Ik wil naar… Wenen!

Hoewel ik al meer dan één keer in Oostenrijk ben geweest, was de reden altijd: wintersport. Meer dan de Alpen heb ik nog niet gezien. Oostenrijk klinkt op zich ook niet als een land waar ik uit mezelf naartoe zou reizen, maar de dingen die ik over Wenen heb gehoord (en gezien) maken me nieuwsgierig. En, let’s cut the crap, het zou nog een extra toevoeging aan mijn lijstje met hoofdsteden van Europa zijn!

Waarom ik naar Wenen wil

  1. Prachtig historisch centrum

Zo klassiek, zo proper, zo historisch. I love it! Er zijn geen woorden voor nodig. Kijk gewoon naar enkele foto’s en dan snap je waarom ik het centrum van Wenen graag persoonlijk zou gaan ontdekken!

  1. Schloss Schönebrunn

Welk meisje heeft vroeger niet naar prinses Sissi gekeken op TV? Ik wel! Bovendien heb ik gehoord dat, zelfs als je niet van musea houdt (en Wenen is bijna één groot museum) dit kasteel en de tuinen die daarbij horen echt wel de moeite zijn.

 

  1. The Vienna Philharmonic

Ik heb een keer een concert van het weense philharmonische orkest gezien op de TV en het was overweldigend mooi. Het kan alleen maar beter zijn in het echt.

  1. Rondfietsen op het Donauinsel

Als ik naar Wenen zou gaan en het is mooi weer, dan zou ik een fiets huren en het eiland op de Donau rondfietsen en onderweg ergens stoppen om van het uitzicht te genieten, een boek te lezen, te picknicken…

  1. Koffietje drinken in Alt Wien of Dachboden

Er worden veel koffiehuizen aangeraden in Wenen, maar Alt Wien en Dachboden leken mij qua inrichting het leukst. En naar het schijnt is de koffie er ook niet slecht!

Alt Wien

DachbodenJa het is

  1. Panoramisch uitzicht vanaf Kahlenberg

Ik probeer in al mijn reisjes een panoramisch uitzicht van de stad te hebben. Aangezien ik niet zo zot ben van reuzenradden, zijn heuvels en torens meer mijn ding. Vanaf de Kahlenberg zou je gedurende enkele minuten een mooi uitzicht over Wenen hebben – inderdaad, enkele minuten, want door de harde wind wil je er vaak niet langer blijven staan.

Meer tips over Wenen zijn altijd welkom! Wat mag ik zeker niet missen? Zijn er dingen die ik beter kan overslagen? Hoeveel dagen zijn ideaal om Wenen te bezoeken? Zijn er nabijgelegen stadjes die ook de moeite van een daguitstap waard zijn? Laat het me weten!

Ik wil naar… Kopenhagen!

Allereerst een klein excuusje voor het te laat updaten van de blog. Ik wilde deze week eigenlijk over Keulen schrijven, maar… daar ben ik afgelopen weekend toevallig al naartoe geweest! Dat is dan ook een van de redenen waarom deze post met vertraging komt: ik had geen tijd om tijdens het weekend te schrijven wegens “reisomstandigheden” (en een andere reden is de vele deadlines voor school). Ik kan Keulen echter heel makkelijk vervangen door een andere stad die begint met een K: Kopenhagen!

Waarom ik naar Kopenhagen wil:

  1. De hoofdstad van Denemarken

Het zou nog maar weer eens een toevoeging zijn aan mijn collectie bezochte hoofdsteden van Europa. Bovendien ben ik nog nooit in Denemarken geweest. (Is Kopenhagen groot? Aangenaam? Toeristvriendelijk?)

  1. Het voor mij onbekende Noord-Europa

Net zoals Denemarken voor mij nog onbekend terrein is, blijft ook Scandinavië voor mij een vreemde plek in Europa. Ik zou er heel graag een keer naartoe gaan, maar waarschijnlijk door de nadelen blijft mijn voorkeur uitgaan naar het Zuiden en Westen: het is namelijk kouder in het Noorden. Duh. Maar ook het feit dat alles er zo duur is, maakt de reis net dat tikkeltje minder aantrekkelijk voor een reizende student.

  1. Het standbeeld van de zeemeermin

Heel cliché natuurlijk, maar ik wil heel graag de kleine zeemeermin uit het sprookje van Hans Christian Andersen in de haven van Kopenhagen met eigen ogen zien. Ik hou van zeemeerminnen en heb vroeger vaak verhaaltjes over dit standbeeld verzonnen. Sommigen ervan heb ik zelfs nog op mijn computer staan! Zo onlogisch is het dus niet dat ik graag København wil bezoeken. Bovendien is het eindelijk weer zichtbaar voor toeristen en havenpersoneel nadat het voor herstellingswerken even van het toneel was verdwenen.

  1. Het attractiepark Tivoli

Alleen al door dit zinnetje wil ik meteen het amusementpark Tivoli bezoeken: “‘s Avonds wordt Tivoli verlicht met 115.000 gloeilampen.” Je weet hoe ik van lichtjes hou… Bovendien is Tivoli niet alleen het grootste en meest bezochte pretpark van Denemarken, het is ook een van de oudste ter wereld! Het werd al opgericht in de 19e eeuw en is al meer dan 150 jaar oud. Daar kan Tibidabo in Barcelona nog een puntje aan zuigen! Nog ouder is het pretpark Bakken (of Dyrehavsbakken), dat op het randje van Kopenhagen – in Klampenborg – ligt. Een van de oudste (houten) achtbanen bevindt zich hier… en het begon allemaal omdat er hier een verswaterbron was!

Lights, lovely lights!

  1. Nyhavn

De foto’s zijn voor mij al overtuigend genoeg: authentieke, gekleurde huisjes aan het water. Blijkbaar is het een heel toeristische plek, maar dat zou me er niet van weerhouden om hierlangs te lopen. Hans Christian Andersen zou in drie huizen aan het water gewoond hebben. Ik vraag me af… zou er een Hans Christian Andersen-tour bestaan?

Bron: thepraguewanderer

Ben jij wel eens naar Kopenhagen en/of Denemarken geweest? Wat is de beste manier om erheen te gaan en je binnen de stad te verplaatsen? Heb je nog meer tips over deze plek, laat ze me dan zeker weten in het reactievakje hieronder!

 

PS. Don’t worry, er komt zeker nog een blogbericht over mijn reis naar Keulen. Als je niet kan wachten, kan je alvast de fotoreeks op Instagram checken.

Op reis in eigen land: Kortrijk

Begin augustus trok ik er een weekend op uit. Eerst bezocht in Brussel en Ieper, en tenslotte eindigde mijn uitstap in Kortrijk. Wat er te doen zou zijn, wist ik niet. Dat zou ik wel ontdekken als ik daar was! Net als Ieper kent Kortrijk heel wat geschiedenis dat met de Eerste Wereldoorlog te maken heeft. Verder is de stad ook bekend als Guldensporenstad, wat verwijst naar de gelijknamige gebeurtenis uit 1302. Daarom hoopte ik erop dat er wel iets interessants te doen zou zijn in deze West-Vlaamse stad.

Met de trein is het nog geen half uur van Ieper naar Kortrijk. Bovendien was dat ook nog eens meteen de route die ik naar huis moest nemen. Een tussenstop in Kortrijk was dus niet zo onverwacht. Twee vliegen in één klap! Lees gerust verder als je wil weten wat er te doen is en wat ik had willen doen als ik meer tijd had.

