1 jaar bloggen: een reis terug in de tijd

claudia goes abroad

Ik kan het bijna niet geloven! Ik heb

  1. dit project maar liefst een volledig jaar volgehouden en ik heb het me nog geen enkele keer beklaagd.
  2. zoveel gezien en gedaan de afgelopen twaalf maanden dat ik het zelf amper besef.
  3. de smaak goed te pakken en wil ik er graag nog een jaartje bij doen!

Voor mij is het heel leuk om alles eens op een rijtje te zetten. Terugkijken naar foto’s is iets waar ik me af en toe mee bezig hou en ik wil jullie graag een terugblik gunnen in de laatste twaalf maanden van mijn leven.

Laten we terug in de tijd gaan, naar 28 augustus 2013.

Augustus 2013

Tot de dag voor mijn vertrek heb ik gewerkt, maar daarna vertrok ik voor 5 maanden op Erasmus naar Barcelona! Hier had ik 4 jaar naar uitgekeken en nu was het moment eindelijk daar. In twee keer legden we de 1200km die zich tussen mijn thuis en Barcelona bevinden af. Ik kreeg nog enkele dagen de tijd om afscheid te nemen voor ik in trok bij mijn gastmoeder, Cristina. Die werden volop benut!

September 2013

Terwijl ik gewoon werd aan het beklimmen van de soms zeer steile heuvels in mijn buurt (San Gervasi) leerde ik mijn gastmoeder beter kennen, trok ik naar het strand (niet Barceloneta!) en verkende de buurten die ik al kende in de stad (inside of the comfort zone eigenlijk). Maar ik begon mezelf te leren niet bang te zijn om een straat in te gaan waar ik nog nooit geweest was en niet in paniek te raken als ik niet meer wist waar ik was (buiten de comfort zone).

Mijn reisjes begonnen al in de tweede week van mijn verblijf. Het begon met de spectaculaire uitzichten van Montserrat, de witte stranden van Sitges en de kunst in Figueres. Ondertussen verkende ik nog verder mijn nieuwe thuisstad, leerde mijn Amerikaanse gastzussen kennen en bereidde me mentaal voor op de eerste schoolweek aan de Universitat de Barcelona (want dat was immers de reden waarom ik überhaupt in Spanje was).

Montserrat

Montserrat

Eind september kreeg ik dan eindelijk – derde keer, goeie keer – de kans om Barcelona’s feestweek bij te wonen: Fiesta de la Merced, de (eigenlijke) verering van de stadsheilige. Daar leerde ik dat Barcelonezen iets hebben met vuur en vuurwerk. Elke gelegenheid is goed genoeg… O ja, en dat ik hun volksmuziek wel even leuk vind, maar er na enkele minuten wel hoofdpijn en genoeg van heb.

The correfoc during Fiesta de la Merced

De correfoc tijdens Fiesta de la Merced

Ten slotte leerde ik leuke en interessante mensen kennen via Couchsurfing meetings, een eye-opener.

Oktober 2013

In oktober leerde ik dat Spanjaarden altijd tien à vijftien minuten te laat komen en dat ik het daar heel moeilijk mee had (in het begin). Niet omdat ik me eraan ergerde – okeee, jawel – maar vooral omdat ik zélf niet te laat kan komen. Het enige waarin ik uiteindelijk veranderd ben, is dat ik nu op het uur aankom in plaats van een kwartier te vroeg.

Bovendien kan ik vanuit de bron bewijzen dat de lessen in Spanje niet makkelijker zijn dan in België. Het is te zeggen, als het over hun eigen taal en cultuur gaat tenminste. De Engelse vakken waren poepsimpel, maar dat wil niet zeggen dat de professoren met punten smeten. Je moest nog wel steeds je best doen.

Mijn time-management skills werden ook aangescherpt deze maand. Ik had veel lees- en huiswerk, deelexamens enz. Toch slaagde ik erin het te combineren met uitstapjes naar San Pedro del Pinatar, Alicante en Sevilla. Ik zag flamingo’s (in Europa!), woonde een flamencoshow bij, sprong in fonteinen en proefde voor het eerst tinto de verano en montaditos.

De Guadalquivir rivier in Sevilla

De Guadalquivir rivier in Sevilla

Had ik er genoeg van? Absoluut niet! Wetende dat ik beiden aankon – studeren en reizen – boekte ik meteen twee nieuwe uitstappen voor november.

