1 jaar bloggen: een reis terug in de tijd

claudia goes abroad

Ik kan het bijna niet geloven! Ik heb

  1. dit project maar liefst een volledig jaar volgehouden en ik heb het me nog geen enkele keer beklaagd.
  2. zoveel gezien en gedaan de afgelopen twaalf maanden dat ik het zelf amper besef.
  3. de smaak goed te pakken en wil ik er graag nog een jaartje bij doen!

Voor mij is het heel leuk om alles eens op een rijtje te zetten. Terugkijken naar foto’s is iets waar ik me af en toe mee bezig hou en ik wil jullie graag een terugblik gunnen in de laatste twaalf maanden van mijn leven.

Laten we terug in de tijd gaan, naar 28 augustus 2013.

Augustus 2013

Tot de dag voor mijn vertrek heb ik gewerkt, maar daarna vertrok ik voor 5 maanden op Erasmus naar Barcelona! Hier had ik 4 jaar naar uitgekeken en nu was het moment eindelijk daar. In twee keer legden we de 1200km die zich tussen mijn thuis en Barcelona bevinden af. Ik kreeg nog enkele dagen de tijd om afscheid te nemen voor ik in trok bij mijn gastmoeder, Cristina. Die werden volop benut!

September 2013

Terwijl ik gewoon werd aan het beklimmen van de soms zeer steile heuvels in mijn buurt (San Gervasi) leerde ik mijn gastmoeder beter kennen, trok ik naar het strand (niet Barceloneta!) en verkende de buurten die ik al kende in de stad (inside of the comfort zone eigenlijk). Maar ik begon mezelf te leren niet bang te zijn om een straat in te gaan waar ik nog nooit geweest was en niet in paniek te raken als ik niet meer wist waar ik was (buiten de comfort zone).

Mijn reisjes begonnen al in de tweede week van mijn verblijf. Het begon met de spectaculaire uitzichten van Montserrat, de witte stranden van Sitges en de kunst in Figueres. Ondertussen verkende ik nog verder mijn nieuwe thuisstad, leerde mijn Amerikaanse gastzussen kennen en bereidde me mentaal voor op de eerste schoolweek aan de Universitat de Barcelona (want dat was immers de reden waarom ik überhaupt in Spanje was).

Montserrat

Montserrat

Eind september kreeg ik dan eindelijk – derde keer, goeie keer – de kans om Barcelona’s feestweek bij te wonen: Fiesta de la Merced, de (eigenlijke) verering van de stadsheilige. Daar leerde ik dat Barcelonezen iets hebben met vuur en vuurwerk. Elke gelegenheid is goed genoeg… O ja, en dat ik hun volksmuziek wel even leuk vind, maar er na enkele minuten wel hoofdpijn en genoeg van heb.

The correfoc during Fiesta de la Merced

De correfoc tijdens Fiesta de la Merced

Ten slotte leerde ik leuke en interessante mensen kennen via Couchsurfing meetings, een eye-opener.

Oktober 2013

In oktober leerde ik dat Spanjaarden altijd tien à vijftien minuten te laat komen en dat ik het daar heel moeilijk mee had (in het begin). Niet omdat ik me eraan ergerde – okeee, jawel – maar vooral omdat ik zélf niet te laat kan komen. Het enige waarin ik uiteindelijk veranderd ben, is dat ik nu op het uur aankom in plaats van een kwartier te vroeg.

Bovendien kan ik vanuit de bron bewijzen dat de lessen in Spanje niet makkelijker zijn dan in België. Het is te zeggen, als het over hun eigen taal en cultuur gaat tenminste. De Engelse vakken waren poepsimpel, maar dat wil niet zeggen dat de professoren met punten smeten. Je moest nog wel steeds je best doen.

Mijn time-management skills werden ook aangescherpt deze maand. Ik had veel lees- en huiswerk, deelexamens enz. Toch slaagde ik erin het te combineren met uitstapjes naar San Pedro del Pinatar, Alicante en Sevilla. Ik zag flamingo’s (in Europa!), woonde een flamencoshow bij, sprong in fonteinen en proefde voor het eerst tinto de verano en montaditos.

De Guadalquivir rivier in Sevilla

De Guadalquivir rivier in Sevilla

Had ik er genoeg van? Absoluut niet! Wetende dat ik beiden aankon – studeren en reizen – boekte ik meteen twee nieuwe uitstappen voor november.

November 2013

De kleerkastwissel – van zomer naar winter – kwam op een passend moment. Mijn eerste uitstap was naar het prinsdom dat Andorra heet. Het was er tien graden kouder dan in Barcelona en mijn dikste trui was niet dik genoeg! Het feit dat ik me er ook nog eens doodverveelde, zorgde ervoor dat ik niet snel genoeg terug naar ‘huis’ kon.

Lissabon was een pak leuker, maar ik heb hier beseft dat je een grootstad niet in 3 dagen kan bezoeken. Ik zal dus nog eens terug moeten… Is dat een goed excuus of niet?! In afwachting van mijn allereerste reis ooit naar Portugal, bezocht ik nog de nabij Barcelona gelegen stad Tarragona, waar de sporen van de bezettingen uit de Oudheid nog duidelijk zichtbaar zijn.

Het Monument of Discoveries, de Vasco da Gama brug en Cristo Redendor in Lissabon

Het Monument of Discoveries, de Vasco da Gama brug en Cristo Redendor in Lissabon

Eindelijk zette ik de stap om eens churros con chocolate te proeven en ik had gelijk: zonder chocolade vind ik ze veel lekkerder, maar ik wilde graag de echte Spaanse wijze beleven. Een andere belevenis was mijn eerste bezoek aan een Barcelonese discotheek, en dat viel absoluut tegen.

December 2013

Na een verkenning van het doolhof in het Parque d’Horta en een weekend in Malaga, waar ik een beginnende bronchitis opliep ondanks dat het 28°C was, bracht ik Kerstmis door thuis in België.

El Muello Uno, de nieuwe wandelboulevard aan de haven van Malaga

El Muello Uno, de nieuwe wandelboulevard aan de haven van Malaga

Januari 2014

De week van Nieuwjaar bracht ik door in Granada en San Pedro del Pinatar met mijn papa… om af te sluiten in Barcelona met een voetbalmatch van FC Barcelona in Camp Nou! Eenmaal terug bij Cristina, mocht ik met haar familie en beste vriendinnen Drie Koningen vieren, wat in Spanje zowat gelijk staat aan Sinterklaas en Kerstmis samen. En de volgende dag begon het studeren voor de examens… Dat moet natuurlijk ook gebeuren.

Zonsondergang tijdens de match van FC Barcelona.

Zonsondergang tijdens de match van FC Barcelona.

En dan was het tijd om afscheid te nemen. In tegenstelling tot de anderen ging ik niet mijn favoriete plekjes in Barcelona bezoeken (ik ga er de volgende keer nog wel eens naar toe!). Ik liep wel nog eens de kustlijn af, omdat ik in België nu eenmaal niet zo vaak naar de zee ga, en bezocht een laatste keer Sitges. Het afscheid met mijn Erasmus-vriendinnen vond maar liefst 3 keer plaats, maar jah… zo gaat dat nu eenmaal… Ik kan je vertellen dat ik de nacht voor ik voorgoed naar huis terugkeerde niet geslapen heb.

De boulevard in Sitges

De boulevard in Sitges

Februari 2014

Niet alleen voor mij zaten de examens erop. Om dat (en natuurlijk mijn terugkeer) te vieren, liftte ik (voor de eerste keer!) met mijn beste vriend naar Parijs. Dit was niet alleen de eerste keer dat ik met een vriend op reis was (en ja, onze vriendschap heeft stand gehouden), maar ook de eerste keer dat ik bestolen werd. Als ik eerlijk ben, vond ik het erger dat ze mijn iPhone hadden gestolen dan als het mijn portemonnee was geweest. Maar goed, moving on!

Op de trappen voor de Scaré Coeur in Parijs

Op de trappen voor de Scaré Coeur in Parijs

April 2014

Mijn verjaardagsmaand wilde ik spenderen… in het buitenland! Verrassing! April is natuurlijk de maand van de paasvakantie. Ik had de vorige twee maanden mijn werk goed bijgehouden, zodat ik eropuit zou kunnen trekken. En dat heb ik gedaan! Met city trips naar Dublin (in Ierland), Edinburgh en Glasgow (in Schotland) en London (in Engeland) kon ik weer wat hoofdsteden aan mijn lijstje toevoegen. Hoewel het couchsurfen absoluut de beste manier was om de eerste drie steden te ontdekken, was ik toch blij dat ik mijn ‘familie’ in London kon bezoeken. Het kost me heel veel moeite om wat uiteindelijk vreemde mensen zijn te vertrouwen (een goede oefening, hoe dan ook), maar het is altijd leuk om vertrouwde gezichten te zien en goede banden nog extra te verstevigen.