Kortrijk

Wat te doen op 2 uur in Kortrijk

Aan het station sloeg ik een willekeurige straat in en kwam terecht op het Schouwburgplein. Behalve de kunstige fontein wordt je blik meteen getrokken door het statige gebouw van de Schouwburg. Via de Doorniksestraat, die je meteen een idee geeft waarom zo vele mensen naar Kortrijk gaan om te shoppen, kom je op de Grote Markt terecht. Hier bevindt zich het het Belfort dat alle aandacht naar zich toe zuigt. Dit is een eerste voorbeeld van een overblijfsel uit de middeleeuwen dat nu tot het UNESCO-werelderfgoed behoort. In de nok van het gebouw staat een beiaard met 48 klokken. Aangezien ik zelf uit dé beiaardstad kom, laat me dat niet helemaal koud.

Na een omweg – ja, ik liep weer compleet verkeerd – vond ik uiteindelijk het ca. 800 jaar oude Begijnhof, iets wat ik zeker niet wilde missen. Na het begijnhof in Antwerpen en Brugge te hebben gezien, wil ik zoiets nu altijd bezoeken. Waarom? Euh, vanwege de stilte en de sfeer die er hangt. Het is net een andere wereld en je vindt bijna nergens anders zulke authentieke plekjes terug in grote steden. Jammer genoeg zijn er geen bewoonde begijnhoven meer in België. De laatste traditionele begijn overleed afgelopen jaar in Kortrijk.

Vanuit het Begijnhof kom je terecht aan de Onze-Lieve-Vrouwenkerk en uiteindelijk passeer je terug langs de Sint-Maartenskerk, waarlangs je vlot de weg kan (of zou moeten) vinden naar de winkelstraten. Ik merkte natuurlijk al snel dat Kortrijk een perfecte stad was om een dagje te gaan shoppen en dat is ook wat ze promoten. Onlangs is het splinternieuwe winkelcentrum K in Kortrijk geopend, wat de kers zou moeten zijn op de shoppingtaart. Jammer genoeg kon het hele gebeuren me niet zo zeer bekoren. Ik ben er snel eens binnen gelopen tijdens een regenbui. Het ziet er mooi uit, maar het is niet groot en niet bijzonder. Als het droog is buiten, is het veel aangenamer om in de historische straten rond te struinen.

Kortrijk

Waarvoor ik geen tijd had

Achteraf bekeken zijn er enkele dingen waar ik geen tijd voor had, maar die ik wel had willen bezoeken. Ik had wel een keer over de 14de-eeuwse Broelbrug, die verbonden wordt door de twee Broeltorens, willen wandelen. Kortrijk 1302 heb ik bewust overgeslagen. Dat weekend ging ik immers steden bezoeken, geen musea. Jammer genoeg heb ik daardoor de voormalige Groeningekouter gemist, waar ook de bekende Groeningepoort staat, die toegang biedt tot het Groeningheveld waar in de 17de eeuw het oefenterrein van het leger lag. Op foto’s ziet dat er best wel de moeite waard uit.

Als ik een fiets en wat meer tijd tot mijn beschikking gehad had, zou ik misschien ook langs de zeven bruggen van Kortrijk zijn gefietst, langs de Leie, en naar de artistieke Budabuurt. Kortrijk heeft ook een bekroonde Rozentuin, maar als het goed weer was, denk ik dat ik toch meer zou genieten van de ligweide in het Budapark.

Het Budapark (www.kortrijk.be)

Uiteindelijk heb ik het meeste dat ik wilde doen gedaan. Ik had wel een extra uurtje kunnen gebruiken, net als in Ieper, maar uiteindelijk zijn de twee steden goed te doen op één dag.

Ben jij al eens in Kortrijk geweest? Zijn er plekjes die ik gemist heb?

Heb je nog aanraders voor een volgende stad die ik zou kunnen bezoeken in België?

Laat gerust een commentaartje achter hieronder!

5 favoriete momenten van afgelopen jaar

Om het vieren van één jaar Claudia Goes Abroad af te ronden, deel ik met jullie graag 5 momenten waar ik meteen aan denk ik als terugkijk op een jaar dat uit zoveel topmomenten bestaat dat het moeilijk is er slechts 5 uit te kiezen die er echt bovenuit steken. In een blogbericht uit de Erasmusserie  schreef ik over hoe het in de lessen aan de Universitat de Barcelona vaak ging over het idee dat je geheugen selectief is en dat wat je je herinnert iets meer zegt over jou. Wel, ik nodig je uit om tijdens het lezen uit mijn opsomming op te maken wat je wil!

5 topmomenten van de laatste 12 maanden

[Deze opsomming is opgesteld in willekeurige volgorde.]

1. Liften naar Parijs

Velen verklaarden me gek, maar liften wordt minder en minder een taboe. Ik heb afgelopen jaar heel wat mensen leren kennen – eerder mannen dan vrouwen, dat geef ik wel toe – die eens of meerdere keren gelift hebben naar verschillende locaties op verschillende afstanden. Als ik zo’n verhalen hoor, dan word ik vanzelfsprekend nieuwsgierig en wil ik dat ook eens proberen. Is dat naïef? Misschien. Voor mijn vertrek heb ik verschillende mensen om tips en waarschuwingen gevraagd, het internet uitgepluisd naar hulp en vooral veel gestrest over wat er allemaal zou kunnen mislopen. De opluchting toen onze eerste chauffeur een vriendelijke Hollander bleek te zijn, nam een groot deel van de stress weg! Toen het daarna ook steeds vlotter ging, kreeg ik er meer en meer plezier in. Het enige wat tegenviel, was het weer. Na een hele dag koukleumen, wil je het liefst alleen maar in een zetel kruipen met een grote tas warme chocolademelk en een leuke serie op tv. Eigenlijk moest de reis nog maar net beginnen. Parijs bezoeken vanuit het idee dat ik was komen liften – en zo ook terug naar huis zou gaan – maakte de ervaring heel anders. Ik heb dit nu geprobeerd en wil het zeker nog een keer doen! Het is spannend, omdat je niet weet in wiens wagen je terecht gaat komen en of het zal klikken met die persoon. Het is een avontuur, omdat je je eigenlijk volledig in het onbekende stort. Voor ik op Erasmus ben geweest, zou ik dit nooit gedurfd hebben!

Parijs

2. Voor de eerste keer Couchsurfen

Mijn reis naar Lissabon was in veel opzichten erg spannend. Ik was voor het eerst in Lissabon, maar ook voor het eerst in Portugal, een land waar ik de taal niet van sprak en eigenlijk bijna niets over wist. Ik was er bijvoorbeeld niet eens van op de hoogte dat er een uurverschil is! Maar goed. Wat nog voor een extra tikje spanning zorgde, was dat ik voor de eerste keer zou gaan couchsurfen. Wat houdt dat in? Op de website zocht ik tussen de profielen van beschikbare hosts in Lissabon naar een man of vrouw die een slaapplaats voor me had en met wie ik enkele interesses deelde. Wat me een gerust stelde, was dat mijn allereerste host een jonge vrouw was. Het was avond toen ik het centrum inwandelde op zoek naar de plek waar we hadden afgesproken en als ze niet kwam opdagen of me op straat zou zetten, had ik nergens om naartoe te gaan. Ik had geen adressen van hotels of hostels (die ik me trouwens ook niet kon veroorloven) en wist ook net precies waar ik was. Ik volgde gewoon blindelings de instructies die ik had gekregen. Slim? Niet echt, nee. Dat heb ik me toen ook bedacht. De opluchting toen mijn host de supertoffe en lieve Cilene was die ik ook had verwacht te ontmoeten na haar profiel gelezen te hebben, was overweldigend. De adrenaline stroomde nog de rest van de avond en nacht door mijn lijf. Na deze superervaring, ben ik opnieuw couchsurfend gaan rondreizen in de paasvakantie, met hosts in Dublin, Edinburgh en Glasgow.

