allemaal wel duidelijk.

Ik moet eerlijk bekennen, toen ik terugkwam in België voelde ik me echt een toerist. Ik wilde overal foto’s van maken: het station, de mensen, de Krieken die ik bestelde enz. Toen ik eindelijk net weer aangepast was – hoewel… mijn bronchitis begon pas door te breken toen ik me in het Belgische klimaat bevond (herinner je je mijn verkoudheid nog die begonnen was in Malaga?) – moest ik weer terug naar Barcelona. Deze keer was ik daar net ietsje minder blij om. Ik moest immers terug om te studeren en examens af te leggen. Niet bepaald geweldige vooruitzichten. Daarom vond ik het helemaal niet erg om de volgende dag vroeg op te staan om het vliegtuig naar Granada te nemen, waar papa me zou ophalen op de luchthaven. Hij was al eerder naar Spanje i.v.m. het huis dat hij daar aan het bouwen is.

granada spanjegranada spanjegranada spanje

 

Eenmaal ingecheckt in ons hotel trokken we het centrum van Granada in. Het was hier heel erg koud. Granada ligt dan ook meer landinwaarts en vlak aan het gebergte van de Sierra Nevada. Weer viel er heel wat te wandelen. Deze keer moest ik echter een keer niet zelf de weg zoeken en kon ik gewoon rustig om me heen kijken. Het was leuk om nog eens iets samen met mijn papa alleen te doen. Het was dus ook niet zo verrassend dat we meteen op een terrasje in de zon belanden en een menú del día bestelden. Daarna begon onze wandeltour pas echt! Via Plaza Campo del Principe liepen we richting La Alhambra – het enige dat je moet gezien hebben als je naar Granada bent geweest. Mja, ik heb het gezien. Binnen zijn we niet geraakt. Je hoort van maanden van tevoren je tickets te bestellen aangezien er een daglimiet is op het aantal bezoekers. Ook voor de volgende dagen was alles uitverkocht. We zullen de kans nog wel eens krijgen in de toekomst. San Pedro is niet zo heel ver van Granada!

granada spanje

spanje granada

spanje granada

spanje granada

Na een toertje rond La Alhambra kwamen we uit op Paseo de los Tristes, waar er leuke barretjes zijn met zicht op het kasteel. Vanaf daar moesten we verder bergop richtig de view points, in het Spaans miradors genoemd. Ondertussen begon de zon te zakken en het werd merkbaar nog kouder. De wandeling was echter de moeite. 

spanje granada

spanje granada

mirador San Nicolas spanje granada

spanje granada mirador san nicolas

Zonsondergang Sierra Nevada  spanje granada

Die avond gingen we naar een tapasbar – is er wel iets anders in Granada?! Hier leerden we al gauw de twee Nederlanders kennen die ik bij het binnenkomen meteen had gespot. In het begin liep het wat stroef, maar uiteindelijk kwamen ze wat los en was het een avond vol wijnproeven en tapas smullen om af te sluiten met champagne en sherry (dat had ik nog nooit eerder geproefd en ik hoef het niet snel weer). Ik kan best genieten van een glas wijn of champagne, zeker als het zo lang geleden is, maar de sherry laat ik in de toekomst toch maar staan. De volgende dag ontdekten papa en ik de rest van Granada. We begonnen met tapas bij Enrique en kuierden op ons gemakje door de stad.

spanje granada tapas

De Kathedraal van Granada

De volgende dag reden we de Sierra Nevada in. Zo mogelijk werd het nog kouder! Er stond een ijzige wind op de top van de berg. Het originele plan was eigenlijk dat we zouden gaan skiën in de Pradollano, maar omdat de sneeuwberichten zeiden dat het de moeite niet was, hebben we ons skigerief thuisgelaten. Desondanks zijn we het daarboven toch eens gaan verkennen.

