Mei & Juni: Wonen in New York, hoe was dat?

Mijn verblijf in New York was waarschijnlijk niet zoals iedereen het zich zou voorstellen. Ik huurde een oubollig appartement in Queens samen met drie Indische jongens en bracht mijn avonden liever door in Little India (officieel Jackson Heights) en in de lokale pool bar. Desondanks kan ik me geen betere manier voorstellen om mijn tijd in the Big Apple door te brengen.

jackson-heights-new-york-3cmgm

Voor het eerst samenwonen met roommates

Mensen die mij persoonlijk kennen, weten dat India een enorme indruk op me heeft achtergelaten. Omdat ik er nog lang geen genoeg van heb, ga ik binnenkort dan ook nog eens terug. Samenwonen met Indiërs was op het eerste zicht iets waar ik nooit mee zou kunnen omgaan, maar eigenlijk was het een geweldige ervaring: mijn roommates (tevens mijn klasgenoten) gunden me enorm mijn privacy, iets wat natuurlijk voortkomt vanuit hun cultuur en opvoeding, maar ook vanuit hun persoonlijkheid. Het zijn gewoon alle drie echt “chille gasten”.

Eerst was het best wel wennen. Ik probeerde me aan hen aan te passen op zoveel mogelijk vlakken, omdat ik natuurlijk – hoe je het ook draait of keert – in de minderheid was. Ik ging met hen mee eten na tien uur ’s avonds, ging laat slapen en stond vroeg op. Maar als je tijdens de dag niet in staat bent om wat slaap in te halen, dan hou je van die vreemde leefschema’s niet lang vol. Na twee weken kreeg ik er verteringsproblemen (en humeurproblemen) van en begon ik meer mijn eigen ding te doen.

Hoeveel we ook ons best deden om ons aan elkaar aan te passen, twee maanden was in mijn geval toch wel lang genoeg. De grootste ergernissen van mijn kant waren de dingen die alle kotgenoten ook bij elkaar ondervinden; verschillende standaarden in properheid voorop natuurlijk (wat wil je als je met drie mannelijke studenten samenwoont). Maar zoals ik al zei, ik had met niemand anders willen samenwonen!

3CMGM-new-york

Het dure New Yorkse leven

Mijn eigen ding doen betekende dat ik vaker in de lokale diner (Jax Inn Diner) ging eten. Het was zo een retro eetgelegenheid met zetels, gratis water en free coffee refills zoals je in de films ziet. Maaltijden in deze diner waren relatief duur, maar nog steeds goedkoper dan in Manhattan. Bovendien probeerde ik het altijd zo te regelen dat ik twee keer van mijn maaltijd kon eten, waardoor de prijs natuurlijk al snel gehalveerd werd (long live doggy bags!). Door de enorme Amerikaanse porties kon ik van een mac ’n cheese van $14 al snel twee keer genieten.

Boodschappen doen verdeelden we onderling. Om de beurt gingen we voor gemiddeld $20 halen wat we nodig hadden. Ook de afwas doen en koken verdeelden we op basis van wie goed was in wat (kortom, ik deed altijd de afwas).

Shoppen deed ik eigenlijk niet tot de laatste week. De dollar stond tijdens mijn verblijf bijna gelijk aan de euro, waardoor het niet echt voordelig was (bovendien had ik me in India ook al goed laten gaan).

Rondtrekken in de stad deed ik vrijwel altijd met de metro (een maandabonnement kost $117). Veel goedkoper dan de taxi, die in New York eigenlijk nog relatief betaalbaar is, zeker in vergelijking met België. Je moet trouwens de horrorverhalen van de New York subway niet geloven. Ja, je zal de vreemdste types tegenkomen als je de metrolijnen verkent, maar als je hen negeert is het wel de beste manier om ergens snel te geraken!

De was werd gedaan door de medewerkers van de lokale Laundromat. Dat bespaarde veel van onze zeldzame vrije tijd en de prijs verschilde zelfs niet zoveel als wanneer je zelf zou uitvogelen hoe de wasmachines werkten. Bovendien was de kans zo toch iets kleiner dat mijn witte was roze uit de machine zou komen…

Uitgaan deden we, zoals gezegd, meestal in de lokale pool bar en niet zo vaak in Manhattan. Alcohol in NYC is trouwens niet zo goedkoop. Je betaalt al snel $7 voor een glas bier, $10 voor een glas wijn en $12 voor een cocktail. En als je twee terrassen aan je appartement hebt, wat is er dan beter dan een volledige fles Campo Viejo van $10 te kopen en er thuis van te genieten?

3CMGM-new-york

Naar school gaan in New York

Fordham University verschilt niet zoveel van een Belgische universiteit. Alleen moet je je badge scannen elke keer als je binnen en buiten loopt (zelfs om van het ene gebouw naar het andere te gaan) en hebben ze een Starbucks machine in de cafetaria. Bovendien stond de airco er zo hard dat ik telkens naar de 30°C buiten vluchtte om terug wat op te warmen en de blauwpaarse kleur uit mijn uiterste ledematen te krijgen.

Onze proffen waren over het algemeen echt geweldig. De meesten wisten echt waar ze het over hadden en konden hun vak op een interessante manier brengen. Wat minder leuk was, was de berg werk waarmee we opgezadeld werden. We hebben ons allemaal te pletter gewerkt en zelfs enkele weken als slaperige zombies rondgelopen om vier maanden werk in twee maanden rond te krijgen. Van sightseeing is er dan ook niet zoveel in huis gekomen als ik had gehoopt. Anderzijds heb ik wel de graduation gekregen waar ik altijd van droomde – caps, gowns, roll, authentieke ceremonie met een class valedictorian die ons met haar speech tot tranen toe bewoog, en enkele van mijn favoriete personen om me te steunen.

Elke dag liep ik bovendien langs Central Park, over de drukke Columbus Circle, richting het bruisende theatercentrum Lincoln Center, waar ook Juillard haar thuis heeft, om naar school te gaan. De dag dat ik terug naar huis moest heb ik diezelfde wandeling nog een laatste keer gemaakt, omdat het echt zo’n typerende wandeling is die je het bruisende leven van New York laat opsnuiven.

3CMGM-new-york

Calling New York “my home”

Wie kan er niet zeggen dat ze nooit een seconde gehoopt hebben New York ooit hun thuis te mogen noemen? Ik zeker wel. Nu ik de stad effectief mijn thuis kon en kan noemen – elke plek waar ik ooit langere tijd gewoond heb en me effectief thuisgevoeld heb durf ik oprecht een “thuis” noemen – vind ik wel dat ik moet specifiëren dat “Queens” meer als “thuis” voelt dan “Manhattan”. Ik zou nooit in Manhattan kunnen wonen. Hoewel ik van de drukte hou, is er een reden waarom ik liever in een kleine stad dan een grote stad woon. Het leuke in New York – en ook thuis in België – vind ik dat ik in een stad woon waar alles is, maar als ik echt de drukte van een grote stad wil voelen, heb ik de keuze om erheen te gaan. Door in Queens te wonen had ik datzelfde gevoel.

Wil ik nog eens terug naar New York? Zeker! Ik heb lang niet alles kunnen doen dat ik wou doen. Zou ik er ooit willen wonen? Misschien, maar niet voor altijd. Ik heb het gevoel dat ik ergens langere tijd kan wonen nog niet vaak gehad. Behalve bepaalde steden in België, noem ik Barcelona, London en Parijs (ook drukke steden, ik weet het) veel oprechter “my home”. Hoewel New York een geweldige ervaring was, had ik me er misschien (ondanks waarschuwingen) toch iets te veel van voorgesteld.

3CMGM-new-york

Toch verliet ik New York met een zwaar hart. Meer omdat het 3CMGM programma erop zat dan omdat ik New York zal missen. Naar New York kan ik altijd nog terug, maar 3CMGM kan je niet overdoen. Het was financieel toch wel een opluchting om te kunnen vertrekken uit NYC. Er wonen, het is niet voor iedereen weggelegd. Dat wist ik tervoren wel, maar nu weet ik het nog veel meer.

Wonen in New York is op zich een aanrader. Het is een ervaring die iedereen eens zou moeten meemaken. Het is een dynamische stad waar je het gevoel hebt dat alles mogelijk is. Maar kijk best wel uit dat je een aardig centje op zak hebt, ook al zijn er een heleboel gratis activiteiten in New York waaraan je kan deelnemen. 

Waar in de wereld zou jij willen wonen als je kon?

Advertenties

Gratis dingen om te doen in New York

Twee weken had ik om te bekomen van India. Voor ik de tijd had om me opnieuw te settelen in België vertrok ik alweer naar mijn derde bestemming: New York.

Na een week werd het al duidelijk: vrije tijd zou ons onbekend zijn in het derde continent van het 3CMGM programma. New York staat bekende om haar snelle tempo and bedrijvigheid en dat zouden we volop voorgeschoteld krijgen. Hoewel ik twee maanden heb doorgebracht in de meest bekende stad van de Verenigde Staten heb ik niet alle dingen kunnen doen die ik wou doen. Ik heb me uiteindelijk vooral gefocust op budget-vriendelijke activiteiten om het dure leven in the City te compenseren.

Hier een lijstje met gratis (of bijna gratis) activiteiten die je reis naar New York boeiend en wallet-friendly zullen maken.

