Barcelona Anders: 9 activiteiten waar je zelf nog niet aan dacht

We moeten er geen doekjes omwinden, net zoals Parijs is Barcelona zo’n stad waar je meerdere keren naar toe gaat, maar waar het steeds moeilijker wordt om nieuwe, andere activiteiten te vinden om het boeiend te houden. Ik vertelde al waar je kan gaan eten en slapen, maar ook welke toeristische dingen in Barcelona je zeker een keer gezien moet hebben.

Vandaag doe ik enkele suggesties voor activiteiten waar je zelf nog niet aan dacht, of waar je misschien nog nooit van gehoord hebt! De lijst bevat locaties binnen én net buiten Barcelona. Maar alles is even goed bereikbaar met het openbaar vervoer.

9 Suggesties voor een Vernieuwend Bezoek aan Barcelona

horta-barcelona-herfst

Labirinto d’horta

In de Gracia wijk vindt je een onverwacht mooi en groots park dat Horta heet. Overal vind je Romantische invloeden terug. Midden in het park staat een Eros standbeeld; rondom kan je allerlei tuinen en paadjes ontdekken… en ook het doolhof! Ik hoef je niet te vertellen dat ik het leuk vond om met een groep vriendinnen het doolhof te ontdekken. Maar ook de rest van het park is een bezoek waar. Ik was er aan het einde van de herfst toen alle bomen felle kleurtjes droegen, wat het eens zo mooi maakte.

Passeig dels Castanyers 1 (Gracia)

freixenet-barcelona-activiteit

Bron: Turismo de Barcelona

Freixenet wijnkelders

Sinds 1861 wordt er net buiten Barcelona, in de Penedès regio, cava geproduceerd en geëxporteerd vanuit de wijnvelden en –kelders van Freixenet. Enkele jaren geleden deed ik er zelf eens een toer van de velden en kelders, en nam daarna natuurlijk deel aan een tasting. Voor €11 koop je een toegangsticket, incl. RENFE treinticket, en steun je een van de laatste, originele cavaproducten die nog overschieten in Spanje.

Joan Sala, 2 (Sant Sadurni d’Anoia)

montserrat barcelona

Montserrat

De meest mysterieuze bergen van Catalonië vindt je in Montserrat, een bergdorpje dat een 40-tal minuten per trein buiten Barcelona ligt. Montserrat betekent letterlijk “afgezaagde berg” en dit verwijst naar de mysterieuze vorm die de bergtoppen hebben. Ze waren zelfs genomineerd om een van de zeven wereldwonderen te worden! Naast het bewonderen van het uitzicht, kan je ook het populaire klooster bezoeken of gaan hiken in het nationaal park van Monserrat.

el rey de magia barcelona

Bron: qué.es

El Rey de la Magia

Ik vind het moeilijk om deze plek te delen met het grote publiek als ik eerlijk ben. Deze goochelwinkel is zo aunthetiek en “magisch”! Toen ik er eindelijk eens in slaagde om tijdens de steeds veranderde openingsuren binnen te lopen, heb ik meteen wat trucs gekocht. Later ontdekte ik dat er ook een museum aan de shop verbonden is. Op zaterdag en zondag worden er zelfs magic shows gehouden!

Carrer de les Jonqueres 15 (El Born/Barri Gotic)

carrer-barcelona-straat-aiguafreda

Bron: fotolog.com

Leuke straten in Barcelona

Als je klaar bent om La Rambla, de zeedijk en dergelijke achter je te laten, kan ik je nog wel enkele anderen straten aanbevelen. Sant Antoni is zo’n opkomende wijk waar je nieuwe winkels en zaakjes ziet opschieten als paddenstoelen uit de grond. Vooral dan ook in Carrer del Parlament. Check zeker Bodega Vinito (voor goedkope wijn met live muziek), Crum (voor specialiteiten met aardappel) en Café Cometa (een leuke koffiebar). Hou je eigenlijk stiekem toch van de wereldbekende Rambla? Wel, in de wijk Poble Nou kan je altijd de even levendige, maar nieuwere Rambla de Poble Nou gaan ontdekken. Iets helemaal anders is dan weer Carrer d’Aiguafreda, wat letterlijk hetewaterstraat betekent. Dat verwijst naar de tijd toen huisvrouwen hier hun was kwamen doen. De straat geeft je een heel ander gevoel van Barcelona, bijvoorbeeld omdat de gebouwen er maximum 1 verdieping tellen en het er vol met bloemen hangt, zoals in Cordoba in de meiperiode. ’s Avonds kan je altijd richting Carrer de Joaquin Costa trekken, waar je leuke cafés en cocktail bars vinden met een leuke, jeugdige sfeer.

figueres salvador dali

Figueres

Dicht bij de grens met Frankrijk en 50 minuten met de trein buiten Barcelona kan je het stadje Figueres bezoeken. Het was de eerste stad in de provincie Girona dat “echte” winkelstraten had. Maar vandaag is het vooral bekend als kunststad. In alle straten staan kunstwerken, maar de echte blikvanger is natuurlijk het opvallende theater dat nu als museum van Salvador Dali fungeert.

nova icaria beach strand barcelona

Bron: visitbarcelna.com

Playa Nova Icaria

Aangezien ik zelf niet zo’n fan ben van Barceloneta, trok ik zelf altijd naar het rustigere Playa Nova Icaria. Je doet er misschien ietsje langer over om er te geraken, maar je hoeft niet te vrezen dat je in iets stapt of dat ze je spullen komen stelen. Het overwegen waard zeg ik!

sitges

Sitges

Op een half uurtje met de trein buiten Barcelona lig Sitges. Beroemd of berucht, ik ben er zelf vaak geweest tijdens mijn Erasmusperiode. Sitges is beroemd vanwege de aangename stranden en proper zeewater, maar ook om de indrukwekkende carnavalparade en het bekende filmfestival. Berucht is Sitges dan weer als holebi-friendly city, maar ook vanwege haar naaktstrand. Zelf vind ik het leuk om eerst te verdwalen in de kleine (winkel)straatjes van het stadje om daarna lekker te gaan uitblazen op het strand.

tarragona

Tarragona

Een korte treinrit buiten Barcelona neemt je mee terug naar de Romeinse tijd. Tarragona was een belangrijke stad tijdens de Romeinse periode. Het zal niet verbazen dat je er nog heel wat overblijfselen terugvindt die ook nog eens super in tact zijn gebleven. Je kan er makkelijk een aantal uren doorbrengen en je ogen uitkijken!

Ontbreekt er nog iets in deze lijst? Let me know!

1 jaar bloggen: een reis terug in de tijd

claudia goes abroad

Ik kan het bijna niet geloven! Ik heb

  1. dit project maar liefst een volledig jaar volgehouden en ik heb het me nog geen enkele keer beklaagd.
  2. zoveel gezien en gedaan de afgelopen twaalf maanden dat ik het zelf amper besef.
  3. de smaak goed te pakken en wil ik er graag nog een jaartje bij doen!

Voor mij is het heel leuk om alles eens op een rijtje te zetten. Terugkijken naar foto’s is iets waar ik me af en toe mee bezig hou en ik wil jullie graag een terugblik gunnen in de laatste twaalf maanden van mijn leven.

Laten we terug in de tijd gaan, naar 28 augustus 2013.

Augustus 2013

Tot de dag voor mijn vertrek heb ik gewerkt, maar daarna vertrok ik voor 5 maanden op Erasmus naar Barcelona! Hier had ik 4 jaar naar uitgekeken en nu was het moment eindelijk daar. In twee keer legden we de 1200km die zich tussen mijn thuis en Barcelona bevinden af. Ik kreeg nog enkele dagen de tijd om afscheid te nemen voor ik in trok bij mijn gastmoeder, Cristina. Die werden volop benut!

September 2013

Terwijl ik gewoon werd aan het beklimmen van de soms zeer steile heuvels in mijn buurt (San Gervasi) leerde ik mijn gastmoeder beter kennen, trok ik naar het strand (niet Barceloneta!) en verkende de buurten die ik al kende in de stad (inside of the comfort zone eigenlijk). Maar ik begon mezelf te leren niet bang te zijn om een straat in te gaan waar ik nog nooit geweest was en niet in paniek te raken als ik niet meer wist waar ik was (buiten de comfort zone).

Mijn reisjes begonnen al in de tweede week van mijn verblijf. Het begon met de spectaculaire uitzichten van Montserrat, de witte stranden van Sitges en de kunst in Figueres. Ondertussen verkende ik nog verder mijn nieuwe thuisstad, leerde mijn Amerikaanse gastzussen kennen en bereidde me mentaal voor op de eerste schoolweek aan de Universitat de Barcelona (want dat was immers de reden waarom ik überhaupt in Spanje was).

Montserrat

Montserrat

Eind september kreeg ik dan eindelijk – derde keer, goeie keer – de kans om Barcelona’s feestweek bij te wonen: Fiesta de la Merced, de (eigenlijke) verering van de stadsheilige. Daar leerde ik dat Barcelonezen iets hebben met vuur en vuurwerk. Elke gelegenheid is goed genoeg… O ja, en dat ik hun volksmuziek wel even leuk vind, maar er na enkele minuten wel hoofdpijn en genoeg van heb.

The correfoc during Fiesta de la Merced

De correfoc tijdens Fiesta de la Merced

Ten slotte leerde ik leuke en interessante mensen kennen via Couchsurfing meetings, een eye-opener.

Oktober 2013

In oktober leerde ik dat Spanjaarden altijd tien à vijftien minuten te laat komen en dat ik het daar heel moeilijk mee had (in het begin). Niet omdat ik me eraan ergerde – okeee, jawel – maar vooral omdat ik zélf niet te laat kan komen. Het enige waarin ik uiteindelijk veranderd ben, is dat ik nu op het uur aankom in plaats van een kwartier te vroeg.