Quote

3. Op Erasmus vertrekken

Sinds mijn zestiende heb ik mijn ouders lastig gevallen met de vraag of ik een jaar naar Amerika mocht om er naar school te gaan. Vier jaar lang hebben ze me gezegd dat ik maar moest wachten tot ik op Erasmus ging. Mijn dromen en plannen voor dat semester stapelden zich torenhoog op en de opwinding was bijna niet te houden. Kleine uitbarstinkjes van geluk ontstonden onder andere toen ik van de UA te horen kreeg dat ik naar Barcelona zou gaan en nogmaals toen de UB mij een officiële welkomstbrief stuurde. Het heeft enkele dagen geduurd, eenmaal gearriveerd, voor ik voldoende gekalmeerd was om nuttig met mijn tijd te beginnen omgaan. Ik hoop ooit nog eens met zoveel spanning en plezier naar iets te mogen uitkijken (ook al hoeft dat niet meer zó lang te duren)!

Quote

4. Vliegen met een luchtballon

Toen mijn mama voor mijn veertiende verjaardag een luchtballonvaart had verwisseld voor een rit in twee limousines naar een diner en de bioscoop, was ik heel even teleurgesteld. Toen ik echter het plezier van mijn vrienden zag – ik geef toe dat mijn hart ook wel sneller begon te slaan toen ik een zwarte en witte limo zag voorrijden (ik was destijds niet op de hoogte van wat er zou gebeuren) en dat dat nogmaals gebeurde toen de limo’s voorreden aan de trappen van de Kinepolis Antwerpen en iedereen nieuwsgierig naar ons keek – was dit echter het perfecte verjaardagsfeestje. Toen ik dit jaar hoorde dat ik een luchtballonvaart mocht maken, greep ik dan eindelijk mijn kans! Het is iets speciaals, vliegen in zo’n luchtballon. Het enige wat het nog leuker had kunnen maken, was als de vaart over mijn eigen stad had plaatsgevonden. Jammer genoeg mag er buiten bepaalde regio’s niet gevlogen worden. De stilte up in the air is drukkend, maar toch galmden mijn groeten naar de mensen beneden luid en duidelijk door de straten. Een beetje te luid – oeps!

BMW Balloon

5. Al reizend en studerend mijn Bachelor diploma halen

Tijdens mijn Erasmus ging ik zowat elk weekend wel ergens naartoe. Tussendoor had ik 5 deelexamens te maken, 19 boeken te lezen en 7 papers te schrijven. Dat combineren vergde veel discipline en het beste van mijn planningsvaardigheden, maar uiteindelijk slaagde ik voor al mijn vakken en ging daarbovenop maar liefst 42 dagen van de 150 op reis/uitstap. Ik had al wel verwacht dat, als ik terug in België naar school moest, ik deze combinatie van reizen en studeren niet vol zou kunnen houden. Ten eerste moest ik terug wat geld verdienen en ten tweede kosten vluchten vanuit België nu eenmaal een pak meer dan vanuit Spanje. Terwijl dat mijn verjaardag – en de paasvakantie – naderden, besefte ik dat ik juli niet zou halen zonder een reisje te maken. Oorspronkelijk zou ik slechts een week gaan, maar dat zijn uiteindelijk 11 dagen rondtrekken in Ierland en de UK geworden. De druk om mijn masterscriptie op tijd af te krijgen werd groter en groter. Uiteindelijk werd het zelfs even te veel. Na de examens is gebleken dat ik dat jaar uitstekende cijfers had gehaald. Misschien is studeren en reizen dan toch the way to go voor mij! Mij zal je niet horen klagen!

Bron: Telegraph

Wat volgens mij steeds terug keert, is dat de opgesomde momenten gebeurtenissen zijn waarop ik voelde dat ik leefde. Ik was alert, deed niets op automatische piloot, genoot van elk ogenblik en nam risico’s door uit mijn comfort zone te stappen. Ik sprong met beide voeten tegelijk in het diepe en vloog. Het zijn momenten waar ik reikhalzend naar uitkeek en die dan eindelijk plaatsvonden. Momenten waar ik trots op ben en met veel plezier naar terug kijk. Momenten die mij doen hopen dat er snel nog meer zullen volgen. Maar uiteindelijk is het altijd je eigen keuze. Jij beslist of ze plaatsvinden of niet. Dit jaar heb ik besloten, dat als ik iets wil het ook zal gebeuren. Mijn favoriete quote, las ik voor het eerst op een random houten kist: Happiness is not a destination, but a way of life. En daar ga ik helemaal mee akkoord!

Quote

 

1 jaar bloggen: een reis terug in de tijd

claudia goes abroad

Ik kan het bijna niet geloven! Ik heb

  1. dit project maar liefst een volledig jaar volgehouden en ik heb het me nog geen enkele keer beklaagd.
  2. zoveel gezien en gedaan de afgelopen twaalf maanden dat ik het zelf amper besef.
  3. de smaak goed te pakken en wil ik er graag nog een jaartje bij doen!

Voor mij is het heel leuk om alles eens op een rijtje te zetten. Terugkijken naar foto’s is iets waar ik me af en toe mee bezig hou en ik wil jullie graag een terugblik gunnen in de laatste twaalf maanden van mijn leven.

Laten we terug in de tijd gaan, naar 28 augustus 2013.

Augustus 2013

Tot de dag voor mijn vertrek heb ik gewerkt, maar daarna vertrok ik voor 5 maanden op Erasmus naar Barcelona! Hier had ik 4 jaar naar uitgekeken en nu was het moment eindelijk daar. In twee keer legden we de 1200km die zich tussen mijn thuis en Barcelona bevinden af. Ik kreeg nog enkele dagen de tijd om afscheid te nemen voor ik in trok bij mijn gastmoeder, Cristina. Die werden volop benut!

September 2013

Terwijl ik gewoon werd aan het beklimmen van de soms zeer steile heuvels in mijn buurt (San Gervasi) leerde ik mijn gastmoeder beter kennen, trok ik naar het strand (niet Barceloneta!) en verkende de buurten die ik al kende in de stad (inside of the comfort zone eigenlijk). Maar ik begon mezelf te leren niet bang te zijn om een straat in te gaan waar ik nog nooit geweest was en niet in paniek te raken als ik niet meer wist waar ik was (buiten de comfort zone).

Mijn reisjes begonnen al in de tweede week van mijn verblijf. Het begon met de spectaculaire uitzichten van Montserrat, de witte stranden van Sitges en de kunst in Figueres. Ondertussen verkende ik nog verder mijn nieuwe thuisstad, leerde mijn Amerikaanse gastzussen kennen en bereidde me mentaal voor op de eerste schoolweek aan de Universitat de Barcelona (want dat was immers de reden waarom ik überhaupt in Spanje was).

Montserrat

Montserrat

Eind september kreeg ik dan eindelijk – derde keer, goeie keer – de kans om Barcelona’s feestweek bij te wonen: Fiesta de la Merced, de (eigenlijke) verering van de stadsheilige. Daar leerde ik dat Barcelonezen iets hebben met vuur en vuurwerk. Elke gelegenheid is goed genoeg… O ja, en dat ik hun volksmuziek wel even leuk vind, maar er na enkele minuten wel hoofdpijn en genoeg van heb.

The correfoc during Fiesta de la Merced

De correfoc tijdens Fiesta de la Merced

Ten slotte leerde ik leuke en interessante mensen kennen via Couchsurfing meetings, een eye-opener.

Oktober 2013

In oktober leerde ik dat Spanjaarden altijd tien à vijftien minuten te laat komen en dat ik het daar heel moeilijk mee had (in het begin). Niet omdat ik me eraan ergerde – okeee, jawel – maar vooral omdat ik zélf niet te laat kan komen. Het enige waarin ik uiteindelijk veranderd ben, is dat ik nu op het uur aankom in plaats van een kwartier te vroeg.