spanje granada Sierra Nevada

sierra nevada spanje granada

sierra nevada spanje granada

spanje granada sierra nevada

spanje granada sierra nevada

Ook die avond leerden we weer een Hollandse kennen. We hadden meer dan een half uur lang Granada rondgelopen op zoek naar iets dat open was op oudejaarsavond – liefst geen Libanees of dürüm of iets dergelijks – en dat was één enkele tapasbar, niet te ver van het plein waar we later naar het vuurwerk zouden gaan kijken. De bedoeling is dat je bij alle twaalf slagen van het nieuwe jaar telkens één uva (een druif) eet om het komende jaar geluk te hebben. Ik lust helemaal geen druiven, maar dit was een traditie waar ik wel al een hele tijd naar uit had gekeken. God, wat gaan die slagen snel!

gemeentehuis spanje granada

nieuwjaar vuurwerk spanje granada

nieuwjaar spanje granada

Wat er zoal overblijft op straat nadat een bende nieuwjaarsvierders is gepasseerd

De volgende dag reden we verder naar San Pedro del Pinatar, zodat ik ook eens de vorderingen aan het huis kon zien. Voor mij zijn er drie gevoelens van thuiskomen: er is natuurlijk thuiskomen in Mechelen waar ik heel mijn leven gewoond heb, ik voel me ook thuis in Barcelona maar doordat ik weet dat dit niet voor eeuwig is voelt het anders, en dan is er thuiskomen in San Pedro. Het is heel vreemd om verliefd te worden op een Spaans dorp waar bijna niemand ooit van gehoord heeft, maar je moet er gewoon geweest zijn om het te snappen.

San Pedro del Pinatar spanje snelweg

Mazarón spanje

Mazarón

Strand in San Juan de la Ribeira

tapas spanje santiago de la ribeira mar menor

Na twee daagjes in San Pedro was het dan tijd om terug te vliegen – in mijn geval is het toch ‘terug’ – naar Barcelona, waar we nog enkele dagen zouden doorbrengen. Het was heel vreemd. Ik passeerde natuurlijk langs Cristina om verse kleren op te halen. Er is ook maar zoveel dat er in mijn rugzak past… Ik had daar dus nog steeds mijn kamertje, maar ging toch enkele straten verder op hotel met papa. Natuurlijk was ik nu degene die het heft in handen nam en de weg wees. Dat was ook wel eens iets anders.

De eerste avond wilde papa bij Tickets gaan eten, maar dat was gesloten en per toeval belanden we dan bij een zusterzaak: Casa de Tapas Cañota. De menukaart lezen op zich is al een plezier! De croquettes de jamón zijn de beste die ik ooit heb gegeten.

De volgende dag nam ik papa mee naar Poble Español en eindigden we na een bezoek aan het Mare Magnum, het shopping center in Port Vell, en een wandeling langs de Mediterraanse Zee in de Carpe Diem Lounge Club waar ik een decadente avond heb beleefd, maar dat is nu eenmaal de bedoeling als je naar CDLC komt. Toch kan ik nog steeds niet begrijpen dat er daar een fles van €11.000 op de kaart staat. Zou er echt iemand dat ooit bestellen? Wij hielden het in ieder geval bij wijn – en voor mij ook Sprite en spuitwater.

Poble Español barcelona

poble espanol barcelona

poble espanol barcelona

barcelona Mare Magnum

Een bar met zicht op zee in Mare Magnum

barcelona Mare Magnum

Carpe Diem Lounge Club Barcelona

Eindelijk was de grote dag aangebroken! Zondag woonden we een voetbalmatch bij in Camp Nou! Ik had de hoop allang opgegeven dat ik dat ooit nog eens zou mogen meemaken, maar het is dan gelukt! FC Barcelona won met 4-0 tegen Elche. Ik ben helemaal niet zo geïnteresseerd in het kijken naar voetbal, dan speel ik het liever zelf. Desondanks ben ik dolgelukkig dat ik deze kans kreeg!