Gratis activiteiten in New York

Roosevelt Island Tram

1. Roosevelt Island Tram

Tussen het eiland Manhattan en Queens ligt het Roosevelt Island. Dit is voornamelijk een residentieel gebied dat toch een bezoekje waard is vanwege de Roosevelt Memorial die op het ene uiteinde van het eiland te vinden is. De oranje lijn F brengt je naar het eiland en zodra je bovengronds komt krijg je een mooie uitkijk op Midtown Manhattan. ’s Avonds is het leuk om even in het gras te zitten aan het water en het uitzicht te bewonderen. Overdag is het dan weer leuk om de korte wandeling naar de hangende tram te maken voor een gratis ritje. Roosevelt Island is dus niet alleen bereikbaar per metro – de enige andere manier waarop je er komt, is via deze lift. De rit is gratis met je metrokaart en geeft je een unieke kijk op the City. Zeker de moeite! In de zomer is het wel enorm warm in de lift.

Staten Island Ferry

2. Staten Island Ferry

We blijven nog even in het transport thema. De Staten Island Ferry is net als de Roosevelt Island Tram een officiële vorm van transport voor pendelaars die elke dag van en naar hun werk in Manhattan willen reizen. Daarom is de ferry gratis – je hebt er zelfs geen metrokaart voor nodig. De boot is heel groot en vaart elk half uur heen en weer naar Staten Island. Op dat eiland is eigenlijk niet zoveel te zien. Er is een leuk terras aan het water waar je eventueel even naartoe kan, maar je kan ook gewoon genieten van het uitzicht op Manhattan en het Vrijheidsbeeld waar je vlak langs vaart, blijven zitten op de boot en gewoon terugkeren.

High-Line-New-York

3. High Line

Om over te schakelen naar wat groen: de high line is een overhangende spoorweg die al jaren niet meer in gebruik is. Heel lang stond het af te brokkelen en uiteindelijk besliste de stad om de spoorweg af te breken… Tot iemand met het idee kwam om er een park van te maken. Vandaag is de High Line een geliefde plek voor een wandeling of een picknick. Je hebt er mooie uitzichten op de Hudson River en komt onderweg allerlei kunstvormen tegen. Ik was superblij dat ik eindelijk de kans kreeg om de High Line van begin tot eind te verkennen!

central-park-new-york

Bron: Traveldigg

4. Central Park

Om nog even in het thema parken te blijven, moet ik je natuurlijk vertellen dat je gratis Central Park kan bezoeken. Enkele eeuwen geleden al beseften de New Yorkers dat ze in deze snelgroeiende stad snel te kort zouden hebben aan groen en natuur. Daarom legden ze een van de grootste parken ter wereld aan. Je kan aan allerlei betaalde activiteiten deelnemen in Central Park – zoals een bootje huren op het meer, een fietstocht maken en gaan lunchen in The Tavern on the Green – maar net zoals in alle parken kan je er bijvoorbeeld een gratis picknick houden, gaan joggen en mensen kijken. Vaak zijn er baseball practices bezig waar je naar kan gaan kijken en in de zomer worden er allerlei gratis festiviteiten georganiseerd zoals theater, concerten en zelfs yogalessen.

Coney-Island-Beach

5. Coney Island

Het peninsula Coney Island stond al heel lang op mijn bucketlist. Het staat bekend om het “alternatieve” volkje dat er rondloopt, de Mermaid Parade die er begin juni plaatsvindt, de pretparken en het witte zandstrand waar je lekker kan zonnen. Hoewel ik vooral naar Coney Island wou vanwege de achtbanen, bleken de ritjes een beetje te duur. Het systeem werkt op kermisbasis, waardoor je voor elke attractie afzonderlijk al snel $10-12 neertelt. Ik ben uiteindelijk gegaan voor de Mermaid Parade (ik raad je aan om dit filmpje te bekijken) en het strand. Het duurt best lang om er te geraken, dus ik zou je aanraden om er alleen naartoe te reizen als je een langere tijd in New York bent of gewoon dol bent op achtbanen en er gerust wat meer voor wilt betalen.

Niet gratis, maar wel de moeite!

Top-Rock-Rockefeller-NY

1. Top of the Rock

Zelf heb ik een aantal jaren geleden op de Empire State Building geweest (overdag) en hoewel het natuurlijk leuk is dat ik kan zeggen dat ik dat gedaan heb, vond ik het uitzicht vanop het dak van the Rockefeller Center veel indrukwekkender. Je ziet Central Park, een heleboel bekende skyscrapers (waaronder de Empire State die je natuurlijk niet kan zien als je erop staat) en een prachtig uitzicht over Queens, Brooklyn en New Jersey. The Top of the Rock bezocht ik ’s avonds en al die blikkerende lichtjes maakte het heel romantisch. Bovendien werd vlak naast mij een vrouw ten huwelijk gevraagd – zo mooi!

Prijs: $29 (met tijdslots)

fietstour-bicycle-tour-brooklyn-ny

2. Bicycle Tour in Brooklyn en Lower Manhattan

Veel stukken van Brooklyn kan je als toerist moeilijk bezoeken omdat er geen publiek transport naartoe gaat en het te ver is om te wandelen. Daarom is een begeleide fietstour de perfecte oplossing! Op 2,5u tijd ontdek je verschillende delen van Brooklyn (met een Nederlandse gids bovendien) en ga je via de Brooklyn Bridge naar Lower Manhattan om te eindigen in Chinatown. Omdat ik Lower Manhattan al redelijk goed kende, het dreigde te regenen en ik vooral Brooklyn wilde zien, paste onze gids de tour aan en zagen we wat meer van Brooklyn.

Prijs: $49 (met Rolling Orange Bikes)

aladdin-broadway-musical-ny

Bron: Artbeat

3. Broadway musical

Broadway in New York moet wel dé bekendste musicalstraat ter wereld zijn. Sterren zijn er geboren. Ik had de kans om de door Disney geproduceerde musical Aladdin bij te wonen… en het was gewoon ge-wel-dig. De kostuums, de decors, de special effects, de acteurs… Ik heb het aangeraden aan iedereen die ik ken en dat doe ik nu ook. Alle liedjes uit de film komen terug, samen met elke nieuwe teksten en melodieën. Geest/Genie kreeg meerdere malen een welverdiende staande ovatie. Verder hoorde ik ook positieve commentaren over Matilda, The Lion King en Book of Mormon. Enkel Chicago werd afgeraden. Hoewel musicals in New York niet goedkoop zijn, is de prijs het echt wel waard. Een onvergetelijke ervaring en echt typisch New York!

Prijs: vanaf $50 (prijzen zijn duurder tijdens de zomer en vakantieperiodes)

Manhattan-skyline-new-york

Nog een tip: doe je graag musea, kijk dan zeker eens rond op de websites voor de (bijna) gratis tickets. Sommige musea geven je na een bepaald uur ingang op basis van donatie. Dus in principe kan je voor slechts $1 het MoMa bezoeken bijvoorbeeld! Ook zijn er bepaalde dagen waarop je helemaal gratis New Yorkse musea kan bezoeken.

Een laatste tip: volg Time Out op Facebook of kijk uit naar de boekjes die ze aan de grote metrostations uitdelen. Daarin staan voor elke week gratis of goedkope activiteiten opgelijst die die week zullen plaatsvinden in New York.

Ga jij binnenkort naar New York? Wat zijn jouw gratis tips voor the City?

Maart: De derde maand in India die de eerste lijkt

Is het echt al maart? Het lijkt alsof ik nog maar twee weken in India ben en tegelijk lijken die eerste twee weken al een jaar geleden. De tijd loopt heel raar in dit land. Aan de ene kant voel je nooit haast, want “het resultaat is altijd belangrijk dan de due date”. Aan de andere kant lijk ik nooit genoeg tijd te hebben om alles te doen dat ik wil doen.

Maart begon (relatief) heel relaxt. We hadden enkele weken vrij gekregen om ons visum voor de US in orde te krijgen en naar het Indische trouwfeest te kunnen gaan. Tijdens de eerste week van maart slaagde ik erin al mijn taken en mijn aandeel van het master project af te werken, zodat ik zonder zorgen kon vertrekken.

3CMGM-India

Off the beaten track in Bargarh

Die zondag trok ik naar het kleine dorp Bargarh, waar mijn klasgenoot Abhisek woont. Ik ontmoette er zijn familie – en het halve dorp – en snoof de sfeer op in een typisch stadje in India. Het was een leuke en unieke ervaring. Ik kan nu bevestigen dat homecooked meals het beste zijn, ook in India. Ook kreeg ik er de kans om met de lokale bevolking Shivratri te vieren; dat is een feestdag ter ere van de god Shiva. Tijdens deze avond bezocht ik een shiva tempel en at er een vreemd goedje om mijn vrienden te plezieren (het was eetbaar (het smaakte naar niet veel) maar zag er wel een beetje ranzig uit).

Indisch trouwfeest in Patna

Na twee dagen in Bargarh namen we de trein naar Patna, waar het trouwfeest de volgende dag al zou plaatsvinden. De treinrit duurde 17 uur, maar tijdens mijn verblijf in Bargarh was ik erg uitgeput. Gedurende 24 uur continu sociaal zijn in je beste Indisch-Engels (de lokale bevolking van kleine dorpen spreekt niet zo goed Engels) is vermoeiend, zeker voor een introvert! Een geluk eigenlijk dat ik zo moe was, want zo slaagde ik erin een groot stuk van de reis slapend door te brengen, zodat de rit eigenlijk niet zo lang leek. Hoe het was om een Indisch trouwfeest bij te wonen lees je in mijn post van twee weken geleden.