Bezoek aan The Elephant House, waar J.K. Rowling het grootste deel van het eerste boek over Harry Potter schreef

Bezoek aan The Elephant House in Edinburgh, waar J.K. Rowling het grootste deel van het eerste boek over Harry Potter schreef

Juni 2014

Eind juni maakte ik eindelijk eens een echte toeristische wandeling door mijn studentenstad: Antwerpen. Ik hou van Antwerpen, maar hoe geloofwaardig klinkt dat als ik er niet eens deftig mijn weg kan vinden. Daar heb ik na de examens maar eens verandering in gebracht.

Het uitzicht op Linkeroever van aan t' Steen

Het uitzicht op Linkeroever van aan t’ Steen in Antwerpen

Juli 2014

Na bijna drie volledige maanden in België te zijn gebleven, was de nood om te reizen hoog. Ik had heel erg mijn best gedaan alle promoties in mijn mailbox te negeren en zelf geen reisje meer te boeken. Om mij af te leiden, ben ik voor het eerst in mijn leven met een luchtballon gaan varen. Iedereen zou dat eens moeten doen! Half juli trokken mijn papa, broer en ik richting Spanje. Na een tussenstop in Collioure kregen we problemen met de auto en de dagen dat we onverwacht in Barcelona “moesten” verblijven, bleven maar oplopen. Het was geluk bij een ongeluk dat het toch nog in mijn geliefde Barcelona was! Nadat we onze wagen terug hadden, reden we naar San Pedro del Pinatar, Alicante, Murcia en eindigden in Moraira, nabij Calpe.

Met een luchtballon over België varen

Met een luchtballon over België varen

Augustus 2014

Nu is de cirkel weer rond. Net als vorig jaar in augustus werkte ik deze maand in de Starbucks op de luchthaven van Brussel. Ik kan dan misschien niet op reis gaan, maar dan kan ik me nog steeds in tussen de reizigers begeven om de sfeer op te snuiven, niet waar? Ik trok er ook een weekendje op uit om Brussel, Ieper en Kortrijk te verkennen, op uitnodiging van mijn vriend Bart die ik via Couchsurfing in Malaga leerde kennen. Dat kwam goed uit in verband met mijn plan om niet buiten België te reizen deze maand en het was nog leuk ook! Op 28 augustus vorig jaar kwam ik aan in Barcelona en dat is zowat het begin van Claudia Goes Abroad. Ik heb mijn blog zien groeien, maar ik heb ook mijn aantal vriendschappen zien groeien tijdens mijn reizen en de vraag naar Engelse versies van mijn blogposts wordt groter. Daarom start ik in september met Blonde Gone Travel, in de hoop dat ik met mijn verhalen een grotere groep mensen kan bereiken die iets aan mijn verhalen hebben.

Een wandeling over de stadsmuren van Ieper

Een wandeling over de stadsmuren van Ieper

Dus, ter conclusie:

  • ik bezocht dit jaar 7 verschillende landen
  • ik ging ca. 20 keer alleen op reis
  • ik woonde 5 maanden in Barcelona
  • ik liftte naar Parijs met mijn beste vriend
  • én ik haalde mijn Bachelor diploma.

Hoeveel beter kan het nog worden?! Ik ben al benieuwd naar volgend jaar!

Advertenties

Finish: 150 days!

DE EXAMENS ZITTEN EROP!

Elk semester opnieuw realiseer ik me niet dat ik toch wel stress over de examens, totdat ze erop zitten. Plots keert mijn eetlust weer terug bijvoorbeeld, en dan kan ik niet geloven dat het alweer drie weken geleden is sinds ik voor het laatst patatas bravas at. Van het enige examen waar ik voor vreesde, nl. het eerste: Spaans-Amerikaanse Literatuur, weet ik al dat ik er door ben. Ik denk dat ik dit semester heel tevreden zal kunnen afsluiten. Daar ben ik niet alleen blij, maar ook opgelucht om! Zoals opa er me ook vaak op heeft gewezen: als ik slechte resultaten zou halen, zouden al mijn reisjes een averechts effect kunnen hebben. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Daarom dat ik ook heel hard mijn best heb gedaan, zodat de reisjes mijn beloning zouden kunnen zijn en niet de oorzaak van herexamens.

Dit is en blijft natuurlijk een reisblog. Laten we het dus over leukere dingen hebben!

sitges

Zoals ik tijdens het afgelopen semester al heb aangetoond, studeer ik al eens graag op verplaatsing. Aangezien ik voor mijn laatste examen veel tijd had, besloot ik nog eens een laatste bezoekje aan Sitges te brengen, mijn favoriete badstadje buiten Barcelona. Misschien herinner je je het nog, maar deze plek staat bekend als dé gay beach town van de Costa Brava. De vorige twee keren zag ik er letterlijk geen één, maar de helft van de mensen die ik afgelopen vrijdag tegenkwam, toen ik in de winkelstraatjes rondstruinde en over de promenade kuierde, waren koppeltjes bestaande uit twee mannen. Opeens snapte ik waar de reputatie van Sitges vandaan kwam!

sitges

sitges

sitges

sitges

sitges

sitges

De bedoeling was eigenlijk dat ik de Amerikaantjes, mijn twee nieuwe gastzussen, zou meenemen. Ze waren de vorige dag echter laat uit geweest (en gedurende twee uur verloren gelopen) en geraakten de volgende ochtend niet uit hun bed. Met mijn cursus voor het volgende examen in mijn handtas vertrok ik dan maar op mijn eentje. Geloof het of niet, ik heb gestudeerd! Op de trein en later ook nog op een bankje en een terrasje (met patatas bravas) in de zon, met zicht op zee. Het nuttige aan het aangename koppelen, I love it! Het was een zonnige dag, T-shirt-weer (zolang je in de zon zat) en mijn wangen waren op het einde van de dag net ietsje roder dan normaal.

Wisdom found in a Buddhist store in Sitges

Wisdom found in a Buddhist store in Sitges

Nu wat meer over mijn nieuwe gastzussen: Molly 1 en Molly 2. Toen Cristina me zei dat er twee Molly’s van de zelfde school in Chicago zouden komen, was ik er van overtuigd dat ze dat verkeerd verstaan moest hebben. Ik bedoel, hoeveel kans is er nu dat zoiets gebeurd? In ieder geval, het is echt zo. Molly 1 is een kleinere, mollige brunette en Molly 2 is een struise, sportieve blondine. Molly 1 is nogal gereserveerd, maar met Molly 2 kan ik het heel goed vinden! Vorig weekend zijn we met z’n drieën naar de splinternieuwe cinema twee straten van het appartement gegaan om The Wolf of Wall Street, een 3u-tellende film met Leonardo DiCaprio, te gaan kijken. De drie uur zijn echter voorbij gevlogen! Daarvoor wilde ik met hen naar Belgious gaan voor een Belgische wafel, maar omdat dat gesloten was – ik was wéér vergeten dat het pas open gaat om 17u – heb ik hen in de plaats geïntroduceerd in de wereld van de churros.

Ik heb ook nog enkele keren afgesproken met mijn andere vrienden. Afgelopen zaterdag wilde ik met Anna, Johanna en Kerry naar de bekende shotjesbar Chupitos in Calle Aribau – een straat vol bars, pubs, cafés enz. – gaan, maar aangezien dat gesloten was eindigden we in de plaats in Espit, een andere zaak uit dezelfde familie. Daarna belandden we bij een andere klasgenoot van mijn vriendinnen waar we de verjaardag van Jake vierden.

Dinsdag nam ik afscheid van mijn Spaanse klasgenoten. Na het examen gingen Fran (aka BatFran), Marta, Frederico en ik naar Nostrum voor lunch, zoals we ook deden toen we ’s middags na de les iets wilden eten. Na het eten en het vrolijke afscheid, keerde ik op mijn voetstappen terug, want ik had met Anna en Kerry aan de UB afgesproken om een koffietje te gaan drinken. We bespraken onze examenpapers voor de Engelse vakken die we delen, we mijmerden over hoe het zou zijn als we terug moeten naar onze respectievelijke scholen en of we nog naar Barcelona zouden terugkomen.

Eenmaal thuis kon ik de drang niet langer onderdrukken en met veel plezier – nee, dit is niet sarcastisch bedoeld! – begon ik mijn koffer te maken. Al een geluk dat ik dat dinsdag al heb gedaan! Ik had helemaal geen plaats genoeg! Woensdag ben ik alleen naar buiten gegaan om een extra koffer te kopen: een Samsonite-lookalike maar véél goedkoper. Cristina kon me exact vertellen waar ik moest zijn! Zo’n informatie krijg je nu eenmaal niet door een studentenappartement te delen, haha!