camp nou barcelona elche

camp nou barcelona elche

Die avond verschoot ik me een ongeluk. Zoveel zaken dat er dicht waren op een zondag! Zelfs op een zondag zijn voedingsgerelateerde zaken (behalve grote supermarkten) altijd open. En dan herinnerde ik het mij: de nacht van 5 op 6 januari viert men in Spanje Reyes Magos, oftewel: drie koningen. Dat is hetzelfde voor de Spanjaarden als Sinterklaas, alleen nog groter. De volgende dag hoeft niemand te werken, de kinderen krijgen verschrikkelijk veel aandacht en bergen cadeautjes en alles alles is gesloten. Gelukkig was Ciudad Condal (of Ciutat Comtal in het Catalaans) nog open. Deze zaak is een instituut in Barcelona waar elk uur van elke dag een wachtrij staat om er te mogen eten. Maar dat hoort er nu eenmaal bij. Om 23u had ik nog niet echt honger – dat zijn mijn Spaanse afwijkingen – maar we kregen dan eindelijk een tafeltje. Het heeft me weer gesmaakt!

barcelona food

De volgende middag liet ik papa de wijk El Born zien, waar we – net als ik altijd probeer te doen als ik een plekje vind – aten onder de kerk. Je weet wel, die kerk waar iedereen zo graag wil trouwen. Daarna haalden we ons gerief op in het hotel en was het voor papa tijd om terug te keren naar België en ik naar Cristina.

Ik was best wel moe van alles. Het weekend voor ik naar België kwam, had ik ook al doorgebracht in Malaga. In België voelde het net alsof ik opnieuw op reis was en ook de ca. 10 dagen erna was ik steeds op stap. Ik dacht bij Cristina eens lekker in mijn bed te kruipen en een filmpje te kijken, maar ik deed de deur open en… Er viel een paard omver?! Ik deed de deur wat verder open en zag dat ik een stokpaard omver geworpen had in een berg speelgoed. Meteen snapte ik wat er aan de hand had. Cristina had haar familie uitgenodigd om Los Reyes te komen vieren.

Cristina en ik barcelona

cristina barcelona

Ik had mijn rugzak nog niet afgedaan of ik werd al uitgenodigd voor cava, fruitsla, chocola en de typische taart die op deze feestdag wordt gegeten. In die taart zit dan twee ‘poppetjes’ verstopt die elk een betekenis hebben: de koning betekent dat je de kroon mag dragen voor de rest van de dag en de boon betekent dat je de taart moet betalen. Ik heb geen van beiden getrokken. Daarna drinkt men carejillo. Dat is zwarte koffie met een scheutje rum of cognac. Ik heb dat natuurlijk eens geprobeerd (tot grote hilariteit van de toeschouwers), maar het was nogal straf naar mijn smaak…

Speciale taart voor de Dia de Los Reyes

Speciale taart voor de Dia de Los Reyes

Miguel was koning!

Miguel was koning!

De meest opvallende persoon op dit feestje was natuurlijk Rai. Het enige kind op een feestdag die de kinderen in de bloemetjes moet zetten. Natuurlijk werd die jongen gek van plezier! Hij stond letterlijk te trillen, gilde erop los en rende en rende en rende maar rond in zijn Spiderknight kostuum – i.e. het pak van Spiderman in combinatie met de helm, het schild en het zwaard van een ridder. Rai is een superleuke, kleine knul van 3 jaar die iedereen meteen inpakte. Ik noemde hem Rei Rai, oftewel: koning Rai. Ik was toch blij toen dat joch eindelijk weg was en ik eindelijk kon bekomen op mijn kamertje.

Hij mocht zelfs voetballen in Cristina's kleine flat!

En ja… Sinds gisteren ben ik aan het studeren. Het gaat goed vooruit. Ik heb zowat alles voor mijn eerste examen al geleerd en kan morgen alles herhalen. Vrijdag zal de enige dag zijn dat ik vroeg moet opstaan, aangezien dat mijn enige examen is om 8.30u. Voorlopig zitten er geen uitstapjes meer in voor mij. De enige vlucht die ik nog ga boeken, is mijn vlucht naar huis en ik weet nog niet exact voor wanneer dat gaat zijn. Ik geniet van mijn relaxte tijd. Gisteren keek ik er naar uit om te beginnen studeren – vandaar dat het zo goed vooruit ging – maar vandaag was ik het al meteen weer beu, haha! Het examen van vrijdag is het enige examen waar ik effectief voor moet slagen om er in totaal door te zijn. Als ik voor mijn andere papers en examens een 3 of 4 op 10 haal ben ik sowieso geslaagd. Stress is er dus niet echt, maar dat leert des te makkelijker omdat ik weet dat ik het puur voor mezelf doe.