Bovendien kan ik vanuit de bron bewijzen dat de lessen in Spanje niet makkelijker zijn dan in België. Het is te zeggen, als het over hun eigen taal en cultuur gaat tenminste. De Engelse vakken waren poepsimpel, maar dat wil niet zeggen dat de professoren met punten smeten. Je moest nog wel steeds je best doen.

Mijn time-management skills werden ook aangescherpt deze maand. Ik had veel lees- en huiswerk, deelexamens enz. Toch slaagde ik erin het te combineren met uitstapjes naar San Pedro del Pinatar, Alicante en Sevilla. Ik zag flamingo’s (in Europa!), woonde een flamencoshow bij, sprong in fonteinen en proefde voor het eerst tinto de verano en montaditos.

De Guadalquivir rivier in Sevilla

De Guadalquivir rivier in Sevilla

Had ik er genoeg van? Absoluut niet! Wetende dat ik beiden aankon – studeren en reizen – boekte ik meteen twee nieuwe uitstappen voor november.

November 2013

De kleerkastwissel – van zomer naar winter – kwam op een passend moment. Mijn eerste uitstap was naar het prinsdom dat Andorra heet. Het was er tien graden kouder dan in Barcelona en mijn dikste trui was niet dik genoeg! Het feit dat ik me er ook nog eens doodverveelde, zorgde ervoor dat ik niet snel genoeg terug naar ‘huis’ kon.

Lissabon was een pak leuker, maar ik heb hier beseft dat je een grootstad niet in 3 dagen kan bezoeken. Ik zal dus nog eens terug moeten… Is dat een goed excuus of niet?! In afwachting van mijn allereerste reis ooit naar Portugal, bezocht ik nog de nabij Barcelona gelegen stad Tarragona, waar de sporen van de bezettingen uit de Oudheid nog duidelijk zichtbaar zijn.

Het Monument of Discoveries, de Vasco da Gama brug en Cristo Redendor in Lissabon

Het Monument of Discoveries, de Vasco da Gama brug en Cristo Redendor in Lissabon

Eindelijk zette ik de stap om eens churros con chocolate te proeven en ik had gelijk: zonder chocolade vind ik ze veel lekkerder, maar ik wilde graag de echte Spaanse wijze beleven. Een andere belevenis was mijn eerste bezoek aan een Barcelonese discotheek, en dat viel absoluut tegen.

December 2013

Na een verkenning van het doolhof in het Parque d’Horta en een weekend in Malaga, waar ik een beginnende bronchitis opliep ondanks dat het 28°C was, bracht ik Kerstmis door thuis in België.

El Muello Uno, de nieuwe wandelboulevard aan de haven van Malaga

El Muello Uno, de nieuwe wandelboulevard aan de haven van Malaga

Januari 2014

De week van Nieuwjaar bracht ik door in Granada en San Pedro del Pinatar met mijn papa… om af te sluiten in Barcelona met een voetbalmatch van FC Barcelona in Camp Nou! Eenmaal terug bij Cristina, mocht ik met haar familie en beste vriendinnen Drie Koningen vieren, wat in Spanje zowat gelijk staat aan Sinterklaas en Kerstmis samen. En de volgende dag begon het studeren voor de examens… Dat moet natuurlijk ook gebeuren.

Zonsondergang tijdens de match van FC Barcelona.

Zonsondergang tijdens de match van FC Barcelona.

En dan was het tijd om afscheid te nemen. In tegenstelling tot de anderen ging ik niet mijn favoriete plekjes in Barcelona bezoeken (ik ga er de volgende keer nog wel eens naar toe!). Ik liep wel nog eens de kustlijn af, omdat ik in België nu eenmaal niet zo vaak naar de zee ga, en bezocht een laatste keer Sitges. Het afscheid met mijn Erasmus-vriendinnen vond maar liefst 3 keer plaats, maar jah… zo gaat dat nu eenmaal… Ik kan je vertellen dat ik de nacht voor ik voorgoed naar huis terugkeerde niet geslapen heb.

De boulevard in Sitges

De boulevard in Sitges

Februari 2014

Niet alleen voor mij zaten de examens erop. Om dat (en natuurlijk mijn terugkeer) te vieren, liftte ik (voor de eerste keer!) met mijn beste vriend naar Parijs. Dit was niet alleen de eerste keer dat ik met een vriend op reis was (en ja, onze vriendschap heeft stand gehouden), maar ook de eerste keer dat ik bestolen werd. Als ik eerlijk ben, vond ik het erger dat ze mijn iPhone hadden gestolen dan als het mijn portemonnee was geweest. Maar goed, moving on!

Op de trappen voor de Scaré Coeur in Parijs

Op de trappen voor de Scaré Coeur in Parijs

April 2014

Mijn verjaardagsmaand wilde ik spenderen… in het buitenland! Verrassing! April is natuurlijk de maand van de paasvakantie. Ik had de vorige twee maanden mijn werk goed bijgehouden, zodat ik eropuit zou kunnen trekken. En dat heb ik gedaan! Met city trips naar Dublin (in Ierland), Edinburgh en Glasgow (in Schotland) en London (in Engeland) kon ik weer wat hoofdsteden aan mijn lijstje toevoegen. Hoewel het couchsurfen absoluut de beste manier was om de eerste drie steden te ontdekken, was ik toch blij dat ik mijn ‘familie’ in London kon bezoeken. Het kost me heel veel moeite om wat uiteindelijk vreemde mensen zijn te vertrouwen (een goede oefening, hoe dan ook), maar het is altijd leuk om vertrouwde gezichten te zien en goede banden nog extra te verstevigen.

Bezoek aan The Elephant House, waar J.K. Rowling het grootste deel van het eerste boek over Harry Potter schreef

Bezoek aan The Elephant House in Edinburgh, waar J.K. Rowling het grootste deel van het eerste boek over Harry Potter schreef

Juni 2014

Eind juni maakte ik eindelijk eens een echte toeristische wandeling door mijn studentenstad: Antwerpen. Ik hou van Antwerpen, maar hoe geloofwaardig klinkt dat als ik er niet eens deftig mijn weg kan vinden. Daar heb ik na de examens maar eens verandering in gebracht.

Het uitzicht op Linkeroever van aan t' Steen

Het uitzicht op Linkeroever van aan t’ Steen in Antwerpen

Juli 2014

Na bijna drie volledige maanden in België te zijn gebleven, was de nood om te reizen hoog. Ik had heel erg mijn best gedaan alle promoties in mijn mailbox te negeren en zelf geen reisje meer te boeken. Om mij af te leiden, ben ik voor het eerst in mijn leven met een luchtballon gaan varen. Iedereen zou dat eens moeten doen! Half juli trokken mijn papa, broer en ik richting Spanje. Na een tussenstop in Collioure kregen we problemen met de auto en de dagen dat we onverwacht in Barcelona “moesten” verblijven, bleven maar oplopen. Het was geluk bij een ongeluk dat het toch nog in mijn geliefde Barcelona was! Nadat we onze wagen terug hadden, reden we naar San Pedro del Pinatar, Alicante, Murcia en eindigden in Moraira, nabij Calpe.

Met een luchtballon over België varen

Met een luchtballon over België varen

Augustus 2014

Nu is de cirkel weer rond. Net als vorig jaar in augustus werkte ik deze maand in de Starbucks op de luchthaven van Brussel. Ik kan dan misschien niet op reis gaan, maar dan kan ik me nog steeds in tussen de reizigers begeven om de sfeer op te snuiven, niet waar? Ik trok er ook een weekendje op uit om Brussel, Ieper en Kortrijk te verkennen, op uitnodiging van mijn vriend Bart die ik via Couchsurfing in Malaga leerde kennen. Dat kwam goed uit in verband met mijn plan om niet buiten België te reizen deze maand en het was nog leuk ook! Op 28 augustus vorig jaar kwam ik aan in Barcelona en dat is zowat het begin van Claudia Goes Abroad. Ik heb mijn blog zien groeien, maar ik heb ook mijn aantal vriendschappen zien groeien tijdens mijn reizen en de vraag naar Engelse versies van mijn blogposts wordt groter. Daarom start ik in september met Blonde Gone Travel, in de hoop dat ik met mijn verhalen een grotere groep mensen kan bereiken die iets aan mijn verhalen hebben.

Een wandeling over de stadsmuren van Ieper

Een wandeling over de stadsmuren van Ieper

Dus, ter conclusie:

  • ik bezocht dit jaar 7 verschillende landen
  • ik ging ca. 20 keer alleen op reis
  • ik woonde 5 maanden in Barcelona
  • ik liftte naar Parijs met mijn beste vriend
  • én ik haalde mijn Bachelor diploma.

Hoeveel beter kan het nog worden?! Ik ben al benieuwd naar volgend jaar!

Barcelona, La Ciutat Sense Temps

In de tweede helft van juli ging ik zoals gewoonlijk met mijn papa en broer op reis. Aangezien we daar momenteel een huis aan het bouwen zijn, was het logisch dat we, net als vorig jaar, naar Spanje gingen. De tocht verliep echter niet zoals verwacht…

Na ons korte bezoek aan Collioure begonnen de problemen. We waren net een klein half uurtje voorbij Barcelona toen onze auto opeens een raar geluid begon te maken, vermogen verloor en begon te beven. Natuurlijk zijn we meteen de eerstvolgende afrit van de snelweg af gereden. Er bleek inderdaad een probleem te zijn met één van de cilinders van de motor. Dat wist een lokale garagist in the middle of nowhere – een stadje genaamd Gelida – ons te vertellen.