Bovendien kan ik vanuit de bron bewijzen dat de lessen in Spanje niet makkelijker zijn dan in België. Het is te zeggen, als het over hun eigen taal en cultuur gaat tenminste. De Engelse vakken waren poepsimpel, maar dat wil niet zeggen dat de professoren met punten smeten. Je moest nog wel steeds je best doen.

Mijn time-management skills werden ook aangescherpt deze maand. Ik had veel lees- en huiswerk, deelexamens enz. Toch slaagde ik erin het te combineren met uitstapjes naar San Pedro del Pinatar, Alicante en Sevilla. Ik zag flamingo’s (in Europa!), woonde een flamencoshow bij, sprong in fonteinen en proefde voor het eerst tinto de verano en montaditos.

De Guadalquivir rivier in Sevilla

De Guadalquivir rivier in Sevilla

Had ik er genoeg van? Absoluut niet! Wetende dat ik beiden aankon – studeren en reizen – boekte ik meteen twee nieuwe uitstappen voor november.

November 2013

De kleerkastwissel – van zomer naar winter – kwam op een passend moment. Mijn eerste uitstap was naar het prinsdom dat Andorra heet. Het was er tien graden kouder dan in Barcelona en mijn dikste trui was niet dik genoeg! Het feit dat ik me er ook nog eens doodverveelde, zorgde ervoor dat ik niet snel genoeg terug naar ‘huis’ kon.

Lissabon was een pak leuker, maar ik heb hier beseft dat je een grootstad niet in 3 dagen kan bezoeken. Ik zal dus nog eens terug moeten… Is dat een goed excuus of niet?! In afwachting van mijn allereerste reis ooit naar Portugal, bezocht ik nog de nabij Barcelona gelegen stad Tarragona, waar de sporen van de bezettingen uit de Oudheid nog duidelijk zichtbaar zijn.

Het Monument of Discoveries, de Vasco da Gama brug en Cristo Redendor in Lissabon

Het Monument of Discoveries, de Vasco da Gama brug en Cristo Redendor in Lissabon

Eindelijk zette ik de stap om eens churros con chocolate te proeven en ik had gelijk: zonder chocolade vind ik ze veel lekkerder, maar ik wilde graag de echte Spaanse wijze beleven. Een andere belevenis was mijn eerste bezoek aan een Barcelonese discotheek, en dat viel absoluut tegen.

December 2013

Na een verkenning van het doolhof in het Parque d’Horta en een weekend in Malaga, waar ik een beginnende bronchitis opliep ondanks dat het 28°C was, bracht ik Kerstmis door thuis in België.

El Muello Uno, de nieuwe wandelboulevard aan de haven van Malaga

El Muello Uno, de nieuwe wandelboulevard aan de haven van Malaga

Januari 2014

De week van Nieuwjaar bracht ik door in Granada en San Pedro del Pinatar met mijn papa… om af te sluiten in Barcelona met een voetbalmatch van FC Barcelona in Camp Nou! Eenmaal terug bij Cristina, mocht ik met haar familie en beste vriendinnen Drie Koningen vieren, wat in Spanje zowat gelijk staat aan Sinterklaas en Kerstmis samen. En de volgende dag begon het studeren voor de examens… Dat moet natuurlijk ook gebeuren.

Zonsondergang tijdens de match van FC Barcelona.

Zonsondergang tijdens de match van FC Barcelona.

En dan was het tijd om afscheid te nemen. In tegenstelling tot de anderen ging ik niet mijn favoriete plekjes in Barcelona bezoeken (ik ga er de volgende keer nog wel eens naar toe!). Ik liep wel nog eens de kustlijn af, omdat ik in België nu eenmaal niet zo vaak naar de zee ga, en bezocht een laatste keer Sitges. Het afscheid met mijn Erasmus-vriendinnen vond maar liefst 3 keer plaats, maar jah… zo gaat dat nu eenmaal… Ik kan je vertellen dat ik de nacht voor ik voorgoed naar huis terugkeerde niet geslapen heb.

De boulevard in Sitges

De boulevard in Sitges

Februari 2014

Niet alleen voor mij zaten de examens erop. Om dat (en natuurlijk mijn terugkeer) te vieren, liftte ik (voor de eerste keer!) met mijn beste vriend naar Parijs. Dit was niet alleen de eerste keer dat ik met een vriend op reis was (en ja, onze vriendschap heeft stand gehouden), maar ook de eerste keer dat ik bestolen werd. Als ik eerlijk ben, vond ik het erger dat ze mijn iPhone hadden gestolen dan als het mijn portemonnee was geweest. Maar goed, moving on!

Op de trappen voor de Scaré Coeur in Parijs

Op de trappen voor de Scaré Coeur in Parijs

April 2014

Mijn verjaardagsmaand wilde ik spenderen… in het buitenland! Verrassing! April is natuurlijk de maand van de paasvakantie. Ik had de vorige twee maanden mijn werk goed bijgehouden, zodat ik eropuit zou kunnen trekken. En dat heb ik gedaan! Met city trips naar Dublin (in Ierland), Edinburgh en Glasgow (in Schotland) en London (in Engeland) kon ik weer wat hoofdsteden aan mijn lijstje toevoegen. Hoewel het couchsurfen absoluut de beste manier was om de eerste drie steden te ontdekken, was ik toch blij dat ik mijn ‘familie’ in London kon bezoeken. Het kost me heel veel moeite om wat uiteindelijk vreemde mensen zijn te vertrouwen (een goede oefening, hoe dan ook), maar het is altijd leuk om vertrouwde gezichten te zien en goede banden nog extra te verstevigen.

Bezoek aan The Elephant House, waar J.K. Rowling het grootste deel van het eerste boek over Harry Potter schreef

Bezoek aan The Elephant House in Edinburgh, waar J.K. Rowling het grootste deel van het eerste boek over Harry Potter schreef

Juni 2014

Eind juni maakte ik eindelijk eens een echte toeristische wandeling door mijn studentenstad: Antwerpen. Ik hou van Antwerpen, maar hoe geloofwaardig klinkt dat als ik er niet eens deftig mijn weg kan vinden. Daar heb ik na de examens maar eens verandering in gebracht.

Het uitzicht op Linkeroever van aan t' Steen

Het uitzicht op Linkeroever van aan t’ Steen in Antwerpen

Juli 2014

Na bijna drie volledige maanden in België te zijn gebleven, was de nood om te reizen hoog. Ik had heel erg mijn best gedaan alle promoties in mijn mailbox te negeren en zelf geen reisje meer te boeken. Om mij af te leiden, ben ik voor het eerst in mijn leven met een luchtballon gaan varen. Iedereen zou dat eens moeten doen! Half juli trokken mijn papa, broer en ik richting Spanje. Na een tussenstop in Collioure kregen we problemen met de auto en de dagen dat we onverwacht in Barcelona “moesten” verblijven, bleven maar oplopen. Het was geluk bij een ongeluk dat het toch nog in mijn geliefde Barcelona was! Nadat we onze wagen terug hadden, reden we naar San Pedro del Pinatar, Alicante, Murcia en eindigden in Moraira, nabij Calpe.

Met een luchtballon over België varen

Met een luchtballon over België varen

Augustus 2014

Nu is de cirkel weer rond. Net als vorig jaar in augustus werkte ik deze maand in de Starbucks op de luchthaven van Brussel. Ik kan dan misschien niet op reis gaan, maar dan kan ik me nog steeds in tussen de reizigers begeven om de sfeer op te snuiven, niet waar? Ik trok er ook een weekendje op uit om Brussel, Ieper en Kortrijk te verkennen, op uitnodiging van mijn vriend Bart die ik via Couchsurfing in Malaga leerde kennen. Dat kwam goed uit in verband met mijn plan om niet buiten België te reizen deze maand en het was nog leuk ook! Op 28 augustus vorig jaar kwam ik aan in Barcelona en dat is zowat het begin van Claudia Goes Abroad. Ik heb mijn blog zien groeien, maar ik heb ook mijn aantal vriendschappen zien groeien tijdens mijn reizen en de vraag naar Engelse versies van mijn blogposts wordt groter. Daarom start ik in september met Blonde Gone Travel, in de hoop dat ik met mijn verhalen een grotere groep mensen kan bereiken die iets aan mijn verhalen hebben.