Ik wens iedereen veel succes met de examens* en de goede (of slechte, wie weet) voornemens** voor 2014!

Besos, 

Claudia.

* Ik ben mij ervan bewust dat dit weer een lang blogbericht was. Als je examens hebt, zou je dan nu niet beter weer gaan studeren? Hup, hup! Gaan met die banaan! iVaya, vaya!

** Misschien kan je op je lijstje ook een city tripje naar Barcelona zetten? Just saying…

Gone for 60 days

Jullie hebben een lange tijd moeten wachten, maar hier ben ik weer! Ik kan me nu al voorstellen dat dit een lang bericht zal worden, maar het is dan ook alweer een maand geleden dat ik nog eens over mijn belevenissen verteld heb. Zo dadelijk zal duidelijk worden waarom dat zo is. Even recapituleren: mijn vorige blogbericht eindigde samen met het La Mercè festival. Dat lijkt al zoooooo lang geleden nu! Er is dan ook heel wat actie geweest deze maand – bijna te veel opwinding misschien – maar dat heeft er zeker voor gezorgd dat ik me geen minuut kon vervelen de laatste 30 dagen.

Zaterdag 28 september ben ik samen met Laurien, een meisje dat ik toevallig vond op Facebook en die hier een jaar Psychologie aan de UB komt studeren (ze zit in haar masterjaar), wat Barcelona gaan verkennen. Eigenlijk was ik op een bepaalde manier ons aan het rondleiden, maar eigenlijk wist ik zelf de helft van de tijd ook niet meer waar ik was. In ieder geval, ik heb eindelijk enkele van de pleintjes in Barri Gotic teruggevonden waar ik met mama ook achter gezocht had 3 jaar geleden – en toen was het ook niet zo simpel om deze te vinden. Ik heb bovendien nog een heel nieuw deel van de Ciutat Vella (het historisch centrum) ontdekt met nog meer leuke straatjes en pleintjes. De bedoeling op dat moment was eigenlijk dat ik met Laurien naar El Born zou gaan voor een tapaatje te gaan eten (dat had ze namelijk nog nooit gedaan). Dat deden we op mijn aanraden met zicht op de kathedraal. Daar is het volgens mij nu eenmaal het gezelligst. Er was op dat moment ook een trouw van één van mij professors haar zus. Zij zag mij, maar ik heb haar niet gezien… Dat heeft ze uitgebreid in de les aan iedereen verteld, haha! Hieronder enkele foto’s van onze wandeltocht.

el born barcelona

el born barcelona

barri gotic barcelona

barri gotic barcelona

Zondag voorspelde men regen en bewolking in Barcelona, terwijl het in Sitges zonnig en warm zou worden, dus verplaatste ik me met mijn verplichte lectuur daar op het strand. Het was er een aangename dertig graden en ik was superblij dat ik dat besluit genoten toen ik hoorde dat het in Barcelona effectief geregend had!sitges

sitges

De week van 7 oktober tot 14 oktober was voor de eerste helft ook weer grotendeels gevuld met schoolwerk. Donderdagnamiddag vertrok ik dan met het vliegtuig naar San Pedro del Pinatar om samen met papa en buurvrouw Ann de aankleding voor ons toekomstig huisje te gaan kiezen. Dat weekend was het slecht weer in Barcelona en zoals je in de foto’s kan zien, was het daar net het tegenovergestelde! Ik kon eindelijk mijn shortjes nog eens aantrekken! De dagen dat ik in San Pedro was, moest ik eigenlijk niet veel meer doen. Papa en Ann waren al een dag eerder op de bestemming en hadden zowat alles al gekozen. Het enige dat ik nog hoefde te doen, was zeggen of ik ermee akkoord was en dat was ik, geloof ik, altijd. Elke dag was het vergadering, en als beloning was er lekker eten en gingen we wandelen in de zon. Ik ben moe van mijn weekendje teruggekomen.