//

Na bijna zes uur telefoneren, wachtend in de schaduw (en soms in de zon) zonder eten, kwam er eindelijk hulp. Onze wagen werd getakeld en in de luchthaven van Barcelona konden we een vervangwagen ophalen. (Er is nog veel meer gebeurd, maar ik zal jullie de hele uitleg besparen. Maar zo zie je maar dat het allemaal op korte tijd kan mislopen.)

“Barcelona, la ciutat sense temps” – Enrique Moriel (Barcelona, de tijdloze stad )

Eerst stelde men voor onze auto naar Terrassa te laten voeren, maar aangezien we even dicht bij Barcelona waren (ook al was dat dan in de tegengestelde richting van waar we naartoe moesten), heb ik ervoor gepleit daarheen te gaan. Het was zaterdagnamiddag – weekend dus – en niemand zou tot maandag iets aan onze wagen doen. Maar toch, waar kan je nu beter in panne vallen dan in Barcelona?

PicQTD42

Natuurlijk, Barcelona ligt nog altijd in Spanje. En iedereen kent de manier van werken van Spanjaarden (en hun heilige siësta bijvoorbeeld). Van de positieve kant bekeken, zes dagen zouden we uiteindelijk vastzitten in Barcelona. Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat ik hier in 2014 nog eens naartoe zou gaan na mijn Erasmus daar in het eerste semester van dit schooljaar!

Onze voormiddagen bestonden voornamelijk uit uitslapen (het is en blijft immers vakantie) en telefoneren om te horen hoe ver ze al zaten met de auto, zodat we wisten wat we die dag konden doen. We wilden immers niet aan de andere kant van Barcelona zitten als we dan eindelijk onze auto mochten gaan halen. Tegen de vroege namiddag wisten we dat dan en konden we eindelijk naar buiten.

PicQTD38

Natuurlijk was ik in mijn element. Ik kon van dingen vertellen wat ze waren en waar ze zich bevonden – ook al was dat wat moeilijker omdat we nooit met de metro gingen. Het hotel dat we hadden gekregen, Catalonia Catedral, bevond zich midden in het centrum, net tussen La Catedral en Portal d’Angel, die uitkomt op Plaza Cataluña. Alles lag min of meer op wandelafstand, dus dat is dan ook wat we hebben gedaan: wandelen.

Plotseling op concertjes botsen

Plotseling op concertjes botsen

Potje watermeloen van de Boqueria

Potje watermeloen van de Boqueria

Aangezien het historisch centrum van Barcelona dat ook echt is – historisch bedoel ik dan – is het telkens raar om uiteindelijk in modernere delen van de stad terecht te komen. Ik ken Barcelona ondertussen redelijk goed, maar elke keer word ik toch weer door haar diversiteit overrompeld.

We hebben onder andere een wandeling langs de kustlijn gemaakt, gegeten en gedronken in Bestial en de nieuwe, bijhorende bar Palmito (wat er gezelliger uitziet dan het lijkt). Bij het avondeten moesten we naar binnen spurten omdat het opeens vanuit het niets begon te regenen. Zo is gebleken dat het binnen in Bestial minstens even gezellig is als buiten. We brachten opnieuw een bezoekje aan CDLC (Carpe Diem Lounge Club) en aten in restaurants die prijs-kwaliteit echte aanraders bleken: Arcano, La Cañete en En Ville. Supergezellig en leuk personeel ook. Na al die tijd heb ik ook eens in het Hard Rock Café van Barcelona gegeten! Is het al dat aanschuiven in de zon waard? Misschien niet. Maar mijn broer en ik wilden er heel graag heen.

Mijn broer en ik in Beach Bar Palmito

Mijn broer en ik in Beach Bar Palmito

Het gezellige restaurant Arcano, verstopt in El Born

Het gezellige restaurant Arcano, verstopt in El Born

Genieten van een Cava Sangria

Genieten van een Cava Sangria

Overheerlijke tapas in Bar La Cañete, in een zijstraat van de Ramblas

Overheerlijke tapas in Bar La Cañete, in een zijstraat van de Ramblas

Verder heb ik het andere deel van Parque de la Ciudadela eindelijk eens bezocht en heb ik mijn vader mee genomen naar Sitges, terwijl mijn broer voor zijn herexamens studeerde.

Parque de la Ciutadella

Parque de la Ciutadella

Al bij al hebben we het beste gemaakt van ons verblijf in Barcelona, een verblijf van pure onzekerheid – onzekerheid over de staat van onze wagen en zo dus ook over onze verblijfsduur. Soms is positief blijven het enige wat je kan doen. En dat is net iets makkelijker in gevallen zoals dit, een geluk bij een ongeluk.

eleanor roosevelt

Waar zou jij wel eens willen stranden als je gedurende een week met je auto in panne valt?

Finish: 150 days!

DE EXAMENS ZITTEN EROP!

Elk semester opnieuw realiseer ik me niet dat ik toch wel stress over de examens, totdat ze erop zitten. Plots keert mijn eetlust weer terug bijvoorbeeld, en dan kan ik niet geloven dat het alweer drie weken geleden is sinds ik voor het laatst patatas bravas at. Van het enige examen waar ik voor vreesde, nl. het eerste: Spaans-Amerikaanse Literatuur, weet ik al dat ik er door ben. Ik denk dat ik dit semester heel tevreden zal kunnen afsluiten. Daar ben ik niet alleen blij, maar ook opgelucht om! Zoals opa er me ook vaak op heeft gewezen: als ik slechte resultaten zou halen, zouden al mijn reisjes een averechts effect kunnen hebben. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Daarom dat ik ook heel hard mijn best heb gedaan, zodat de reisjes mijn beloning zouden kunnen zijn en niet de oorzaak van herexamens.

Dit is en blijft natuurlijk een reisblog. Laten we het dus over leukere dingen hebben!

sitges

Zoals ik tijdens het afgelopen semester al heb aangetoond, studeer ik al eens graag op verplaatsing. Aangezien ik voor mijn laatste examen veel tijd had, besloot ik nog eens een laatste bezoekje aan Sitges te brengen, mijn favoriete badstadje buiten Barcelona. Misschien herinner je je het nog, maar deze plek staat bekend als dé gay beach town van de Costa Brava. De vorige twee keren zag ik er letterlijk geen één, maar de helft van de mensen die ik afgelopen vrijdag tegenkwam, toen ik in de winkelstraatjes rondstruinde en over de promenade kuierde, waren koppeltjes bestaande uit twee mannen. Opeens snapte ik waar de reputatie van Sitges vandaan kwam!

sitges

sitges

sitges

sitges

sitges

sitges

De bedoeling was eigenlijk dat ik de Amerikaantjes, mijn twee nieuwe gastzussen, zou meenemen. Ze waren de vorige dag echter laat uit geweest (en gedurende twee uur verloren gelopen) en geraakten de volgende ochtend niet uit hun bed. Met mijn cursus voor het volgende examen in mijn handtas vertrok ik dan maar op mijn eentje. Geloof het of niet, ik heb gestudeerd! Op de trein en later ook nog op een bankje en een terrasje (met patatas bravas) in de zon, met zicht op zee. Het nuttige aan het aangename koppelen, I love it! Het was een zonnige dag, T-shirt-weer (zolang je in de zon zat) en mijn wangen waren op het einde van de dag net ietsje roder dan normaal.

Wisdom found in a Buddhist store in Sitges

Wisdom found in a Buddhist store in Sitges

Nu wat meer over mijn nieuwe gastzussen: Molly 1 en Molly 2. Toen Cristina me zei dat er twee Molly’s van de zelfde school in Chicago zouden komen, was ik er van overtuigd dat ze dat verkeerd verstaan moest hebben. Ik bedoel, hoeveel kans is er nu dat zoiets gebeurd? In ieder geval, het is echt zo. Molly 1 is een kleinere, mollige brunette en Molly 2 is een struise, sportieve blondine. Molly 1 is nogal gereserveerd, maar met Molly 2 kan ik het heel goed vinden! Vorig weekend zijn we met z’n drieën naar de splinternieuwe cinema twee straten van het appartement gegaan om The Wolf of Wall Street, een 3u-tellende film met Leonardo DiCaprio, te gaan kijken. De drie uur zijn echter voorbij gevlogen! Daarvoor wilde ik met hen naar Belgious gaan voor een Belgische wafel, maar omdat dat gesloten was – ik was wéér vergeten dat het pas open gaat om 17u – heb ik hen in de plaats geïntroduceerd in de wereld van de churros.

Ik heb ook nog enkele keren afgesproken met mijn andere vrienden. Afgelopen zaterdag wilde ik met Anna, Johanna en Kerry naar de bekende shotjesbar Chupitos in Calle Aribau – een straat vol bars, pubs, cafés enz. – gaan, maar aangezien dat gesloten was eindigden we in de plaats in Espit, een andere zaak uit dezelfde familie. Daarna belandden we bij een andere klasgenoot van mijn vriendinnen waar we de verjaardag van Jake vierden.

Dinsdag nam ik afscheid van mijn Spaanse klasgenoten. Na het examen gingen Fran (aka BatFran), Marta, Frederico en ik naar Nostrum voor lunch, zoals we ook deden toen we ’s middags na de les iets wilden eten. Na het eten en het vrolijke afscheid, keerde ik op mijn voetstappen terug, want ik had met Anna en Kerry aan de UB afgesproken om een koffietje te gaan drinken. We bespraken onze examenpapers voor de Engelse vakken die we delen, we mijmerden over hoe het zou zijn als we terug moeten naar onze respectievelijke scholen en of we nog naar Barcelona zouden terugkomen.