Een wandeling over de stadsmuren van Ieper

Een wandeling over de stadsmuren van Ieper

Dus, ter conclusie:

  • ik bezocht dit jaar 7 verschillende landen
  • ik ging ca. 20 keer alleen op reis
  • ik woonde 5 maanden in Barcelona
  • ik liftte naar Parijs met mijn beste vriend
  • én ik haalde mijn Bachelor diploma.

Hoeveel beter kan het nog worden?! Ik ben al benieuwd naar volgend jaar!

Getest: Deuter ACT Lite 45+10SL Backpack

Een jaar geleden kreeg ik voor het eerst de smaak van solo-reizen te pakken. Omdat ik dat voor mijn vertrek op Erasmus al een beetje had voelen aankomen, had ik de grootste rugzak die ik thuis kon vinden meegenomen voor enkele weekenduitstapjes. Daarvoor was mijn moeders Eastpack net voldoende. In de paasvakantie wilde ik echter langer de wereld in trekken dan weekends van 3 of 4 dagen. Daarvoor zou ik dus een grotere rugzak nodig hebben. Ik had er geen, omdat ik in het verleden steeds met een koffer of trolley op reis ging. Het grote probleem was nu: hoe begin je daaraan, de zoektocht naar de perfecte backpack, zonder enige kennis over backpacken? Hoe weet je waar moet je op letten? Hoe weet ik wat de belangrijke punten zijn voor mij?

Gelukkig heb ik mensen om me heen die me enkele tips konden geven: dingen waar ik rekening mee moest houden, hun ervaringen met backpacks, dingen waaraan ik me niet mocht laten vangen… Het kwam er vooral op neer dat ik:

  • niet zomaar de eerste de beste backpack moest kopen die ik kon vinden, maar er verschillende moest proberen
  • erop voorbereid moest zijn minstens €150 te spenderen als ik een deftige, duurzame rugzak wou
  • dat ik in de winkel het gewicht moest testen met mijn eigen gewichten (min. 10kg)

Een week voor mijn UK-reis – het was nogal last-minute allemaal – besloot ik naar AS Adventure te gaan om er eentje uit te kiezen. Eerst was ik naar Sports World gegaan, waar ze zo’n spullen heel goedkoop verkopen. Nadeel: je rugzak zal een pak minder lang meegaan. Zoals mij was aangeraden, ging ik ook ergens anders kijken. Toen ik bij AS Adventure de backpack van Deuter zag, een Duits merk dat zelfs mij bekend is en waarvan ik op het internet goede recensies had gelezen, wist ik vrijwel onmiddellijk dat ik mijn nieuwe reismaatje gevonden had: een rugzak speciaal voor vrouwen én aanpasbaar aan je lengte (wat met mijn 1m81 wel eens handig zou kunnen zijn). Bovendien had de rugzak ook nog eens een mooi, groen kleurtje en extra zachte kussentjes aan de schouder- en heupriemen. Samen met een verkoper uit de winkel overliep ik alle dingen waarvan ik vond dat ze voor mij belangrijk waren en ook hij zei dat deze rugzak wel eens de ware zou kunnen zijn. En dan was het tijd om hem ook effectief eens uit te proberen.

Waar ik op let

  • Geen rugpijn of schouderpijn
  • Niet zweten
  • Genoeg plaats voor een week
  • Waterdicht
  • Makkelijk indeelbaar, genoeg vakken
  • Kleur
  • Prijs
  • Geen rug-, schouder- of heuppijn bij 10kg
  • Makkelijk beweegbaar
  • Duurzaam
  • Grootte: toegelaten op vliegtuig, maar toch genoeg ruimte

Bron: AS Adventure

Voordelen van de Deuter ACT Lite 45+10 SL

  • De kleur: ik ben en blijf een meisje. Mijn rugzak moet niet alleen praktisch zijn, maar er liefst ook leuk uitzien.
  • De prijs: zowel ik als andere kopers van deze rugzak zijn het erover eens dat de prijs-kwaliteit balans uitstekend is. Bij AS Adventure koop de je backpack voor €154,95.
  • Gewicht: de rugzak zelf weegt 1,48kg, wat niet eens zoveel is als je rekening houdt met de grootte.
  • Vrouwvriendelijk: Deuter was het eerste bedrijf dat op de markt kwam met vrouwvriendelijke outdoor gear. De schouderriemen van de backpack staan dichter bij elkaar. Bovendien zijn de heupriemen zijn aan een vrouwenlichaam aangepast. De grootte, vorm en gewicht van de rugzak zijn ook perfect op het vrouwelijk lichaam gebaseerd.
  • Indeling: er zijn genoeg vakken, netten, verborgen deeltjes enz. waar je (op ordelijke en veilige) wijze al je spullen in kan opbergen. Onderaan is een al dan niet afzonderlijk vak waar je dingen die je vaak nodig hebt of een slaapzak in kan opbergen. Je kan het ook openlaten en van het hoofdvak en het onderste compartiment één groot geheel maken. De +10 uit de naam komt van de bovenste flap die je indien nodig 10l aan extra ruimte biedt. De 45 verwijst dus naar de rest van de rugzak, dat een inhoud van 45l biedt.
  • Inhoud: de bovenste flap dient voor het afsluiten van de rugzak maar kan ook als extra opslagruimte dienen en kan gevuld worden tot 10l. De rugzak zelf heeft een inhoud van 45l. Dit is perfect voor een reis van een week.
  • Veiligheid: er zijn verborgen vakken voor belangrijke spullen, er zit een klein zakje op de heupriem voor kleine dingetjes die je snel bij de hand wil hebben en de ritsen kunnen beveiligd worden met een slotje.
  • Gebruiksvriendelijk: mits wat uitleg van de verkoper ontdekte ik waar alle riempjes, gespjes, vakken enz. voor dienen. Door de makkelijke indeling van de rugzak is hij ook heel makkelijk in gebruik. Je kan alle delen makkelijk bereiken zonder dat je al je gerief uit je rugzak hoeft te halen. Bovendien zijn de riemen verzacht met kussentjes en als je ook je riemen juist afstelt, lijkt het net alsof je helemaal geen rugzak bij hebt. Het lijkt net een extensie van je lichaam, alsof hij speciaal op jouw maat gemaakt is.
  • Formaat: de rugzak is redelijk lang en smal. Hij past onder je zetel in een vliegtuig, zelfs wanneer je rugzak helemaal vol zit. Je moet het alleen een beetje stiekem doen, want eigenlijk mag deze rugzak niet mee als handbagage als die niet op de juiste manier in de overhead compartment past. Maar wat niet weet, wat niet deert! En mij stoort het niet.
  • Verstelbare rug: als je langer bent dan de gemiddelde vrouw is het aangenaam als je het gewicht van je rugzak effectief op je heupen kunt laten rusten door de rug iets aan te passen. Je wilt immers geen rugpijn tijdens het rondwandelen! Bovendien is dankzij het aircontact system een redelijk goede luchtdoorgang verzekerd, zodat je rug niet meteen nat wordt van het zweet.