Donderdagvoormiddag heb ik mij officieel laten uitschrijven aan de UB. Opeens voelt het veel echter allemaal. Ik kom hier nooit meer terug. Toch niet om te studeren in ieder geval. Of ik daar nu blij om moet zijn of niet is mij nog niet helemaal duidelijk. ’s Middags hadden ook Kerry en Anna gedaan met hun examens en konden we samen lunchen bij BuenAsmigas. Voor de laatste keer wandelde ik de Ramblas af richting de zee, waar we met ons drieën gezellig nog wat babbelden op de brug voor het Mare Magnum. Zalig! Ondergaande zon, zee en bijkletsen met vriendinnen. Dit was eigenlijk al de derde keer dat ik dacht dat ik voor altijd afscheid zou nemen, maar nee! Vanavond gaan we nog een laatste keer uit! Zo leuk, we blijven het afscheid vieren en het is geweldig!

barcelona port vell

barcelona port vell

Die middag had ik ook een verrassend bericht gekregen, een bericht waar ik al maanden op wachtte maar de hoop om het nog te ontvangen al had opgegeven: Esther had eindelijk tijd om een café con leche met me te gaan drinken! Om 17u ontmoette ik haar in Llibreria Laieeen enorme boekenwinkel met een gezellig café aan – voor de Mechelaars: vergelijkbaar met het concept van de Zondvloed – waar alleen Barcelonezen komen. Daar konden we eindelijk eens een goed, degelijk gesprek voeren. Even een opfrissing van het geheugen: Esther was 2,5 jaar geleden mijn gastmoeder gedurende een maand tijdens mijn taalstage in Barcelona. Het contact liep toen wat stroef omdat ik amper een woord Spaans sprak, maar daarom was ik dan ook in Barcelona: om de taal te leren. Anderhalf uur later namen we afscheid. Ik ging tevreden naar huis met een uitnodiging op zak dat ik altijd mag blijven logeren als ik nog eens naar Barcelona kom. Daarom, en omdat Esther me in contact heeft gebracht met Cristina, mijn huidige gastmoeder, ben ik haar ontzettend dankbaar!

Ondertussen ben ik ook een city tripje naar Parijs aan het plannen met Aaron voor de eerste week van februari. Ik ben in het verleden al enkele keren naar Parijs geweest: met de papa en broer naar Roland Garros, een dagje op-en-af met de mama voor een schaatstoernooi gesponsord door haar werkgever, twee weken taalstage Frans, een schooluitstap… Deze keer is het echter allemaal op eigen houtje, en nu pas besef ik wat men bedoelt als men zegt dat Parijs een dure stad is. Gelukkig heb ik al een garantie op een studentenjob tegen dat ik terug kom naar België!

PicQTD PARISMaar de belangrijkste boodschap die ik wil meegeven in deze blog…

HET ERASMUSSEMESTER IN BARCELONA ZIT EROP!

Het is voorbij gevlogen, zoals verwacht, maar dat betekent niet dat het niet nog wat langer had mogen duren. Natuurlijk ben ik blij dat ik over een paar uurtjes thuis ben en weer in mijn eigen bed zal slapen, maar… Ik zal mijn leven in Barcelona wel missen. Niet het Spaans! Ik zal blij zijn als ik weer een tijdje lekker makkelijk in het Nederlands kan converseren. Anderzijds zal ik waarschijnlijk niet zo veel reisjes doen als ik de laatste tijd gedaan heb. Maar ik heb er dan ook verschrikkelijk hard van geprofiteerd hier! Het zal afkicken worden. Ik had gehoopt nog naar Valencia en Madrid – en misschien zelfs naar Valetta (in Malta) – te gaan, maar dat is er niet meer van gekomen. Aan de andere kant had ik niet verwacht naar Andorra te reizen! Of Lissabon! Nooit gedacht dat Sitges mij zo zou bevallen. Nooit gedacht dat ik vrienden zou maken via zoiets als Couchsurfing of dat zelfs een keer zou proberen! Natuurlijk had ik gehoopt niet bestolen te worden – wat eerder wel dan niet gebeurd in Barcelona – en dat is uitstekend gelukt! Ik moet wel toegeven dat de twee cijferslotjes, die ik altijd bij had om diefstal op reis tegen te gaan, ben kwijt gespeeld… Ironisch, niet? In de Sagrada Familia ben ik uiteindelijk nog altijd niet binnen geweest, noch in Casa Milá, noch in Casa Battló, en in Parque Guëll had ik verwacht nog wel eens een keer van het uitzicht op Barcelona te genieten, maar dat werd betalend. Geldwolven! Bovendien had ik nooit verwacht dat de kerstverlichting in Spanje niet alleen zo mooi en uitgebreid zou zijn, maar dat het ook nog eens mooier en uitgebreider zou zijn dan in een land waar er soms effectief sneeuw valt met Kerst, zoals in België! Veel van mijn plannen heb ik kunnen voltooien, maar er hebben ook veel verrassingen plaatsgevonden en soms heb ik mijn plannen zelfs overtroffen op een manier waarop ik nooit had durven hopen. En dat in 150 dagen!

More wisdom from that store in Sitges

More wisdom from that store in Sitges

See you soon!

Besos,

Claudia

It is better to travel well than to arrive

Maandag 18 november was de grote dag: mijn laatste deelexamen. Ik heb het zo goed mogelijk gedaan en verwachtte wel te slagen, maar minder te halen dan het vorige deelexamen van Filosofie. Ik had de teksten niet gelezen en snapte niet alle concepten. Bovendien kreeg ik deze keer én de filosoof die ik het minst goed begreep én diens tekst waarvan ik niet alles snapte. Maar ik kan jullie met trots vertellen dat ik voor beide deelexamens geslaagd ben!

Dinsdag had ik een bespreking voor de presentatie van Modernism. Deze presentatie doe ik met 7 Spanjaarden die ik slechts van gezicht ken, maar het is allemaal vlotjes verlopen – behalve dat de helft natuurlijk te laat kwam of helemaal niet kwam opdagen. Na de laatste les ben ik met de meiden van Erasmus – Johanna (Duitsland) en Kerry en Anna (Engeland) – een stuk pizza gaan eten. Inderdaad, een stuk. Dat was natuurlijk niet genoeg voor mij, dus besloot ik eindelijk maar eens churros con xocolate te gaan proberen. De andere leden van mijn presentatiegroepje hadden me verteld waar ik één van de beste plaatsen om churros te eten kon vinden. Dat heb ik ook nog eens supervlot gevonden, ondanks dat het in één van de kleinere straatjes van de Barri Gottic was! Ik moet zeggen dat ik het – surprise, surprise – een pak lekkerder vond zonder de chocoladesaus. Qua smaak en textuur houdt het een beetje het midden tussen een wafel en smoutebollen. Spanjaarden houden ervan, maakt niet uit in welk gewest!

IMG_2908

IMG_2909

IMG_2910

IMG_2911

Donderdag ben ik naar de première van Catching Fire geweest met Shannon! Ik was dolblij toen ik ontdekte dat er toch ergens een originele – dus: niet-gedupte – versie te vinden was én dat ik toch naar de allereerste voorstelling kon! In België ga ik ook altijd naar de eerste voorstelling omdat ik een kick krijg van films als eerste te zien en hoewel het een dag later uitkwam dan thuis, was ik nog steeds de bij eersten in Spanje. Shannon vond het al helemaal geweldig omdat de film de volgende dag pas in Amerika vertoond zou worden. Om 1u waren we terug thuis en om 3u vertrokken Shannon en Anjelica al naar Rome.

Vrijdag was ik uitgenodigd op het afscheidsfeestje van twee Amerikaanse kotgenoten van Anna, mijn Erasmusvriendin uit (de buurt van) London. Ik had het grootste deel van de dag – om niet te zeggen de laatste anderhalve maand – gestudeerd en had er wel eens behoefte aan om nog eens iets te gaan doen; en nee, naar de cinema gaan telt niet mee. Toen iedereen er was – geen idee wie die iedereen allemaal waren, ze kwamen van over heel de wereld! – besloot de groep naar BeCool te gaan, een club in een zijstraat van Avenida Diagonal. Ik dacht dat we naar een chupitos bar gingen, want Johanna en ik hadden geen zin om naar een club te gaan – ik heb nooit zin om naar een club te gaan. Het was een… interessante avond. Ik heb de laatste twee uur op de vrouwenwc’s doorgebracht omdat Anna een beetje te veel van de gratis drank had geprofiteerd die iedereen op haar feestje had meegebracht.

Anna (links) en Johanna (rechts)

Anna (links) en Johanna (rechts)

IMG_2931

Anna en haar kotgenoten; de twee meiden zouden de volgende dag terugkeren naar Florida

Johanna, Kerry, Anna en ik

Johanna, Kerry, Anna en ik

Ze hebben ondertussen ook de 85km aan Kerstmisverlichting aangestoken in Barcelona. Het is geweldig om te zien! Je zou niet zeggen dat het crisis is hier, zeker niet als je weet dat ze er zo maar even twee miljoen euro in hebben gestoken!