3CMGM-India-wedding

De visa procedure in Kolkata

Op dertien maart kwamen we aan in Kolkata waar we zouden proberen ons US visa te bemachtigen. Ik had er erg naar uitgekeken om naar de voormalige hoofdstad van India te gaan, omdat iedereen me er alleen maar goede dingen over had verteld (behalve dan dat het er nog warmer zou zijn dan in Bhubaneswar, en dat leek me op dat moment eerst nog onmogelijk). Mijn aanraders voor Kolkata lees je in het lijstje dat ik postte vorige week.

3CMGM-India-Kolkata

De laatste dagen op XIMB

Na een nachtrit op de bus kwamen we op donderdag weer aan in Bhubaneswar. De volgende dagen waren redelijk rustig. We werkten het master project verder af, tot in de details, woonden de laatste lessen GHRM bij en legden hierover een examen af.

De allerlaatste les werd geschrapt omdat we te afgeleid waren door de explosies in de luchthaven van Zaventem. Ja, ook in India hebben we hierover gehoord. Op het grote scherm in de klas projecteerden we het Journaal, zodat we mee alles konden volgen. We konden ons niet echt voorstellen hoe erg de situatie was, behalve op basis van wat onze thuisbasis ons vertelde en hoe de nieuwslezer eraan toe was. Iedereen was zo emotioneel…

De avond na het examen hadden we ook nog het afscheidsdiner (Indisch natuurlijk) en tussen al dit alles ben ik er ook nog in geslaagd om mijn valies te pakken. Zelfs mijn avondkleed en saree zijn erin geraakt! Wat een wonder!

3CMGM-India

Het originele Holi festival vieren

Mijn laatste volledige dag in Bhubaneswar was gefocust op het Holi festival, dat op 24 maart plaatsvond. Dat begon al van ’s morgens vroeg. Zo snel mogelijk goten we ons zelf onder de kokosnootolie: over alle niet met kleding bedekte huid en vooral in ons haar. We kregen deze tip van de studenten van vorig jaar, die de kleuren van Holi maar moeilijk uit hun haar kregen, hoe vaak ze het ook wasten. Pas daarna kregen de anderen toestemming, van ons meisjes, om ons onder de kleuren te gooien, kloppen, wrijven enz.

Tijdens de eerste momenten van de kleurenoorlog is het ook de gewoonte om bhaang te drinken. Ik weet niet precies wat erin zit – achteraf hoorde ik dat er onder andere cannabisblaadjes inzitten, en dat was dus waarom ik high was achteraf… – maar het is iets typisch van India, dus natuurlijk zou ik dat proberen! Wat een rare ervaring is het om high te zijn!

Toen de bhaang (zo goed als) op was, trokken we naar het cricketterrein om ook kleuren naar andere studenten van XIMB te gooien. Er werd ook met water gegooid, studenten werden door het modderige gras gesleurd en op een bepaald moment scheurden de jongens traditiegetrouw de t-shirts van elkaars lijf (dat is trouwens alleen in Orissa de gewoonte).

Holi was best leuk, ook al ben je daarna natuurlijk zo smerig als wat. En hoe vaak ik me ook waste, twee dagen later had mijn huid nog steeds een roze schijn en was mijn haar nog steeds kanariegeel met fuschiaroze en gifgroene plekken. Ik bedacht me dan maar dat het een leuke conversatie starter zou zijn tijdens de reis met mijn papa de volgende weken. Mijn kleren heb ik kunnen weggooien, maar dat was ook voorspeld en voorzien.

Die avond was ik, toen de bhaang uitgewerkt was, best wat droevig. Hoe kon het nu al voorbij zijn? Mijn verblijf in India was indrukwekkend, uniek, life changing, vermoeiend, leerrijk en nog veel meer geweest. En nu, schijnbaar zo plots, was het alweer voorbij…

Gelukkig kan ik nu nog wat verder India gaan ontdekken!

 

10 dingen om te doen in Kolkata

Eind maart, na vier dagen feesten op het trouwfeest in Patna waar ik je vorige week over vertelde, trokken we met de nachttrein naar Kolkata. Daar kwamen we vroeg in de ochtend aan. Ik had al veel goede dingen gehoord over de voormalige hoofdstad van India en keek er naar uit om dat nu zelf eens te gaan uitzoeken.

Ik geef je alvast een lijstje mee van de tien dingen die ik zou aanraden aan een first-timer in de hoofdstad van West Bengal.

3CMGM-kolkata-india

Bron: Travel Marvel

10 dingen om te doen in Kolkata

1. Bezoek South Park Cemetery

Een kerkhof bezoeken hoeft helemaal niet morbide te zijn. South Park Cemetery wordt gedacht het grootste christelijke kerkhof buiten Europa te zijn en lijkt volgens kennissen bijna meer op een park dan op een begraafplaats. Zoals de naam ook al zegt, bevindt het kerkhof zich in Park Street. Hoewel ik zelf geen tijd heb gehad om er een bezoekje te brengen, is alleen deze plek al een reden waarom ik zou teruggaan naar Kolkata.

2. Ontdek de Flower Market

De bloemenmarkt van Kolkata bevindt zich aan de voet van de Howrah brug en is een kleurrijk, druk gebeuren. De markt gaat praktisch 24/7 door, maar het beste moment om een bezoekje te brengen is natuurlijk ’s morgens als de nieuwe leveringen gebracht worden (en het nog niet te warm is buiten). Ook hiervoor heb ik jammer genoeg geen tijd gehad – deels omdat ik in Kolkata de nachtraaf aan het uithangen was en je voor de bloemenmarkt dus best vroeg uit de veren gaat.

3CMGM-flower-market-kolkata

Bron: Corbin Stree House

3. Slenter wat rond in de Park Street area

Park Street is net zo levendig als het centrum van London en het feit dat Kolkata vol rijdt met British cabs over de met bomen omzoomde lanen verstrekt dat beeld nog meer. Je vindt er een heleboel Westerse en moderne Indische restaurants, bars en uitgaansgelegenheden. Ook de eerder vermelde South Park Cemetery is hier te vinden. Als je niet weet wat te doen, kan je gewoon altijd hierheen komen.

4. Maak een wandeling naast de Howrah River

Zelf heb ik een wandeling gemaakt over de boulevard bij zonsondergang (probeer de spoorweg over te steken om er te geraken, maar wees voorzichtig!). Zodra de avond valt, zit het er wel vol muggen – wat minder leuk is – maar het is desondanks mooi genoeg om te zien hoe de lichtjes van de Howrah brug worden aangestoken terwijl de ferry’s naar de overkant van de rivier varen.

kolkata-howrah-3CMGM

Bron: Facts ’n Info

5. Chill in het park rond Victoria Memorial

Het gebouw zelf is mooi en binnenin kan je een museum bezoeken. Het was af in 1921, na 15 jaar werk, en werd gebouwd ter ere van Queen Victoria van het Verenigd Koninkrijk. De tuinen omheen de Memorial zijn op zich een wandeling waard. Ikzelf was er opnieuw met zonsondergang, want overdag is het in Kolkata ondraaglijk warm. De Memorial wordt ’s avonds erg mooi verlicht en reflecteert mooi in de vijver erachter.

3CMGM-victoria-memorial-kolkata

6. Neem een kijkje in Quest Mall

De Quest Mall als gebouw is een prachtig staaltje architectuur en ook vanbinnen is het een kijkje waard. De meeste winkels liggen wat buiten mijn prijsbudget maar je vindt er ook bijvoorbeeld een Vero Moda en de Inox cinema.

kolkata-quest

Source: questads

7. Ga eten in One Step Up en Eat Good Food

Een restaurant dat ons door een local werd aangeraden, is One Step Up in Park Street. We zijn er twee keer op rij geweest omdat we (degelijk) westers eten verschrikkelijk misten. Een ander plekje dat ik zelf ontdekte, maar jammer genoeg net te laat zodat we er niet meer konden gaan, is Eat Good Food dat zich vlakbij Quest Mall bevindt en erg originele gerechtjes aanbiedt aan een schappelijke prijs.

8. Geef toe aan de boekenwurm in je zelf

Bijna overal waar je komt in Kolkata worden er boeken verkocht – of het nu op straat is of in een winkel. Op straat kan je zowel de nieuwste als tweedehands boeken aanschaffen aan de beste prijzen. In de winkels kan je meteen met je boek in een zetel kruipen en bij een kop verse koffie of thee beginnen lezen; net zoals in de Britse Waterstones eigenlijk!

9. Kies voor een “boat ride by night”

Jammer genoeg is het er deze keer niet van gekomen, omdat we te laat waren, maar een rondvaart op de Howrah rivier is me aangeraden door vrienden die wel vaker in Kolkata zijn geweest. Je kan op een boot stappen vanaf Princep Gath.

10. Leef je uit in Nicco Park

Ja, ook in India hebben ze pretparken! Natuurlijk moet je je niet bij alle attractieparken een Six Flags voorstellen (maar naar het schijnt zijn die er ook), maar eerder een uit de kluiten gewassen kermis. Deze dag diende vooral als opvulling omdat we ’s avonds pas een bus konden reserveren om terug te keren naar Bhubaneswar en een keer de oververhitte stad uitwilden.

Budget tip: Wij kozen ervoor het dagticket te nemen (250 rupees) in plaats van het all-in pack (500 rupees). Het verschil is dat je met een all-in niet voor aparte attracties moet betalen. Er zitten een aantal gratis attracties inbegrepen (maar die stellen niet zoveel voor) en voor de indrukwekkendere attracties moet je telkens bijbetalen. Maar wij besloten, terecht in ons geval, enkel extra te betalen voor de attracties die de moeite waren. En dat waren er maar drie. Dus het dagticket was nog steeds voordeliger.