November 2013

De kleerkastwissel – van zomer naar winter – kwam op een passend moment. Mijn eerste uitstap was naar het prinsdom dat Andorra heet. Het was er tien graden kouder dan in Barcelona en mijn dikste trui was niet dik genoeg! Het feit dat ik me er ook nog eens doodverveelde, zorgde ervoor dat ik niet snel genoeg terug naar ‘huis’ kon.

Lissabon was een pak leuker, maar ik heb hier beseft dat je een grootstad niet in 3 dagen kan bezoeken. Ik zal dus nog eens terug moeten… Is dat een goed excuus of niet?! In afwachting van mijn allereerste reis ooit naar Portugal, bezocht ik nog de nabij Barcelona gelegen stad Tarragona, waar de sporen van de bezettingen uit de Oudheid nog duidelijk zichtbaar zijn.

Het Monument of Discoveries, de Vasco da Gama brug en Cristo Redendor in Lissabon

Het Monument of Discoveries, de Vasco da Gama brug en Cristo Redendor in Lissabon

Eindelijk zette ik de stap om eens churros con chocolate te proeven en ik had gelijk: zonder chocolade vind ik ze veel lekkerder, maar ik wilde graag de echte Spaanse wijze beleven. Een andere belevenis was mijn eerste bezoek aan een Barcelonese discotheek, en dat viel absoluut tegen.

December 2013

Na een verkenning van het doolhof in het Parque d’Horta en een weekend in Malaga, waar ik een beginnende bronchitis opliep ondanks dat het 28°C was, bracht ik Kerstmis door thuis in België.

El Muello Uno, de nieuwe wandelboulevard aan de haven van Malaga

El Muello Uno, de nieuwe wandelboulevard aan de haven van Malaga

Januari 2014

De week van Nieuwjaar bracht ik door in Granada en San Pedro del Pinatar met mijn papa… om af te sluiten in Barcelona met een voetbalmatch van FC Barcelona in Camp Nou! Eenmaal terug bij Cristina, mocht ik met haar familie en beste vriendinnen Drie Koningen vieren, wat in Spanje zowat gelijk staat aan Sinterklaas en Kerstmis samen. En de volgende dag begon het studeren voor de examens… Dat moet natuurlijk ook gebeuren.

Zonsondergang tijdens de match van FC Barcelona.

Zonsondergang tijdens de match van FC Barcelona.

En dan was het tijd om afscheid te nemen. In tegenstelling tot de anderen ging ik niet mijn favoriete plekjes in Barcelona bezoeken (ik ga er de volgende keer nog wel eens naar toe!). Ik liep wel nog eens de kustlijn af, omdat ik in België nu eenmaal niet zo vaak naar de zee ga, en bezocht een laatste keer Sitges. Het afscheid met mijn Erasmus-vriendinnen vond maar liefst 3 keer plaats, maar jah… zo gaat dat nu eenmaal… Ik kan je vertellen dat ik de nacht voor ik voorgoed naar huis terugkeerde niet geslapen heb.

De boulevard in Sitges

De boulevard in Sitges

Februari 2014

Niet alleen voor mij zaten de examens erop. Om dat (en natuurlijk mijn terugkeer) te vieren, liftte ik (voor de eerste keer!) met mijn beste vriend naar Parijs. Dit was niet alleen de eerste keer dat ik met een vriend op reis was (en ja, onze vriendschap heeft stand gehouden), maar ook de eerste keer dat ik bestolen werd. Als ik eerlijk ben, vond ik het erger dat ze mijn iPhone hadden gestolen dan als het mijn portemonnee was geweest. Maar goed, moving on!

Op de trappen voor de Scaré Coeur in Parijs

Op de trappen voor de Scaré Coeur in Parijs

April 2014

Mijn verjaardagsmaand wilde ik spenderen… in het buitenland! Verrassing! April is natuurlijk de maand van de paasvakantie. Ik had de vorige twee maanden mijn werk goed bijgehouden, zodat ik eropuit zou kunnen trekken. En dat heb ik gedaan! Met city trips naar Dublin (in Ierland), Edinburgh en Glasgow (in Schotland) en London (in Engeland) kon ik weer wat hoofdsteden aan mijn lijstje toevoegen. Hoewel het couchsurfen absoluut de beste manier was om de eerste drie steden te ontdekken, was ik toch blij dat ik mijn ‘familie’ in London kon bezoeken. Het kost me heel veel moeite om wat uiteindelijk vreemde mensen zijn te vertrouwen (een goede oefening, hoe dan ook), maar het is altijd leuk om vertrouwde gezichten te zien en goede banden nog extra te verstevigen.