Kertsverlichting in Port d'Angel, een grote winkelstraat in Barcelona

Kertsverlichting in Port d’Angel, een grote winkelstraat in Barcelona

Zaterdag 23 november ben ik voor de tweede keer naar Catching Fire gaan kijken. TWEEDE KEER?! Jep, dat doe ik in België ook vaak. Thuis is het omdat ik meestal de enige zot ben die de massa wil trotseren door naar de eerste voorstellingen van langverwachte films te gaan kijken, maar hier was het vanwege een communicatie probleempje. Ik had eerst aan de meiden van Erasmus gevraagd om te gaan, maar omdat ze niet antwoorden en de volgende avond de première al was, heb ik in de plaats Shannon meegenomen. Achteraf bleek dan dat mijn klasgenoten toch wilden gaan, maar dan op zaterdag. De film was geweldig, dus natuurlijk wilde ik nog een keer mee! En het was zeker de moeite!

Zondag heb ik de hele dag gelezen, zodat ik mijn laatste boek voor US Literature zou uithebben. Ik moet volgende week maandag namelijk mijn laatste essay inleveren en dat weekend ben ik net naar Lissabon. Dus maak ik dat maar op voorhand. Ik ben alleen even naar buiten geweest voor een koffietje bij de Starbucks omdat de melk op was – en zonder melk geen café con leche natuurlijk!

Dinsdag en woensdag zal er normaal gezien niets vermeldenswaardigs gebeuren. Donderdagvoormiddag heb ik de eerder vermeldde presentatie over Virginia Woolf en in de namiddag ga ik mijn 100 dagen Barcelona vieren in Lissabon! iHurra!

* “It is better to travel well than to arrive” zou een quote zijn van niemand minder dan Buddha. Het verwijst niet letterlijk naar op reis gaan, maar naar mijn verblijf in Barcelona als een weg, een reis om mezelf beter te leren kennen. Ik zal waarschijnlijk nooit alle hoeken en gaten van mezelf ontdekken, maar de manier op zich waarop ik dit doel hoop te bereiken – namelijk door ervaringen, goede intenties, try and error en door tussendoor reeds enkele doelen te bereiken – is belangrijker dan het doel op zich. Virginia Woolf is immers van mening dat desires lose their value when one achieves them. A life without desiring things is death. Wat ik momenteel het meest wil, is naar Lissabon gaan, België bezoeken en dan slagen voor mijn examens! Verlangens te over!

//

90 dagen weg van huis

Zoals je aan de titel kan zien ben ik (vanaf morgen) reeds 3 maanden niet meer woonachtig in België. Dat vond ik tot vorige week helemaal niet zo erg, aangezien het weer hier volledig op mij afgestemd leek te zijn. Dat is ondertussen helemaal veranderd. Ook hier hebben we nu regelmatig regen en is de temperatuur plots stevig aan het dalen. Mijn zomerkleren zitten al in mijn valies en mijn dikke truien heb ik in de plaats op de lege plekken in de kast gelegd.

Eerlijk gezegd is dat één van de enige speciale dingen die er is gebeurd de laatste weken. De kleerkastwissel, bedoel ik. Verder was ik continu een evenwicht aan het zoeken tussen het inhalen van anderhalve maand gemiste leerstof van Feminisme in een tijdspanne van slechts 3 weken, het bijhouden van Spaans-Amerikaanse literatuur en het lezen van mijn Engelstalige boeken. Ik denk dat het geen verrassing is als ik zeg dat mijn hoofd verschillende keren op exploderen stond. Ik heb heel wat leuke activiteiten afgezegd – zoals een laatste keer gaan pingpongen met Steffen voor hij terugkeerde naar Denemarken, Halloween vieren met de Amerikaantjes, (vegetarisch) koken met de Erasmusmeiden, tapas eten, Poble Español bezoeken met Laurien, een klein rolletje spelen in een webserie,… – allemaal opdat ik toch maar zou slagen voor mijn deelexamens en niet in juni/juli zou moeten terugkomen naar Barcelona, enkel en alleen om herexamens te doen. Ik wil Barcelona helemaal niet met examens associëren!

Maandag 4 november had ik ’s avonds mijn eerste examen van de week: Feministische Literatuurkritiek. Hier heb ik nog steeds geen uitslag van. Ik heb geen idee hoe ik het heb gedaan, maar ik kan tevreden zijn met mezelf. Ik heb alles gedaan wat ik kon doen en als ik er niet door ben, tjah… Meer dan mijn best kon ik niet doen. Bovendien is de professor helemaal geen gemakkelijke. Een week nadat ik deze les begon, kwam er nog een Erasmusstudent binnen en hij werd door de professor weggestuurd omdat zijn inschrijving nog niet volledig afgerond was. Het is allemaal haar probleem niet. No mercy! Voor dit examen plaatsvond, moest ik ook nog een tweede essay indienen voor US Literature, maar dat had ik al een week op voorhand af, zodat ik de hele week en het weekend vrij had om voor mijn twee examens te studeren.

Dinsdag 5 november, om half negen ’s morgens, had ik dan mijn tweede examen: Spaans-Amerikaanse Literatuur. Ik was ondertussen stikkapot van een hele maand van ’s morgens bij het opstaan tot ’s avonds vlak voor het slapengaan 100% geconcentreerd met mijn Spaanse vakken bezig te zijn, m.a.w. 11u per dag te studeren in mijn verlengde weekend. Bovendien had men mij verteld dat als ik zou slagen bij déze professor, ik best trots op mezelf mocht zijn. Ik had er dus geen goed oog op. Mijn twee examenvragen bestonden uit één vraag die ik perfect kon beantwoorden, maar die ik – ik vermoed in al mijn vermoeidheid – grotendeels verpest heb. De tweede vraag was een fragment van een boek van 900blzn. dat ik niet kon lezen wegens tijdsgebrek. Ik wist wel over wat het ging omdat we het hierover hadden gehad in de les, maar de vraag ging gedeeltelijk over leerstof van vorige jaren – die ik dus niet gezien heb – dus kon ik alleen datgene antwoorden wat ik in de les had gezien. Ook hier geen medelijden met Erasmus-studenten! In ieder geval, mijn uitslag was niet al te best, maar kan nog perfect opgehaald worden in het eindexamen in januari. Daar zal ik mijn troost in moeten zoeken, want het is best een teleurstelling, na een maand hard werken… Zoveel moeite heb ik aan de UA nog niet vaak moeten doen.

De rest van de week heb ik enorm veel geslapen, minstens 10u per nacht, wat veel is voor mij.

Vrijdag 8 november naar Andorra. De busrit duurde 3,5u en de bus was halfleeg, waardoor ik veel ruimte had om in alle mogelijke posities in mijn boek voor Modernism te lezen – ik moest immers al mijn ander werk beginnen in te halen nu de twee deelexamens voorbij waren. Gelukkig had ik mijn jas gereed, want in de Pyreneëen was het natuurlijk gevoelig kouder dan aan de Costa Brava. Eerst ben ik mijn rugzak gaan afzetten in mijn hotel – dat géén aanrader is, maar een supergoede ligging heeft! – om dan de winkelstraat af te lopen, te windowshoppen en een bezoekje te brengen aan Caldea, één van de grootste wellness centra van Europa. Ik heb hier een korte rondleiding gekregen van een vriendelijke receptioniste, maar mijn budget liet een paar uurtjes dobberen in hot springs van 72°C jammer genoeg niet toe. Na een korte terugkeer naar het hotel om een dikke trui aan te trekken – het was opeens fel aan het afkoelen – heb ik wat in de duurdere winkelstraat van Andorra La Vella rondgewandeld, dat trouwens mijn 10e Europese hoofdstad is nu. Misschien vroeg je je al af Wat gaat Claudia daar nu zoeken? Wel, dat is het antwoord: ik wil mijn collectie bezochte Europese hoofdsteden uitbreiden. ’s Avonds ben ik dan nog naar één van de shoppingcenters gegaan om een pizza te eten – mijn tweede nog maar sinds ik in Barcelona ben – en een uurtje te studeren (er was gratis wifi) met een slechte warme chocomelk (ik had gehoopt dat, nu ik dichter bij Frankrijk was, de kans groter was dat ik een deftige chocomelk zou kunnen drinken, maar tevergeefs…). Terug naar het hotel dan, nog wat lezen en proberen niet afgeleid te raken door de geluiden die door mijn niet-soundproof muren weerklonken. Bijna twaalf uur later werd ik wakker. Het was vijf graden buiten. Ik had alles van Andorra La Vella zowat gezien. [Eigenlijk is de hoofdstad van het prinsdom Andorra niet veel meer dan een shopping village met daarin nog wat winkelcentra en een spa. Als je buiten de hoofdstad gaat, kan je bergklimmen, skiën en natuursporten doen, maar zonder auto was dat niet echt een optie.] Aangezien ik geen zin had om nog langer in dit hotel te blijven en verder niks anders meer te doen had (én omdat het zo koud was), besloot ik, zodra ik verplicht moest uitchecken, naar het busstation te gaan en te vragen of ik een vroegere bus terug naar Barcelona kon nemen. Eigenlijk mag dat niet, maar de buschauffeur kon me moeilijk weigeren aangezien er maar twee anderen op de bus zaten. Aan de douane stond er minstens 4km file om Andorra binnen te mogen. Er was die zaterdag dan ook vanalles te doen. Maar zelfs als ik daarbij had willen zijn had het nog geen zin, want de activiteiten begonnen om 15u en dan vertrok mijn eigenlijke bus. Twee uur en vijfenveertig minuten later stond ik weer in het 10-graden warmere Barcelona. Meteen na thuiskomst ben ik weer beginnen te studeren. Ondanks mijn uitstapjes kan je mij niet verwijten dat ik geen toegewijde studente ben, toch?