Nadelen van de Deuter ACT Lite 45+10 SL

Er is slechts één puntje dat niet voldoet aan mijn wensen: de rugzak is enkel bestand tegen lichte motregen. Bij hevige regenbuien zullen al je spullen doorweekt zijn. Een regenjas voor je rugzak kan je voor ca. €30 bijkopen bij bvb. AS Adventure. Zelf heb ik zo’n beschermhoes nog niet gekocht omdat ik toch niet graag rondloop in de regen en zo snel mogelijk zou gaan schuilen. Bovendien paste dat op dat moment niet meer in mijn budget.

Met mijn Eastpack rugzak, genoeg voor een weekendje

Met mijn Eastpack rugzak, genoeg voor een weekendje Lissabon

Waarom een backpack aanschaffen?

Een backpack is de beste manier om je spullen mee te nemen als je gaat trekken en/of backpacken. Tijdens het rondreizen, is een rugzak makkelijker dan een koffer die je heel de tijd achter je aan moet sleuren. Met andere woorden: met een backpack heb je beide handen vrij! Welke rugzak je uiteindelijk ook kiest, hij moet precies passen bij jouw wensen en noden. Zelf zag ik de aankoop als een investering. Ik weet dat ik in de toekomst nog van deze rugzak zal genieten!

Heb jij al eens gebackpackt? Hoe is jouw eerste keer bevallen? Welke rugzak heeft jou al zijn diensten bewezen? Of zou jij nooit met een rugzak kunnen reizen en zweer je bij een koffer?

Ik ben geïnteresseerd naar je verhalen en ervaringen!

Getest: Vliegen met Ryanair is niet onmogelijk

Berucht, maar toch veel bereisd: de vliegtuigen van Ryanair. Voor dit schooljaar heb ik het nooit gewaagd om deze low-cost maatschappij te vliegen, maar laat dat – de low-cost-factor – nu net de reden zijn waarom ik het uiteindelijk toch gewaagd heb.

Ryanair komt vaak negatief in het nieuws: onderbetaalde stewardessen, overwerkende piloten, (net geen) noodladingen wegens nét te weinig (of net voldoende) brandstof… Je hebt er vast ooit wel eens van gehoord. Bevriende reizigers hebben me op de één of andere manier dan toch zover gekregen de stap te zetten. Wat hielp, is dat zij de trucjes kennen om vliegen met Ryanair zo aangenaam mogelijk te maken.

Bron: skibbereeneagle

Mijn allereerste vlucht zal ik nooit vergeten. Onderweg naar de luchthaven zat ik heel de tijd op de bus mijn rugzak te herschikken, bang dat de afmetingen niet zouden kloppen of dat ik meer dan 10kg bij had. Dan zou ik €50 extra moeten betalen om mijn bagage in het ruim te laten stoppen. No way! Ik zou nog liever twee paar schoenen over elkaar dragen! Ook kon ik er niet aan uit dat ik niet langs een check-in moest passeren, geen bandje kreeg rond mijn rugzak met ‘hand luggage’ of iets dergelijks erop en, bovenal, dat ik geen stoelnummer had (WAT?!). Ik was ervan overtuigd dat ik iets belangrijks vergeten was bij het inchecken en €50 zou verliezen, wat toch veel geld is voor een student.

In werkelijkheid, is er niets zo gemakkelijk als vliegen met Ryanair – tenminste, voor korte vluchten (bijvoorbeeld vanwege de te kleine beenruimte voor lange mensen zoals ik). Voor mij lag niet alles van onderstaande tips voor de hand. Misschien voor jou wel. In ieder geval, hier zijn mijn tips (mede dank aan mijn reizende vrienden) voor een vlot verlopende vlucht met Ryanair.

Up in the air with Ryanair

Zo comfortabel mogelijk reizen met Ryanair:

1. Boek op vroege uren en doordeweekse dagen voor de goedkoopste prijzen

Het feit dat ik tijdens mijn Erasmus in Barcelona mijn lessenrooster zo had ingepland dat ik maandagmiddag pas begon en donderdagmiddag reeds gedaan had, heeft mij tientallen euro’s bespaard op mijn reizen. Die dagen, maandag en donderdag dus, zijn namelijk heel goedkoop – niet alleen bij Ryanair, maar bij zowat alle vliegtuigmaatschappijen. Als je 6 weken op voorhand boekt, dan vind je gewoonlijk de beste deals. Ik vloog op een dinsdag tijdens de paasvakantie naar Dublin €19 en vond ook een deal Charleroi-Barcelona voor slechts €50 retour, met vluchten op donderdag (heen) en maandag (terug). Flexibiliteit is echter het sleutelwoord. Nog een handig weetje (in het algemeen): boek reizen via een incognitovenster in Google Chrome. De websites van airlines verhogen stiekem hun prijzen als ze zien dat je geïnteresseerd bent.

2. Kies voor een rugzak in plaats van een trolley

Dat advies heb ik van dag 1 opgevolgd en ik heb het me nog geen één keer beklaagd. Hoewel mijn rugzak absoluut niet dezelfde afmetingen heeft dat je koffertje moet hebben om mee in de passagiersruimte te mogen, werd mijn rugzak nooit gewogen en is er nooit gezegd dat ik deze in de pasvorm moest duwen. Ook als ik de douane moest doorlopen en ik een kilo teveel bij had, is er nooit iets over mijn rugzak gezegd geweest. Maar dat is misschien ook wel logisch als je je bedenkt dat Ryanair zijn eigen trolleys verkoopt – die natuurlijk perfect aan de afmetingen voldoen, behalve dat ze enkele maanden geleden deze afmetingen lichtjes veranderd hebben (kijk hier voor de juiste gegevens) waardoor je oude koffertje (of deze nu bij Ryanair zelf aangekocht is of niet) opeens niet meer in de pasvorm zou kunnen passen – maar geen eigen rugzakken. Nog een leuk weetje: soms zitten de overhead compartments redelijk snel vol en moeten de mensen die nog geen plek hebben in het vliegtuig hun bagage – wel gratis natuurlijk – in het ruim laten plaatsen. Ik mocht zo een keer in de ‘business seats’ van het vliegtuig gaan zitten op voorwaarde dat ik mijn rugzak tussen mijn benen hield, maar dat doe ik altijd al, dus was ik helemaal blij! Extra beenruimte joepie!

Mijn rugzak kan ik perfect onder mijn zetel schuiven

3. Check voor je vertrek nog eens of er geen plotse wijzigingen in het reglement zijn doorgevoerd

Zoals ik daarnet al zei, zijn enkele maanden geleden de afmetingen van de koffertjes licht veranderd en mag je bovendien ook een tweede kleine tas (zie hier voor correcte afmetingen) meenemen in het vliegtuig. Vergeet ook zeker niet thuis al in te checken en je boarding pass (desnoods meerdere keren) af te drukken, tenzij je liever €70 meer betaald. In kleur of zwart/wit maakt niet uit, maar plooi je pass niet op de barcode! Dan kan het zijn dat deze niet meer werkt en kan je alsnog €70 opleggen. Hetzelfde geldt voor beschadigde passes in het algemeen. Ikzelf neem mijn reisdocumenten altijd mee in een doorzichtig mapje in mijn handtasje en een tweede kopie stop ik zorgvuldig weg in mijn rugzak. Meer tips hierover lees je hier.