san pedro del pinatar palmboom

Mar Menor

flamingo's zoutmijnen salinas mar menor

De dag van terugkeer moest ik ’s morgens al mee naar de luchthaven. Papa en Ann vertrokken in de voormiddag en ik in de namiddag. Tussen onze vluchten zat een gat van 6 of 7 uur, dus heb ik de bus naar Alicante genomen om de tijd op een leuke manier te overbruggen. Ik heb hier de dijk afgelopen, ben de berg op gegaan om het kasteel Santa Barbara te gaan bezoeken en heb geluncht op de Esplanda Espanyola. Eenmaal terug in de bus op de weg naar de luchthaven, had ik nog een gezellige babbel met een Vlaamse pilote die momenteel in Alicante woonde, zolang Ryanair dat wilde. Ze was echter niet mijn pilote, haha!

UItzicht Alicante

 

castello santa barbara alicante

Esplanada Espanyola alicante

De volgende maandag was het andere koek. De UA had twee van de vakken die ik ondertussen al een maand volgende aan de UB afgekeurd. Van één vak was ik daarmee enigszin blij. Het lijkt een beetje op Wijsbegeerte – iets waar ik eigenlijk heel slecht in ben – en ik zou de week erna hier een examen van hebben, meer specifiek op de maandag dat ik zou terugkeren uit Sevilla. De spanning of ik dit vak nu wel of niet zou moeten blijven volgen bleef tot vlak voor ik vertrok op donderdag. Het andere vak vond ik wel superleuk: US History and Culture. Dat vak moest ik eerst vervangen voor Russisch Formalisme en Structarlisme (ofzoiets). In ieder geval, ik snapte er geen bal van. Toen bleek echter dat ik mijn spaanstalig Wijsbegeerte-achtige vak toch moest blijven volgen. Structuralisme viel op dezelfde dagen en uren en de examens (het deelexamen en het eindexamen) ook. Ik heb daar opgewezen – ik kan immers niet op twee plaatsen tegelijk zijn – en toen kreeg ik drie andere opties voor Structuralisme. Ik koos voor Theorie van de Kritiek op Feministische Literatuur en Gender Studies. Jaja, ze geven hun vakken hier geweldig lange namen! In ieder geval, het vak is superinteressant, maar ondertussen zijn we anderhalve maand verder en aangezien ze hier geen cursussen hebben, zat ik wel met een probleem. Danku, UA! De hele berg werk die ik had proberen wegwerken, was nu net weer zo hoog als tervoren…

Dinsdag 15 oktober vond ik nog net even de tijd om met Steffen naar Tibidabo te gaan. Ik was daar al een keer met papa en Tristan geweest, maar die dag waren er twee mensen omgekomen in één van de attracties, waardoor het grootste deel van de bezienswaardigheid was afgesloten. De enige mensen die er op dat moment nog waren, waren enkele cameramannen en reporters. Toen was het superwarm, maar gelukkig was ik erop voorzien dat het die dinsdag dag fris zou zijn. De reden waarom ik weer naar Tibidabo ben geweest – ondanks al mijn schoolwerk – was dat Steffen aan het einde van de maand weer naar huis gaat, terug naar Denemarken, en ik nog wel een keer naar de top van deze bekende berg wilde. Bovendien is het dit jaar het 100ste jaar dat het pretpark bestaat, wat het net dat extra beetje speciaal maakt.