De douane van Andorra

wellness spa andorra Caldea

Andorra La Vella

andorra

andorra

Andorra

Andorra

Zondag 10 november ben ik er eindelijk eens in geslaagd met de Amerikaantjes – Shannon en Anjelica – een stapje in de wereld te gaan zetten. Ze wilden in een bar naar de match van FC Barcelona tegen Sevilla gaan kijken en nodigden me uit om met hen en hun vriendinnen mee te gaan. We hebben enkele Ierse pubs gedaan tot we er één vonden waar de match werd uitgezonden. Onderweg werden we bestookt met aanbiedingen: free glass of champagne for the ladies, one free shot with every bought drink,… Wij hebben voor de shotjes – chupitos in het Spaans – gekozen. Maak je geen zorgen, ik heb pas les om 13u op maandag. Ik had genoeg tijd om uit te slapen.

Donderdag 14 november had ik slechts één les – van 8.30-10u – dus besloot ik van deze aangename dag gebruik te maken om naar Tarragona te gaan, één van de hoofdsteden uit de tijd van de Romeinse overheersing op het Iberisch schiereiland. Een andere is Carthagena, waar ik deze zomer ook geweest ben. In ieder geval, het zou daar een laatste keer 20 graden worden, en als ik ergens de zon zie, dan ben ik er niet weg te slaan! Uiteindelijk stond er een frisse wind, waardoor een vest op z’n minst nodig was. Ik was blij nog eens wat in de Romeinse cultuur ondergedompeld te worden. Dat is toch al weer even geleden. Voor zij die dit niet weten: ik heb 6 jaar Latijn en 5 jaar Grieks gedaan; de antieke cultuur van de Oudheid was ooit dagelijkse kost voor mij. Tarragona was een mooie, aangename stad. Ik had veel meer toeristen verwacht, maar waarschijnlijk zijn die er voornamelijk in de zomer. Zelfs het toeristische centrum is alleen maar open op zaterdag en zondag, van 14.30-16.30u. Leek me een beetje vreemd… Zonder kaart heb ik na een lange omweg dan toch het historische centrum gevonden, met de Kathedraal, het Amfitheater, het Circus Maximus en het Forum Romanum. Ik heb ’s middags superlekkere croquettes de jamon gegeten met onmisbare patatas bravas.

tarragona Costa Daurada

Rambla Nova tarragona

markt in tarragona

markt in tarragona

tarragona

tarragona historische centrum

Tarragona...

tarragona Kathedraal

 

Romeinse fresco tarragona

Mooi roosvenster kathedraal tarragona

 Kathedraal tarragona

tarragona

lunch in tarragona tapas

Circus Maximus tarragona

tarragona Amfitheater!

Tarragona jachthaven

Vrijdag 15 november heb ik gestudeerd voor mijn allerlaatste deelexamen dat komende maandag plaatsvindt. Het is er weer eentje van Filosofie. Jeeeeej… In de late namiddag ben ik met Shannon en Anjelica naar Belgious gegaan. Ik had al een paar keer afgesproken met Laurien om een Belgische wafel te gaan eten – ik herinnerde me nog van mijn bezoek aan dit ijskraam van Belgische eigenaars dat de wafels hier supersupersuper lekker waren, net als thuis – en aangezien er steeds iets tussenkwam, zag ik dit als een perfecte mogelijkheid om mijn roomies eens wat Belgische cultuur bij te brengen. En ze gaan het nooit vergeten! Het was overheerlijk! Daarna hebben we nog de Ramblas afgewandeld – ik kan er maar niet overheen hoe leeg het daar tegenwoordig is! Mijn gastzussen waren van plan om de volgende dag te gaan paardrijden in een stadje een dik half uur buiten Barcelona. Volgens Cristina was dit een supermooi landschap om te paardrijden. Eerst was ik natuurlijk een beetje jaloers, maar het feit dat ze onweer voorspelden voor de rest van het weekend – en geloof me, geonweerd heeft het al! – deed me dan weer eerder medelijden met hen hebben. En inderdaad, ze zijn niet kunnen gaan vandaag.

Zaterdag en zondag bestaan weer grotendeels uit studeren voor het examen van maandag. Aan het einde van de maand heb ik nog een presentatie voor Modernism en een laatste essay voor US Literature en dan zitten alle taken en examens en weet-ik-veel-wat erop. Behalve het leeswerk natuurlijk, dat lijkt nooit op te houden…

Over 13 dagen vertrek ik naar Lissabon – inderdaad, mijn 11e hoofdstad! – en daar kijk ik naar uit. Ik ben nog nooit in Portugal geweest en heb al veel over Lisboa gehoord. Als er nog iemand tips heeft voor must-sees, zoals Ann (danku daarvoor trouwens!), dan mag je mij dat zeker laten weten! Ik kan ook al vertellen dat ik een allerlaatste vlucht heb geboekt naar Malaga. Daar ga ik naartoe het weekend voordat ik een week terugkom naar België. Ik ben dat trouwens ook al aan het plannen: wat ik wil eten, de mensen die ik wil zien/bezoeken, de dingen die ik wil doen… Hierbij wil ik ook laten weten dat ik natuurlijk niet voor iedereen een souvenir kan meebrengen. Als ik toevallig iets tegenkom dat ik passend vind, dan breng ik dat echter zeker mee!

Zo, dat was het weer voor nu. Ik hoop dat jullie het even interessant vonden als ik. Ben eens benieuwd wat er nu weer zal gaan gebeuren!

Hasta pronto!

Gone for 60 days

Jullie hebben een lange tijd moeten wachten, maar hier ben ik weer! Ik kan me nu al voorstellen dat dit een lang bericht zal worden, maar het is dan ook alweer een maand geleden dat ik nog eens over mijn belevenissen verteld heb. Zo dadelijk zal duidelijk worden waarom dat zo is. Even recapituleren: mijn vorige blogbericht eindigde samen met het La Mercè festival. Dat lijkt al zoooooo lang geleden nu! Er is dan ook heel wat actie geweest deze maand – bijna te veel opwinding misschien – maar dat heeft er zeker voor gezorgd dat ik me geen minuut kon vervelen de laatste 30 dagen.

Zaterdag 28 september ben ik samen met Laurien, een meisje dat ik toevallig vond op Facebook en die hier een jaar Psychologie aan de UB komt studeren (ze zit in haar masterjaar), wat Barcelona gaan verkennen. Eigenlijk was ik op een bepaalde manier ons aan het rondleiden, maar eigenlijk wist ik zelf de helft van de tijd ook niet meer waar ik was. In ieder geval, ik heb eindelijk enkele van de pleintjes in Barri Gotic teruggevonden waar ik met mama ook achter gezocht had 3 jaar geleden – en toen was het ook niet zo simpel om deze te vinden. Ik heb bovendien nog een heel nieuw deel van de Ciutat Vella (het historisch centrum) ontdekt met nog meer leuke straatjes en pleintjes. De bedoeling op dat moment was eigenlijk dat ik met Laurien naar El Born zou gaan voor een tapaatje te gaan eten (dat had ze namelijk nog nooit gedaan). Dat deden we op mijn aanraden met zicht op de kathedraal. Daar is het volgens mij nu eenmaal het gezelligst. Er was op dat moment ook een trouw van één van mij professors haar zus. Zij zag mij, maar ik heb haar niet gezien… Dat heeft ze uitgebreid in de les aan iedereen verteld, haha! Hieronder enkele foto’s van onze wandeltocht.

el born barcelona

el born barcelona

barri gotic barcelona

barri gotic barcelona

Zondag voorspelde men regen en bewolking in Barcelona, terwijl het in Sitges zonnig en warm zou worden, dus verplaatste ik me met mijn verplichte lectuur daar op het strand. Het was er een aangename dertig graden en ik was superblij dat ik dat besluit genoten toen ik hoorde dat het in Barcelona effectief geregend had!sitges

sitges

De week van 7 oktober tot 14 oktober was voor de eerste helft ook weer grotendeels gevuld met schoolwerk. Donderdagnamiddag vertrok ik dan met het vliegtuig naar San Pedro del Pinatar om samen met papa en buurvrouw Ann de aankleding voor ons toekomstig huisje te gaan kiezen. Dat weekend was het slecht weer in Barcelona en zoals je in de foto’s kan zien, was het daar net het tegenovergestelde! Ik kon eindelijk mijn shortjes nog eens aantrekken! De dagen dat ik in San Pedro was, moest ik eigenlijk niet veel meer doen. Papa en Ann waren al een dag eerder op de bestemming en hadden zowat alles al gekozen. Het enige dat ik nog hoefde te doen, was zeggen of ik ermee akkoord was en dat was ik, geloof ik, altijd. Elke dag was het vergadering, en als beloning was er lekker eten en gingen we wandelen in de zon. Ik ben moe van mijn weekendje teruggekomen.