Nicco-park-kolkata

Kolkata is een stad waar ik best zou kunnen wonen – voor enkele jaren, maar niet voor altijd. Raad ik je aan om er naar toe te gaan? Zeker weten! Eerder dan Delhi is Kolkata een goede introductie tot India: het is een grote stad, maar niet zo druk als Delhi of Mumbai. Bovendien kost het ook niet zoveel moeite om ergens te geraken. Maar als er ergens een staking is, hoef je er niet op te rekenen dat een taxichauffeur je naar locaties in de buurt wil brengen… (Ja, hier spreek ik uit ervaring.)

Deze lijst van dingen om te doen in Kolkata is natuurlijk maar kort. Ik kan niet alles vermelden en ik heb ook niet de tijd gehad om zelf alles te ontdekken tijdens de drie/vier dagen dat ik daar was. Aan jou om ook zelf op verkenning te gaan!

Zou jij wel eens naar India willen? Staat Kolkata dan op jouw lijstje?

Februari: Het leven in en buiten XIMB

De belangrijkste dingen vertelde ik je de afgelopen weken al: ik overleefde een overlevingskamp in the middle of nowhere en trok vervolgens naar Zuid-India om ervan te bekomen. Maar dat was natuurlijk niet alles wat er deze maand gebeurde.

Hier is een kort overzicht van hoe de maand februari in India eruit zag.

3CMGM-XIMB-India

De lessen

De vakken die ik deze maand had, waren erg gevarieerd. Eerst en vooral was er het vak Non-competitive strategies, dat me op het eerste zicht wel had aangesproken ondanks de tegenstrijdige titel, maar dat eigenlijk niet veel voorstelde. De paper dat ik ervoor moest schrijven heb ik dan wel weer met plezier gemaakt (over BlablaCar). Het tweede vak was een beetje raar voor niet-Indiërs, want bij ons bestaat het systeem niet waarover we leerden. Volgens mij heb ik er echter wel het beste van gemaakt. Ik heb ten minste geleerd hoe ik KPI’s moet bepalen. Ten slotte hadden we nog onze eerste lessen over Global Human Resource Management (GHRM) want dan weer wel heel interessant en nuttig was. Ik kijk al uit naar de volgende lessen!

3CMGM-februari

Andere schoolactiviteiten

Aan het einde van februari bereidden we ons ook voor op de visa applicaties voor Amerika. We begonnen de procedure in de klas en zouden uiteindelijk op eigen houtje naar de ambassade gaan (of dat nu in Hyderabad of Kolkata of ergens anders was) om de nodige papieren te presenteren en ons visum op te halen. Het leek allemaal erg ingewikkeld – typisch voor Indiërs om alles moeilijker te doen lijken dan het in feite is – maar zodra we individueel alles mochten regelen ging alles voor de meesten veel vlotter. Ikzelf zou naar Kolkata gaan om mijn visum aan te vragen omdat dat het dichtst bij school is, de stad mij vaak is aangeraden en het de eerste plaats was waar nog plaatsen vrij waren op zo’n korte termijn.

Verder gingen we deze maand ook op overlevingskamp naar Jamshedpur. Het was een erg leerrijke ervaring. Ik had nooit gedacht dat ik het zou aankunnen en het (grotendeels) zo leuk zou vinden!

backwaters-kerala-kollam

Buitenschoolse gebeurtenissen

Zoals je vorige week al kon lezen, ging ik voor de eerste keer op reis in februari. Ik trok naar het Zuiden van India om enkele totaal verschillende steden in de staat Kerala te gaan ontdekken. Het was een geweldig mooie reis en een unieke ervaring. Elke staat in India is net een ander land – met andere voeding, taal, kleding, gewoontes…

Op Valentijnsdag trok ik naar Konark – waar ik de bekende zonnetempel bezocht – en Puri – om er wat te relaxen op het strand en in de duinen. De tempel van Konark werd gebouwd in de 13de eeuw en heeft de vorm van een gigantische koets of draagbed. Het staat momenteel in de stellingen, maar dat houdt de duizenden toeristen die er elke dag een bezoek brengen niet tegen. Op Valentijnsdag was er gratis toegang.

Ten slotte bereidden we ons ook voor op het trouwfeest in maart waarop we door onze klasgenote Vidisha, de zus van de bruidegom, uitgenodigd waren. We trokken naar de Market Building in Bhubaneswar om er een saree uit te kiezen voor de officiële wedding night. Mijn jurk voor de avond ervoor had ik al eerder in een winkelcentrum in de buurt van XIMB gevonden (FYI: de trouw zou vier dagen duren en voor elke avond heb je een andere outfit nodig). Een saree kiezen is niet zo simpel. Ik had gehoopt het op een uurtje te klaren maar het heeft bijna een halve dag geduurd! Je moet precies de juiste tint van de juiste kleur vinden met de gewenste versiering erop. Dan ga je nog op zoek naar de onderrok en – als dat er niet bij geleverd werd – de cropped top die je onderaan aandoet. De sieraden ga ik wel later een keer erbij zoeken…

3CMGM-saree-februari

Februari was opnieuw een goed gevulde maand met goede balans tussen les, reizen en andere activiteiten. Ik kijk er erg naar uit om volgende maand de trouw bij te wonen en zal jullie er natuurlijk alles over vertellen!

Ik overleefde een overlevingskamp in the middle of nowhere

In februari, op een maandag gelijk alle andere, stapte de 3CMGM klas de trein op voor een tien uur durende rit naar… the middle of nowhere. Waarom? Om onze leiderschaps kwaliteiten op de proef te stellen tijdens een overlevingskamp.

Voor de lessen dit schooljaar goed en wel gestart waren, trokken we met de hele klas naar de Hoge Rielen voor een teambuildingsweekend. Dat was echter niets in vergelijking met wat ons tijdens deze vierdaagse trip in India te wachten stond. Na een nachtelijke treinrit naar Jamshedpur, gevolgd door een hobbelige rit in een bus waarbij we de bewoonde wereld steeds verder zagen verdwijnen (alsook de ontvangst op onze gsm’s), kwamen we aan op een plek dat er een beetje uitzag als een stuk land in de dierentuin waar de Afrikaanse dieren verblijven. Hier en daar staken rotsen uit de grond. Centraal was er een grote vijver of een klein meertje en behalve enkele gebouwen waarin we onze spullen konden opbergen en dergelijke werden we volledig omringd door… niets dan natuur.

Ik hoef je zeker niet meer te vertellen dat ik door en door een stadsmens ben?

3CMGM-overlevingskamp-jamshedpur

But first… let me have a chai!

De eerste taak die ons te wachten stond na het ontbijt was de tenten opzetten op de betonblokken. Met de hulp van onze begeleiders ging dat gelukkig heel vlotjes. Vervolgens werden we ingedeeld in teams waarin we alle opdrachten de komende dagen zouden moeten uitvoeren. Elke dag werd telkens één persoon aangeduid die de leiding moest nemen en de knopen moest doorhakken wanneer nodig. Aangezien de meeste begeleiders echter geen Engels spraken, moesten de Indische klasgenoten vaker initiatief nemen dan gewoonlijk.

Wat voor dingen hebben we zoal gedaan?

Er was een hindernissenparcour dat we twee keer aflegden en waarop ik me volledig kon uitleven. Als kind heb ik vele zomers in de bossen doorgebracht, klimmend en klouterend en druk met forten bouwen. Maar nu was ik natuurlijk niet alleen: ik was er samen met mijn team. Ik wist dat onze grootste moeilijkheid niet het fysieke maar het mentale was. Communicatie zou ons grootste struikelblok worden en dat is het ook geweest.

3CMGM-India-Overlevingskamp

Het hindernissenparcour begon met twee latten waarop we met ons zessen naar de overkant moesten “stappen” (of, in ons geval, sukkelen). Dit was voor ons de moeilijkste opdracht omdat het communicatieve coördinatie vergde. Daarna konden we gelukkig tijd inhalen: tussen twee touwen naar de overkant lopen, een muur van autobanden overklimmen, door een autoband klouteren, door een tonnentunnel en een tunnel van prikkeldraad kruipen enz. En dat ook tegen de tijd. We hadden de volgorde van teamleden goed aangepakt, maar de vertraging die we telkens bij de eerste oefening met de latten opliepen, zorgde ervoor dat we beide keren als tweede eindigden. Ik was na de oefeningen ook telkens ontzettend stijf, maar ik genoot er enorm van om me nog eens zo te kunnen uitleven!

Andere activiteiten die we deden waren een death ride (die ik twee keer heb gedaan omdat een klasgenote hoogtevrees had en wat morele steun nodig had), abseiling (de eerste keer dat ik dat deed!), een soort schattenjacht en – dit vond ik het allerleukst – rotsklimmen.

Hoewel ik niet graag op een ladder sta, heb ik over het algemeen geen last van hoogtevrees. Rotsklimmen stond echter niet echt op mijn lijst van things to do before I die. Samen met onze begeleider, een vrouw die toch een aantal summits heeft beklommen (waaronder Mount McKinsey!), kregen we echter al snel enkele technieken onder de knie die ons zouden helpen de rotsen in het kamp te beklimmen. Hoewel ik niet zo’n berggeit was als sommige jongens die, denkend dat ze onoverwinnelijk waren, als gekken sprongen van rots naar rots, genoot ik ongelofelijk van deze activiteit. Ik denk dat dat voornamelijk kwam omdat ik nooit had gedacht dat ik zoiets leuk zou vinden… laat staan het zou kunnen!