Bezoek aan The Elephant House, waar J.K. Rowling het grootste deel van het eerste boek over Harry Potter schreef

Bezoek aan The Elephant House in Edinburgh, waar J.K. Rowling het grootste deel van het eerste boek over Harry Potter schreef

Juni 2014

Eind juni maakte ik eindelijk eens een echte toeristische wandeling door mijn studentenstad: Antwerpen. Ik hou van Antwerpen, maar hoe geloofwaardig klinkt dat als ik er niet eens deftig mijn weg kan vinden. Daar heb ik na de examens maar eens verandering in gebracht.

Het uitzicht op Linkeroever van aan t' Steen

Het uitzicht op Linkeroever van aan t’ Steen in Antwerpen

Juli 2014

Na bijna drie volledige maanden in België te zijn gebleven, was de nood om te reizen hoog. Ik had heel erg mijn best gedaan alle promoties in mijn mailbox te negeren en zelf geen reisje meer te boeken. Om mij af te leiden, ben ik voor het eerst in mijn leven met een luchtballon gaan varen. Iedereen zou dat eens moeten doen! Half juli trokken mijn papa, broer en ik richting Spanje. Na een tussenstop in Collioure kregen we problemen met de auto en de dagen dat we onverwacht in Barcelona “moesten” verblijven, bleven maar oplopen. Het was geluk bij een ongeluk dat het toch nog in mijn geliefde Barcelona was! Nadat we onze wagen terug hadden, reden we naar San Pedro del Pinatar, Alicante, Murcia en eindigden in Moraira, nabij Calpe.

Met een luchtballon over België varen

Met een luchtballon over België varen

Augustus 2014

Nu is de cirkel weer rond. Net als vorig jaar in augustus werkte ik deze maand in de Starbucks op de luchthaven van Brussel. Ik kan dan misschien niet op reis gaan, maar dan kan ik me nog steeds in tussen de reizigers begeven om de sfeer op te snuiven, niet waar? Ik trok er ook een weekendje op uit om Brussel, Ieper en Kortrijk te verkennen, op uitnodiging van mijn vriend Bart die ik via Couchsurfing in Malaga leerde kennen. Dat kwam goed uit in verband met mijn plan om niet buiten België te reizen deze maand en het was nog leuk ook! Op 28 augustus vorig jaar kwam ik aan in Barcelona en dat is zowat het begin van Claudia Goes Abroad. Ik heb mijn blog zien groeien, maar ik heb ook mijn aantal vriendschappen zien groeien tijdens mijn reizen en de vraag naar Engelse versies van mijn blogposts wordt groter. Daarom start ik in september met Blonde Gone Travel, in de hoop dat ik met mijn verhalen een grotere groep mensen kan bereiken die iets aan mijn verhalen hebben.

Een wandeling over de stadsmuren van Ieper

Een wandeling over de stadsmuren van Ieper

Dus, ter conclusie:

  • ik bezocht dit jaar 7 verschillende landen
  • ik ging ca. 20 keer alleen op reis
  • ik woonde 5 maanden in Barcelona
  • ik liftte naar Parijs met mijn beste vriend
  • én ik haalde mijn Bachelor diploma.

Hoeveel beter kan het nog worden?! Ik ben al benieuwd naar volgend jaar!

Op reis in eigen land: Antwerpen

Het afgelopen semester, na mijn Erasmus, heb ik beseft dat ik na drie jaar studeren in Antwerpen deze stad eigenlijk nog steeds niet zo goed ken en dat vond ik best wel schandalig aangezien ik een reisblog heb en desondanks maar zelden de tijd neem om mijn eigen studiestad te verkennen. Beetje hypocriet niet?

Vorig semester nam ik uitgebreid de tijd om Spanje en omstreken te verkennen, maar in eigen land heb ik die neiging nooit. Daar hoop ik deze zomer verandering in te brengen. Ik doe al een maand erg mijn best om geen reisjes meer te boeken omdat ik probeer te sparen. Ja, inderdaad… En het is on-ge-lo-fe-lijk moeilijk.

Daarom heb ik besloten om in het kader van “Op reis in eigen land” dit blogbericht te wijden aan een van mijn favoriete steden in België: Antwerpen. Ik ben namelijk zot van A!

Hieronder deel ik zes van mijn favoriete plekken met jullie.