san pedro del pinatar palmboom

Mar Menor

flamingo's zoutmijnen salinas mar menor

De dag van terugkeer moest ik ’s morgens al mee naar de luchthaven. Papa en Ann vertrokken in de voormiddag en ik in de namiddag. Tussen onze vluchten zat een gat van 6 of 7 uur, dus heb ik de bus naar Alicante genomen om de tijd op een leuke manier te overbruggen. Ik heb hier de dijk afgelopen, ben de berg op gegaan om het kasteel Santa Barbara te gaan bezoeken en heb geluncht op de Esplanda Espanyola. Eenmaal terug in de bus op de weg naar de luchthaven, had ik nog een gezellige babbel met een Vlaamse pilote die momenteel in Alicante woonde, zolang Ryanair dat wilde. Ze was echter niet mijn pilote, haha!

UItzicht Alicante

 

castello santa barbara alicante

Esplanada Espanyola alicante

De volgende maandag was het andere koek. De UA had twee van de vakken die ik ondertussen al een maand volgende aan de UB afgekeurd. Van één vak was ik daarmee enigszin blij. Het lijkt een beetje op Wijsbegeerte – iets waar ik eigenlijk heel slecht in ben – en ik zou de week erna hier een examen van hebben, meer specifiek op de maandag dat ik zou terugkeren uit Sevilla. De spanning of ik dit vak nu wel of niet zou moeten blijven volgen bleef tot vlak voor ik vertrok op donderdag. Het andere vak vond ik wel superleuk: US History and Culture. Dat vak moest ik eerst vervangen voor Russisch Formalisme en Structarlisme (ofzoiets). In ieder geval, ik snapte er geen bal van. Toen bleek echter dat ik mijn spaanstalig Wijsbegeerte-achtige vak toch moest blijven volgen. Structuralisme viel op dezelfde dagen en uren en de examens (het deelexamen en het eindexamen) ook. Ik heb daar opgewezen – ik kan immers niet op twee plaatsen tegelijk zijn – en toen kreeg ik drie andere opties voor Structuralisme. Ik koos voor Theorie van de Kritiek op Feministische Literatuur en Gender Studies. Jaja, ze geven hun vakken hier geweldig lange namen! In ieder geval, het vak is superinteressant, maar ondertussen zijn we anderhalve maand verder en aangezien ze hier geen cursussen hebben, zat ik wel met een probleem. Danku, UA! De hele berg werk die ik had proberen wegwerken, was nu net weer zo hoog als tervoren…

Dinsdag 15 oktober vond ik nog net even de tijd om met Steffen naar Tibidabo te gaan. Ik was daar al een keer met papa en Tristan geweest, maar die dag waren er twee mensen omgekomen in één van de attracties, waardoor het grootste deel van de bezienswaardigheid was afgesloten. De enige mensen die er op dat moment nog waren, waren enkele cameramannen en reporters. Toen was het superwarm, maar gelukkig was ik erop voorzien dat het die dinsdag dag fris zou zijn. De reden waarom ik weer naar Tibidabo ben geweest – ondanks al mijn schoolwerk – was dat Steffen aan het einde van de maand weer naar huis gaat, terug naar Denemarken, en ik nog wel een keer naar de top van deze bekende berg wilde. Bovendien is het dit jaar het 100ste jaar dat het pretpark bestaat, wat het net dat extra beetje speciaal maakt.

funicular barcelona tibidabo

Basílica Del Sagrat Cor De Jesús Del Tibidabo

tibidabo barcelona

Het uitzicht over Barcelona

Donderdag 17 oktober laadde ik dan mijn rugzak in met extra plaats voor mijn schoolgerief, zodat ik zou kunnen leren voor het onmogelijke examen van Filosofie. Ik zag het eigenlijk helemaal niet zitten. Na de les nog snel even een hapje gaan eten met mijn vriendinnetjes van Erasmus, rugzak maken en op naar de luchthaven. Ik was een beetje aan de late kant, maar geen stress… totdat de bus onderweg naar de luchthaven raar begon te doen. Opeens besefte ik dat we al een tijdje wel heel traag aan het rijden waren. Ja, er was inderdaad veel verkeer, maar voor ons op de rijstrook reed toch bijna niemand? En toen stonden we opeens in panne. En over drie kwartier moest ik in het vliegtuig zitten. En ik begon een beetje te stressen. Maar ik probeerde rustig te blijven en ging naar voor in de bus om te vragen wat het probleem was en inderdaad: panne. “Maar over vijf minuten is het opgelost, dus iedereen moet op de bus blijven.” Waarop ik zei dat ik geen vijf minuten had. Ik moest mijn vliegtuig halen. “Nee, blijf in de bus.” Mij niet gezien! Zodra de kerel zich omdraaide, sprong ik de bus uit en hield een taxi aan. Ik moest het dubbele van een allez-retour met de bus betalen, maar ik was tenminste op tijd. Met 10 minuten speling was ik aan mijn gate, waar de mensen al aan het instappen waren. Uiteindelijk vertrokken we te laat. Als je met Ryanair vliegt, dan neem je enkel handbagage mee. Gevolg: meer dan een kwart van de vlieger moest zijn kofferkes in het laadruim laten plaatsen. Lange discussies volgden omdat de mensen ten eerste hun valieske niet in het laadruim wilden laten opbergen(ook al duurde de vlucht maar een uur) en ten tweede ze hiervoor niet extra wilden betalen. Gelukkig was ik daar met mijn rugzak en was dat allemaal geen probleem. Helemaal achteraan in het vliegtuig was er nog een plekje vrij aan de venster en gedurende de halve vlucht vlogen we langs de kustlijn van Oost-Spanje, zodat ik een mooi uitzicht had bij de ondergaande zon. We kwamen ook nog eens een kwartier te vroeg aan.

ondergaande zon ryanair

Aangekomen in Sevilla, besefte ik pas echt dat ik voor de eerste keer alleen op reis was in een ander land. Mijn eerste compleet onafhankelijke reis naar een plaats waar ik niemand kende en nog nooit geweest was. Ik had ook niet veel voorbereidingen getroffen, omdat ik daarvoor tijdens de week geen tijd had met al mijn schoolwerk. Ik had enkel een verblijfplaats geregeld met AirBnB in de wijk La Macarena. De vrouw die mij een kamer verhuurde had me gezegd dat ik met de bus van de luchthaven naar het treinstation van Santa Justa moest gaan en daar een taxi nemen. Dat heb ik gedaan en om een uur of half tien ’s avonds had ik haar woonst gevonden. Snel even iedereen op de hoogte stellen dat ik goed was aangekomen en dan gaan slapen.

Dag één in Sevilla. Ik had via de website van Couchsurfing twee mensen leren kennen waarmee ik had afgesproken voor die dag. Eerst zou Maikel, een rasechte Seviliaan, me enkele belangrijke bezienswaardigheden laten zien: La Catedral met haar bekende toren: La Giralda (hiervoor moest ik 34 verdiepingen klimmen maar het uitzicht was geweldig). In deze kathedraal ligt tevens Cristobal Colon begraven, ons beter bekend als Christoffel Columbus. Daarna zijn we verder gewandeld naar Los Reales Alcazares, een koninklijk paleis met christelijke, moorse en joodse elementen. Ondertussen hebben Maikel en ik wat gepraat en toen hij over montaditos begon en bleek dat ik niet wist wat dat was, nam hij me gelijk mee naar 100 montaditos, een tapas bar waar je 100 verschillende mini-broodjes kan bestellen voor €1 (op maandag is alles €0,5!!). Dat vond ik zo’n geweldig concept en ze waren zo overheerlijk dat ik er later nog een keer ben teruggeweest. Maikel heeft me dan ook zijn favoriete drankje doen bestellen: tinto de verano. Het lijkt op sangria, maar het is veel lekkerder. Een mix van gekoelde rode wijn met fanta orange of lemon. Ik heb het thuis proberen na te maken, maar het smaakte jammer genoeg niet hetzelfde… Het was in ieder geval ook maar €1 dus daar heb ik ook van geprofiteerd! In de namiddag heb ik gestudeerd voor mijn examen en ’s avonds ben ik met Karen, haar roommate Giulia (uit Sicilië) en Antonia (uit Duitsland) naar het festival Prado de San Sebastian geweest. Dat was al bijna een maand aan de gang en bestond uit een hele groep kraampjes met eten, drank en voorwerpen uit landen van de hele wereld. Er was ook een podium waar om de zoveel tijd voorstellingen waren. Het was best leuk, maar ik was ook doodop, dus om half twee was ik terug op mijn kamer en ik viel direct in slaap, ondanks mijn bobbelige bed.