3CMGM-rotsklimmen-overlevingskamp

At the top of the rock!

Tijdens al deze activiteiten heb ik geleerd geduldig te zijn en de skills van mijn teamleden beter in te schatten. Ik heb geleerd mijn ideeën op een manier uit te leggen dat anderen precies begrijpen wat ik bedoel en compromissen te sluiten wanneer we niet overeen komen. Bovendien heb ik, als een fervent individueel werker, geleerd dat de dingen soms sneller vooruit gaan door even te wachten en een helpende hand te bieden aan de achterblijvers. Nu ik er zo op terugkijk, lijken mij dat inderdaad kwaliteiten te zijn waarover een leider ook zou moeten beschikken.

Dit overlevingskamp ging niet alleen over fysieke kwaliteiten, maar vooral over mentale. Hoe ga jij om met je teamleden in stressvolle en uitputtende situaties?

Natuurlijk verliep niet alles van een leien dakje. Op dag vier liep het wat minder soepel. Al snel had ik door dat wateractiviteiten niet het sterke punt van ons team waren. Toen dat dan ook effectief zo bleek te zijn, ben ik toch even kwaad geworden. Maar dat hoort erbij. Ik heb eruit geleerd dat ik nog steeds moeite heb om de dingen los te laten, een aspect dat bovenaan mijn lijst staat dit schooljaar als werkpunt.

3CMGM-overlevingskamp

Na het raften – dat was de wateractiviteit – kregen we ’s avonds nog een laatste opdracht: ons eigen potje koken. Hierbij heb ik dan maar toegegeven dat dit dus niet mijn sterkste punt is. Ik hielp met het schillen van aardappelen, het in stukjes snijden van groenten en het aanleveren van water en kookgerei, maar liet de rest over aan meer vaardige groepsleden. En nee, ik heb geen honger geleden! (Bovendien is het de enigste activiteit waaraan ik géén littekens heb overgehouden!)

Compleet uitgeput keerden we op vrijdag met de trein terug naar huis, met een aantal belangrijke lessen op zak. Mijn klasgenote, Ashley, lijstte ze op in een van haar blogberichten. Enkele die er voor mij uitspringen zijn dat het gevoel van iets gepresteerd te hebben des te groter en beter is wanneer je het in groep hebt volbracht, dat het niet erg is om ergens zwak in te zijn want dat compenseer je gewoon op andere momenten met je sterke punten, en dat je pas echt mag zeggen dat je iets niet kan nadat je het geprobeerd hebt (en wedden dat het je uiteindelijk wel lukt?).

3CMGM-overlevingskamp

Hikin’ till we dyin’!

Veel foto’s heb ik niet van dit avontuur. Wat ga je immers doen met dure camera’s op een overlevingskamp of met een gsm tijdens rotsklimmen en raften? We delen echter al deze herinneringen met elkaar binnen de groep, dus vergeten doen we zeker niet!

Januari: Alles in India is een avontuur

Zoals je al kon lezen in mijn vorige post, had ik enorm veel geluk dat ik in één ruk tot in India ben geraakt. Laat me je nu een overzicht geven van wat er in de rest van de maand januari allemaal gebeurd is.

XIMB-India_3CMGM

School op zijn Indisch

De eerste maandag was, net zoals in Antwerpen, gericht op formaliteiten: we moesten allerlei formulieren invullen en de schoolregels werden ons in detail uitgelegd. Enkele voorbeelden:

  • Om 23u moet je terug op de campus zijn
  • Als je een uitstap plant, moet je eerst een formulier invullen waarin je in detail uitgelegd waar en wanneer je ergens naartoe gaat
  • Alcohol, drugs en roken zijn niet toegelaten op de campus

De volgende dagen hadden we dan effectief les: afwisselend werden we onderwezen in Sustainability en Innovation Management. De eerste week hadden we les van maandag tot zondag – nee, da’s niet om te lachen! En daarna hadden we elke avond ook nog eens een introductie in yoga. En aangezien ik een lange stijve hark ben is ook dat niet om te lachen. Maar na deze eerste week was het zwaarste van de maand alweer voorbij…

In de tweede, derde en vierde week van januari gingen we op bezoek bij twee staalbedrijven en een seafood bedrijf – op zich niet erg interessant voor mij maar bij de eerste kregen we na het bezoek wel een fris biertje aangeboden, wat met deze temperaturen natuurlijk zeer geapprecieerd werd en bij TK Marine kregen we de kans om zelf eens garnalen te wassen. Om op deze uitstappen te gaan maakten we ofwel gebruik van de schoolbus of een AC Sleeper Bus. De eerste is een kanariegeel voertuig met raster voor de vensters. Niemand die weet waarom een schoolbus zo erg beschermd moet worden, maar ok. De Sleeper Bus is dan weer enkele stapjes hoger. Deze bus kregen we ter beschikking voor de iets langere ritten, zodat degenen die wilden de bedden konden gebruiken om een dutje te doen.

We hebben ook een nieuw onderwerp gekregen voor het master project van dit semester. Ditmaal is het voor ons Bhubaneswar as a Smart City waarbij we ons vooral focussen op hoe ze omgaan met afval (waste management) want dat is hier toch een significant probleem. Ben best wel benieuwd wat ik daaruit allemaal zal leren!

Tenslotte gingen we ook nog op bezoek in het meisjes weeshuis dat wij steunen: Asha Kiran, wat Straal van Hoop betekent. We bezorgden de meisjes een zorgeloze namiddag door met hen te spelen, Engels te oefenen en onze snacks en gsm’s met hen te delen. Een lonende, vermoeiende en onvergetelijke dag! We gaan ook geld in

3CMGM-India-RuralVisit

Het platteland ontdekken

Om de een of andere redenen hadden velen onder ons – eigenlijk ook een beetje incl. mezelf – de idee dat een bezoek aan het platteland een bezoek aan het “echte, pure India” zou zijn. Maar als je erover nadenkt, is dat uiteindelijk hetzelfde als zeggen dat een bezoek aan het platteland in België een bezoek aan het “echte, pure België” is. Redelijk stereotiep dus. Het stadsleven is evenzeer echt Indisch.

India-ChilikaLake-RuralVisit-3CMGM

In ieder geval, tijdens de derde week in India waren we dus al op weg naar ons eerste grote avontuur. Ik denk dat we allemaal wel min of meer verwachten in hutjes te moeten slapen in the middle of nowhere, maar waar we terecht kwamen was een heus onderzoekershotel. De matrassen waren zowaar nog harder de matrassen op school, maar we hadden tenminste een bed! En toiletpapier! En een echte wc! Zo snel waren we al content. En het uitzicht over Chilika Lake – het grootste meer van de staat – was alleen maar een extra bonus.

De eerste dag gingen we al meteen op pad… of moet ik het zeggen: het water op. Met z’n zessentwintig klommen we in een boot waar normaal maximum tien personen in horen te zitten… maar dat vertelden ze ons natuurlijk pas achteraf! We moesten continu samenwerken om de boot in evenwicht te houden. Het was best wel grappig allemaal. Na een hele tijd bereikten we het eilandje waar we een half uurtje aan birdwatching deden, fotoshoots hielden en van het uitzicht genoten. Daarna keerden we weer om en hervatten onze hachelijke tocht.

Diezelfde avond kwamen de lokale jongeren ook een dansshow voor ons opvoeren en nadien zaten we allemaal samen in het gras met biertjes en genoten van het heerlijke avondweer in Odisha terwijl we tegen de muggen vochten.

De tweede dag splitsten we ons op in drie groepen en deden elk een typische activiteit van de Chilika regio. Mijn groep ging naar Mangalajodi, waar we leerden hoe het ecotoerisme omgaat met wildvissers en birdwatchers. We kregen te zien hoe vissersboten gemaakt worden en gingen dan effectief met zo’n boot het water op – de wetlands genoemd – waar we tientallen soorten vogels spotten. Het was vooral een heel relaxerende ervaring en onze gids Sanjay was ook super.

Toen we terug waren in het hotel had iedereen natuurlijk reuzehonger! Gelukkig was het eten in het hotel heel erg lekker (alleen heb ik er wel vaak vegetarisch gegeten, omdat ik geen vis, scampi of krab lust). Maar ik heb gehoord dat die ook erg lekker waren.

In de namiddag kregen we tijd om onze presentaties voor te bereiden.

De derde dag gingen we opnieuw het water op – in twee boten deze keer. Ditmaal was een andere eilandje in het meer de bestemming. Het was er heel erg toeristisch, deels omdat er een tempel is die veel locals graag bezoeken. We doolden er wat rond en aten wat streetfood zoals de typische samosa alvorens terug te keren. Gelukkig zaten wij niet op de lekke boot waarin het water scheppen was!

De laatste dag begon hectisch. De iPhone van een klasgenote was verdwenen en het was superduidelijk dat iemand van het personeel verantwoordelijk moest zijn – ook al geloofden zelfs de Indiërs van onze klas daar niet in – maar zij hielden zich natuurlijk van den domme. Het was een heel gedoe waarbij de securitybeelden van de bewuste tijdspanne onvindbaar bleken en dan plots toch gevonden werden en waarbij er eerst gedreigd moest worden naar de politie te stappen voordat de gsm “plots” opdook op een plek waar men al vijfentwintig keer gekeken had. Ja hoor!