funicular barcelona tibidabo

Basílica Del Sagrat Cor De Jesús Del Tibidabo

tibidabo barcelona

Het uitzicht over Barcelona

Donderdag 17 oktober laadde ik dan mijn rugzak in met extra plaats voor mijn schoolgerief, zodat ik zou kunnen leren voor het onmogelijke examen van Filosofie. Ik zag het eigenlijk helemaal niet zitten. Na de les nog snel even een hapje gaan eten met mijn vriendinnetjes van Erasmus, rugzak maken en op naar de luchthaven. Ik was een beetje aan de late kant, maar geen stress… totdat de bus onderweg naar de luchthaven raar begon te doen. Opeens besefte ik dat we al een tijdje wel heel traag aan het rijden waren. Ja, er was inderdaad veel verkeer, maar voor ons op de rijstrook reed toch bijna niemand? En toen stonden we opeens in panne. En over drie kwartier moest ik in het vliegtuig zitten. En ik begon een beetje te stressen. Maar ik probeerde rustig te blijven en ging naar voor in de bus om te vragen wat het probleem was en inderdaad: panne. “Maar over vijf minuten is het opgelost, dus iedereen moet op de bus blijven.” Waarop ik zei dat ik geen vijf minuten had. Ik moest mijn vliegtuig halen. “Nee, blijf in de bus.” Mij niet gezien! Zodra de kerel zich omdraaide, sprong ik de bus uit en hield een taxi aan. Ik moest het dubbele van een allez-retour met de bus betalen, maar ik was tenminste op tijd. Met 10 minuten speling was ik aan mijn gate, waar de mensen al aan het instappen waren. Uiteindelijk vertrokken we te laat. Als je met Ryanair vliegt, dan neem je enkel handbagage mee. Gevolg: meer dan een kwart van de vlieger moest zijn kofferkes in het laadruim laten plaatsen. Lange discussies volgden omdat de mensen ten eerste hun valieske niet in het laadruim wilden laten opbergen(ook al duurde de vlucht maar een uur) en ten tweede ze hiervoor niet extra wilden betalen. Gelukkig was ik daar met mijn rugzak en was dat allemaal geen probleem. Helemaal achteraan in het vliegtuig was er nog een plekje vrij aan de venster en gedurende de halve vlucht vlogen we langs de kustlijn van Oost-Spanje, zodat ik een mooi uitzicht had bij de ondergaande zon. We kwamen ook nog eens een kwartier te vroeg aan.

ondergaande zon ryanair

Aangekomen in Sevilla, besefte ik pas echt dat ik voor de eerste keer alleen op reis was in een ander land. Mijn eerste compleet onafhankelijke reis naar een plaats waar ik niemand kende en nog nooit geweest was. Ik had ook niet veel voorbereidingen getroffen, omdat ik daarvoor tijdens de week geen tijd had met al mijn schoolwerk. Ik had enkel een verblijfplaats geregeld met AirBnB in de wijk La Macarena. De vrouw die mij een kamer verhuurde had me gezegd dat ik met de bus van de luchthaven naar het treinstation van Santa Justa moest gaan en daar een taxi nemen. Dat heb ik gedaan en om een uur of half tien ’s avonds had ik haar woonst gevonden. Snel even iedereen op de hoogte stellen dat ik goed was aangekomen en dan gaan slapen.

Dag één in Sevilla. Ik had via de website van Couchsurfing twee mensen leren kennen waarmee ik had afgesproken voor die dag. Eerst zou Maikel, een rasechte Seviliaan, me enkele belangrijke bezienswaardigheden laten zien: La Catedral met haar bekende toren: La Giralda (hiervoor moest ik 34 verdiepingen klimmen maar het uitzicht was geweldig). In deze kathedraal ligt tevens Cristobal Colon begraven, ons beter bekend als Christoffel Columbus. Daarna zijn we verder gewandeld naar Los Reales Alcazares, een koninklijk paleis met christelijke, moorse en joodse elementen. Ondertussen hebben Maikel en ik wat gepraat en toen hij over montaditos begon en bleek dat ik niet wist wat dat was, nam hij me gelijk mee naar 100 montaditos, een tapas bar waar je 100 verschillende mini-broodjes kan bestellen voor €1 (op maandag is alles €0,5!!). Dat vond ik zo’n geweldig concept en ze waren zo overheerlijk dat ik er later nog een keer ben teruggeweest. Maikel heeft me dan ook zijn favoriete drankje doen bestellen: tinto de verano. Het lijkt op sangria, maar het is veel lekkerder. Een mix van gekoelde rode wijn met fanta orange of lemon. Ik heb het thuis proberen na te maken, maar het smaakte jammer genoeg niet hetzelfde… Het was in ieder geval ook maar €1 dus daar heb ik ook van geprofiteerd! In de namiddag heb ik gestudeerd voor mijn examen en ’s avonds ben ik met Karen, haar roommate Giulia (uit Sicilië) en Antonia (uit Duitsland) naar het festival Prado de San Sebastian geweest. Dat was al bijna een maand aan de gang en bestond uit een hele groep kraampjes met eten, drank en voorwerpen uit landen van de hele wereld. Er was ook een podium waar om de zoveel tijd voorstellingen waren. Het was best leuk, maar ik was ook doodop, dus om half twee was ik terug op mijn kamer en ik viel direct in slaap, ondanks mijn bobbelige bed.