La seta Plaza de la Encarnacion

La Catedral sevilla

Patio kathedraal sevilla

Binnenplein van de kathedraal in sevilla

sevilla ik

La Giralda sevilla

De klokkentoren la giralda sevilla

Uitzicht op de Sevilla

 

Typische andaluzische elementen sevilla

Maikel, mijn gids, en ik in sevilla

Festival Padro San Sebastian, bij volle maan, sevilla

Mojito's sevilla festival

Dag 2 in Sevilla. In de voormiddag liet ik Maikel mij weer rondleiden. Blijkbaar doet hij dat graag. Hij laat ook altijd de stad zien aan uitwisselings- en erasmusstudenten die naar Sevilla komen. Die dag zijn we naar Plaza de Espanya, Toro de Oro, Teatro de la Maestranza en de bekende stierengevechtenarena Plaza de Toros aan de Rio Guadalquivir gewandeld. Sevilla is echt een kleine stad in vergelijking met Barcelona. Je kan hier makkelijk alles te voet doen. Daarna bracht hij me weer op tijd terug naar de Kathedraal, waar ik met Antonia en Giulia had afgesproken om tapas te gaan eten in Giulia’s favoriete tapas bar. Ik heb lekkere tapas gegeten, maar ik was helemaal in de ban van de montaditos, haha! Ik ga die hier zeker zoeken in Barcelona als ik nog eens tijd heb! In de namiddag heb ik weer gestudeerd. ’s Avonds ben ik dan met Giulia naar een gratis flamencoshow gaan kijken dat heel populair is bij de locals. De danseres deed me een beetje aan Pili denken, een toffe vrouw met Spaanse roots die mij in België al eens helpt met mijn Spaans. Opa had me wel eens gezegd dat zij ook flamenco kan, kon of heeft leren dansen. In ieder geval, het is alsof Italianen elkaar kunnen ruiken, want al na een kwartier zaten Giulia en ik omringd door een tiental Italianen. Ik verstond er geen sikkepit van, maar Giulia vond het leuk om nog eens Italiaans te kunnen praten en twee van hen konden Engels, dus heb ik me niet verveeld omdat ik met hen kon praten. Na een nachtelijke wandeling ben ik weer als een blok in slaap gevallen toen ik terug op mijn kamer was.

Uitzicht op de Guadalquivir en Triana sevilla

Plaza de Espanya sevilla

plaza espana sevilla barcelona

sevilla

sevilla plaza espanya

Toro de Oro sevilla

Tapas sevilla

Flamenco show in La Carboneria sevilla

flamenco carboneria sevilla

Dag 3 in Sevilla. Ik had intussen bijna alles gezien in Sevilla, behalve de wijk Triana, aan de andere kant van de rivier. Sevilla is heel erg verdeeld op dat gebied, de mensen van Triana vinden de mensen aan de andere kant van de rivier niet leuk en omgekeerd. Wat daar gedeeltelijk ook mee te maken heeft, is het feit dat elke kant een eigen voetbalteam heeft, en meer hoef ik waarschijnlijk niet te zeggen, hé? In ieder geval, ik had gehoopt hier tapas te kunnen eten als lunch – ik heb volgens mij amper échte restaurants gezien in Sevilla, alleen maar tapas bars – maar het was ofwel te duur ofwel was er gewoon niks aan. Geef mij toch maar de andere kant van de rivier! Ik ben, zoals ik eerder al zei, dan maar weer montaditos gaan eten met een tinto de verano erbij. Daarna terug naar mijn kamer om nog te studeren. Ik geef toe dat ik mijn tripje naar Sevilla niet zo geslaagd vond als het had kunnen zijn, enkel en alleen omdat ik heel de tijd met mijn examen in mijn achterhoofd zat. Ik zag het echt niet zitten. Maar gelukkig is er mijn Batman – mijn klasgenoot, die ook wel bekend staat als Fran – die me continu geholpen heeft. Hij legde alles uit wat ik niet begreep en stuurde mij de afgelopen weken zijn notities en tijdens het studeren stuurde hij ook zijn samenvattingen. Dankzij hem denk ik dat er nu wel een kans is dat ik erdoor zal zijn. Natuurlijk heb ik zelf ook heel wat opzoekwerk gedaan, maar hij had zo’n medelijden met mijn gestress, terwijl ik plezier hoorde te maken in Sevilla, dat hij alles deed om me te helpen. Bovendien is hij heel erg geïnteresseerd in filosofie – dat was hij bijna gaan studeren in de plaats van Filologie – dus vond hij het nog leuk ook! Ik zal hem binnekort een keer moeten bedanken. Die nacht kon ik niet goed in slaap geraken, hoewel ik om 5u al moest opstaan. Ik was niet echt ongerust dat ik mijn vlucht zou missen en ik was al een pak zekerder dat ik mijn examen goed zou doen, maar ik denk dat ik onbewust toch wat aan het stressen was.

rivier sevilla

brug Isabel II sevilla

De volgende dag verliep alles in ieder geval goed. Ik stond op tijd op, wandelde zonder verloren te lopen naar het treinstation – een wandeling van een klein half uur – en moest lopen om de bus te halen, waarbij ik mijn enkel overbelastte waardoor ik de rest van de dag mank liep, maar dat was de volgende dag al weer bijna genezen. Ik was perfect op tijd op de luchthaven, ondanks dat we weer later vertrokken omdat er weer te weinig plaats was voor de handbagage. Ik, met mijn rugzak, mocht echter plaatsnemen op de tweede rij vooraan op voorwaarde dat ik mijn rugzak tussen mijn benen op de grond zou zetten – geen probleem, want dat doe ik altijd al! Met Ryanair hebben de eerste drie of vier rijen altijd meer ruimte, maar daar moet je extra voor betalen. Ik was dus best content! We kwamen desondanks stipt op tijd aan. Ik had nog genoeg tijd om te douchen, mijn rugzak op te ruimen en naar mijn examen te gaan. Die avond heb ik niet veel meer gedaan, want ik was weer supermoe.

De dagen daarna ben ik altijd naar de les geweest, heb mijn schoolwerk gedaan en Feminisme proberen in te halen tussendoor. Het kwam goed uit dat er donderdag een staking/protest was, want ik heb heel productief kunnen werken. Daarenboven kreeg ik, geloof het of niet, alweer heimwee naar mijn uitstapjes, denkende aan het feit dat ik dit weekend niets anders gepland had dan schoolwerk, dus heb ik woensdag een vlucht naar Lissabon geboekt voor eind november en donderdag heb ik een busticket naar Andorra gekocht voor het 8 en 9 november. Ik weet echter niet of ik nog wel tijd en geld heb voor in december nog naar Valencia te gaan… Maar dat is nog lang en ik ga ook al naar huis met Kerstmis. Dat lijkt al helemaal niet zo lang meer! We zien wel, hé.

Protest op de Plaza de la Universidad

Protest op de Plaza de la Universidad

Zoals verwacht is het weer een hele boterham geworden. Ik heb me nog een beetje proberen in te houden, maar ik denk dat je al wel een idee hebt van hoe mijn maand is verlopen, niet waar? Je kan je vast wel voorstellen dat ik nog een paar keer verloren ben gelopen, dat hoef ik niet eens meer te vermelden, toch? Ik ben in ieder geval blij dat ik dit weekend nog eens rustig in mijn eigen bed kan slapen, op mijn gemak voor het school kan werken, tussendoor een filmpje kijken, uitslapen, een blogbericht schrijven… En ondertussen kan ik al beginnen uitkijken naar mijn volgende uitstapjes na mijn deelexamens!

Ik hou mij aan mijn woord: jullie zullen niks missen!

Hasta luego!

Net alsof ik weer voor het eerst naar school moest

Het is niet moeilijk om dit blogbericht te beginnen. Iedereen weet al waar het over zal gaan: de eerste schoolweek! Ik had 20 dagen om te acclimatiseren in Barcelona voor het echte werk zou beginnen en ik heb heel blij dat ik over die tijd beschikte en ze naar behoren heb gebruikt. Sinds de eerste les is de goesting om rondjes te lopen in de stad al veel minder geworden. Ik heb nu wel andere dingen aan mijn hoofd… Zoals mij voorbereiden op de eerste schooldag/schoolweek!

Binnentuin in de Facultad de Filologia van de UB

Binnentuin in de Facultat de Filologia van de UB

De bibliotheek van de UB is lang niet zo modern als die van de UA, zoals je ziet!

De bibliotheek van de UB is lang niet zo modern als die van de UA, zoals je ziet!