India-ChilikaLake-RuralVisit-3CMGM

Na alle heisa konden we dan toch nog een uurtje genieten van het strand en de zee in Gopalpur, waar de jongens voetbalden, de meisjes aan hun kleurtje werkten en ik wat meer van de typische strandsnacks ging proberen. Voor we de rurale trip afronden, hadden we nog een uitgebreide lunch in een hotel.

Puri-3CMGM-India

De zoo en de zee

Naast het bezoek aan het platteland deden we ook nog twee uitstapjes op eigen houtje. De eerste zondag – na de les – gingen we naar Nandan Kanan Zoo, wat de oudste dierentuin van India is. Het is er enorm groot en wij hebben maar een klein stukje gezien, omdat we de safari niet op een saunabus wilden doen.

Het was een eigenaardige ervaring. Eerst en vooral moesten wij als buitenlanders 100 rupees betalen (€1,5) terwijl Indiërs maar 20 rupees hoefden voor te leggen (30 cent). We hebben het foreigner tax genoemd.

In de zoo zelf dan bleek al snel dat wij een grotere attractie waren dan de bengaalse tijgers en de met uitsterven bedreigde sneeuwleeuwen. Of ze het nu vroegen of niet, ik denk dat we zowat met alle bezoekers wel op de foto staan.

Na enkele uren waren we compleet uitgeput van rondwandelen in de hitte en poseren voor foto’s, dus keerden we snel terug naar de campus waar we ons opfristen en onze rugzak pakten voor alweer een volgend avontuur: we zouden de trein nemen – in de general class! – naar Puri.

Oké, laat ik even de tijd nemen om de treinrit te beschrijven. Als je aankomt in het treinstation van Bhubaneswar moet je onderweg naar je perron allereerst goed uitkijken dat je op niemands ledematen stapt. Overal liggen en zitten mensen te wachten op hun trein, mensen van alle klassen en standen. Vanzelfsprekend worden we langs alle kanten openlijk aangestaard. En dat voor vijfenveertig minuten langer dan gehoopt, omdat de trein te laat was.

Uiteindelijk konden we dan met ons ticket van 40 rupees (70 cent) de trein op. Het was vechten voor een zitplek. Het gangpad stond ook vol met lokale bevolking die hun zakken, valiezen en weet ik veel wat op hun hoofd droegen omdat er anders simpelweg niet genoeg plaats was voor iedereen. En daardoor liepen er dan ook nog eens mannen die eten en drinken verkochten. Het meest voorkomende is toch wel

  • Chai: de typische thee die ik voordien al vermeldde
  • Pani: water (wordt vaak ook genoemd met de merknaam Bisleri)
  • Biryani: een typisch rijstgerecht van India

Maar ook verse groenten kwamen regelmatig voorbij. Het zal je niet verbazen dat we allemaal redelijk onder de indruk waren na de twee uur durende treinrit.

Toen we aankwamen in Puri kregen we te maken met het Indische fenomeen van “plannen”: het hotel waar we zouden verblijven was helemaal niet geboekt! Gelukkig hadden ze nog twee suites vrij waar we (mits wat extra bedden) allemaal zouden kunnen slapen. Toen het hotelpersoneel echter zag dat er zoveel blanken aanwezig waren, rekenden ze ons de foreigner tax aan… Hoewel het voor ons niet veel geld is, kan 1000 rupees (€14) wel tellen in dit land!

Uiteindelijk hadden we geen andere keuze dan toe te geven – waar zouden we anders zo last minute met twintig man terecht kunnen? – en onze zakken neer te zetten en avondeten te gaan zoeken. Terwijl enkele jongens eropuit trokken om een liquor store te zoeken – een verhaal voor een andere keer – ging de rest van de groep naar het strand om de kraampjes te bekijken en alvast wat snacks te eten. Na het avondeten trokken we dan terug naar het hotel waar we tot in de vroege uurtjes aan het zwembad biertjes dronken en interessante gesprekken voerden. De volgende ochtend lonkte het zwembad uitnodigend naar ons en ging ik samen met enkele anderen het water in voor een (heel heel heel) verfrissende duik.

In de namiddag bezochten we de stad en bewonderen van buitenaf de Shree Jagannath tempel waarvoor Puri bekend staat. Het is echt een enorm bouwwerk waar alleen hindus binnenmogen – en ze komen echt van alle omstreken om deze tempel te bezoeken! Het was echter super warm die dag, dus na enkele uurtjes gingen alle niet-Indiërs naar huis. Ik bleef nog wat achter omdat het echt zalig was op het strand. En het moest waarschijnlijk zo zijn: eindelijk kreeg ik een nieuwe kans om op een kameel te rijden! Het was dan wel maar voor een dikke tien minuten en ik werd ook ongelofelijk in het zak gezet (jep, foreigner tax again), maar het was een superervaring zo langs de zee met de ondergaande zon.

Om het simpel te zeggen: of het nu een bedrijfsbezoek, een dagje naar de zoo, een tripje naar de zee of een meer is… alles is één groot avontuur in India. Het is vermoeiend en interessant tegelijk en ik ben zo blij dat ik de kans krijg om dit allemaal mee te maken. Elke dag is een uitdaging and I am loving it!

De bewogen reis van Lo Pagan, Spanje naar Bhubaneswar, India

36 uur, 5 connecties en 12.000km – hoe het mogelijk was dat ik alle connecties haalde en ook nog eens, zonder kleerscheuren, aankwam op mijn bestemming op het verwachtte uur weet ik niet… maar het is me gelukt! Ik vertel je alles over mijn bewogen reis en eerste indruk van India.

reis-india-3cmgm

Bron: Telegraph

Op 3 januari 2016 kwam ik aan in Bhubaneswar na een lange, eventvolle reis. Zaterdagochtend vroeg bracht mijn papa me van Villa Perla Azul met de auto naar het treinstation van Alicante. Daar nam ik voor het eerst een AVE trein (alta velocidad oftewel hogesnelheidstrein) naar Madrid. Vervolgens nam ik dan weer een lokale trein naar de luchthaven en aangezien ik in de verkeerde terminal aankwam, moest ik nog eens overstappen op een transfer bus om daar op het vliegtuig te stappen naar Istanbul. Het was een voorbode voor wat nog zou volgen.

De volgende vraag was of ik wel naar Istanbul zou kunnen vertrekken. Sinds de dag voordien maakten ze daar de ergste sneeuwstorm in 26 jaar mee. Ik slaagde er echter in mijn stresslevels binnen de perken te houden – en terecht, want ik stapte ondanks alles op het vliegtuig en vertrok ook nog eens relatief op tijd. De aankomst dan weer liep wat stroever. We landden dan wel op tijd, maar door de felle sneeuw en bevroren grond moesten we lang aanschuiven voor het vliegtuig kon aankoppelen aan de terminal. De tijd tikte voor me, aangezien ik mijn vlucht naar Mumbai moest halen. Met een half uurtje respijt was me dat dan toch nog gelukt!

reis-india-3cmgm

Deze vlucht liep wat lichte vertraging op door diezelfde sneeuwstorm, maar de vlucht naar Mumbai zelf vloog voorbij in een waas. Ik keek Everest, had een boeiend gesprek met mijn buur, Indische student die in Dallas studeert maar op bezoek ging bij zijn familie, en slaagde er zelfs in wat te slapen (deels om van de praatzieke Indiër af te zijn). In Mumbai had ik een paar uurtjes voor ik mijn connectie naar Bhubaneswar moest halen. Nu moet je weten dat ik blij verrast met de soepelheid waarmee ik als blonde, blanke vrouw doorheen de luchthaven security manoeuvreerde.

Minder blij verrast was ik toen ik dringend een wc zocht na de lange vlucht en de deur opende naar een Indisch toilet (ook wel Frans toilet genoemd). Dat kon ik even niet aan na 30 uur zonder slaap. Ik besloot mijn plas dan maar op te houden. Maar na twintig minuten wandelen in een lange donkere gang moest ik toch opgeven. Gelukkig was er daar een vriendelijke wc-mevrouw die me het westerse toilet toonde. Ik kon wel huilen van geluk op dat moment!

Toen ik mijn transfer naar de domestic terminal van de Mumbai luchthaven moest halen, kreeg ik voor het eerst te maken met “Indische efficiëntie”. Ik moest maar liefst drie kwartier wachten voor ik op de transfer bus mocht. Ook al was ik als eerste daar. Hoe dan ook, ik heb mij dan toch vroeger dan strikt genomen toegelaten mijn weg op die bus gemanoeuvreerd. Ik wilde per se mijn ontbijt nog kunnen verorberen alvorens mijn laatste connectie te halen.

reis-3cmgm-india

De rit op de transfer bus was een eye-opener. Het was mijn eerste ervaring in het Indische verkeer, dus toen ik enkele zotten schijnbaar rustig doorheen het chaotische gewriemel van auto’s, tuktuks en bromfietsen zag zigzaggen om naar de overkant van de straat te geraken, was ik regelrecht van overtuigd dat ze hun leven beu waren. Maar toen realiseerde ik me: this is India. Uiteindelijk kwam ik zonder kleerscheuren aan in de domestic terminal. De problemen begonnen al toen ik mijn bagage moest inchecken. Blijkbaar mag je maar 15kg meenemen… €20 extra opleggen dus! Ach ja. Niets aan te doen. Mijn te zware rugzak heb ik toch succesvol kunnen verstoppen.