La seta Plaza de la Encarnacion

La Catedral sevilla

Patio kathedraal sevilla

Binnenplein van de kathedraal in sevilla

sevilla ik

La Giralda sevilla

De klokkentoren la giralda sevilla

Uitzicht op de Sevilla

 

Typische andaluzische elementen sevilla

Maikel, mijn gids, en ik in sevilla

Festival Padro San Sebastian, bij volle maan, sevilla

Mojito's sevilla festival

Dag 2 in Sevilla. In de voormiddag liet ik Maikel mij weer rondleiden. Blijkbaar doet hij dat graag. Hij laat ook altijd de stad zien aan uitwisselings- en erasmusstudenten die naar Sevilla komen. Die dag zijn we naar Plaza de Espanya, Toro de Oro, Teatro de la Maestranza en de bekende stierengevechtenarena Plaza de Toros aan de Rio Guadalquivir gewandeld. Sevilla is echt een kleine stad in vergelijking met Barcelona. Je kan hier makkelijk alles te voet doen. Daarna bracht hij me weer op tijd terug naar de Kathedraal, waar ik met Antonia en Giulia had afgesproken om tapas te gaan eten in Giulia’s favoriete tapas bar. Ik heb lekkere tapas gegeten, maar ik was helemaal in de ban van de montaditos, haha! Ik ga die hier zeker zoeken in Barcelona als ik nog eens tijd heb! In de namiddag heb ik weer gestudeerd. ’s Avonds ben ik dan met Giulia naar een gratis flamencoshow gaan kijken dat heel populair is bij de locals. De danseres deed me een beetje aan Pili denken, een toffe vrouw met Spaanse roots die mij in België al eens helpt met mijn Spaans. Opa had me wel eens gezegd dat zij ook flamenco kan, kon of heeft leren dansen. In ieder geval, het is alsof Italianen elkaar kunnen ruiken, want al na een kwartier zaten Giulia en ik omringd door een tiental Italianen. Ik verstond er geen sikkepit van, maar Giulia vond het leuk om nog eens Italiaans te kunnen praten en twee van hen konden Engels, dus heb ik me niet verveeld omdat ik met hen kon praten. Na een nachtelijke wandeling ben ik weer als een blok in slaap gevallen toen ik terug op mijn kamer was.