Eenmaal thuis kon ik de drang niet langer onderdrukken en met veel plezier – nee, dit is niet sarcastisch bedoeld! – begon ik mijn koffer te maken. Al een geluk dat ik dat dinsdag al heb gedaan! Ik had helemaal geen plaats genoeg! Woensdag ben ik alleen naar buiten gegaan om een extra koffer te kopen: een Samsonite-lookalike maar véél goedkoper. Cristina kon me exact vertellen waar ik moest zijn! Zo’n informatie krijg je nu eenmaal niet door een studentenappartement te delen, haha!

Donderdagvoormiddag heb ik mij officieel laten uitschrijven aan de UB. Opeens voelt het veel echter allemaal. Ik kom hier nooit meer terug. Toch niet om te studeren in ieder geval. Of ik daar nu blij om moet zijn of niet is mij nog niet helemaal duidelijk. ’s Middags hadden ook Kerry en Anna gedaan met hun examens en konden we samen lunchen bij BuenAsmigas. Voor de laatste keer wandelde ik de Ramblas af richting de zee, waar we met ons drieën gezellig nog wat babbelden op de brug voor het Mare Magnum. Zalig! Ondergaande zon, zee en bijkletsen met vriendinnen. Dit was eigenlijk al de derde keer dat ik dacht dat ik voor altijd afscheid zou nemen, maar nee! Vanavond gaan we nog een laatste keer uit! Zo leuk, we blijven het afscheid vieren en het is geweldig!

barcelona port vell

barcelona port vell

Die middag had ik ook een verrassend bericht gekregen, een bericht waar ik al maanden op wachtte maar de hoop om het nog te ontvangen al had opgegeven: Esther had eindelijk tijd om een café con leche met me te gaan drinken! Om 17u ontmoette ik haar in Llibreria Laieeen enorme boekenwinkel met een gezellig café aan – voor de Mechelaars: vergelijkbaar met het concept van de Zondvloed – waar alleen Barcelonezen komen. Daar konden we eindelijk eens een goed, degelijk gesprek voeren. Even een opfrissing van het geheugen: Esther was 2,5 jaar geleden mijn gastmoeder gedurende een maand tijdens mijn taalstage in Barcelona. Het contact liep toen wat stroef omdat ik amper een woord Spaans sprak, maar daarom was ik dan ook in Barcelona: om de taal te leren. Anderhalf uur later namen we afscheid. Ik ging tevreden naar huis met een uitnodiging op zak dat ik altijd mag blijven logeren als ik nog eens naar Barcelona kom. Daarom, en omdat Esther me in contact heeft gebracht met Cristina, mijn huidige gastmoeder, ben ik haar ontzettend dankbaar!

Ondertussen ben ik ook een city tripje naar Parijs aan het plannen met Aaron voor de eerste week van februari. Ik ben in het verleden al enkele keren naar Parijs geweest: met de papa en broer naar Roland Garros, een dagje op-en-af met de mama voor een schaatstoernooi gesponsord door haar werkgever, twee weken taalstage Frans, een schooluitstap… Deze keer is het echter allemaal op eigen houtje, en nu pas besef ik wat men bedoelt als men zegt dat Parijs een dure stad is. Gelukkig heb ik al een garantie op een studentenjob tegen dat ik terug kom naar België!

PicQTD PARISMaar de belangrijkste boodschap die ik wil meegeven in deze blog…

HET ERASMUSSEMESTER IN BARCELONA ZIT EROP!

Het is voorbij gevlogen, zoals verwacht, maar dat betekent niet dat het niet nog wat langer had mogen duren. Natuurlijk ben ik blij dat ik over een paar uurtjes thuis ben en weer in mijn eigen bed zal slapen, maar… Ik zal mijn leven in Barcelona wel missen. Niet het Spaans! Ik zal blij zijn als ik weer een tijdje lekker makkelijk in het Nederlands kan converseren. Anderzijds zal ik waarschijnlijk niet zo veel reisjes doen als ik de laatste tijd gedaan heb. Maar ik heb er dan ook verschrikkelijk hard van geprofiteerd hier! Het zal afkicken worden. Ik had gehoopt nog naar Valencia en Madrid – en misschien zelfs naar Valetta (in Malta) – te gaan, maar dat is er niet meer van gekomen. Aan de andere kant had ik niet verwacht naar Andorra te reizen! Of Lissabon! Nooit gedacht dat Sitges mij zo zou bevallen. Nooit gedacht dat ik vrienden zou maken via zoiets als Couchsurfing of dat zelfs een keer zou proberen! Natuurlijk had ik gehoopt niet bestolen te worden – wat eerder wel dan niet gebeurd in Barcelona – en dat is uitstekend gelukt! Ik moet wel toegeven dat de twee cijferslotjes, die ik altijd bij had om diefstal op reis tegen te gaan, ben kwijt gespeeld… Ironisch, niet? In de Sagrada Familia ben ik uiteindelijk nog altijd niet binnen geweest, noch in Casa Milá, noch in Casa Battló, en in Parque Guëll had ik verwacht nog wel eens een keer van het uitzicht op Barcelona te genieten, maar dat werd betalend. Geldwolven! Bovendien had ik nooit verwacht dat de kerstverlichting in Spanje niet alleen zo mooi en uitgebreid zou zijn, maar dat het ook nog eens mooier en uitgebreider zou zijn dan in een land waar er soms effectief sneeuw valt met Kerst, zoals in België! Veel van mijn plannen heb ik kunnen voltooien, maar er hebben ook veel verrassingen plaatsgevonden en soms heb ik mijn plannen zelfs overtroffen op een manier waarop ik nooit had durven hopen. En dat in 150 dagen!

More wisdom from that store in Sitges

More wisdom from that store in Sitges

See you soon!

Besos,

Claudia

Gone for 60 days

Jullie hebben een lange tijd moeten wachten, maar hier ben ik weer! Ik kan me nu al voorstellen dat dit een lang bericht zal worden, maar het is dan ook alweer een maand geleden dat ik nog eens over mijn belevenissen verteld heb. Zo dadelijk zal duidelijk worden waarom dat zo is. Even recapituleren: mijn vorige blogbericht eindigde samen met het La Mercè festival. Dat lijkt al zoooooo lang geleden nu! Er is dan ook heel wat actie geweest deze maand – bijna te veel opwinding misschien – maar dat heeft er zeker voor gezorgd dat ik me geen minuut kon vervelen de laatste 30 dagen.

Zaterdag 28 september ben ik samen met Laurien, een meisje dat ik toevallig vond op Facebook en die hier een jaar Psychologie aan de UB komt studeren (ze zit in haar masterjaar), wat Barcelona gaan verkennen. Eigenlijk was ik op een bepaalde manier ons aan het rondleiden, maar eigenlijk wist ik zelf de helft van de tijd ook niet meer waar ik was. In ieder geval, ik heb eindelijk enkele van de pleintjes in Barri Gotic teruggevonden waar ik met mama ook achter gezocht had 3 jaar geleden – en toen was het ook niet zo simpel om deze te vinden. Ik heb bovendien nog een heel nieuw deel van de Ciutat Vella (het historisch centrum) ontdekt met nog meer leuke straatjes en pleintjes. De bedoeling op dat moment was eigenlijk dat ik met Laurien naar El Born zou gaan voor een tapaatje te gaan eten (dat had ze namelijk nog nooit gedaan). Dat deden we op mijn aanraden met zicht op de kathedraal. Daar is het volgens mij nu eenmaal het gezelligst. Er was op dat moment ook een trouw van één van mij professors haar zus. Zij zag mij, maar ik heb haar niet gezien… Dat heeft ze uitgebreid in de les aan iedereen verteld, haha! Hieronder enkele foto’s van onze wandeltocht.

el born barcelona

el born barcelona

barri gotic barcelona

barri gotic barcelona

Zondag voorspelde men regen en bewolking in Barcelona, terwijl het in Sitges zonnig en warm zou worden, dus verplaatste ik me met mijn verplichte lectuur daar op het strand. Het was er een aangename dertig graden en ik was superblij dat ik dat besluit genoten toen ik hoorde dat het in Barcelona effectief geregend had!sitges

sitges

De week van 7 oktober tot 14 oktober was voor de eerste helft ook weer grotendeels gevuld met schoolwerk. Donderdagnamiddag vertrok ik dan met het vliegtuig naar San Pedro del Pinatar om samen met papa en buurvrouw Ann de aankleding voor ons toekomstig huisje te gaan kiezen. Dat weekend was het slecht weer in Barcelona en zoals je in de foto’s kan zien, was het daar net het tegenovergestelde! Ik kon eindelijk mijn shortjes nog eens aantrekken! De dagen dat ik in San Pedro was, moest ik eigenlijk niet veel meer doen. Papa en Ann waren al een dag eerder op de bestemming en hadden zowat alles al gekozen. Het enige dat ik nog hoefde te doen, was zeggen of ik ermee akkoord was en dat was ik, geloof ik, altijd. Elke dag was het vergadering, en als beloning was er lekker eten en gingen we wandelen in de zon. Ik ben moe van mijn weekendje teruggekomen.

san pedro del pinatar palmboom

Mar Menor

flamingo's zoutmijnen salinas mar menor

De dag van terugkeer moest ik ’s morgens al mee naar de luchthaven. Papa en Ann vertrokken in de voormiddag en ik in de namiddag. Tussen onze vluchten zat een gat van 6 of 7 uur, dus heb ik de bus naar Alicante genomen om de tijd op een leuke manier te overbruggen. Ik heb hier de dijk afgelopen, ben de berg op gegaan om het kasteel Santa Barbara te gaan bezoeken en heb geluncht op de Esplanda Espanyola. Eenmaal terug in de bus op de weg naar de luchthaven, had ik nog een gezellige babbel met een Vlaamse pilote die momenteel in Alicante woonde, zolang Ryanair dat wilde. Ze was echter niet mijn pilote, haha!