4. Eet en drink genoeg vóór de vlucht en vóór het doorlopen van de douane

Ik neem altijd een flesje water en een kleine snack mee onderweg naar de luchthaven. Aangezien ik zelf op een luchthaven werk, besef ik maar al te goed hoe men ervan profiteert dat je geen voedingswaren voorbij de douane mag nemen. Aangezien ik altijd net op tijd ben om mijn vlucht te halen – met Ryanair heb je je immers reeds thuis ingecheckt, waardoor je in feite rechtstreeks het vliegtuig kan instappen (als je geen grote bagage bij hebt) – is dat net genoeg om te overleven tot ik op mijn bestemming ben. Tenslotte vlieg ik alleen met Ryanair voor korte vluchten (zo meteen meer daarover). Op het vliegtuig zelf is alles natuurlijk ook overpriced. Geef ook gewoon niet toe aan alle promoties, wedstrijden en dergelijke die op de vlucht en de website worden aangeboden. Tenzij je dat zelf echt wilt…

5. Zij zijn op tijd, dus ben jij dat best ook

Eens het opstappen begint, is het voorbij in the blink of an eye. Zorg dus dat je op tijd bent. Hou er daarbij rekening mee dat je geen stoelnummer hebt en dus zelf een plaats mag kiezen – onlangs zijn er ook daar wijzigingen in gebeurd. Stap dus ofwel zo snel mogelijk op om de beste plaatsen te hebben (dan moet je natuurlijk wel twintig minuten in de rij staan) en als je zeker je handbagage bij je wil houden op het vliegtuig, ofwel als laatste met de kans dat je een hele rij voor jezelf hebt, zoals bij mij al eens het geval was. En over dat twintig minuten in de rij staan… Uiteindelijk vertrek je vaak toch te laat, maar op de een of andere manier ben ik nog nooit na het verwachte bestemmingsuur aangekomen. De meeste keren was ik 5 tot 15 minuten te vroeg. I like!

Zoals gewoonlijk zijn deze tips weer redelijk voor de hand liggend, maar soms is het nodig om alles nog eens geschreven te zien staan. Toch? Enkele van de bekende negatieve kanten zijn ook aangekaart. In het begin van deze post vermeldde ik de stewardessen en piloten die zogenaamd in moeilijke omstandigheden zouden werken. In Alicante heb ik in de herfst een pilote van Ryanair gesproken die daar gestationeerd was en die vertelde me dat daar helemaal niets van waar was. Hou er dus rekening mee dat er in relatie tot de geruchten over Ryanair veel overdreven wordt en dat dit op sensationele wijze in de media wordt uitgespeeld, maar hoewel er natuurlijk een kern van waarheid in zit, weet je nu hoe je er in ieder geval het beste van kunt maken.

Wat zijn jouw ervaringen met Ryanair? Welke maatschappij draagt jouw voorkeur voor een budget-proof reisje?

Mijn mening over Murcia

Tijdens mijn rondreis door Spanje afgelopen maand passeerde ik ook even in Murcia. Ik keek er niet echt naar uit en de tussenstop was dan ook zeker niet mijn keuze. Uiteindelijk besloot ik de stad toch nog een kans te geven. Alle blogs en websites die Murcia bespreken en die ik tijdens een korte zoektocht op Google tegenkwam, hebben het alleen over de positieve kanten van Murcia. Zelf ben ik het daar maar weinig mee eens.

Murcia

1. Vanuit Murcia stad kan je perfect de provincie verkennen

Als centraal punt is Murcia de perfecte plek om de gelijknamige provincie te verkennen. De ligging is één van de enige positieve punten die ik kan bedenken. Op een half uur tijd sta je aan de kust van de Mar Menor of in de veel aangenamere grote stad Cartagena.

2. Murcia stinkt, net als Brussel en ik hou niet van Brussel

Er hangt zo’n grote-stad-geur in Murcia, en het is niet eens zo groot. Tel daar nog eens de verschrikkelijke zomerwarmte bij op – die overigens helemaal niet comfortabel is, zeker als je je in een stad bevindt – en het wordt gewoon onaangenaam. En wie wilt zich nu onaangenaam voelen op vakantie?

3. De zomerse hitte die té heet is

In de winter kan het klimaat van Murcia misschien ideaal zijn, maar de zomerse hitte is dat allesbehalve. Het koelt nooit echt af. ’s Avonds is het nog 30°C en als je ’s ochtends op staat, stijgt de temperatuur daar nog eens onmiddellijk boven. Er is geen zeebriesje om je af te koelen in de smalle straten van de historische stad, die samen met de autogassen van de grote wegen de warmte binnen houden. Je moet er maar tegen kunnen.

4. Het is er té kalm

Misschien is het anders tijdens het schooljaar, maar in de maand juli is er geen ambiance in Murcia. ’s Avonds zijn de restaurants gevuld met dagjestoeristen, maar de clubs blijven leeg. Ook overdag zijn er niet zoveel mensen die de hitte willen trotseren. De enige plaats waar ik tot nu toe veel volk zag, was binnenin het winkelcentrum – dat natuurlijke artificieel gekoeld was – overdag en op de Plaza de las Flores in de avond. Hoewel ik steeds de andere richting uitga als ik een toeristische plek zie, heb ik toch graag op z’n minst de locals om me heen.

5. Het is historisch, maar het boeit niet

Oké, toegegeven, er is heel wat geschiedenis dat nog steeds zichtbaar is in Murcia. Dat in combinatie met de plazas zou het tot een plek moeten maken waar ik uren kan rondzwerven… Maar niet in die verdomde hitte! Geen idee waarom, maar ik heb er niet datzelfde gevoel dat ik in Barcelona steeds heb: dat ik er dagen in de straten kan verdwalen. Het is eerder zoals met Brussel: ik heb er gewoon niets mee…

Murcia

6. Spaans leren in Murcia? Bullshit.

Murcia wordt aangeraden als een toplocatie om Spaans te leren. Who the hell came up with that? Ken je een beetje Spaans? Heb je wel eens Murciaans Spaans gehoord? Ik wel en het is bijna even erg als Andalusisch Spaans, helemaal beïnvloed door het seseo-fenomeen. Ik heb mij door een Murciaan laten vertellen dat je het kan vergelijken met onze dialecten. Kan een Limburger een West-Vlaming verstaan als ze in hun plat dialect met elkaar converseren? Amper. Murciaans Spaans wordt door de Murcianen zelf “boeren-Spaans” genoemd. Op zich heb ik niets tegen dialecten, soms is het zelfs charmant, maar hebben degenen die Murcia aanraden als kuuroord voor taalacquisitie daar wel eens goed over nagedacht?

Ik denk dat ik dus wel kan concluderen dat Murcia een bezoek waard is – van één of twee dagen – maar eerder tijdens het jaar, wanneer het minder warm en vermoedelijk wat levendiger is als de studenten de straten weer een beetje leven inblazen. Misschien dat, als het minder warm is, de straten ook minder stinken. In ieder geval, wanneer je ook naar Murcia gaat, is de kans veel groter dat het niet regent dan wel. Tot nu toe heb ik nog nooit een plaats absoluut afgewezen en dat is nu ook niet zo. Ik denk dat Murcia gewoon mijn ding niet is, maar misschien wel dat van jou. Laat het me weten!

Zijn er steden waar jij een haat-liefde-relatie mee hebt? 

//

Het vergeetlijstje: ik ga op reis en ik vergeet…

Hoeveel ik ook op reis ga, ik ben altijd benieuwd naar wat ik zal vergeten. Dat geldt niet alleen bij het vertrek naar mijn bestemming, maar bij elke verplaatsing tijdens een rondreis. De laatste jaren zijn het geen all-inclusive hotels meer voor mij. Zodra ik en mijn broer oud genoeg waren, nam mijn vader ons mee van plek naar plek, rondtrekkend door Toscane bijvoorbeeld. Die reiswijze heb ik sinds dit jaar overgenomen bij mijn solo-trips.

//

Spullen vergeten gebeurt bij een rondreis niet alleen bij vertrek en terugkeer. Spullen vergeten wordt dan een mogelijkheid op elke mogelijke verblijfplaats waar je langskomt. Ik heb een lijstje opgesteld met dingen die ik en/of mijn medereizigers ooit al wel eens vergeten ben/zijn, en ik durf te wedden jij ook!