Uitzicht op de Guadalquivir en Triana sevilla

Plaza de Espanya sevilla

plaza espana sevilla barcelona

sevilla

sevilla plaza espanya

Toro de Oro sevilla

Tapas sevilla

Flamenco show in La Carboneria sevilla

flamenco carboneria sevilla

Dag 3 in Sevilla. Ik had intussen bijna alles gezien in Sevilla, behalve de wijk Triana, aan de andere kant van de rivier. Sevilla is heel erg verdeeld op dat gebied, de mensen van Triana vinden de mensen aan de andere kant van de rivier niet leuk en omgekeerd. Wat daar gedeeltelijk ook mee te maken heeft, is het feit dat elke kant een eigen voetbalteam heeft, en meer hoef ik waarschijnlijk niet te zeggen, hé? In ieder geval, ik had gehoopt hier tapas te kunnen eten als lunch – ik heb volgens mij amper échte restaurants gezien in Sevilla, alleen maar tapas bars – maar het was ofwel te duur ofwel was er gewoon niks aan. Geef mij toch maar de andere kant van de rivier! Ik ben, zoals ik eerder al zei, dan maar weer montaditos gaan eten met een tinto de verano erbij. Daarna terug naar mijn kamer om nog te studeren. Ik geef toe dat ik mijn tripje naar Sevilla niet zo geslaagd vond als het had kunnen zijn, enkel en alleen omdat ik heel de tijd met mijn examen in mijn achterhoofd zat. Ik zag het echt niet zitten. Maar gelukkig is er mijn Batman – mijn klasgenoot, die ook wel bekend staat als Fran – die me continu geholpen heeft. Hij legde alles uit wat ik niet begreep en stuurde mij de afgelopen weken zijn notities en tijdens het studeren stuurde hij ook zijn samenvattingen. Dankzij hem denk ik dat er nu wel een kans is dat ik erdoor zal zijn. Natuurlijk heb ik zelf ook heel wat opzoekwerk gedaan, maar hij had zo’n medelijden met mijn gestress, terwijl ik plezier hoorde te maken in Sevilla, dat hij alles deed om me te helpen. Bovendien is hij heel erg geïnteresseerd in filosofie – dat was hij bijna gaan studeren in de plaats van Filologie – dus vond hij het nog leuk ook! Ik zal hem binnekort een keer moeten bedanken. Die nacht kon ik niet goed in slaap geraken, hoewel ik om 5u al moest opstaan. Ik was niet echt ongerust dat ik mijn vlucht zou missen en ik was al een pak zekerder dat ik mijn examen goed zou doen, maar ik denk dat ik onbewust toch wat aan het stressen was.

rivier sevilla

brug Isabel II sevilla

De volgende dag verliep alles in ieder geval goed. Ik stond op tijd op, wandelde zonder verloren te lopen naar het treinstation – een wandeling van een klein half uur – en moest lopen om de bus te halen, waarbij ik mijn enkel overbelastte waardoor ik de rest van de dag mank liep, maar dat was de volgende dag al weer bijna genezen. Ik was perfect op tijd op de luchthaven, ondanks dat we weer later vertrokken omdat er weer te weinig plaats was voor de handbagage. Ik, met mijn rugzak, mocht echter plaatsnemen op de tweede rij vooraan op voorwaarde dat ik mijn rugzak tussen mijn benen op de grond zou zetten – geen probleem, want dat doe ik altijd al! Met Ryanair hebben de eerste drie of vier rijen altijd meer ruimte, maar daar moet je extra voor betalen. Ik was dus best content! We kwamen desondanks stipt op tijd aan. Ik had nog genoeg tijd om te douchen, mijn rugzak op te ruimen en naar mijn examen te gaan. Die avond heb ik niet veel meer gedaan, want ik was weer supermoe.

De dagen daarna ben ik altijd naar de les geweest, heb mijn schoolwerk gedaan en Feminisme proberen in te halen tussendoor. Het kwam goed uit dat er donderdag een staking/protest was, want ik heb heel productief kunnen werken. Daarenboven kreeg ik, geloof het of niet, alweer heimwee naar mijn uitstapjes, denkende aan het feit dat ik dit weekend niets anders gepland had dan schoolwerk, dus heb ik woensdag een vlucht naar Lissabon geboekt voor eind november en donderdag heb ik een busticket naar Andorra gekocht voor het 8 en 9 november. Ik weet echter niet of ik nog wel tijd en geld heb voor in december nog naar Valencia te gaan… Maar dat is nog lang en ik ga ook al naar huis met Kerstmis. Dat lijkt al helemaal niet zo lang meer! We zien wel, hé.

Protest op de Plaza de la Universidad

Protest op de Plaza de la Universidad

Zoals verwacht is het weer een hele boterham geworden. Ik heb me nog een beetje proberen in te houden, maar ik denk dat je al wel een idee hebt van hoe mijn maand is verlopen, niet waar? Je kan je vast wel voorstellen dat ik nog een paar keer verloren ben gelopen, dat hoef ik niet eens meer te vermelden, toch? Ik ben in ieder geval blij dat ik dit weekend nog eens rustig in mijn eigen bed kan slapen, op mijn gemak voor het school kan werken, tussendoor een filmpje kijken, uitslapen, een blogbericht schrijven… En ondertussen kan ik al beginnen uitkijken naar mijn volgende uitstapjes na mijn deelexamens!

Ik hou mij aan mijn woord: jullie zullen niks missen!

Hasta luego!