Koffie, thee en chocolademelk bij Vandoag Is’t

Als ik een springuur heb tijdens de schoolweken, kan je me steeds terugvinden in Vandoag Is’t voor een warme chocomelk. Op minder koude dagen kies ik voor de Cappu Obama (een cappuccino met mellowcake on the side). De coolste drank op de lijst vind ik echter de Orlando (of Disney koffie) met slagroom en een crumble van M&Ms.

Vandoag Is’t is populair bij studenten en professoren omdat het centraal gelegen is tussen alle gebouwen van de Stadscampus. Er zijn bepaalde spitsuren wanneer de kans op een plekje heel erg klein is (bvb. om 10u en om 16u). Als je net te laat bent, kan je voor €0,2 korting een to go cup vragen.

Vandoag Is't antwerpen

Vandoag Is't antwerpen

Gourmet Burgers bij Ellis en de Burgerij

Op ’t Eilandje en een aantal andere locaties kan je tegenwoordig terecht voor de lekkerste hamburgers die je ooit hebt gegeten. De eigenaars van Ellis zochten de wereld af naar de perfecte hamburger. Het resultaat kan je nu gaan proeven! Als drank kies je natuurlijk voor de homemade sweet tea, net zoals de echte Amerikanen dat doen. De Burgerij biedt naast burgers ook wraps aan. Als dessert kies ik persoonlijk altijd voor mijn favoriete ijs: Ben & Jerry’s!

Ellis Burger antwerpen

Ellis Burger antwerpen

De Burgerij antwerpen

IJsjes bij The Ice Shop

The Ice Shop vind je op de Vlaamse Kaai op ’t Zuid. Het decor is retro – wat ik wel eens leuk vind – en de bediening moet nog wat ervaring opdoen – ze zijn nog niet zo lang open – maar de eigenaar is supervriendelijk en de locatie is uitstekend, zeker nu tijdens de Sinksenfoor!

The Ice Shop antwerpen

Ondanks de slechte kwaliteit van deze foto ziet The Ice Shop er toch uitnodigend uit, niet?

antwerpen

Terug in de tijd in de Vlaeykensgang

Niet ver van de Grote Markt ligt de Vlaeykensgang goed verstopt achter gelijk eender welke andere deur. Ik had al eerder van deze straat gehoord, maar had geen idee waar die deur was tot iemand me er effectief naartoe loodste. Toen ik door de deur liep, ervoer ik wat ik niet anders kan omschrijven dan het Narnia-effect: al het lawaai van de binnenstad verdwijnt onmiddellijk en tegelijkertijd kom je in het Antwerpen van de 16de eeuw terecht. Het is net een andere wereld. Je weet ondertussen al dat ik hou van het historische van een stad; de nauwe, authentieke straatjes enz. Er zijn maar weinig plekken waar je dat meer hebt in Antwerpen, dan in de Vlaeykensgang. Had ik ook al gezegd dat je er goed kan gaan eten? Toegang is gratis.

Vlaeykensgang antwerpen

Enkele van deze locaties heb ik ontdekt dankzij de Ghostwalk. Deze gegidste toer doorheen Antwerpen is zo origineel en leuk dat ik er zelfs €10 voor over had (en waarschijnlijk  weet je ondertussen wel dat ik niet zo van gidsen en georganiseerde groepsactiviteiten hou, tenzij ze net dat tikkeltje anders zijn en dat was deze keer zo).

Enkele maanden geleden deed ik deed deze tour samen met een vriendin. De redenen waarom de uitstap zo leuk was, waren dat de gids zijn uitleg deed in het plat antwaarps, dat hij een gepaste outfit droeg (inclusief wandelstok en hoge hoed) en dat zijn verhalen een rode draad volgden (het draaide vrijwel altijd rond het thema van de Lange Wapper, de stadsreus die de inwoners al eeuwen lang kwelt door hen in de luren te leggen en hen hard te laten verschieten met zijn unieke lach).

Heb je eens een zaterdagavond vrij en wil je Antwerpen op een leuke manier leren kennen? Kijk dan hier voor meer informatie over de Engelstalige en Nederlandstalige gegidste wandelingen.

Wat zijn jouw favoriete plekjes in Antwerpen?