UItzicht Alicante

 

castello santa barbara alicante

Esplanada Espanyola alicante

De volgende maandag was het andere koek. De UA had twee van de vakken die ik ondertussen al een maand volgende aan de UB afgekeurd. Van één vak was ik daarmee enigszin blij. Het lijkt een beetje op Wijsbegeerte – iets waar ik eigenlijk heel slecht in ben – en ik zou de week erna hier een examen van hebben, meer specifiek op de maandag dat ik zou terugkeren uit Sevilla. De spanning of ik dit vak nu wel of niet zou moeten blijven volgen bleef tot vlak voor ik vertrok op donderdag. Het andere vak vond ik wel superleuk: US History and Culture. Dat vak moest ik eerst vervangen voor Russisch Formalisme en Structarlisme (ofzoiets). In ieder geval, ik snapte er geen bal van. Toen bleek echter dat ik mijn spaanstalig Wijsbegeerte-achtige vak toch moest blijven volgen. Structuralisme viel op dezelfde dagen en uren en de examens (het deelexamen en het eindexamen) ook. Ik heb daar opgewezen – ik kan immers niet op twee plaatsen tegelijk zijn – en toen kreeg ik drie andere opties voor Structuralisme. Ik koos voor Theorie van de Kritiek op Feministische Literatuur en Gender Studies. Jaja, ze geven hun vakken hier geweldig lange namen! In ieder geval, het vak is superinteressant, maar ondertussen zijn we anderhalve maand verder en aangezien ze hier geen cursussen hebben, zat ik wel met een probleem. Danku, UA! De hele berg werk die ik had proberen wegwerken, was nu net weer zo hoog als tervoren…

Dinsdag 15 oktober vond ik nog net even de tijd om met Steffen naar Tibidabo te gaan. Ik was daar al een keer met papa en Tristan geweest, maar die dag waren er twee mensen omgekomen in één van de attracties, waardoor het grootste deel van de bezienswaardigheid was afgesloten. De enige mensen die er op dat moment nog waren, waren enkele cameramannen en reporters. Toen was het superwarm, maar gelukkig was ik erop voorzien dat het die dinsdag dag fris zou zijn. De reden waarom ik weer naar Tibidabo ben geweest – ondanks al mijn schoolwerk – was dat Steffen aan het einde van de maand weer naar huis gaat, terug naar Denemarken, en ik nog wel een keer naar de top van deze bekende berg wilde. Bovendien is het dit jaar het 100ste jaar dat het pretpark bestaat, wat het net dat extra beetje speciaal maakt.

funicular barcelona tibidabo

Basílica Del Sagrat Cor De Jesús Del Tibidabo

tibidabo barcelona

Het uitzicht over Barcelona

Donderdag 17 oktober laadde ik dan mijn rugzak in met extra plaats voor mijn schoolgerief, zodat ik zou kunnen leren voor het onmogelijke examen van Filosofie. Ik zag het eigenlijk helemaal niet zitten. Na de les nog snel even een hapje gaan eten met mijn vriendinnetjes van Erasmus, rugzak maken en op naar de luchthaven. Ik was een beetje aan de late kant, maar geen stress… totdat de bus onderweg naar de luchthaven raar begon te doen. Opeens besefte ik dat we al een tijdje wel heel traag aan het rijden waren. Ja, er was inderdaad veel verkeer, maar voor ons op de rijstrook reed toch bijna niemand? En toen stonden we opeens in panne. En over drie kwartier moest ik in het vliegtuig zitten. En ik begon een beetje te stressen. Maar ik probeerde rustig te blijven en ging naar voor in de bus om te vragen wat het probleem was en inderdaad: panne. “Maar over vijf minuten is het opgelost, dus iedereen moet op de bus blijven.” Waarop ik zei dat ik geen vijf minuten had. Ik moest mijn vliegtuig halen. “Nee, blijf in de bus.” Mij niet gezien! Zodra de kerel zich omdraaide, sprong ik de bus uit en hield een taxi aan. Ik moest het dubbele van een allez-retour met de bus betalen, maar ik was tenminste op tijd. Met 10 minuten speling was ik aan mijn gate, waar de mensen al aan het instappen waren. Uiteindelijk vertrokken we te laat. Als je met Ryanair vliegt, dan neem je enkel handbagage mee. Gevolg: meer dan een kwart van de vlieger moest zijn kofferkes in het laadruim laten plaatsen. Lange discussies volgden omdat de mensen ten eerste hun valieske niet in het laadruim wilden laten opbergen(ook al duurde de vlucht maar een uur) en ten tweede ze hiervoor niet extra wilden betalen. Gelukkig was ik daar met mijn rugzak en was dat allemaal geen probleem. Helemaal achteraan in het vliegtuig was er nog een plekje vrij aan de venster en gedurende de halve vlucht vlogen we langs de kustlijn van Oost-Spanje, zodat ik een mooi uitzicht had bij de ondergaande zon. We kwamen ook nog eens een kwartier te vroeg aan.

ondergaande zon ryanair

Aangekomen in Sevilla, besefte ik pas echt dat ik voor de eerste keer alleen op reis was in een ander land. Mijn eerste compleet onafhankelijke reis naar een plaats waar ik niemand kende en nog nooit geweest was. Ik had ook niet veel voorbereidingen getroffen, omdat ik daarvoor tijdens de week geen tijd had met al mijn schoolwerk. Ik had enkel een verblijfplaats geregeld met AirBnB in de wijk La Macarena. De vrouw die mij een kamer verhuurde had me gezegd dat ik met de bus van de luchthaven naar het treinstation van Santa Justa moest gaan en daar een taxi nemen. Dat heb ik gedaan en om een uur of half tien ’s avonds had ik haar woonst gevonden. Snel even iedereen op de hoogte stellen dat ik goed was aangekomen en dan gaan slapen.

Dag één in Sevilla. Ik had via de website van Couchsurfing twee mensen leren kennen waarmee ik had afgesproken voor die dag. Eerst zou Maikel, een rasechte Seviliaan, me enkele belangrijke bezienswaardigheden laten zien: La Catedral met haar bekende toren: La Giralda (hiervoor moest ik 34 verdiepingen klimmen maar het uitzicht was geweldig). In deze kathedraal ligt tevens Cristobal Colon begraven, ons beter bekend als Christoffel Columbus. Daarna zijn we verder gewandeld naar Los Reales Alcazares, een koninklijk paleis met christelijke, moorse en joodse elementen. Ondertussen hebben Maikel en ik wat gepraat en toen hij over montaditos begon en bleek dat ik niet wist wat dat was, nam hij me gelijk mee naar 100 montaditos, een tapas bar waar je 100 verschillende mini-broodjes kan bestellen voor €1 (op maandag is alles €0,5!!). Dat vond ik zo’n geweldig concept en ze waren zo overheerlijk dat ik er later nog een keer ben teruggeweest. Maikel heeft me dan ook zijn favoriete drankje doen bestellen: tinto de verano. Het lijkt op sangria, maar het is veel lekkerder. Een mix van gekoelde rode wijn met fanta orange of lemon. Ik heb het thuis proberen na te maken, maar het smaakte jammer genoeg niet hetzelfde… Het was in ieder geval ook maar €1 dus daar heb ik ook van geprofiteerd! In de namiddag heb ik gestudeerd voor mijn examen en ’s avonds ben ik met Karen, haar roommate Giulia (uit Sicilië) en Antonia (uit Duitsland) naar het festival Prado de San Sebastian geweest. Dat was al bijna een maand aan de gang en bestond uit een hele groep kraampjes met eten, drank en voorwerpen uit landen van de hele wereld. Er was ook een podium waar om de zoveel tijd voorstellingen waren. Het was best leuk, maar ik was ook doodop, dus om half twee was ik terug op mijn kamer en ik viel direct in slaap, ondanks mijn bobbelige bed.

La seta Plaza de la Encarnacion

La Catedral sevilla

Patio kathedraal sevilla

Binnenplein van de kathedraal in sevilla

sevilla ik

La Giralda sevilla

De klokkentoren la giralda sevilla

Uitzicht op de Sevilla

Los Reales Alcazares sevilla

Typische andaluzische elementen sevilla

Maikel, mijn gids, en ik in sevilla

Festival Padro San Sebastian, bij volle maan, sevilla

Mojito's sevilla festival

Dag 2 in Sevilla. In de voormiddag liet ik Maikel mij weer rondleiden. Blijkbaar doet hij dat graag. Hij laat ook altijd de stad zien aan uitwisselings- en erasmusstudenten die naar Sevilla komen. Die dag zijn we naar Plaza de Espanya, Toro de Oro, Teatro de la Maestranza en de bekende stierengevechtenarena Plaza de Toros aan de Rio Guadalquivir gewandeld. Sevilla is echt een kleine stad in vergelijking met Barcelona. Je kan hier makkelijk alles te voet doen. Daarna bracht hij me weer op tijd terug naar de Kathedraal, waar ik met Antonia en Giulia had afgesproken om tapas te gaan eten in Giulia’s favoriete tapas bar. Ik heb lekkere tapas gegeten, maar ik was helemaal in de ban van de montaditos, haha! Ik ga die hier zeker zoeken in Barcelona als ik nog eens tijd heb! In de namiddag heb ik weer gestudeerd. ’s Avonds ben ik dan met Giulia naar een gratis flamencoshow gaan kijken dat heel populair is bij de locals. De danseres deed me een beetje aan Pili denken, een toffe vrouw met Spaanse roots die mij in België al eens helpt met mijn Spaans. Opa had me wel eens gezegd dat zij ook flamenco kan, kon of heeft leren dansen. In ieder geval, het is alsof Italianen elkaar kunnen ruiken, want al na een kwartier zaten Giulia en ik omringd door een tiental Italianen. Ik verstond er geen sikkepit van, maar Giulia vond het leuk om nog eens Italiaans te kunnen praten en twee van hen konden Engels, dus heb ik me niet verveeld omdat ik met hen kon praten. Na een nachtelijke wandeling ben ik weer als een blok in slaap gevallen toen ik terug op mijn kamer was.