Na een ontbijtje in een koffiebar – wat later de alomtegenwoordige keten Cafe Coffee Day (CCD) bleek te zijn, ook wel de Indische Starbucks – voelde ik me alweer wat beter. Het slaapgebrek begon inmiddels ook wat door te wegen. Toen ik dan ook nog eens uitgebreid gefouilleerd werd en mijn zorgvuldig ineen gepuzzelde rugzak moest uitpakken op zoek naar het mini-zakmesje dat ik van mijn Secret Santa had gekregen, werd ik wel redelijk ambetant. Ik wist zelfs niet meer dat ik dat had meegenomen, maar was best wel een beetje triest dat ik het moest achterlaten…

Uiteindelijk haalde dan de andere kant van de bagagecontrole en kon op zoek gaan naar mijn gate. Hoe verder ik liep door de gang met wachtzalen, des te minder blanken zag ik. En inderdaad, het werd al snel duidelijk dat ik de enige buitenlander op de vlucht naar Bhubaneswar zou zijn. Aan de gate had ik bovendien mijn eerste celebrity ervaringen. Ik werd uitgebreid aangestaard en ging zelfs ongevraagd op een selfie met een random Indian. Graag gedaan, hoor! Een dankjewel kon er niet vanaf.

3cmgm-india-koeien

Na een twee-uur durende vlucht waarbij ik mijn ogen niet kon openhouden – ook al werd ik langs alle kanten aangestaard – maar waarbij ik even goed ook niet echt kon slapen door het jonge meisje dat voor mij continu haar zetel vooruit en achteruit deed, arriveerde ik uiteindelijk in het tropisch hete Bhubaneswar. Ik wachtte een dik halfuur op Krishna, mijn Indische klasgenoot die in Bhubaneswar woont en de stad op zijn duimpje kent, om me op te pikken en naar mijn nieuwe school (en thuis) te brengen. Hellen vergezelde ons na nog eens een dik halfuur en in een auto zonder gordels trotseerden we opnieuw het Indische verkeer.

Koeien, overal. Op de middenberm, naast de middenberm, middenin het verkeer, op de stoep… Echt. Overal. Ik moest mezelf inhouden om ze niet luidop te blijven aanduiden. Ze leidden me bijna af van mijn angst om me middenin het chaotische gewriemel van de schijnbaar nutteloos toeterende zwermen van auto’s te bevinden. Dan was er nog het feit dat alles er vuil uitzag. Krakkemikkige kraampjes langs de weg, straathonden tussen het afval… Ik kon me op dat moment alleen maar inbeelden hoe het daarbuiten moest ruiken.

Ik haalde heelhuids de campus. Zwetend en doodmoe, dat wel, en me afvragend waarom ik me in hemelsnaam had ingeschreven voor dit programma. Was drie maanden in India het echt waard? Hoe kon ik hier in hemelsnaam overleven zonder continu ziek en vuil te zijn?

Het mag wel duidelijk zijn dat ik een culture shock ervoer. Maar of mijn allereerste indruk een gevolg is van mijn vermoeidheid en oppervlakkige eerste indruk zal nu moeten blijken. Ik hou je alvast op de hoogte!

10 eerste indrukken van India

Morgen ben ik officieel één maand in India, maar het lijken er zeker wel twee! Het lijkt me dan ook een goed moment om mijn tien eerste indrukken van India een keer op een rijtje te zetten.

  1. Er zit effectief een systeem in het chaotische verkeer
3CMGM-verkeer-chaos

Bron: The Guardian

Wanneer je voor het eerst het verkeer in India ziet – nee, wanneer je voor het eerst midden in het verkeer gedropt wordt zie je serieus je hele leven voorbijkomen. Je denkt dat je er nooit levend uit zal komen. Maar er is geen ontsnappen aan. Je komt nergens in India zonder het verkeer te trotseren met al die lange afstanden. Het scheelt vaak maar een haar dat de tuktuks de bromfietsen missen die tussen de auto’s door zigzaggen en die auto’s zien precies de rijlanen op de grond niet…

Toen ik op de transit bus van de ene terminal in Mumbai naar de andere zat, werd ik voor het eerst geconfronteerd met de Indische rijstijl. Ik was absoluut gechoqueerd toen ik een man relatief casual de straat zag oversteken tussen al dat verkeer. Ik citeer mijn gedachten op dat moment: “Whatthehellishetiredoflife?!” Maar al snel zag ik nog twee mensen op dezelfde manier de straat oversteken en toen herinnerde ik me “Juist, ik ben in India. Dat is normaal hier.” En zo zouden er nog veel momenten volgen.

Ik kan nu wel zeggen dat ik niet langer het handje moet vasthouden van een Indiër om naar de overkant van de main road te geraken. En mijn gepercipieerde bijna-dood ervaringen in de tuktuk en op de moto zijn ook serieus in aantallen gedaald. Ik word ook stilletjes aan gewend aan het schijnbaar nutteloze getoeter van alle voertuigen op de baan. Eigenlijk is het gewoon de Indische manier om te zeggen/waarschuwen dat je het voertuig voor je wilt passeren.

 

  1. Koeien zijn koning, honden zijn uitschot

3CMGM-koe-heilig

“Koe! Koe! Koe!” Ik denk dat dit voor ons allemaal het meestgebruikte woord was de eerste dag(en) dat we in Bhubaneswar waren. Letterlijk overal en op de meest willekeurige plaatsen zie je koeien: op de middenberm, tussen eetstandjes, tussen het verkeer, op een berg afval… En echt iedereen gaat voor die beesten opzij. Ze hebben meer respect voor koeien als voor hun medemens lijkt mij.

Trouwens, wist je dat al die loslopende kolossen een eigenaar hebben? Blijkbaar zijn de dieren zodanig getraind dat ze uiteindelijk altijd wel hun weg weer naar huis weten te vinden. Impressionant, toch?

 

  1. Chai is the new Starbucks
3CMGM-chai-Starbucks-thee

Bron: Flicker

De eerste keer dat Abhisek, een van mijn Indische klasgenoten, vroeg of ik zin had in een kopje chai moest ik toch eerst even vragen wat dat precies was. Bij Starbucks kan je een chai tea bestellen (gewoon een soort thee) of chai tea latte (koffie met een spicy smaakje), maar ik kon me niet voorstellen dat de chai die ik kende hetzelfde zou zijn als die van hier. Bovendien betekent “chai” gewoon “thee”.

Toen ik het drankje voor het eerst proefde moest ik er toch eerst even aan wennen. Het is bitterzoet en plakkerig. Maar na de tweede keer was ik helemaal verkocht. Chai is geweldig! We zijn allemaal helemaal verknocht aan deze heerlijke Indische traditie. Elke pauze tussen de lessen en elke keer als we terugkomen van het avondeten stoppen we aan het standje tegenover de schoolpoort voor onze chai shot. Het is slechts 6 rupees (9 cent) voor een kopje.

Ik mis Starbucks helemaal niet!

 

  1. India houdt van complexiteit 
3CMGM-India-loves-complexity

Bron: Times of India

Ze zeggen het over zichzelf en wij zeggen het ook over hen: India loves complexity. Als ze iets moeilijk kunnen maken, zullen ze dat ook met volle overtuiging doen. Simpelweg een pizza bestellen duurt zeker 10 keer zo lang als in België. Een loodgieter naar je kamer laten komen om je lekkend toilet te laten repareren zal toch een paar dagen duren. Je moet erachter blijven vragen, vragen, vragen en je moet het probleem opnieuw en opnieuw en opnieuw uitleggen. Maar India zou India niet zijn zonder al die complexe situaties. We leren er ook van te houden!

 

  1. Echte Indiërs gooien afval op de grond, rochelen en spuwen in het rond, en plassen waar het hun uitkomt 

3CMGM-afval-verbranden-vuil

Voor mij is het mentaal onmogelijk om een papiertje of fles op de grond te gooien. Ik loop nog liever een hele dag met de koekjesverpakking rond dan het zomaar ergens te smijten. Dat geldt niet voor Indiërs. Als je je chai op hebt, gooi je je bekertje gewoon ergens neer. Vuilbakken zijn er toch niet. Dus ja, India is niet exact de properste plaats waar je ooit zal komen. Misschien vraag je je af wat de lokale bevolking doet als er te veel afval op straat ligt? Dan steken ze het gewoon in brand. Opgelost!

Anderzijds probeer ik nog altijd gewoon te worden aan het feit dat je altijd wel ergens een man ziet staan plassen langs de weg. Het maakt hen helemaal niet uit dat iedereen erop staat te kijken. Ze gaan zeker niet de moeite doen om achter een boom of struik te gaan staan of ergens een restaurant binnen te stappen en te vragen of ze de wc mogen gebruiken. Je moet plassen? Dan doe je dat gewoon. Hetzelfde geldt voor rochels spuwen (ik zweer je, ze doen dat zo luidruchtig dat ik de eerste keer dacht dat er iemand aan het overgeven was!).

 

  1. Indische studenten zijn super sportief 

3CMGM-sportief-studenten

De eerste week aan de XIMB was het grotendeels gewoon ik en mijn klas die op school waren. Maar van zodra alle andere studenten op de campus arriveerden, was het opeens super druk. Overal werd er plots aan sport gedaan de hele tijd. Nu moeten we opeens in de rij wachten om aan tennis, basketbal, volleybal, badminton, cricket etc. te doen. Ook het fitness center is steeds vol met actieve, zwetende jongens en meisjes. We kunnen nog een voorbeeld nemen aan de Indische studenten!