Maandag was ik goed op tijd naar school vertrokken – om 12u, want ik begin op maandag pas om 13u – omdat ik mijn weg nog niet ken op de campus. Goed dat ik dat gedaan had, want blijkbaar is er een verschil tussen 203 en 2.03. Dat zijn namelijk twee verschillende gebouwen. Wist ik veel… Uiteindelijk was ik nog steeds 10 minuten op tijd. Desondanks vreesde ik dat ik toch aan het verkeerde lokaal stond, want er was nog niemand (op twee mensen na). Ondertussen heb ik echter geleerd dat het de moeite niet is van vroeger naar de les te komen, want de profs zijn zelf altijd minstens 10 minuten te laat! Maar het zit niet in mij om te laat te komen, dus ben ik toch nog steeds bij de eersten aan het lokaal… Voor de volgende twee lessen op mijn eerste maandag was ik in principe wel te laat. Voor de tweede, omdat ik snel terug naar huis moest om enkele formulieren op te halen die de professoren moeten invullen maar die ik was vergeten mee te nemen, en voor de derde omdat ik al enkele schoolboeken was gaan kopen, maar de winkel niet meteen had gevonden. Maar zoals ik al zei, veel maakte dat niet uit omdat de les toch nog niet was begonnen.

De straat van de boekenwinkel in de wijk El Raval

De straat van de boekenwinkel in de wijk El Raval

Voorbeeld van een leslokaal in het oude gebouw in de UB

Voorbeeld van een leslokaal in het oude gebouw in de UB

Na mijn eerste schooldag was ik mentaal volledig uitgeput. Al dat rondcrossen, me aanpassen, opletten, de spanning en opwinding… Het was best een vermoeiende dag. Maar ik zag het nog steeds helemaal zitten!

Dinsdag begin ik altijd vroeg, om 8u30 al! Dat is in Spanje blijkbaar inderdaad vroeg. En aangezien ik vorig semester aan de UA altijd pas om 10u begon (behalve op donderdag dan) is dat voor mij ook vroeg. Ja, het is waar dat ik tijdens de maand dat ik op de luchthaven werkte, ook vaak om 3u moest opstaan en om 5u beginnen, maar dat stak mij toen ook serieus tegen! Zeker als je een Spaans vak hebt zo vroeg en dan blijkt dat je er met je volle aandacht bij moet zijn om er iets van te verstaan. Nee, de lessen in het Spaans zijn niet simpel. De professoren houden hier niet zoveel rekening met de Erasmusstudenten. Ze praten relatief snel, gebruiken uitdrukkingen en woorden waarvan de profs in België weten dat wij ze toch niet verstaan, er is geen cursus die me kan helpen… Nope, helemaal niet simpel. De Engelse vakken zijn dan weer van een lager niveau dan thuis, maar dat vind ik helemaal niet erg. Dat zorgt ervoor dat ik wat meer tijd aan mijn Spaans kan besteden.

Woensdag en donderdag had ik weer dezelfde vakken als maandag en dinsdag, maar nu had ik écht les. De vorige twee dagen was het voornamelijk ‘kennismaking’ en ‘introductie’ enzovoort. Ik heb toen ingezien dat ik teveel hooi op mijn vork heb genomen. Daarom ga ik één vak laten vallen, omdat ik dat vorig jaar en het jaar daarvoor al eens op de UA heb gehad in het Nederlands en omdat ik er niks, maar dan ook niks van begrijp. Zelfs als ik dit vak laat vallen, dan heb ik nog steeds teveel studiepunten op het einde van het jaar – ik zal uiteindelijk voor 72 studiepunten aan vakken volgen, terwijl het maximum eigenlijk 64 studiepunten is. Ik volg nu dus 5 literatuur-/cultuurvakken.

Donderdagnamiddag was ik blij dat ik naar huis mocht. Ik had met Aaron afgesproken om gedurende de rest van de namiddag en avond een Disney Marathon te houden. We keken dus tegelijkertijd naar dezelfde films en hadden Skype aanstaan om ondertussen te kunnen praten. Heerlijke quality time! Dat gaan we zeker nog eens doen!

Vrijdag had ik een moeilijk momentje. Ik zag het even niet meer zitten met al dat Spaans. Tegen volgende donderdag moet ik enkele artikels gelezen hebben over filosofische onderwerpen en ik snap(te) er niks van. Van één artikel vond ik uiteindelijk een Engelstalige samenvatting en die heeft ervoor gezorgd dat ik tenminste één tekst volledig begreep. Over de rest heb ik nog enkele uren mijn hoofd gebroken, maar uiteindelijk heb ik gewoon nog een tijdje zitten zwelgen in zelfmedelijden – ik had gewoon in België moeten blijven… waarom wilde ik dit ooit doen? – en besloten het later nog eens te proberen met nieuwe moed. Ik was van heel de dag nog niet buiten geweest, hoewel het eindelijk nog eens supermooi weer was (en nog steeds is tot en met volgende week!), en die avond ben ik dan nog maar eens naar een CS meeting gegaan. Dat was alweer een week geleden en Miriam en Annalisa vroegen al waar ik bleef. Er was niet zo heel veel volk deze keer, omdat sinds vrijdag de Fiesta de la Merced is begonnen, het feest ter ere van de patroonheilige van de stad. Dan zijn er gedurende vijf dagen overal concerten, feesten, workshops, markten, optredens enz. in heel de stad. Na de CS meeting – waar ik een korte salsales heb gekregen – ben ik nog even naar het concert op de Plaça Catalunya gegaan. Steffen, een Deen die ik op een van de CS meetings heb ontmoet, had gevraagd of ik niet tot daar wilde komen, maar toen ik daar was, bleek hij alweer naar ergens anders te zijn. De muziek boeide me ook niet zo, dus daarna ben ik maar naar huis gegaan.

Vandaag is het zaterdag. Ik word al goed in uitslapen, haha! Tegen 11u zat ik aan de ontbijttafel. Het plan voor vandaag was mij een halve dag bezig te houden met notities in orde te brengen voor mijn Engelse vakken en mij dan met een boek, dat ik tegen volgende week moet lezen, op het strand te placeren. Maar ik wilde ook naar de Colles de falcons, de mensentorens, en dat begon al om 17u, dus heb ik uiteindelijk maar een half uurtje in de zon kunnen liggen.

strand barceloneta barcelona

Daarna heb ik dus enkele groepen gezien die in een parade door Barcelona liepen om torens te vormen. Zij trekken meerdere keren rond en één keer is er zelfs een wedstrijd: wie kan de hoogste, beste, spectaculairste toren vormen?

mensentorens barcelona

Barcelona fiesta de la merced

Vanavond wilde ik nog naar de Parade of Fire-Breathing Dragons and Beasts, maar dat begint om 21u en dan is het etenstijd bij Cristina. Ik wilde haar nog vragen of we niet weer om 20u konden eten, zoals gisteren, maar ze was niet thuis en de amerikaantjes waren ook weg. Uiteindelijk is gebleken dat zij besloten hebben niet thuis te eten, dus bleef ik alleen over. Ik wist dat zij ook naar die parade wilden, dus wilde ik met hen meegaan, maar zij hebben hun eigen avond georganiseerd. Achja, uiteindelijk maakte Cristina het eten alsnog ietsje rapper, maar dan voor mij alleen. Zij vond dat zeker niet erg, omdat zij daarna als vrijwilliger naar een bejaardentehuis in de buurt ging om de oudjes eten te geven. Tijdens de feestweek is er daar blijkbaar altijd een personeelstekort… Maar goed, uiteindelijk heb ik de parade gemist omdat de metro overbelast was. Normaal gaan de locals eerder met de bus, maar de stad raadde aan om de metro te nemen. Gevolg: de metro’s zitten stampvol en de bussen zijn halfleeg. Dan maar naar het vuurwerk! Ik ben naar daar gewandeld zodat ik langs de kermis kon passeren. Ik had zin in een suikerspin en wilde het reuzenrad eens van dichterbij bekijken. Uiteindelijk heb ik het geld voor de suikerspin – ze zagen er walgelijk uit – besteed aan de kamelenrace. Zowat iedereen weet dat ik niet kan waarstaan aan ‘met de ballekes rollen’! Ik heb echter geen één keer gewonnen. Stomme Spaanse kamelen… Normaal win ik altijd minstens 1 keer! En uiteindelijk hebben diezelfde kamelen ervoor gezorgd dat ik nog maar een minuutje van de vuurwerkshow kon genieten… Maar morgen is er nog één en vooral dinsdag is er een spectaculaire om de feestweek af te sluiten. Ik heb dus nog twee kansen.

Catedral op Pl. Sant Jaume

De volgende dagen ga ik nog wat meer van de Merced genieten tussen het schoolwerk door. Ik moet immers nog altijd 18 van de 19 boeken lezen die op de leeslijsten van mijn lessen staan. Ik hou jullie op de hoogte!

iHasta luego!