Uitzicht op de Guadalquivir en Triana sevilla

Plaza de Espanya sevilla

plaza espana sevilla barcelona

sevilla

sevilla plaza espanya

Toro de Oro sevilla

Tapas sevilla

Flamenco show in La Carboneria sevilla

flamenco carboneria sevilla

Dag 3 in Sevilla. Ik had intussen bijna alles gezien in Sevilla, behalve de wijk Triana, aan de andere kant van de rivier. Sevilla is heel erg verdeeld op dat gebied, de mensen van Triana vinden de mensen aan de andere kant van de rivier niet leuk en omgekeerd. Wat daar gedeeltelijk ook mee te maken heeft, is het feit dat elke kant een eigen voetbalteam heeft, en meer hoef ik waarschijnlijk niet te zeggen, hé? In ieder geval, ik had gehoopt hier tapas te kunnen eten als lunch – ik heb volgens mij amper échte restaurants gezien in Sevilla, alleen maar tapas bars – maar het was ofwel te duur ofwel was er gewoon niks aan. Geef mij toch maar de andere kant van de rivier! Ik ben, zoals ik eerder al zei, dan maar weer montaditos gaan eten met een tinto de verano erbij. Daarna terug naar mijn kamer om nog te studeren. Ik geef toe dat ik mijn tripje naar Sevilla niet zo geslaagd vond als het had kunnen zijn, enkel en alleen omdat ik heel de tijd met mijn examen in mijn achterhoofd zat. Ik zag het echt niet zitten. Maar gelukkig is er mijn Batman – mijn klasgenoot, die ook wel bekend staat als Fran – die me continu geholpen heeft. Hij legde alles uit wat ik niet begreep en stuurde mij de afgelopen weken zijn notities en tijdens het studeren stuurde hij ook zijn samenvattingen. Dankzij hem denk ik dat er nu wel een kans is dat ik erdoor zal zijn. Natuurlijk heb ik zelf ook heel wat opzoekwerk gedaan, maar hij had zo’n medelijden met mijn gestress, terwijl ik plezier hoorde te maken in Sevilla, dat hij alles deed om me te helpen. Bovendien is hij heel erg geïnteresseerd in filosofie – dat was hij bijna gaan studeren in de plaats van Filologie – dus vond hij het nog leuk ook! Ik zal hem binnekort een keer moeten bedanken. Die nacht kon ik niet goed in slaap geraken, hoewel ik om 5u al moest opstaan. Ik was niet echt ongerust dat ik mijn vlucht zou missen en ik was al een pak zekerder dat ik mijn examen goed zou doen, maar ik denk dat ik onbewust toch wat aan het stressen was.

rivier sevilla

brug  Isabel II sevilla

De volgende dag verliep alles in ieder geval goed. Ik stond op tijd op, wandelde zonder verloren te lopen naar het treinstation – een wandeling van een klein half uur – en moest lopen om de bus te halen, waarbij ik mijn enkel overbelastte waardoor ik de rest van de dag mank liep, maar dat was de volgende dag al weer bijna genezen. Ik was perfect op tijd op de luchthaven, ondanks dat we weer later vertrokken omdat er weer te weinig plaats was voor de handbagage. Ik, met mijn rugzak, mocht echter plaatsnemen op de tweede rij vooraan op voorwaarde dat ik mijn rugzak tussen mijn benen op de grond zou zetten – geen probleem, want dat doe ik altijd al! Met Ryanair hebben de eerste drie of vier rijen altijd meer ruimte, maar daar moet je extra voor betalen. Ik was dus best content! We kwamen desondanks stipt op tijd aan. Ik had nog genoeg tijd om te douchen, mijn rugzak op te ruimen en naar mijn examen te gaan. Die avond heb ik niet veel meer gedaan, want ik was weer supermoe.

De dagen daarna ben ik altijd naar de les geweest, heb mijn schoolwerk gedaan en Feminisme proberen in te halen tussendoor. Het kwam goed uit dat er donderdag een staking/protest was, want ik heb heel productief kunnen werken. Daarenboven kreeg ik, geloof het of niet, alweer heimwee naar mijn uitstapjes, denkende aan het feit dat ik dit weekend niets anders gepland had dan schoolwerk, dus heb ik woensdag een vlucht naar Lissabon geboekt voor eind november en donderdag heb ik een busticket naar Andorra gekocht voor het 8 en 9 november. Ik weet echter niet of ik nog wel tijd en geld heb voor in december nog naar Valencia te gaan… Maar dat is nog lang en ik ga ook al naar huis met Kerstmis. Dat lijkt al helemaal niet zo lang meer! We zien wel, hé.

Protest op de Plaza de la Universidad

Protest op de Plaza de la Universidad

Zoals verwacht is het weer een hele boterham geworden. Ik heb me nog een beetje proberen in te houden, maar ik denk dat je al wel een idee hebt van hoe mijn maand is verlopen, niet waar? Je kan je vast wel voorstellen dat ik nog een paar keer verloren ben gelopen, dat hoef ik niet eens meer te vermelden, toch? Ik ben in ieder geval blij dat ik dit weekend nog eens rustig in mijn eigen bed kan slapen, op mijn gemak voor het school kan werken, tussendoor een filmpje kijken, uitslapen, een blogbericht schrijven… En ondertussen kan ik al beginnen uitkijken naar mijn volgende uitstapjes na mijn deelexamens!

Ik hou mij aan mijn woord: jullie zullen niks missen!

Hasta luego!

Just trying to live in the moment

Sinds ik aan de universiteit ben begonnen, en dus in de kerstvakantie niet meer met papa en Tristan op reis naar de zon kan, heb ik elke streepje zon leren appreciëren. Dat betekent dat ik, van zodra in België de zon begint te schijnen, op mijn grootouders hun terras te vinden ben. Om te studeren natuurlijk. Dat heet het nuttige aan het aangename koppelen! Wel, hier doe ik dat ook normaal gezien. Maar niet vrijdag, de laatste dag goed weer voor een weekendje regen.

Donderdagavond was ik weer laat gaan slapen, maar desondanks werd ik vrijdag al om half acht wakker. Misselijkheid, warmte, hoofdpijn, duizeligheid… Het voelde alsof ik de griep had. Meteen dacht ik aan de dag ervoor: tijdens het heetste moment van de dag was ik op het strand gaan zonnen, had me wel ingesmeerd, maar niet veel water gedronken… Mijn vaststelling klopte met de symptomen die ik op internet vond: zonnesteek. Voor alles moet er eens een eerste keer zijn zeker? De hele voormiddag en een stuk van de namiddag bleef ik me slecht voelen, waardoor ik een picknick met Miriam – de Mexicaanse van de couchsurf meeting – in Parque de la Ciudadela heb moeten afzeggen en in de plaats wat geskypet heb en een film heb gekeken. Tegen een uur of drie/vier voelde ik me beter en ben eten gaan halen dat ik in een parkje in de buurt heb opgegeten.

Barcelona life

Daarna ben ik terug naar mijn kamer gegaan en heb een twee uurtjes aan mijn bachelorscriptie gewerkt. ’s Avonds had ik nog steeds een beetje verhoging – graadje (en een half) hoger dan gewoonlijk – maar ik voelde me intussen goed genoeg om naar de Mojito Party te gaan (weer een bijeenkomst voor couchsurfers). Het was weer heel gezellig, heb enkele nieuwe mensen ontmoet en uiteindelijk alleen maar sangria gedronken (wat ik niet zo lekker vind, maar het was gratis haha).

couchsurfing party barcelona

De volgende dag eindelijk eens uitgeslapen tot een uur of tien. Het regende inderdaad en ik heb enkele uren aan mijn bachelorscriptie kunnen werken. Maar eerst een filmpje gekeken en erna nog wat geskypet. Het weer was inderdaad niet goed genoeg om naar buiten te gaan. Om de haverklap regende het en soms ging dat zelfs vergezeld van bliksem en donder.

Maar zelfs als het regent, blijft het minstens 25°C. Daardoor heb je constant die vochtige warmte die je in België ook hebt als het lang warm is geweest en er op elk moment een onweer kan losbarsten.

Zondag heb ik hetzelfde gedaan als zaterdag. Ik was weer helemaal griepsymptoomvrij. ’s Middags ben ik voor de derde keer op rij in een bakkerijtje hier in de straat een bocadillo gaan halen, die ik ter plekke op at met een heerlijke café con leche erbij.

Ik ben echter wel nog even een wandelingetje gaan maken langs de Arc de Triomf – geef toe, die van Barcelona is toch mooier dan die van Parijs? Zeker mooier dan de moderne Arc in de Place de la Defense…

Arc de Triomf in Barcelona

Claudia voor de Arc de triomf barcelona

Vanaf de Arc de Triomf besloot ik dan richting Parque de la Ciudadela te lopen en daar door te steken en een metrostation te zoeken. Ik was nog nooit in dit park geweest – maar had er wel al veel goede dingen over gehoord – en de Arc had ik alleen maar een keer vanuit de verte gezien omdat er de vorige keer vijf centimeter water in de straat stond door een hevige regenbui. Het park is inderdaad superleuk om bijvoorbeeld te picknicken, zoals Miriam van plan was en ik hoop dat binnekort toch eens te kunnen doen. Ik was op zondag in het park, dus niet overwachts waren er overal gezinnetjes met spelende kinderen, skateboarders en rolschaatsers, frisbeeërs, luierende jongeren, lezende senioren, een toerist hier en daar… Maar de lucht was die dag ook een beetje dreigend grijs, dus ben ik niet gebleven.