Getest: LAKstore

Laat me beginnen met te zeggen LAKstoredat ik een haat-liefde relatie heb met nagellak. Ik hou ervan hoe een kleurtje op je nagels een outfit kan opleuken, maar ik kan me er ook flink aan ergeren. Op de een of andere manier slaag ik er bijvoorbeeld steeds in om strepen in mijn cursussen achter te laten en na één (of, als ik geluk heb, twee dagen) grijp ik al naar de dissolvant om de kleur er weer af te halen. Toen mijn vriendin zei dat ze graag naar de LAKstore wou omdat er een speciale korting was die dag, zei ik alleen maar ja omdat het concept van de winkel me interessant leek én omdat de concept store zich in Antwerpen-Zuid (of kortweg ’t Zuid) bevindt, wat zo ongeveer mijn favoriete buurt in Antwerpen is. LAKstore Bij binnenkomst zijn het meteen de 400 kleuren nagellak die je aandacht trekken. Uitgestald op planken van spierwitte kasten tegen ruwe bakstenen muren krijgen de flesjes uit het beschikbare gamma meteen alle aandacht. Je vindt er collecties van onder andere OPI en Faby. LAKstore Vervolgens wordt je blik getrokken door de verzorgingssectie, waar je uit 200 kleuren kan kiezen die een nagelstyliste meteen kan aanbrengen, waarvan 100 kleuren semipermanent. Er zijn verschillende menu’s waar je uit kan kiezen.

Zelf ben ik niet zo met mijn nagels bezig. De prijzen voor de behandelingen lijken me ook eerder naar de dure kant, zeker voor behandelingen die je makkelijk zelf kan doen. Mijn vriendin die hier meer van kent, bevestigde dat €2 tot €8 vragen om nagellak best wel veel is. Anderzijds kan je ook je voeten laten verzorgen, wat me meer de moeite lijkt. Ook mannen kunnen voor €25 een nagelbehandeling laten doen, bestaande uit basisverzorgingen als vijlen, handbadje, polijsten enz. Dit kan allemaal met of zonder afspraak. Nagelverzorging Volgens de brochure wordt het moeilijkste de kleur kiezen voor je nagels – en volgens mij hebben ze daar een punt. Als je de kleur die je zoekt hier niet vindt, dan ben je nog kieskeuriger dan ik! Er zit vast wel een tint rood, groen of blauw tussen die perfect past bij jouw huidtint en smaak. Of bij de huidtint en smaak van iemand anders, want voor geschenken kan je hier dus ook perfect terecht, aangezien je allerlei extra producten kan kiezen uit het gamma om zo een cadeaupakket samen te stellen. OPI De rest van de LAKstore wordt ingenomen door een bar en lounge, waar je nog lekker een drankje achterover kan slaan. Je mag je eigen eten meebrengen, waardoor het dus een leuke lunchplek is. De LAKstore heeft bovendien een selectie gemaakt in koffie en thee, die ze in leuke verpakkingen verkopen. Ze bieden ook alcoholische dranken en organische fruitsappen aan. LAKstore

LAKstore lounge

Waarom zou je naar de LAKstore moeten gaan?

1. De kleurtjes maken je vrolijk – of je nu iets koopt of niet. Bovendien geven Faby en OPI hun producten originele namen, zoals The Thrill of Brazil (rood) en Cable Car-Pool Lane (paars), wat op zich al voor een heleboel plezier kan zorgen.

2. Bij eender welke gelegenheid (vrijgezellenfeestje, verjaardag…) kan je een behandelingsmenu kiezen of een workshop volgen met een lekker drankje erbij.

3. Het is een originele, aangename lunchplek. Neem je eigen lunch mee en geniet van een drankje en gratis wifi op een leuke locatie – en dan bedoel ik zowel binnenin de LAKstore als buiten in de straten er rond. Voor een apertiefje ben je er natuurlijk ook welkom. De concept store ligt niet ver van enkele leuke restaurantjes en uitgaansgelegenheden. Misschien kan je hier eerst nog even een leuk passend kleurtje voor de nagels kiezen dat past bij je uitgaansoutfit?

Nagellak

Wat vind jij van een concept store zoals de LAKstore? Laat me het me weten als je er geweest bent! Ken jij nog andere concept stores in Antwerpen? Ik hoor het graag!

Barcelona, get ready!

Na 1.400km hebben we eindelijk Barcelona bereikt. Halverwege maakten we – mama, Etienne, Pebbles en ik – een tussenstop in Clermont-Ferrand (Centraal-Frankrijk). Het was hier koud en nat, maar dat maakte de goesting om eindelijk op de eindbestemming aan te komen alleen maar groter! Op hetzelfde moment was het daar immers 26°C met zon.