Het vergeetlijstje:

  • Ontschminker en wattenschijfjes
  • Oorstokjes
  • Deodorant
  • Tandenborstel en tandpasta
  • Pleisters en Compeed (tegen de blaren)
  • Medicijnen (bvb: pijnstillers, koortsremmers, tegen misselijkheid en diarree…)
  • Sokken en ondergoed
  • Scheerschuim en scheermesje (geldt zowel voor mannen als vrouwen)
  • Inlegkruisjes en/of maandverband (je weet maar nooit!)
  • Veters (voor degenen die al eens hun veters overtrekken en maar één paar schoenen meenemen)
  • Nagelschaartje en/of nagelveil
  • Pincet
  • Kurkentrekker en/of flessenopener
  • Zakjes (voor de vuile was, schoenen, dingen die lekken…)
  • Schaar (om de kaartjes uit je nieuw aangekochte kleding te knippen die je onmiddellijk wil aandoen)
  • Handdoek (bvb. voor het geval de laundry service van het hotel niet werkt of je host geen handdoeken aanbiedt)
  • Kousenbroek/panty (het kan soms immers heel plots heel koud worden ’s avonds)
  • Balpen(nen)
  • Gezelschapspelletje(s) voor aan de zee of het zwembad
  • Zakdoeken
  • Laders voor al je toestellen (en indien nodig een adapter)
  • Geld (cash, kaart, vreemde munten)
  • Zonnebril

Voor alle andere dingen kan ik je een handige tip geven die ik zelf van mijn mama heb geleerd: overloop je dag en wat je op elk moment gebruikt. Een voorbeeld: ’s morgens word ik wakker in mijn pyjama. Ik ga naar de badkamer om me te wassen met zeep en shampoo. Mogelijk heb ik daarvoor een extra handdoek nodig. Ik draag mijn bril overdag niet, dus steek ik mijn contactlenzen in en vul het potje opnieuw met lenzenproduct. Enzovoort. Het lijkt nogal omslachtig, maar zo zorg je er wel voor dat je echt niets vergeet! Je kan het meteen ook zien als een budget tip, want dat wat je niet vergeten bent, hoef je ook niet bij te kopen.

Wat ben jij wel eens vergeten?

Barcelona, La Ciutat Sense Temps

In de tweede helft van juli ging ik zoals gewoonlijk met mijn papa en broer op reis. Aangezien we daar momenteel een huis aan het bouwen zijn, was het logisch dat we, net als vorig jaar, naar Spanje gingen. De tocht verliep echter niet zoals verwacht…

Na ons korte bezoek aan Collioure begonnen de problemen. We waren net een klein half uurtje voorbij Barcelona toen onze auto opeens een raar geluid begon te maken, vermogen verloor en begon te beven. Natuurlijk zijn we meteen de eerstvolgende afrit van de snelweg af gereden. Er bleek inderdaad een probleem te zijn met één van de cilinders van de motor. Dat wist een lokale garagist in the middle of nowhere – een stadje genaamd Gelida – ons te vertellen.

//

Na bijna zes uur telefoneren, wachtend in de schaduw (en soms in de zon) zonder eten, kwam er eindelijk hulp. Onze wagen werd getakeld en in de luchthaven van Barcelona konden we een vervangwagen ophalen. (Er is nog veel meer gebeurd, maar ik zal jullie de hele uitleg besparen. Maar zo zie je maar dat het allemaal op korte tijd kan mislopen.)

“Barcelona, la ciutat sense temps” – Enrique Moriel (Barcelona, de tijdloze stad )

Eerst stelde men voor onze auto naar Terrassa te laten voeren, maar aangezien we even dicht bij Barcelona waren (ook al was dat dan in de tegengestelde richting van waar we naartoe moesten), heb ik ervoor gepleit daarheen te gaan. Het was zaterdagnamiddag – weekend dus – en niemand zou tot maandag iets aan onze wagen doen. Maar toch, waar kan je nu beter in panne vallen dan in Barcelona?

PicQTD42

Natuurlijk, Barcelona ligt nog altijd in Spanje. En iedereen kent de manier van werken van Spanjaarden (en hun heilige siësta bijvoorbeeld). Van de positieve kant bekeken, zes dagen zouden we uiteindelijk vastzitten in Barcelona. Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat ik hier in 2014 nog eens naartoe zou gaan na mijn Erasmus daar in het eerste semester van dit schooljaar!

Onze voormiddagen bestonden voornamelijk uit uitslapen (het is en blijft immers vakantie) en telefoneren om te horen hoe ver ze al zaten met de auto, zodat we wisten wat we die dag konden doen. We wilden immers niet aan de andere kant van Barcelona zitten als we dan eindelijk onze auto mochten gaan halen. Tegen de vroege namiddag wisten we dat dan en konden we eindelijk naar buiten.

PicQTD38

Natuurlijk was ik in mijn element. Ik kon van dingen vertellen wat ze waren en waar ze zich bevonden – ook al was dat wat moeilijker omdat we nooit met de metro gingen. Het hotel dat we hadden gekregen, Catalonia Catedral, bevond zich midden in het centrum, net tussen La Catedral en Portal d’Angel, die uitkomt op Plaza Cataluña. Alles lag min of meer op wandelafstand, dus dat is dan ook wat we hebben gedaan: wandelen.

Plotseling op concertjes botsen

Plotseling op concertjes botsen

Potje watermeloen van de Boqueria

Potje watermeloen van de Boqueria

Aangezien het historisch centrum van Barcelona dat ook echt is – historisch bedoel ik dan – is het telkens raar om uiteindelijk in modernere delen van de stad terecht te komen. Ik ken Barcelona ondertussen redelijk goed, maar elke keer word ik toch weer door haar diversiteit overrompeld.

We hebben onder andere een wandeling langs de kustlijn gemaakt, gegeten en gedronken in Bestial en de nieuwe, bijhorende bar Palmito (wat er gezelliger uitziet dan het lijkt). Bij het avondeten moesten we naar binnen spurten omdat het opeens vanuit het niets begon te regenen. Zo is gebleken dat het binnen in Bestial minstens even gezellig is als buiten. We brachten opnieuw een bezoekje aan CDLC (Carpe Diem Lounge Club) en aten in restaurants die prijs-kwaliteit echte aanraders bleken: Arcano, La Cañete en En Ville. Supergezellig en leuk personeel ook. Na al die tijd heb ik ook eens in het Hard Rock Café van Barcelona gegeten! Is het al dat aanschuiven in de zon waard? Misschien niet. Maar mijn broer en ik wilden er heel graag heen.

Mijn broer en ik in Beach Bar Palmito

Mijn broer en ik in Beach Bar Palmito

Het gezellige restaurant Arcano, verstopt in El Born

Het gezellige restaurant Arcano, verstopt in El Born

Genieten van een Cava Sangria

Genieten van een Cava Sangria

Overheerlijke tapas in Bar La Cañete, in een zijstraat van de Ramblas

Overheerlijke tapas in Bar La Cañete, in een zijstraat van de Ramblas

Verder heb ik het andere deel van Parque de la Ciudadela eindelijk eens bezocht en heb ik mijn vader mee genomen naar Sitges, terwijl mijn broer voor zijn herexamens studeerde.

Parque de la Ciutadella

Parque de la Ciutadella

Al bij al hebben we het beste gemaakt van ons verblijf in Barcelona, een verblijf van pure onzekerheid – onzekerheid over de staat van onze wagen en zo dus ook over onze verblijfsduur. Soms is positief blijven het enige wat je kan doen. En dat is net iets makkelijker in gevallen zoals dit, een geluk bij een ongeluk.

eleanor roosevelt

Waar zou jij wel eens willen stranden als je gedurende een week met je auto in panne valt?