Parque de la Ciudadela

Op mijn gevoel ben ik dan maar een richting uitgelopen maar ik kwam een beetje op een verlaten baan terecht… Ik was niet in paniek, het enige waar ik schrik voor had was dat er een onweer zou losbarsten terwijl ik ‘de weg kwijt was’. Ik weigerde mijn gps te gebruiken omdat ik mijn coördinatiegevoel een beetje wil ‘updaten’. Een half uur later kwam ik dan toch uit in de Port Olimpic en vanaf daar wist ik weer waar ik naartoe moest.

Misschien vragen jullie je ondertussen af hoe het met de amerikaantjes is? Ik zie ze eigenlijk alleen maar ’s avonds bij het avondeten. Ze hebben immers al les en in het weekend hebben ze uitstappen zoals Sitges vorig weekend en Valencia komend weekend. Angelica begint ’s morgens al om 9u en Shannon pas om 11u. Shannon is de blonde amerikaanse uit Arkansas. Ze begint al wat meer te praten, want in het begin was ze heel erg stil. Ze krijgt nu ook Spaanse lessen op school, dus het zal wel niet lang duren voor er ook wat Spaans uit haar mond komt. Angelica en Shannon volgen dus allebei les via een schoolprogramma dat ISA heet. Dat is een organisatie dat een bussiness program in het buitenland aanbiedt. Ze hebben dus vakken als bvb. (international) marketing. Angelica gaat dit weekend naar Valencia en ik heb gevraagd of ik niet met de groep meekon, maar nee. Ik kon het maar proberen, hé. Zoals mama altijd zegt: een nee heb je, een ja kan je krijgen. Shannon gaat afzonderlijk met enkele anderen naar Ibiza voor twee of drie dagen. Dat zal ook wel leuk worden!

Maandag ben ik uiteindelijk toch naar Sitges gegaan. Ik zit ondertussen al helemaal op het Spaanse ritme, wat betekent dat ik zondagavond om 3u pas ben gaan slapen. Desondanks had ik mijn wekker om 9u gezet voor het geval het goed weer zou worden en ik een tweede poging kon wagen om naar Sitges te gaan. Het zou daar uiteindelijk zelfs beter weer worden dan in Barcelona, dus ben ik meteen uit mijn bed gesprongen om me klaar te maken. Om 11u had ik eindelijk (!!) de trein gevonden. Het bleek toch weer niet zo simpel. In Barcelona heb je vier maatschappijen: TMB (metro), FGC (iets grotere metro), Renfe (hogesnelheidstreinen) en Rodalies (regionale treinen). Ik moest dus inderdaad de trein hebben in Passeig de Gracia, dus ging ik weer naar dat station en opnieuw kon ik de R2 Sud niet vinden. Ik heb uiteindelijk hulp kunnen vragen aan een technieker die aan de tickettenmachines aan het werken was, want het personeel dat betaald wordt om hulpeloze passagiers als ik te helpen was er niet. Hij is helemaal met mij naar boven gegaan en heeft me in de juiste richting gewezen (hij zag waarschijnlijk dat mijn richtingsgevoel niet pico bello is…). Een goeie halve kilometer verder was er nog een station dat Passeig de Gracia heet en daar moest ik zijn. Bleek dat ze aan alle ingangen aan het werken waren en de pijltjes gaven niet echt duidelijk aan waar ik dan wel ondergronds kon geraken. Uiteindelijk vond ik dan toch de loketten. Ik wilde geen overbodig ticket kopen, dus vroeg ik aan het personeel dat daarvoor betaald wordt of ik mijn gewoon metroticket kon gebruiken. Volgens mij zat er een serieuze haar in de boter, want ik heb nog niet vaak zo’n pain in the ass ontmoet. Aan hem had ik dus niets. Dan ben ik maar in de rij gaan staan en moest toch een ticket kopen voor €7,6 (retour). Gedurende de 35 minuten durende rit zag ik het weer geleidelijk aan beter worden.

Eenmaal aangekomen stond er een fris windje, maar dat ging al snel liggen. Sitges heeft heel leuke, kleine straatjes en een mooie kustlijn. Dit dorp – dat verrassend groot is voor een dorp, trouwens – ligt ongeveer 30km ten zuidwesten van Barcelona. De stranden zijn er rustiger, zeker tijdens de week. Het water is er warmer en properder. Het was een leuk uitstapje, zeker wetende dat het in Barcelona aan het regenen was!

Sitges

strand Sitges

kustlijn van Sitges

Sitges strand

De kustlijn van Sitges

Sitges

Ik wilde op mijn gevoel terug naar het station lopen, maar liep uiteindelijk weer verloren. Dan heb ik toch maar mijn gsm boven gehaald en het global positioning system gebruikt. Gelukkig dat ik op een bepaald moment dan toch maar eens opkeek van mijn scherm, want net op tijd zag ik de treinsporen dwars voor (en boven) me. Ik moest dus niet rechtdoor blijven gaan, zoals de gps zei. Toch voor de zekerheid maar even de weg gevraagd (ja opa, in het Spaans!) en ik had gelijk. Naar rechts! Kijk, het begint toch te komen hé, dat coördinatiegevoel! Twintig minuten later zat ik weer op de trein naar Barcelona. Die avond ben ik een keer vroeg gaan slapen – voor 1u al! – maar ik was moe van al het stappen, de weg zoeken en de warmte.

Vanmorgen ben ik weer niet te laat opgestaan omdat ik naar de universiteit wilde om de laatste hand te leggen aan mijn Learning Agreement. Er stond helemaal geen rij toen ik er om een uur of elf aankwam. Ik gaf de Erasmus coördinator het document met de vakken die ik moet volgen en de uren die ik graag wilde. Alles was op tien minuten geregeld. Ik heb al de uren die ik wou. Ik heb ze zo gekozen dat ik steeds lange weekends heb om eventueel een uitstapje te kunnen doen. Maandag en woensdag heb telkens ik les van 13u tot 19.30u en dinsdag en donderdag van 8.30u tot 14.30u. Vliegtuigtickets zijn nu eenmaal goedkoper tijdens de week. Ik zou dus donderdagavond kunnen vertrekken en maandagochtend terugkomen indien nodig. Ik ben heel blij dat ik dat voor elkaar heb gekregen!

Aangezien dat allemaal zo vlot was gegaan, besloot ik nog maar een beetje in de buurt rond te lopen nu het zo’n goed weer was. Ik ben willekeurig wat blijven wandelen naar waar het er leuk/interessant/zonnig/mooi of wat dan ook uitzag. Toen ik er zeker van was dat ik niet meer wist waar ik was, mocht ik van mezelf een metrostation beginnen zoeken. Eerst had ik er nog veel gezien, maar nu duurde het lang voor ik er één vond. Zes kilometer heb ik gewandeld en dan de metro genomen vanuit Tarragona. Het leuke is dat ik normaal nooit in de straten zou komen waar ik kom als ik lukraak ergens naartoe begin te lopen. Zo blijkt de Avinguda de Roma een heel leuke straat te zijn: een autovrije laan met een speeltuin voor kinderen. Ook enkele interessante gebouwen gezien onderweg. (Als ik eerlijk ben is mijn plannetje niet helemaal gelukt: ik hoopte eigenlijk in de buurt van de Plaça España uit te komen, maar achteraf gezien was ik daarvoor iets te veel naar het westen gelopen.)

Toen ik terug in El Puxtet was aangekomen, ben ik nog even langs de supermarkt gepasseerd om iets te eten en te drinken te kopen. Ik was vergeten een flesje water mee te nemen, dus ik had tegen dan grote dorst! In de namiddag heb ik dit blogbericht geschreven, omdat ze onweer hadden voorspeld vanaf 15u, maar het is nog steeds schitterend weer buiten! Maar ik ga waarschijnlijk toch niets speciaals meer doen vandaag. En anders zal je er de volgende keer wel over lezen! Just trying to live in the moment. Ik probeer normaal altijd alles lang op voorhand te plannen, maar deze oefening bevalt me eigenlijk best goed.

Als de lessen beginnen – volgende week! – zal ik waarschijnlijk veel minder te vertellen hebben. Uiteindelijk is dit weer een lang bericht geworden, hoewel ik dacht dat ik niets te melden had. Maar je kent mij, eens ik begin met schrijven, kan ik niet meer stoppen!

Tot de volgende!

IMG_1398

Caminante no hay camino, se hace camino al andar

Zoals ik jullie al verklapt had in mijn vorige blogbericht, ben ik dinsdag naar Monserrat getrokken. Het duurde in totaal anderhalf uur om er te geraken (€19 voor treinticket), maar het was de moeite. De Catalanen zijn heel trots op deze berg, vertelde Cristina me. De hoogste piek bevindt zich op 1236m hoogte. Op de berg staat ook een basiliek met een veelbezocht Mariabeeld, meer bepaald in de Santa Cova. Jaarlijks trekken duizenden pelgrims en toeristen naar deze plek om het Mariabeeld te zien. Deze Maria wordt als beschermvrouwe van Catalonië gezien, omdat ze buitengedreven Catalanen beschermde tot vlak voor Catalonië onafhankelijk werd.

Nu, dat Mariabeeld interesseert mij natuurlijk niet zo. Het dorpje op zich was heel rustig met een aangename sfeer. Op twee uur had ik alles gezien. Ik heb vooral genoten van de uitzichten vanop de berg, het rondwandelen in de weinige kleine straatjes van het dorp en het bestuderen van de vreemde vormen van de bergtoppen.

Montserrat

Montserrat

montserrat

Dinsdagavond heb ik niets speciaals meer gedaan.