 

  1. We hebben hagedissen, duiven en muggen als huisdieren 

3CMGM-muggenspray-insecten

Tijdens de eerste drie dagen in Bhubaneswar verzamelde ik maar liefst 37 muggenbeten. Muggen zijn een integraal onderdeel van de stad en de slaapkamers in XIMB. Je kan nog zoveel muggenspray spuiten, de airco en de ventilator nog zo hard zetten als je wil… nothing will protect you from those nasty insects.

Toen we terugkwamen van ons bezoek aan het platteland (lees hier Ashley’s artikel), zat er op Hellen’s deur braaf een duif te wachten om haar thuis te verwelkomen. En Lisa heeft regelmatig bezoek van een hagedis die eens komt kijken hoe het met haar is.

 

  1. Hygiëne is een relatief concept

3CMGM-kuisploeg-student-kot

Elke dag komt de cleaning crew op onze deuren kloppen rond 8 uur ’s morgens. En dat is gewoon te vroeg voor ons – ja, nu klinkt het alsof we toeristen zijn, ik weet het… Maar onze lessen beginnen vaak pas om 9u45, dus slapen we graag een tikkeltje langer.

De ploeg gaat als volgt te werk: eerst vegen ze de vloer een beetje met een bezem. Ondertussen is er een tweede man die de wc pot kuist, terwijl de derde mijn vuilbak gaat leegmaken en de vierde doet de vloer met nat (zonder product). Heel oppervlakkig allemaal, maar op z’n minst is het gekuist zeker?

Een ander voorbeeld? In elk restaurant wordt er van je verwacht dat je na het eten je handen wast (en bij voorkeur ook voor het eten) wat niet onlogisch is aangezien de locals alles met hun rechterhand eten. “Going to the washroom” is bovendien het algemene teken dat je gedaan hebt met eten, dat ze de tafel mogen afruimen en de rekening brengen. En als je je handen niet wast, dan zullen je er alsnog subtiel op komen wijzen dat de wastafel zich achteraan het etablissement bevindt.

Tijdens tempel- en bedrijfsbezoeken wordt er ook van je gevraagd dat je je schoenen uitdoet als je binnengaat. En in de slums zijn de straten dan misschien wel smerig, maar binnenin de huizen doen de inwoners hun uiterste best om alles uiterst schoon te houden. Zo’n contrast met de smog en het afval buiten! Volgens mij is de hoest die ik heb sinds ik hier ben echt wel te wijten aan de luchtvervuiling.

Dus ja, Indiërs doen erg hun best om dingen proper te houden, maar hun standaarden en prioriteiten liggen toch net ergens anders!

 

  1. Indiërs zijn vriendelijk, nors, genereus, onbeleefd, behulpzaam en vertrouwend

3CMGM-India

De manier waarop Indiërs met elkaar praten (en dat in combinatie met hun handgebaren)  wordt door ons Europeanen vaak aanzien als respectloos en onbeleefd. Maar eigenlijk is dat gewoon de manier waarop de mensen hier tegen elkaar praten! Soms denken we dat twee mensen een zware ruzie aan het uitvechten zijn terwijl de ene gewoon de andere over zijn of haar dag vertelt. En soms lijkt het wel alsof een man een vrouw aan uitfoeteren is, terwijl hij haar eigenlijk behulpzaam advies geeft.

De Indiërs die heel de dag aan hun stalletje zitten te wachten tot er iemand een chai, chicken egg roll of sigaretten komt kopen dragen permanent een norse frons op hun gezicht en zullen zelden meer woorden gebruiken dan strikt noodzakelijk. Maar aan de andere kant hebben ze ook superveel vertrouwen in de mensheid! Je kan een chai bestellen, een uurtje rondlopen en dan terugkomen om het drankje te betalen. Je kan zelfs je gsm aan de lader hangen in een overvol treinstation en een aan de andere kant van het station gaan zitten, want als je terugkomt zal je gsm nog steeds aan het laden zijn. Geweldig toch?!

 

  1. Uiteindelijk word je gewoon aan de celebrity experience 

celebrity-experience-3CMGM

Ik ben blond en redelijk bleek, zeker in vergelijking met de lokale bevolking. Bovendien ben ik ook nog eens superlang, zelfs voor Europese standaarden. Kortom, er is geen enkele manier waarop je me niet voorbij ziet komen in de straat. Lisa en Katarin, de andere twee blondjes in de 3CMGM klas, worden ook altijd bekeken aangestaard… overal. Maar ik denk dat we het nu wel stilletjes aan gewoon worden… voor zover je zoiets kan gewoon worden. Eenmaal terug in België zullen we ons waarschijnlijk onzichtbaar voelen!

Hoe dan ook, hetgeen dat het meest op onze zenuwen werkt, zijn die mensen die foto’s maken van ons zonder toestemming. Je hebt die mensen die hun camera’s en gsm’s in onze gezichten duwen zonder te vragen. Je hebt mensen die listiger zijn en doen alsof ze een selfie aan het maken zijn met ons “toevallig in de achtergrond”. Maar er zijn ook anderen die wél vriendelijk vragen of ze met ons op de foto mogen of dat we even willen poseren met hun kinderen. Op die momenten heb ik vaak de neiging om dat aan te moedigen door toe te geven, maar dan check ik toch altijd eerst eens of dat de vijftig andere glurende Indiërs zou kunnen aanzetten om hetzelfde te komen vragen!

Momenteel hebben we een nieuwe tactiek ontworpen om met deze situaties om te gaan: als iemand ons openlijk en zonder schroom aanstaart, dan doen we hetzelfde met hen. En als iemand ongevraagd onze foto neemt, dan zullen wij niet aarzelen om ook een snapje van hen te nemen!

3CMGM-wetlands-india

Je ziet, we hebben al veel geleerd en ervaren in de afgelopen vier weken. We proberen nog steeds te leren om te houden van the Indian way of doing things. En we proberen om van elk kostbaar moment hier het beste te maken.

Eerlijk gezegd denk ik dat de cultuurshock groter zal zijn als we terugkomen in Antwerpen dan toen we hier arriveerden. Maar het is nog twee maanden voor dat zover is! Ik ben benieuwd wat ons nog te wachten staat!

December 2015: Einde van het eerste semester – let the adventure begin!

December stond maar voor één ding: het einde van het eerste semester, het eerste continent en het eerste deel van mijn jaardurende avontuur. December kwam veel sneller dan ik ooit had kunnen denken. Ik heb dan ook zoveel geleerd en meegemaakt dat het  lijkt alsof er een heel jaar al gepasseerd is en tegelijkertijd alsof het nog steeds oktober is.

December begon in Montpellier, waar ik bij mijn beste vriend Aaron op bezoek ging. Ik kon er mijn batterijtjes opladen na enkele zware werkdagen – terwijl ik ook nog eens goed ziek was – en kon er weer tegenaan voor de laatste loodjes.

3CMGM-farewell-vaarwel

Laatste loodjes

De laatste weken aan de Antwerp Management School waren opnieuw goed gevuld. Naast bezoeken aan en van bedrijven – Materialize, het grootste 3D bedrijf van de wereld, en McKinsey, een groot consultingbureau – moest ik de deadline voor ons Master Project halen, studeren voor een examen waarvoor ik zou moeten rekenen (aaargh!) en moest ik datzelfde Master Project tenslotte ook nog eens verdedigen voor een jury.

Tussendoor gidste ik een collega van AMSlife rond in Mechelen op een vrije woensdagnamiddag, bezocht ik mijn tante in Hasselt en woonde ik een lezing bij in Brussel over hoe je de wereld kan rondreizen met bijna geen geld.

We eindigden het semester aan de AMS met een afscheidsdiner in een Spaans restaurant met lekkere tapas. Het was het perfecte einde van een geweldig semester.

(Trouwens, ik kan ondertussen met plezier melden dat ik voor alles geslaagd ben en dus met volle moed kan vertrekken naar India!)

Kerstvakantie

Tijdens de laatste dagen aan de AMS stond ik voor de moeilijke taak om een koffer te vullen voor twee weken Spanje en drie maanden India. Het heeft me nog nooit zoveel moeite gekost, maar het is gelukt! Jammer genoeg had ik niet zoveel t-shirts die bij mijn broeken pasten, maar dood ben ik er niet van gegaan. Ik was er wel in geslaagd om van de eerste keer mijn koffer precies onder de maximum van 23kg te vullen. Katching!

In Spanje duurde het eerst even voor ik kon ontstressen, zoals altijd het geval is wanneer ik voor het eerst eens niets moet doen voor school en dergelijke. Mijn papa en ik deden een roadtrip langs de kustlijn van Murcia, gingen heerlijk eten in een schijnbaar willekeurig dorpje in de bergen, vierden Kerst en Nieuw en genoten vooral van het goede weer.

Het was de eerste dagen echt moeilijk om zonder mijn 3CMGM klasgenoten te zijn. Ze zijn tot nu immers mijn hele leven – mijn vrienden en familie zag ik bijna niet meer. In Spanje had ik dan ook steeds de neiging om te zeggen “Ashley zou hier zo hartelijk om lachen” of “Madeline zou hier X op zeggen”. Het was raar om deze dingen niet met hen te kunnen delen. Maar ook deze twee weken zijn voorbij gevlogen!

Op januari vertrek ik eindelijk naar Bhubaneswar, in de staat Orissa. Het wordt een hele reis – maar liefst vijf connecties die ik moet halen! Maar ik zie het alvast helemaal zitten!!

Next stop: India!