Vanaf 1 september trek ik in bij Cristina, mijn gastmoeder, maar tot dan is het nog puur vakantie: Barcelona verder verkennen zoals echte toeristen. Mama en ik hebben natuurlijk al een heel wat dingen gezien en gedaan de vorige keer dat ze mij hier kwam afzetten, maar er is oneindig veel te doen in deze stad. Trouwens, het is zeker geen straf om nog een keer naar Park Guëll te gaan, of naar de Sagrada Familia, Port Olimpic, Barri Gottic of één van de andere must sees in Barça. Als je meer wil weten over Barcelona, ga dan gewoon even piepen op Wikipedia of op de toeristische website van de stad zelf. Hier las ik ook een leuke samenvatting van een meisje dat naar Barcelona is geweest:

Things I’ve Learned in Barcelona

1) Babies can have moustaches. Every baby in Barcelona looks like Pubert from the Addams Family.
2) Gaudi is their god. They literally don’t care about anything else.
3) People really love naps. I knew about ciestas, but damn if they don’t get annoying. Go to work!
4) There are a lot of old people. Barcelona seems to be home to the living dead.
5) They really will pick-pocket anyone. I saw someone run off with a stolen baguette.

Zelf was ik de enige van de klas – tijdens mijn maand taalstage in Barcelona twee jaar geleden – die geen enkele keer bestolen was. Camera gepikt, geld uit de hand gegrist… Wat ik allemaal gehoord heb! Ik wil niet te luid juichen, maar ik hoop dat ik deze keer ook met al mijn bezittingen weer naar huis kan.

Eén van de komende dagen zal ik me ook moeten aanmelden op de UB. Ben benieuwd hoe ‘spaans’ het naar school gaan hier gaat zijn en hoeveel het zal verschillen met thuis. Het lijkt me nog steeds raar om hier naar school te gaan, lessen te volgen en examens af te leggen. Ik versprak me ook vaak als ik het had over op Erasmus gaan; ik zei namelijk altijd ‘wanneer ik op vakantie ga’… Jah, tot de lessen echt beginnen, zal ik waarschijnlijk in vakantiestemming blijven. Bovendien is het moeilijk om niet aan vakantie te denken wanneer het strand zich op 2 metrohaltes van de campus bevindt.

Wat kan ik jullie voorlopig al vertellen over mijn nieuw gastinstituut? Het is opgericht in 1450 door Alfonso V van Aragon en met de jaren uitgegroeid tot één van de 150 beste scholen van het hoger onderwijs in de wereld. Het was de eerste universiteit van Spanje (en de enige in heel Cataluña totdat in 1971 de Universitat Politècnica de Barcelona werd opgericht) en wordt nog steeds beschouwd als de beste van het land. Dit zeg ik niet om op te scheppen. Als ik wel wilde opscheppen zou ik zeggen dat volgens de URAP (University Ranking by Academic Performance) de UB zelfs de 83e is in de wereld. Maar dat deed ik niet. Ik heb het gewoon net speciaal voor jullie opgezocht. Zo ontdekte ik ook dat de UB meer dan 90.000 studenten telt, terwijl er in totaal op de UA vorig jaar slechts 12.000 studenten ingeschreven waren (volgend jaar verwacht men er een totaal van +-15.000). Zou ik daar iets van merken? Laat ons hopen niet in negatieve zin dan. Zowel in de UB als in de UA bedoel ik dan.

Andere dingen die op mijn to-do-lijstje staan, zijn het aanvragen van een Spaans gsmnummer, het opzoeken van Esther (vorige gastmoeder) en Albert. De laatste is een ex-student Geneeskunde die in mijn klas in Londen zat en een inwoner van Barcelona is. Toen ik daar twee weken later zelf ook een maand naartoe ging om mijn eerste Spaans te leren, heeft hij me onder andere enkele plekjes getoond die enkel locals kennen. In ruil heb ik hem gedurende een half uurtje ‘toerist in eigen stad’ laten voelen door hem mee te nemen naar de fonteinenshow van de Font Magica. Dat had hij grappig/vreemd genoeg nog nooit gezien. Dat doet me afvragen hoeveel Mechelaars nog nooit de Sint-Romboutstoren hebben beklommen of een boottochtje op de Dijle hebben gedaan. Misschien is het dus toch niet zo vreemd.

Als laatste wil ik nog even melden dat reacties zeer welkom zijn en dat ik jullie persoonlijk zal antwoorden (je moet immers je e-mailadres invullen!). Je kan je ook subscriben/abonneren op mijn blog zodat je hier niet onnodig op bezoek moet komen, want het voordeel van abonneren is dat je een mail krijgt zodra er enige activiteit is, m.a.w. telkens wanneer ik iets nieuws post (een blogbericht, een foto,…).