Woensdag wilde ik eindelijk eens de Sagrada Familia vanbinnen gaan bezichten. De vorige keer dat ik hier was had ik geen behoefte om de binnenkant te zien omdat ik al elke dag de buitenkant zag (i.e. toen ik bij Esther woonde). Maar nu had ik er dus mijn zinnen op gezet. Ik wilde vroeg gaan, maar omdat ik weer laat was gaan slapen de dag ervoor, geraakte ik niet op tijd mijn bed uit. Om 11u kwam ik uit de metro en kwam uit op een verschrikkelijk lange rij, voornamelijk in de blakke zon. Ik heb enkele toertjes rond de kerk gewandeld in de hoop me te kunnen aansluiten bij een schoolgroep of iets dergelijks, maar de lessen zijn pas of nog niet begonnen, dus dat bleek geen optie te zijn. Uiteindelijk ben ik dan maar weer naar huis gegaan en heb besloten om het in oktober nog eens te proberen.

In de namiddag ben ik naar het park hier in de wijk gegaan om een looproute uit te stippelen. Zoals je ondertussen al weet, woon ik hier op het begin van de berg Tibidabo. De weg alleen al ernaartoe was zwaar, zeker met deze temperaturen.

De Spaanse Trappen zijn er niets tegen...

Eenmaal boven, zag ik dat het allemaal veel makkelijker had gekund. Eigenlijk had ik het moeten weten, want in Barcelona zijn roltrappen talrijk aanwezig…Tot nu toe heb ik echter nog nooit spijt gehad van de lange en/of zware omwegen die ik mezelf heb aangedaan, want telkens werd ik beloond. Deze keer was het cadeau een prachtig uitzicht over Barcelona en de Middelandse Zee…

Parque Jardins Turo del Putget Tibidabo Barcelona

Ik had kunnen verwachten dat er geen gras was. Waar in Spanje heb je gras? Op niet veel plaatsen in ieder geval. En gras én vlaktes heb je al zeker niet op een berg! Dus heb ik me met mijn strandhanddoek op een bankje geïnstalleerd. Het was er heel rustig. Het park heeft aparte ‘compartimentjes’ met banken, zodat voorbijgangers (joggers, skateboarders, honden en hun baasjes) je niet kunnen storen. Ik had veel last van vliegen, maar de twaalf muggenbeten ontdekte ik pas de volgende dag…

’s Avonds ben ik naar een couchsurfmeeting gegaan die elke woensdag in de Palau del Mar in de wijk Barceloneta wordt gehouden. De bedoeling was dat je er mensen kon ontmoeten die host zijn of zelf surfen om al converserend hun taal te oefenen. Bijvoorbeeld, als ik mijn Russisch wilde oefenen, had ik met een Rus kunnen spreken. Als iemand Nederlands wilde oefenen, konden ze naar mij toe komen. Uiteindelijk heb ik aan deze language exchange niet meegedaan, omdat ik wat later was. Cristina had al een uur eerder het eten klaargemaakt op mijn vraag, dus was ik om 21u op de meeting die om 20u begon. Ik heb dan wat met andere laatkomers gesproken: een koppel bestaande uit een Deense IT’er met Libanese roots en zijn Mexicaanse vriendin die Geschiedenis studeert en die nu allebei al enkele jaren in Barcelona wonen. Daarna kwam Annalisa erbij, een 30-jarige Italiaanse die reeds 6 jaar in Barcelona woont en werkt. Wat een geweldige vrouw is zij! Ik kon het vanaf haar eerste vraag goed met haar vinden: Does anyone of you watch True Blood? Ik had net een aflevering gekeken voor ik vertrok naar de meeting, dus ons gesprek kon meteen van start gaan. De rest van de avond bijna alleen nog maar met haar gepraat en de mensen die ze aan me voorstelde. Het was heel leuk!

Het terug naar huis geraken was andere koek. Ik vertrok samen met Annalisa van het feestje om iets na half twaalf om de laatste metro nog te halen. Ik moest drie verschillende lijnen nemen om thuis te geraken en tegen dat ik aan mijn laatste overstap was, was het vijf na twaalf en sloot de metro. Probleem! Nee toch niet, hoor. Want er bestaat in Barcelona zoiets als een nachtbus, de Nitbus in het Catalaans. Die rijdt enkele trajecten de hele nacht lang. Cristina had me een keer uitgelegd welke bus ik overdag moest nemen en welke ’s nachts, maar veel moeite om dat te onthouden deed ik niet, want ik ben al niet zo goed in de bus pakken en in Barcelona weet ik al zeker niet hoe-wat-en-waar. Ik was helemaal niet van plan om ooit de bus te nemen. Nu had ik echter geen andere keus (want ik wilde niet de taxi nemen). Ik heb zeker drie toertjes rond de Plaça Catalunya gelopen voor ik iemand vond die me kon zeggen waar de N5 vertrok. Ondertussen had ik immers ontdekt dat ik de N5 moest nemen, dankzij een app die Xarli (de Catalaanse versie van Charlie) – iemand die ik op de CS meeting heb ontmoet – me had aangeraden. Heeft die meeting toch nog voor iets nuttigs gezorgd! Hoe dan ook, de heenweg had een half uur geduurd, de terugweg drie keer zolang. Ergens na één uur was ik thuis en kon ik gaan slapen.

De volgende dag – voor wie niet meer kan volgen, dat is donderdag – wilde ik naar Sitges, een kuststadje 20 of 30km buiten Barcelona dat me al vaak en veel is aangeraden. De enige die er iets ‘negatiefs’ op aan te merken had, was Xarli, die me waarschuwde dat er heel veel homo’s rondlopen. In ieder geval, ik had instructies gevonden op het internet over hoe er te geraken en uurregelingen van de trein. Om 11u was ik alweer op pad. Ik moest naar het metrostation van Passeig de Gracia en volgens de instructies dan de C2-trein nemen, wat ik al raar vond. Deze trein bestond dus helemaal niet!! Er was ook niemand om hulp aan te vragen, dus wilde ik naar een ander station waarvan ik wist dat er ook een trein richting Sitges vertrekt. Stapte ik toch wel in de verkeerde metro zeker… In Parijs heb ik dat twee keer voorgehad, maar in Londen en Barcelona nog nooit. Volgens mij komt dat omdat ik best wel moe ben, wat deels mijn eigen schuld is. Ik ga laat slapen, ben vroeg wakker (omdat Cristina vroeg wakker is in de kamer naast mij), ik ben continu onderweg, het is heel de tijd warm (ook ’s nachts) en gewoon het alleen in een ander land zijn is ook zwaar. Logisch dat er eens iets mis loopt. Maar ik maakte me niet druk. Het was intussen te laat geworden om nog naar Sitges te gaan, want de laatste trein terug richting Barcelona was al rond 16.30u. Goed, de uitstap naar Sitges is verplaatst naar volgende week. In het weekend is het er te druk en bovendien geven ze regen en onweer dit weekend. Dan kan ik beter thuisblijven en eens aan mijn bachelorproef beginnen. In de plaats ben ik opnieuw naar Bogatell gegaan en ben daar gebleven tot ik op het nippertje van verbrand was. Ja, ik heb mij wel ingesmeerd, mama. Daarna weer naar huis gegaan.

Port Olimpic Barcelona

Bogatell beach Barcelona

Bogatell

Ik moet wel bekennen dat ik sinds mama vertrokken is geen Starbucks meer gaan halen ben. Tot vandaag. Mijn favoriete drankje dat ik heb leren kennen tijdens mijn studentenjob in de Starbucks in de luchthaven kost hier maar liefst anderhalve euro minder en ik had zo’n dorst en zin!

Barcelona beach life

Vlak voor ik ’s morgens vertrok, is op hetzelfde moment mijn eerste gastzus gearriveerd. Ze heet Angelica, is van Virginia en is een klein zwart meisje dat hier een bussiness program volgt tot vlak voor de kerstvakantie. Mijn andere gastzus – ben haar naam vergeten te vragen – is van Arkansas en zit bij Angelica in de klas. Blijkbaar moeten ze verplicht een jaar abroad voor hun studie en Spanje bleek voor hen beiden het meest interessant (na Australië, maar dat was te duur). ‘De andere gastzus’ is heel Amerikaans qua uiterlijk, qua gedrag… Je zal je er wel iets bij kunnen voorstellen. Zij spreekt en verstaat niks van Spaans; een beetje zoals ik dus toen ik hier twee jaar geleden aankwam. Angelica verstaat wel wat ze bedoelen in het Spaans, maar vindt het moeilijk om antwoord te geven. Ik vergelijking met hen ben ik momenteel een vergevorderde. Ze waren beiden heel moe natuurlijk van hun lange reis en zijn na het avondeten meteen gaan slapen. Ik heb nog wat aan mijn blog gewerkt, zodat ik hem nu kon posten.

* Hier kan je het liedje luisteren met het vers dat me heeft geïnspireerd tot de titel van dit blogbericht. Ubarri heeft ons dit vorig jaar in de les laten horen en deze zin is eentje dat me is bijgebleven: Caminante no hay camino, se hace camino al andar. Het is moeilijk om dit letterlijk te vertalen en tegelijk de volledige betekenis in de vertaling te omvatten. Al wandelend, is er geen weg. Je maakt de weg door hem te wandelen. Met andere woorden, er is pas een pad omdat jij het gemaakt hebt; net zoals er pas een voetspoor in het zand achterblijft als je er gewandeld hebt, zo ontstaat er een pad. Zo zie ik mijn verblijf hier ook: er zal niks gebeuren, totdat ik in gang schiet en eraan begin. Ja, ik zal misschien veel moeten wandelen – en waarschijnlijk ook een keer de weg moeten zoeken of zelfs terugkeren – maar uiteindelijk zal het het allemaal waard zijn en niet voor niets zijn gebleken.