Dan rest mij niets meer behalve de middelbare schoolstudenten alvast een goed schooljaar toe te wensen, de andere studenten nog veel succes met de herexamens (als ze die hebben en dan zouden ze niet hier mijn blog moeten lezen, maar moeten studeren!) en tegen de rest zeg ik ¡hasta la proxima!

//

Nog drie keer slapen

Na vier jaar zagen is het eindelijk zover. De mama en papa zijn eindelijk van het gezaag af, want Claudia gaat na lang aandringen in het buitenland studeren. Jippie! Al sinds mijn zestien wilde ik eens voor een langere tijd naar een ander land vertrekken – oorspronkelijk lag de voorkeur bij de Verenigde Staten – om er in een andere cultuur te leven, hun levensstijl voor een jaar aan te nemen, een andere taal te leren en een unieke ervaring op te doen. Ik geef het toe, in het begin was het voornamelijk omdat het idee van high school zoals in de films me wel aanstond. Sindsdien heb ik echter een reëler idee van hoe de wereld in elkaar zit. Een heel jaar mocht ik niet weg. Eerlijk gezegd is het, achteraf gezien, misschien inderdaad beter om een gap year na mijn studies in te lassen.

Erasmus, daartegen, was het enige plan dat mijn ouders helemaal zagen zitten, omdat je dan je eigenlijke studie verder zet in een ander land. Zoiets is voor een talenstudent een must! In de tussentijd deed ik dan maar een paar taalstages. De eerste twee jaar volgde ik Frans in Virton en Saint-Dizier waarbij ik twee weken in een internaat verbleef. Zodra ik oud genoeg was, vertrok ik naar Parijs, Londen en Barcelona om er de taal te leren terwijl ik bij een gastgezin verbleef. Deze drie steden hebben een onuitwisbare indruk op me nagelaten. Toen ik voor het Erasmusproject een bestemming in Spanje mocht kiezen, stond Barcelona dan ook met stip op nummer één.

Jaren heb ik hiernaartoe geleefd. Elk jaar kwam ik een stapje dichterbij. Toen ik aan mijn eerste bachelor aan de Universiteit van Antwerpen begon, ben ik me onmiddellijk gaan informeren wanneer studenten informatie kregen over studeren in het buitenland.

Pas in mijn tweede jaar kreeg ik eindelijk de informatie die ik wou. Ik woonde drie infosessies bij. De eerste twee vonden plaats in december en waren bedoeld voor alle geïnteresseerden. We werden ingelicht over de inschrijvingsprocedure, de administratieve rompslomp, de regels, de bestemmingen… Het was eigenlijk een slechte periode voor alle studenten om over al die dingen te moeten nadenken, allerlei eerste zaken in orde te moeten brengen, belangrijke keuzes te moeten maken tijdens en vlak na de examens. Volgens mij hebben velen afgehaakt puur omdat het zoveel voorbereiding vroeg. Zelf heb ik op een bepaald moment in februari ook een dipje gehad: waarom blijf ik niet gewoon in België, waar alles zijn gangetje gaat en waarvan ik weet dat alles gemakkelijk opgelost kan worden als er zich problemen voordoen? Waarom het moeilijk maken als het ook makkelijk kan? Ik dacht aan allerlei kleine dingetjes die ik zou missen: de premières van mijn favoriete films, de maandelijkse afspraak in de Boesj, de overheerlijke warme chocomelk bij Vandoag Ist op koude donderdagen, mijn auto, pingpongen tijdens de middagpauze… Zo vlak na de examens werd het allemaal een beetje veel en had ik het bijna opgegeven. Op een bepaald moment – een week voor de deadline – herinnerde ik mij weer hoe graag ik altijd naar het buitenland wilde en dat de kans zich nu eindelijk vlak voor mijn neus bevond. “Claudia,” zei ik tegen mezelf, “schrijf je nu maar gewoon in. Straks krijg je er nog spijt van. Waarschijnlijk  denk je er over een week of twee weer anders over. Je kan later nog altijd besluiten om niet te gaan.”

Zo gezegd, zo gedaan. Mijn eerste top drie ging de deur uit:
1. Tenerife
2. Granada
3. Madrid
Inderdaad, geen Barcelona te bespeuren in dit lijstje. Dat komt omdat die bestemming pas één dag voor de deadline beschikbaar kwam. Bovendien had ik dat eigenlijk ook nog een dag te laat gezien – ik had mijn aanvraag zoals gewoonlijk weer goed op tijd ingestuurd (veel eerder dan de anderen) en ik had er al meteen spijt van – maar ik wilde zo graag naar mijn geliefde Barça, dat ik een uitvoerige, gemotiveerde mail heb gestuurd naar de administratieve dienst die zich bezighoudt met uitgaande en inkomende studenten naar/van andere instituten. Al gauw kreeg ik antwoord: natuurlijk mocht ik mijn lijstje aanpassen. Het werd dus als volgt:
1. Barcelona
2. Tenerife
3. Granada

Ik was meteen vrij zeker dat ik naar mijn eerste keuze mocht, want wie wilde er nu nog zijn lijstje aanpassen? Waarschijnlijk had niemand Barcelona bij zijn of haar keuzes opgenomen. Inderdaad, een tijdje later werd het bevestigd: ik was als enige geselecteerd voor Barcelona!

Wat betekende dat? De hele website van de Universitat van Barcelona uitpluizen natuurlijk! En Esther, mijn voormalige gastmoeder, contacteren om te vragen of ik een half jaar bij haar kon verblijven. Dat kon niet, maar ze bracht mij wel in contact met een vriendin van haar, Cristina, die me een half jaar een kamer met halfpension te bieden had in haar appartement. Ik ging gretig op haar aanbod in (na enig overleg thuis), want Barcelona is een dure stad en bij deze formule weten mijn ouders elke maand exact hoeveel alles samen zal kosten.

In april vond de derde infosessie plaats. Die was alleen voor de geselecteerden bedoeld. We kregen meer specifieke informatie over het Learning Agreement, de formulieren van voor, tijdens en na ons verblijf, de Erasmus beurs, het studiepuntensysteem enz. Tijdens deze infosessie was ik natuurlijk de enige die al enig idee had van welke vakken ik wilde volgen, de enige die al een verblijfplaats had… Typisch ik natuurlijk om al aan het plannen te beginnen voor er eigenlijk iets vastligt.

De volgende maand bleek dat de UB een goede keuze was. Ik kreeg supersnel antwoord op al mijn vragen, terwijl de anderen soms weken op hun honger bleven zitten. De UB stuurde me – samen met mijn acceptatiemail – allerlei nuttige links met informatie over deadlines, accommodatie, uurroosters… Het zal nu geen verrassing meer zijn dat ik vrij snel klaar was met mijn Learning Agreement, hoewel de UA natuurlijk toch weer voor complicaties moest zorgen. Mijn LA was nog maar net op weg naar Spanje, of er was al weer van alles veranderd. Gelukkig is de UB lekker flexibel en was alles makkelijk geregeld en opgelost.

In de maanden voor mijn vertrek moest ik natuurlijk nog van alles doen. Hup, naar de tandarts: wijsheidstanden laten trekken. Hup, planning voor de zomervakantie maken, zodat ik nog zoveel mogelijk tijd met vrienden kon doorbrengen en op reis kon gaan. Hup, sollicitaties versturen voor een studentenjob tijdens de maand augustus om toch een extra zakcentje te hebben. Hup, regelingen treffen om mijn Bachelorproef van op afstand te kunnen volbrengen.

Wat eerst nog een paar jaar, een jaar, een half jaar, een paar maanden enz. verwijderd was, is nu nog maar enkele dagen veraf. Intussen staan mijn twee koffers al klaar, moet ik nog maar één dag bij de Starbucks opdagen en heb ik nog maar heel even om van de laatste mensen afscheid te nemen voor mijn vertrek. Ik vind het belangrijk om dag te zeggen, maar volgens mij zijn de komende vijf maanden voorbij in the blink of an eye. Ik ben terug voor je het weet!

Tijdens mijn verblijf hoop ik minstens even leuke, interessante lessen bij te kunnen wonen als in de UA, goede examens af te leggen en nieuwe mensen te leren kennen. Ik hoop nog meer op te pikken van de Spaanse cultuur (misschien zelfs, in bepaalde mate, wat van de mañana-mentaliteit te absorberen). Ik hoop hier en daar een city trip te doen naar Valencia, Sevilla, Madrid, Lissabon of ergens anders… Stiekem hoop ik dat er af en toe eens iemand op bezoek komt, zodat ik met trots mijn studiestad kan showen. Jammer genoeg mag ik geen gasten toelaten in mijn kamer bij Cristina, wat logisch is, maar toch ook jammer.

En verder hoop ik zoals een echte native Barcelona te leren kennen, vanbinnen en vanbuiten.

//